Ουφ…
Κάνω (πάλι) ένα μικρό διάλειμμα από το γράψιμο, γιατί αφενός τρέχω αυτές τις μέρες, αφετέρου ο οργανισμός μου έχει βαρέσει διάλυση – δεν ξέρω γιατί, μάλλον κάνει εξάσκηση για τα γεράματα. Τέλος πάντων αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην έχω όρεξη να γράψω τίποτα και πόσο μάλλον για την υπέροχη βαρκελώνη που θα πρέπει να γράψω με πολλή όρεξη για να σας μεταφέρω έστω και λίγο την μαγεία της πόλης. Θα σας προτείνω όμως 2 μέρη για έξοδο στην αθήνα:
James Joyce στο Μοναστηράκι. Ναι, πήγα επιτέλους χτες, μετά από τόσο καιρό που το ζαχαρώνω.
Ethnic κοντά στην Βικτώρια. Πήγα πρώτη φορά πρωί και έχει κόσμο!! Όλο φοιτητές βέβαια σε σημείο που ένιωσα μεγάλη, αλλά έχει και τέλεια σοκολάτα.
Και θα σας αφήσω σε πολύ καλά και άξια χέρια, διαβάστε αυτό οπωσδήποτε:
http://aoratimelani.blogspot.com/2009/11/blog-post_24.html (και εννοείται πως αν έχετε σχόλια τα κάνετε εκεί κι όχι εδώ)
Rammstein 2009
Ήρθε ο καιρός να γράψω για αυτή την συναυλία, καθώς και για το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη γενικότερα. Όμως πάμε για 2ο γύρο Ισπανία έτσι όπως το βλέπω, οπότε θα ακολουθήσει μίνι αφιερωματάκι με 4-5 άρθρα!
Σήμερα όμως το θέμα μας θα είναι μόνο οι Rammstein. Μάλλον είναι περιττό να πω πως δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο (κι έχω πάει σε αρκετές συναυλίες) και πως όσο προετοιμασμένη κι αν ήμουν από video που έβλεπα ε δεν ήμουν αρκετά προετοιμασμένη…. Πάμε από την αρχή όμως:
Οι πόρτες άνοιγαν στις 7.45 κι εγώ η κακομοίρα ήθελα να πάμε εκεί νωρίς, κατά τις 6, άντε 7 βρε αδερφέ, να χαρούμε λίγο το συναίσθημα της συναυλίας. Κι επίσης ήθελα να πάμε 1η σειρά, μια φορά βλέπεις τους Rammstein!!
Οι μισοί της παρέας πήγαν όντως νωρίς (ήμασταν αρκετά άτομα και δεν μέναμε όλοι μαζί), εμείς όμως αργήσαμε αρκετά και πρέπει να πω πως τα είχα πάρει λιγάκι γιατί μπερδευτήκαμε και με το μετρό (η μοναδική φορά στις τόσες μέρες, άμα βιάζεσαι τότε συμβαίνουν όλα τα στραβά…). Φτάσαμε τελικά και μόλις μπήκαμε μέσα και αρχίσαμε να κοιτάμε για τους άλλους (ήμασταν πάνω πάνω στις κερκίδες κι αυτοί κάτω και μπροστά…) κλείνουν τα φώτα:
Combichrist
Άγγλοι είναι αυτοί;;; 8.45 είχαν πει ότι θα βγουν και βγήκαν 8.40 σχεδόν!! Κατεβήκαμε κάτω απλά δεν πήγαμε μπροστά, αλλά βλέπαμε τέλεια από εκεί που ήμασταν και μετά από λίγα λεπτά είχαμε αρχίσει να χορεύουμε. Το ότι θα είναι οι combichrist support το έμαθα 1-2 βδομάδες πριν φύγουμε και χάρηκα αρκετά. Κι ήταν πάρα πολύ καλοί. Κάτι που δεν είχα προσέξει πριν είναι πως ο τραγουδιστής είναι φωνάρα!!! Είχα μείνει βλάκας, καλέ τι ωραία φωνή που έχει αυτός!!!!!!
Έπαιξαν πολύ λίγο όμως, 9.30 είχαν φύγει και νομίζω πως όλοι θέλαμε λίγο παραπάνω.
Δεν βρήκα κάτι καλό από την συναυλία οπότε θα μπει videaki. Προειδοποίηση: το video που ακολουθεί δεν είναι για ευαίσθητες ψυχές, παρακαλούνται όσοι δεν αντέχουν κάτι τέτοια απλά να μην το δουν και να μην αρχίσουν να γκρινιάζουν… Ευχαριστώ.
Rammstein
Μετά τους combichrist άνοιξαν τα φώτα και χώθηκα μπροστά. Ήμασταν δεξιά πάνω σ’ένα σκαλί κι έβλεπα τέλεια!!! Κατά τις 10 (επίσης στην ώρα τους, άντε να άργησαν 5 λεπτά) βγήκαν οι Rammstein – με έναν θεαματικότατο τρόπο φυσικά τον οποίο νομίζω πως θα χαλάσω αν περιγράψω :p
Από κει και πέρα το χάος. Οι άνθρωποι είναι θεοί, έπαιξαν πολύ, έπαιξαν δυνατά και σε κάθε τραγούδι είχαν κι ολόκληρη παράσταση από πίσω. Ώρες ώρες απλά χάζευα, δεν πίστευα τι έβλεπα.
Αυτά είναι πάνω κάτω τα τραγούδια που έπαιξαν (μου έχουν ξεφύγει κάποια):
Rammlied
B********
Keine Lust
Feuer Frei
Wiener Blut
Frühling In Paris
Ich Tu Dir Weh
Liebe Ist Für Alle Da
Links 2 3 4
Du Hast
Pussy
Benzin
Sonne
Ich Will
Seemann
Rosenrot
Engel
Και για να πάρετε μια γεύση του τι έγινε:
Στο Pussy ο Till απλά μας έκανε μια μικρή επίδειξη των προσόντων και των ικανοτήτων του – όσοι ήταν στις μπροστινές σειρές και τους πήραν τα «χύσια» ήταν πολύ ικανοποιημένοι μετά – εκστασιασμένοι θα έλεγα. Εμάς δυστυχώς δεν μας έφτασαν, σταμάτησαν ακριβώς μπροστά μας. Προς το τέλος του τραγουδιού γέμισε και η αίθουσα κάτι σαν κομφετί, κίτρινα και κόκκινα, ήταν υπερθέαμα – δεν έχω λόγια.
Καλά στο Feuer Frei έγινε χαμός. Καταρχάς να πω πως όταν έσκαγαν οι φωτιές οι μεγάλες τις νιώθαμε και μου είπαν τα παιδιά που ήταν πιο πίσω ότι τις ένιωθαν κι αυτοί. Ένας από εμάς που είχε πάει ακόμη πιο μπροστά ψήθηκε – απορώ πως αντέχει το συγκρότημα. Κάποια στιγμή σε αυτό το τραγούδι φόρεσαν οι 3 μπροστά κάτι σαν μάσκα στο στόμα τους και «έφτυναν» φωτιά όταν τραγουδούσαν. Δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Α και όταν έσκαγαν από πίσω τα «πυροτεχνήματα» τρανταζόταν το μέρος, τα ένιωθες να σκάνε στην καρδιά σου, ήταν απίστευτα τέλειο το όλο σκηνικό.
Το du hast είναι κλασσικά το αγαπημένο μου και μάλλον κι όλων των άλλων γιατί από τις πρώτες νότες τους έπεσε πανικός στο στάδιο, χαρά, ουρλιαχτά, χτύπημα – με πόνεσε ο αυχένας μου. Και εδώ θέλω να ρωτήσω τον κόσμο: πως στο καλό κοπανιέται έτσι ο τραγουδιστής; Το κεφάλι του νόμιζα ότι θα φύγει κάποια στιγμή, την επομένη θα έπρεπε να βάλει κολάρο – αν ήταν όπως ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Βέβαια ο λαιμός του είναι σαν κορμός δέντρου. Είναι τεράστιος ο τύπος, φέτες και το μπράτσο του είναι όσο το κεφάλι μου.
Sonne. Εδώ δεν έγινε κάτι τρελό απλά ήταν μια τέλεια στιγμή στην συναυλία οπότε απολαύστε.
Benzin. Ε όπως καταλαβαίνετε κι εδώ έγινε ένα έντονο παιχνίδι με τις φωτιές, πήρε κάποια στιγμή ο Till ένα μαραφέτι (σαν κι αυτά που λέμε στα rpg, θυμάμαι στο vampire, αναπτήρας και λακ για να κάνουμε φλογοβόλο, χιχιχιχι – ε μάλλον του Tiel ήταν λίγο πιο σοβαρό) και άρχισε να ξερνάει φωτιές από δω κι από κει. Και κάποια στιγμή τα σκάγια πήραν κι έναν άσχετο που ήταν πάνω στην σκηνή – με ένα φουτεράκι!! Θα δείτε την σκηνή στο video που ακολουθεί – εμείς καταλήξαμε πως ήταν στημένο πάντως (αν κι εκείνη την ώρα είχαμε σοκαριστεί λίγο).
Ich tu dir Weh. Α καλά, εδώ κι αν ήταν show. Ο πληκτράς ήταν τρελή φάτσα, πάνω κάτω 5 κιλά μαζί με τα ρούχα και έκανε όλη την ώρα παλαβομάρες, μεγάλη μορφή ο τύπος (όπως και όλοι για να είμαστε αντικειμενικοί). Δεν λέω τίποτα, δείτε το και δείτε και το 2ο βίντεο που έχει χάλι ήχο αλλά φαίνεται καλά το σκηνικό…
Engel. Το περίμενα πως και πως, μεγάλη λατρεία αυτό το τραγούδι. Δεν έγινε κάτι συνταρακτικό πάνω στην σκηνή, σε σχέση με τα άλλα τουλάχιστον αλλά μ’αυτό έκλεισαν και είναι θεϊκό από μόνο του οπότε ακούστε το (έχει και ωραίους στίχους).
Γενικά σχόλια:
- Η οργάνωση της συναυλίας ήταν άψογη. Όλα ξεκίνησαν στην ώρα τους και παρόλο που ήμασταν πίτα και είχαμε και τις φωτιές δεν ένιωσα να πεθαίνω από έλλειψη αέρα σε καμία στιγμή. Καλός εξαερισμός μάλλον. Μαστούρωνες λιγάκι βέβαια γιατί το μισό στάδιο κάπνιζε μπάφους, αλλά ήταν καλά, έκανες και κεφάλι τζάμπα. Α και το άλλο το θεϊκό είναι πως γυρνούσε ένας τυπάκος γύρω γύρω και πουλούσε μπύρες κι έτσι αν έσκαγες από την δίψα δεν ήταν ανάγκη να βγεις εκτός συναυλιακού χώρου για να δροσιστείς. 1000 μπράβο.
- Σ’ένα τραγούδι χάλασε 2-3 φορές το μικρόφωνο αλλά αντιμετωπίστηκε γρήγορα και ο κόσμος από κάτω ήταν τόσο χαρούμενος που ήταν σαν να μην συνέβη καν.
- Α, ας σημειωθεί ότι ήμασταν πολλοί έλληνες εκεί μέσα, 30-40 τουλάχιστον!! Την επόμενη φορά να οργανωθούμε!! Επίσης πέτυχα πολλούς γερμανούς και άγγλους.
- Ένα στιγμιότυπο που με τρόμαξε λιγάκι: Ήρθε κάποια στιγμή μια κοπελιά, ισπανίδα, κι έπεσε πάνω στους μπροστινούς μου, επίσης ισπανοί, και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Τα παιδιά, που όπως καταλάβαμε την ήξεραν, προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν και να την σηκώσουν, γιατί δεν μπορούσε να σταθεί καλά – και να δουν και τι έχει γιατί δεν μιλούσε. Αφήστε φρικάραμε λιγάκι όλοι. Τελικά μου είπε μετά που συνήλθε λιγάκι και ήρθε δίπλα μου να βγάλει φωτογραφίες ότι ήταν καλά απλά ήταν πιο μπροστά, κάποια στιγμή την ζούληξαν πολύ και δεν μπορούσε να αναπνεύσει και φοβήθηκε ότι θα πεθάνει… Τέλος πάντων, καλά ήταν τελικά, αν και πονούσε σε διάφορα σημεία, αλλά αγχώθηκα για λίγο…
- Κι ένα παράπονο: Δεν έπαιξαν το te quiero puta!!! Τραγικό;;; Και κάτι ισπανοί πίσω μου αυτό έλεγαν, το περιμέναμε πως και πως ρε γαμώτο…
- Έκανα μια βλακεία και μετά τους combicrhist δεν είχα τηλέφωνο οπότε δεν μπορούσα να επικοινωνήσω ούτε με κάποια άτομα που ήταν μέσα στην συναυλία ούτε με κάποια που ήταν στην Αθήνα κι ήθελαν να ακούσουν λιγάκι – σόρυ βρε γλυκιά μου, δεν μπορούσα ούτε μήνυμα να στείλω!!
- Πρώτη φορά πήγαμε σε συναυλία και λέγαμε πως το εισιτήριο ήταν πολύ φτηνό σε σχέση με το τι είδαμε!!
Η επιστροφή
Καλά στην επιστροφή γελάσαμε πάρα πολύ. Χάσαμε το τελευταίο μετρό και λιώσαμε σε ένα παγκάκι και εκεί μας βρήκαν κι άλλοι 4 από την παρέα (σύνολο 7) κι ευτυχώς η μια κοπέλα είχε την αντοχή να ψάξει σε χάρτες κλπ να βρει εναλλακτικές. Πήγαμε σε μια στάση του τραμ εκεί απέναντι που είχε πολύ κόσμο αλλά σύντομα ανακαλύψαμε πως όλοι ήταν τουρίστες και ψαχνόντουσαν. Είχε πολύ πλάκα γιατί ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον, ρωτούσαν εμάς πώς να πάνε στο κέντρο (στα ισπανικά κιόλας…)!!! Τελικά εντοπίσαμε λεωφορείο, νυχτερινή γραμμή. Είχε 9 νυχτερινές γραμμές, αν είναι δυνατόν. Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ, αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη στιγμή. Οι στάσεις φίσκα όμως κι όλοι από την συναυλία φυσικά και το λεωφορείο δεν σταματούσε καν γιατί που θα μπαίναμε, στην οροφή; Οπότε αρχίσαμε να προχωράμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς την αφετηρία. Εμείς κι άλλα 30-40 άτομα που ήταν εκεί γύρω. Κάποια στιγμή ένας από εμάς που ήταν μπροστά μπροστά φωνάζει να τρέξουμε κι αρχίζουμε το τρέξιμο λοιπόν. Κι όλοι οι υπόλοιποι (παρόλο που το «τρέξτε» δεν πρέπει να το κατάλαβαν). Ε προλάβαμε το λεωφορείο και οι 4 κάτσανε κιόλας, μετά από 1 στάση όμως έγινε ένα ντου και πραγματικά σκαρφαλώνανε όπου βρίσκανε, ζουληχτήκαμε αρκετά αλλά κλασσικά κάναμε μαλακίες και γελούσαμε. Μας άφησε και κοντά στο μέρος που μέναμε, μια χαρά!!
Ήταν λοιπόν μια πολύ καλή συναυλία κι η μέρα – αν και είχε κάποια μικρά ευτράπελα πριν την συναυλία – ήταν τέλεια, από αυτές τις μέρες που θυμάσαι για μια ζωή…
Λοιπόν, θέλετε να πάμε να τους δούμε και αλλού; Θα έλεγα ή Αγγλία (που πρέπει να πάω έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή) ή Νορβηγία (που άμα πάμε μπορεί να μείνω κιόλας :p) ή Ελβετία (που είναι κοντά και παίζουν και σε festival)!!
17 Νοέμβρη
Δεν θυμάμαι και πολύ καλά τι γινόταν στο σχολείο, έχω πάντως την εντύπωση πως δεν τρελαινόμουν για τις γιορτές – ήταν απλά μια ευκαιρία για να χάσουμε μάθημα. Δεν ξέρω αν ένιωθα ποτέ εθνική περηφάνια, νομίζω πως δεν ήξερα καν τι είναι αυτό τότε. Γιορτές ήταν πάντως, οπότε μάλλον τίποτα κακό δεν περνούσε από το μυαλό μου – εκτός κι αν με έβαζαν να διαβάσω ποίημα, δεν μπορούσα, κοκάλωνα με τόσο κόσμο να με κοιτάει.
Όσο μεγάλωνα πάντως άρχισα να προτιμώ την γιορτή του πολυτεχνείου. Νομίζω πως μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Θα μου πείτε χαζός λόγος. Μπορεί, αλλά ήμουν παιδί. Σκεφτόμουν διαφορετικά, είχα άλλα κριτήρια και άλλες προτεραιότητες. Κι όμως δεν ήταν και τόσο χαζός τελικά. Υπήρχε μάλλον λόγος που μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Κάποια στιγμή στο γυμνάσιο συνειδητοποίησα πως το Πολυτεχνείο έγινε πολύ πρόσφατα. Και πως δεν είναι γιορτή. Οι δικοί μου είχαν μνήμες από το πολυτεχνείο, δεν είναι κάτι μακρινό που διαβάσαμε κάπου και δεν είναι ένας αγώνας ενάντια σ’έναν ξένο κατακτητή που ήθελε το κακό μας.
Ακούσαμε την κασέτα στο σχολείο, την ραδιοφωνική εκπομπή κι άκουσα το παιδί να λέει στους στρατιώτες πως είναι αδέρφια, και πως θα μπορούσαν να χτυπήσουν τα αδέρφια τους; Τότε μάλλον αρνήθηκα να καταλάβω τι σήμαινε αυτό, παρόλο που έκλαιγα κάθε φορά που το άκουγα.
Χρειάστηκε να διαβάσω το 1984 για να καταλάβω γιατί προτιμάω αυτή την γιορτή, και πάλι αυτό δεν έγινε αμέσως. Όμως τότε, όπως αργότερα με το βιβλίο, όπως κι ακόμα, ξανά και ξανά σοκάρομαι και λυπάμαι αφάνταστα όταν ανακαλύπτω αυτό που ξεχνάω συνεχώς:
Ο εχθρός δεν είναι ο άλλος. Ο ξένος. Ο εχθρός είμαστε εμείς. Οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος είναι κακό πλάσμα, τιποτένιο, δεν σέβεται τίποτα, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, είναι ανοιχτός και δεκτικός σε κάθε είδος χειραγώγησης, θα βιαστεί να κατηγορήσει τους πάντες αρκεί να βολευτεί, θα βιαστεί να ξεχάσει τα πάντα όταν θα νιώσει πως ξεβολεύεται, θα βιαστεί να πετάξει στα σκουπίδια αξίες που κερδήθηκαν με δυσκολία, αρκεί να γίνει το δικό του. Είμαστε κακομαθημένοι, μικρόψυχοι, εθελοτυφλούμε και κλείνουμε τα μάτια στον πόνο των άλλων για να μην χρειαστεί να αναλάβουμε ευθύνες.
Στο πολυτεχνείο ο αγώνας έγινε ενάντια στην σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου. Δεν ήταν ο τούρκος ή ο γερμανός απέναντί μας, ήμασταν εμείς οι ίδιοι, διεφθαρμένοι, πλανεμένοι από την εξουσία, έχοντας ανταλλάξει την δυνατότητα σκέψης με 30 αργύρια. Μόνο που δεν αυτοκτονήσαμε, απλά επιλέξαμε ξανά να ξεχάσουμε…
Δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους να λένε πως μας χρειάζεται μια χούντα. Πραγματικά.
Φεύγω!!!
Ήρθε o καιρός, φεύγω!!! Για όποιον δεν θυμάται υπάρχει σχετικό άρθρο.
Τα λέμε την Κυριακή 
Φιλούμπες!!!!!!
Γιορτές και πανηγύρια!!
Καλέ τώρα θυμήθηκα ότι γιορτάζουμε σήμερα!!! Πέρασε ένας χρόνος από όταν ξεκίνησα το ιστολόγιο.. Ούτε που το κατάλαβα ρε γαμώτο, πως περνάει έτσι ο καιρός;;;
Ναι είναι τούρτα Nightmare before christmas!!
Από τα αγαπημένα μας θέματα φέτος ήταν η αθεΐα, η ζωγραφική, η ψυχολογία, τα rpg, η κατάσταση στην ελλάδα και φυσικά η μουσική.
Μπορώ να πω πως έμαθα διάφορα μέσα από το ιστολόγιο, καθώς ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αγνώστους μέσω ίντερνετ – κι αυτό είχε και τις καλές και τις κακές του στιγμές.
Σας ευχαριστώ για την παρέα!!!!!
ΥΓ. Την τούρτα την βρήκα εδώ τυχαία αλλά μετά βρήκα πάρα πολλές τούρτες σε παρόμοιο στυλ (για γάμους και καλά οι περισσότερες… Φαντάζεστε το σοκ της γιαγιάς όταν δει τέτοια τούρτα σε γάμο;;;). Ρίξτε μια ματιά εδώ, εδώ, εδώ (ναι οκ, αυτό είναι από το corpse bride, τέλειο όμως;;), εδώ, εδώ κι εδώ.
Αγαπητό ημερολόγιο: 1 αιωνιότητα και 1 μέρα
Ακούω συχνά να λένε πως η αθανασία θα ήταν βαρετή, πως αν δεν πεθαίναμε ποτέ θα μισούσαμε την ζωή μας στο τέλος. Μπορεί και να είναι έτσι όμως νομίζω πως θα είχα διάφορους τρόπους να περάσω μια αιωνιότητα:
Θα μάθαινα να ζωγραφίζω σαν τον Νταβίντσι, θα μάθαινα να χειρίζομαι το χρώμα με τρόπο μαγικό και οι ζωγραφιές μου να είναι σαν φωτογραφίες. Μετά θα ασχολιόμουν μ’όλα τα ρεύματα τις ζωγραφικής και θα δοκίμαζα όλες τις τεχνικές.
Θα διάβαζα όλα τα βιβλία του κόσμου, από όταν πρωτοάρχισαν να τυπώνονται.
Θα άκουγα όλα τα τραγούδια του κόσμου. Και θα μάθαινα και τους στίχους από όσα μ’αρέσουν!!!
Θα μάθαινα τουλάχιστον 15 γλώσσες. Μπορεί και 25!
Θα διάβαζα όλα τα κόμιξ του κόσμου. ΌΛΑ.
Θα πήγαινα παντού. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ναι και στο ξεχασμένο απειροελάχιστο χωριουδάκι στην μέση του πουθενά κάπου στην Ασία. Θέλω να πάω κι εκεί. Α κι όπου μ’άρεσε θα έμενα κιόλας. Όσο μου την βάραγε…
Θα μάθαινα πολεμικές τέχνες. 5-6 διαφορετικές, να κάνω την σύγκριση μετά.
Θα έπαιζα όλα τα rpg που υπάρχουν. Ωραίο και το dnd και το vampire αλλά φτάνει!!!
Θα έφτιαχνα κοσμήματα, κεντήματα, γλυπτά, χειροτεχνίες, οτιδήποτε παράγει κάτι που μπορώ να δω και να αγγίξω.
Θα πήγαινα σε πολλές εθελοντικές οργανώσεις για το περιβάλλον, τους μετανάστες, τους φτωχούς, τα παιδιά χωρίς γονείς (ή αυτά που θα ήταν καλύτερα χωρίς γονείς…).
Θα έγραφα πολύ, με πολλούς τρόπους και για πολλά θέματα.
Θα τερμάτιζα όλα τα παιχνίδια που έχω για τον υπολογιστή και θα έπαιρνα κι άλλα τόσα και μετά κι άλλα τόσα!!!!!
Μην ξανακούσω λοιπόν κανέναν να λέει ότι δεν έχει τι να κάνει και βαριέται άμα κάθεται σπίτι γιατί συγχύζομαι!!!!
Αν είχα μια αιωνιότητα και μια ημέρα ίσα που θα μου έφτανε για να απολαύσω τα όσα παρέχει ο πλανήτης μας (και μπορεί να πήγαινα κι ένα βηματάκι πάρα πέρα, καημό το έχω άλλωστε να δω το διάστημα από κοντά και την γη από μακριά… Ααααααααχ….)…
**Την πρώτη εικόνα την βρήκα τυχαία εδώ, αλλά τελικά είναι μάλλον ενδιαφέρον το ιστολόγιο, ρίξτε του μια ματιά… Η δεύτερη είναι το Key to eternity της καταπληκτικής Josephine Wall και η τρίτη είναι από εδώ.
Αγαπητό ημερολόγιο: Eξερευνώντας την Αθήνα
- Deep space is my dwelling place
- The stars my destination*
Αγαπημένοι μου αναγνώστες, έχω γυρίσει στην αγαπημένη μου μεγαλούπολη εδώ κι ένα χρόνο (ναι μ’αρέσει η Αθήνα, τι να κάνουμε, ο καθένας με τα βίτσια του) και οφείλω να ομολογήσω πως αυτό που ήθελα να κάνω δεν το έχω κάνει ακόμα.
Α ναι, τι ήθελα ε; Να την ξεζουμίσω!! Να την γυρίσω όλη, να εκμεταλλευτώ την κάθε ευκαιρία που μου δίνει, να κάνω κάτι διαφορετικό συνέχεια.
Βέβαια μου είχαν λείψει τόσο πολύ τα εξάρχεια (κι είχαν κολλήσει τόσο πολύ κάποιες από τις φίλες μου εδώ με το playhouse) που με δυσκολία πηγαίναμε κάπου αλλού – όχι ότι με πειράζει… Α, ανακάλυψα και το Γκάζι όταν ήρθα (ναι δεν είχα ξαναπάει) και μερικά μαγαζάκια με ξετρέλανα, οπότε στο τρίγωνο Γκάζι – Μονατηράκι – Εξάρχεια…
Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι υπάρχουν 1000 πράγματα να κάνει κανείς εδώ και και θα αρχίσω να κάνω τον τουρίστα στην Αθήνα (θα συνεχίσω μάλλον γιατί άρχισα όταν είχε έρθει η φίλη μου η Κινέζα)…
Μου είπε λοιπόν η κολλητή μου πως στο πλανητάριο έχει κάτι προβολές και θα πάμε σήμερα να δούμε 1-2. Στο site του Ιδρύματος Ευγενίδου έχει το πρόγραμμα των προβολών κι έχω ενθουσιαστεί (όταν ήμουν μικρή πέρασα μια φάση που ήθελα να γίνω αστροναύτης – αν και μάλλον θα «κατηγορήσω» τον Asimov γι’αυτό).
Σήμερα θα δούμε το «Βίαιο Σύμπαν», το οποίο είναι και τελευταία προβολή.
“Στην πρόσκαιρη ζωή μας στη Γη τίποτε δεν μας φαίνεται τόσο μόνιμο και σταθερό όσο τ’ άστρα στον ουρανό. Χρόνια και χρόνια τώρα, τα ίδια άστρα, στους ίδιους αστερισμούς, λαμπυρίζουν σταθερά όσο κι ο Ήλιος. Τα πάντα εκεί πάνω μοιάζουν αναλλοίωτα, γαλήνια και ειρηνικά! Κι όμως, όλα όσα βλέπουμε στον έναστρο ουρανό δεν είναι παρά μια καλοστημένη απάτη! Γιατί αν επιχειρούσαμε ένα ταξίδι ανάμεσα στ’ άστρα, δεν θα βρίσκαμε ένα ήρεμο και αναλλοίωτο Σύμπαν, αλλά θ’ ανακαλύπταμε απτές αποδείξει για το αντίθετο. Μια συνεχή δημιουργία και καταστροφή, σ’ ένα εξαιρετικά «Βίαιο Σύμπαν»”
Και τον Θάνατο των Άστρων
“Τα άστρα, όπως και κάθε τι άλλο στο Σύμπαν, γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Στα τελευταία στάδια της ζωής τους όλα τα άστρα μετατρέπονται σε κόκκινους γίγαντες. Το στάδιο αυτό είναι ο προθάλαμος του θανάτου τους που θ’ αφήσει πίσω του ένα από τρία πιθανά “λείψανα” ανάλογα με τη μάζα, που έχει κάθε άστρο. Άστρα με λιγότερα υλικά από 4 ηλιακές μάζες θα μετατραπούν σε άσπρους νάνους. Άστρα με 4 έως 25 ηλιακές μάζες θα μετατραπούν σε πάλσαρ ή άστρα νετρονίων, ενώ άστρα με ακόμη μεγαλύτερες μάζες θα καταλήξουν να γίνουν μαύρες τρύπες. Ο εκρηκτικός, όμως, θάνατος ενός άστρου είναι ταυτόχρονα ένα τέλος και μία αρχή. Γιατί χωρίς τις αστρικές εκρήξεις δεν θα υπήρχε η Γη, δεν θα υπήρχαν βράχια και βότσαλα, δεν θα υπήρχαν φυτά και ζώα, δεν θα υπήρχε ο άνθρωπος.”
Και ελπίζω πως τώρα που το ανακάλυψα θα τα δω όλα όσα έχει μες στον μήνα!! Θέλω να δω το Van Gogh: Ο Πυρετός του χρώματος, καταλαβαίνετε…
Οι περιγραφές είναι από το επίσημo site του ιρδύματος όπου μπορείτε να δείτε και το πρόγραμμα των προβολών
*Οι στίχοι στην αρχή είναι από την νουβέλα The Stars My Destination του Alfred Bester, την οποία δεν έχω διαβάσει αλλά θα γίνει κι αυτό…
Αγαπητό ημερολόγιο: Τα φώτα του δρόμου..
Αυτές τις μέρες ο καιρός είναι υπέροχος. Λίγη συννεφιά, λίγος ήλιος που και που, λίγη δροσιά…. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που δεν μπορώ να προσδιορίσω αλλά με κάνει χαρούμενη.
Κι ήμουν την Τρίτη στο μοναστηράκι, για καφέ σε ένα πολύ γλυκό μέρος, είχε αυτόν τον τέλειο καιρό, έπινα μια τέλεια σοκολάτα κι ήμουν με μια πολύ αγαπημένη φίλη στην αρχή και με μια άλλη πολύ αγαπημένη φίλη στην συνέχεια (ναι έκατσα ώρες εκεί).
Όταν άρχισε να σουρουπώνει άναψαν και τα φώτα, ο κόσμος πηγαινοερχόταν, συζητούσε ζωηρά, γελούσε, όλα ήταν τόσο όμορφα. Αυτό είναι ευτυχία. Για αυτό αγαπάω την Αθήνα. Κι όσο κι αν μου λείπει η Ουαλία πολλές φορές κάτι τέτοιες στιγμές μου θυμίζουν γιατί γύρισα, κάτι τέτοιες στιγμές είναι από τις λίγες που με γεμίζουν ουσιαστικά.
Αυτές τις μέρες νιώθω ευτυχισμένη.
The Walkabouts
The light will stay on
I go to sleep, before
the devil wakes
and I wake up, before
the angels take
all my worldly desires
all my yardsticks of fear
all my secrets untold
all my motives unclear
hangin’ down in the fire
burnin’ them higher
won’t take them away from here
and long after we’re gone
the light will stay on
watched the city … city of crows
watched them fly, watched
‘em all flyin’ low
out above the flood plain
just above the dirt road
they were hungry as winter,
hungry as us
not afraid to be flyin’, not
afraid to be lost
and long after we’re gone
the light will stay on
and if you bury me, add
three feet to it
one for your sorrow, two
for your sweat
three for the strange
things we never forget
and long after we’re gone
the light will stay on
and long after we’re safe
the lights will not fade
Firefox!!!
Όπως ίσως προσέξατε εδώ και λίγο καιρό στα δεξιά έχει μπει ένα banneraki του firefox. Νομίζω πως είναι καιρός λοιπόν να γράψω κάτι για τον αγαπημένο μου browser.
Το κλασσικό σήμα του firefox
Γιατί αγαπάμε τον Firefox
Γιατί ελεύθερος, ανοιχτού κώδικα, εύχρηστος, με πάρα πολλές δυνατότητες τις οποίες ο explorer μόλις πρόσφατα άρχισε να αντιγράφει!
Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς; Ε όχι αγαπητοί μου αναγνώστες!! Μας νοιάζει και μας παρανοιάζει!! Η Microsoft πάτησε στους ώμους άλλων για να γίνει το μεγαθήριο που είναι σήμερα και δεν δέχεται να μοιραστεί την πίτα (που δεν της αξίζει) με κανέναν.
Υπάρχει στην πληροφορική μια τάση για μοίρασμα, για ανταλλαγή ιδεών, για ανοιχτούς κώδικες με τους οποίους όλοι μπορούν να «παίξουν». Αυτό προωθεί την εξέλιξη, την βελτίωση και την άποψη πως μερικά πράγματα παραείναι σημαντικά για να δεχόμαστε να μπαίνουν σε καλούπια και πνευματικά δικαιώματα. Δεν είναι δηλαδή μόνο ένα μονοπώλιο που «χτυπάμε» με προϊόντα σαν τον firefox, είναι μια ολόκληρη ιδεολογία που υπαγορεύει πως οι λίγοι θα κατέχουν την γνώση και φυσικά και το χρήμα. Όμως η γνώση είναι για όλους και κάποια πράγματα πρέπει να μοιράζονται χωρίς να ζητείται χρηματική αμοιβή – ή έστω όχι με τον τρόπο που γίνεται σήμερα. Αν ψάξετε λίγο το θέμα με το ελεύθερο λογισμικό θα καταλάβετε τι εννοώ.
Το gnuλάαααααακι!!! Μα δεν είναι γλύκα; (ελεύθερο λογισμικό που λέγαμε; ε gnu ftw)
Ο firefox προσφέρει περιήγηση με καρτέλες, ορθογραφικό έλεγχο, σταδιακή εύρεση, ενεργούς σελιδοδείκτες, ενσωματωμένο διαχειριστή μεταφορτώσεων (κρασάρει το pc και δεν χάνεις τις σελίδες σου βρε παιδί μου!!), συντομεύσεις πληκτρολογίου και ένα ενσωματωμένο πεδίο αναζήτησης με δυνατότητα επιλογής από τον χρήστη της επιθυμητής μηχανής αναζήτησης – έχει και το thottbot για το wow!! (πηγή: wiki)
Επιπλέον κάποιοι χρήστες αφιερώνουν με μεράκι ώρες από την ζωή τους για να κάνουν τον firefox καλύτερο και έτσι εκτός από τα ήδη υπάρχοντα πλεονεκτήματά του έχει και ΑΠΕΙΡΑ add-ons για να τον φέρετε πιο κοντά στα γούστα σας.
Έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τον explorer από όταν ένας φίλος με «σύστησε» στον Netscape, πριν από αρκετά χρόνια (γύρω στα 7 νομίζω) και μετά στον firefox. Τώρα πια μου φαίνεται λες και δεν είχα αγγίξει ποτέ τον explorer – κάντε μια δοκιμή, θα σας πείσει…
Καλό ε; Η αλεπού της φωτιάς!
Για περισσότερες πληροφορίες:
Mozilla (επίσημο site – από εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε κιόλας)
Mozilla manifesto (στα ελληνικά)
Και στα ελληνικά:
Διαβάστε οπωσδήποτε τα παρακάτω:
Why Open Source misses the point of Free Software
Και το ίδιο άρθρο στα ελληνικά:
Γιατί “Ο ανοιχτός Κώδικας” χάνει το νόημα του Ελεύθερου Λογισμικού
Κι αν θέλετε μπορείτε να βοηθήσετε και με διάφορους τρόπους:
Ο Θεός είναι… (ό,τι θέλει ο καθένας)
Λάστιχο τον έχουμε κάνει αυτόν τον θεό, ο καθένας θα σου πει το μακρύ του και το κοντό του για το τι θεωρεί πως είναι. Παρόλα αυτά όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως ανήκουν στο ίδιο δόγμα, λες και το δόγμα είναι κάτι ελαστικό που μπορεί άνετα να προσαρμόζεται στις προτιμήσεις μας. Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου.
Τέλος πάντων ξεφεύγω από το θέμα. Η πιο συχνή φράση/καραμέλα που ακούω είναι η εξής:
«Ο Θεός είναι αγάπη» κι ήταν μάλλον ζήτημα χρόνου μέχρι να λάβει το συλλογικό ιστολόγιο αθεΐα επιστολή που να μας «υπενθυμίζει» αυτό ακριβώς – γιατί οι περισσότερο πιστοί αυτό θεωρούν, πως εμείς οι άθεοι είτε ξεχνάμε κάποια πράγματα είτε δεν τα καταλαβαίνουμε σωστά. Αμ δε!! Θεωρώ την συγκεκριμένη καραμέλα αρκετά ενοχλητική πλέον και γι’αυτό θα σας πρότεινα αγαπημένοι μου αναγνώστες να διαβάσετε τις απαντήσεις των συντελεστών του συλλογικού ιστολογίου και να μας πείτε και την γνώμη σας αν δεν βαριέστε.
Τα σχόλια θα γίνουν εκεί προφανώς. Εμείς θα τα πούμε αύριο πάλι μάλλον. Φιλάκια πολλάααααααα!!!
