Φεύγω!!!
Ήρθε o καιρός, φεύγω!!! Για όποιον δεν θυμάται υπάρχει σχετικό άρθρο.
Τα λέμε την Κυριακή 
Φιλούμπες!!!!!!
Γιορτές και πανηγύρια!!
Καλέ τώρα θυμήθηκα ότι γιορτάζουμε σήμερα!!! Πέρασε ένας χρόνος από όταν ξεκίνησα το ιστολόγιο.. Ούτε που το κατάλαβα ρε γαμώτο, πως περνάει έτσι ο καιρός;;;
Ναι είναι τούρτα Nightmare before christmas!!
Από τα αγαπημένα μας θέματα φέτος ήταν η αθεΐα, η ζωγραφική, η ψυχολογία, τα rpg, η κατάσταση στην ελλάδα και φυσικά η μουσική.
Μπορώ να πω πως έμαθα διάφορα μέσα από το ιστολόγιο, καθώς ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αγνώστους μέσω ίντερνετ – κι αυτό είχε και τις καλές και τις κακές του στιγμές.
Σας ευχαριστώ για την παρέα!!!!!
ΥΓ. Την τούρτα την βρήκα εδώ τυχαία αλλά μετά βρήκα πάρα πολλές τούρτες σε παρόμοιο στυλ (για γάμους και καλά οι περισσότερες… Φαντάζεστε το σοκ της γιαγιάς όταν δει τέτοια τούρτα σε γάμο;;;). Ρίξτε μια ματιά εδώ, εδώ, εδώ (ναι οκ, αυτό είναι από το corpse bride, τέλειο όμως;;), εδώ, εδώ κι εδώ.
Αγαπητό ημερολόγιο: 1 αιωνιότητα και 1 μέρα
Ακούω συχνά να λένε πως η αθανασία θα ήταν βαρετή, πως αν δεν πεθαίναμε ποτέ θα μισούσαμε την ζωή μας στο τέλος. Μπορεί και να είναι έτσι όμως νομίζω πως θα είχα διάφορους τρόπους να περάσω μια αιωνιότητα:
Θα μάθαινα να ζωγραφίζω σαν τον Νταβίντσι, θα μάθαινα να χειρίζομαι το χρώμα με τρόπο μαγικό και οι ζωγραφιές μου να είναι σαν φωτογραφίες. Μετά θα ασχολιόμουν μ’όλα τα ρεύματα τις ζωγραφικής και θα δοκίμαζα όλες τις τεχνικές.
Θα διάβαζα όλα τα βιβλία του κόσμου, από όταν πρωτοάρχισαν να τυπώνονται.
Θα άκουγα όλα τα τραγούδια του κόσμου. Και θα μάθαινα και τους στίχους από όσα μ’αρέσουν!!!
Θα μάθαινα τουλάχιστον 15 γλώσσες. Μπορεί και 25!
Θα διάβαζα όλα τα κόμιξ του κόσμου. ΌΛΑ.
Θα πήγαινα παντού. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ναι και στο ξεχασμένο απειροελάχιστο χωριουδάκι στην μέση του πουθενά κάπου στην Ασία. Θέλω να πάω κι εκεί. Α κι όπου μ’άρεσε θα έμενα κιόλας. Όσο μου την βάραγε…
Θα μάθαινα πολεμικές τέχνες. 5-6 διαφορετικές, να κάνω την σύγκριση μετά.
Θα έπαιζα όλα τα rpg που υπάρχουν. Ωραίο και το dnd και το vampire αλλά φτάνει!!!
Θα έφτιαχνα κοσμήματα, κεντήματα, γλυπτά, χειροτεχνίες, οτιδήποτε παράγει κάτι που μπορώ να δω και να αγγίξω.
Θα πήγαινα σε πολλές εθελοντικές οργανώσεις για το περιβάλλον, τους μετανάστες, τους φτωχούς, τα παιδιά χωρίς γονείς (ή αυτά που θα ήταν καλύτερα χωρίς γονείς…).
Θα έγραφα πολύ, με πολλούς τρόπους και για πολλά θέματα.
Θα τερμάτιζα όλα τα παιχνίδια που έχω για τον υπολογιστή και θα έπαιρνα κι άλλα τόσα και μετά κι άλλα τόσα!!!!!
Μην ξανακούσω λοιπόν κανέναν να λέει ότι δεν έχει τι να κάνει και βαριέται άμα κάθεται σπίτι γιατί συγχύζομαι!!!!
Αν είχα μια αιωνιότητα και μια ημέρα ίσα που θα μου έφτανε για να απολαύσω τα όσα παρέχει ο πλανήτης μας (και μπορεί να πήγαινα κι ένα βηματάκι πάρα πέρα, καημό το έχω άλλωστε να δω το διάστημα από κοντά και την γη από μακριά… Ααααααααχ….)…
**Την πρώτη εικόνα την βρήκα τυχαία εδώ, αλλά τελικά είναι μάλλον ενδιαφέρον το ιστολόγιο, ρίξτε του μια ματιά… Η δεύτερη είναι το Key to eternity της καταπληκτικής Josephine Wall και η τρίτη είναι από εδώ.
Αγαπητό ημερολόγιο: Eξερευνώντας την Αθήνα
- Deep space is my dwelling place
- The stars my destination*
Αγαπημένοι μου αναγνώστες, έχω γυρίσει στην αγαπημένη μου μεγαλούπολη εδώ κι ένα χρόνο (ναι μ’αρέσει η Αθήνα, τι να κάνουμε, ο καθένας με τα βίτσια του) και οφείλω να ομολογήσω πως αυτό που ήθελα να κάνω δεν το έχω κάνει ακόμα.
Α ναι, τι ήθελα ε; Να την ξεζουμίσω!! Να την γυρίσω όλη, να εκμεταλλευτώ την κάθε ευκαιρία που μου δίνει, να κάνω κάτι διαφορετικό συνέχεια.
Βέβαια μου είχαν λείψει τόσο πολύ τα εξάρχεια (κι είχαν κολλήσει τόσο πολύ κάποιες από τις φίλες μου εδώ με το playhouse) που με δυσκολία πηγαίναμε κάπου αλλού – όχι ότι με πειράζει… Α, ανακάλυψα και το Γκάζι όταν ήρθα (ναι δεν είχα ξαναπάει) και μερικά μαγαζάκια με ξετρέλανα, οπότε στο τρίγωνο Γκάζι – Μονατηράκι – Εξάρχεια…
Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι υπάρχουν 1000 πράγματα να κάνει κανείς εδώ και και θα αρχίσω να κάνω τον τουρίστα στην Αθήνα (θα συνεχίσω μάλλον γιατί άρχισα όταν είχε έρθει η φίλη μου η Κινέζα)…
Μου είπε λοιπόν η κολλητή μου πως στο πλανητάριο έχει κάτι προβολές και θα πάμε σήμερα να δούμε 1-2. Στο site του Ιδρύματος Ευγενίδου έχει το πρόγραμμα των προβολών κι έχω ενθουσιαστεί (όταν ήμουν μικρή πέρασα μια φάση που ήθελα να γίνω αστροναύτης – αν και μάλλον θα «κατηγορήσω» τον Asimov γι’αυτό).
Σήμερα θα δούμε το «Βίαιο Σύμπαν», το οποίο είναι και τελευταία προβολή.
“Στην πρόσκαιρη ζωή μας στη Γη τίποτε δεν μας φαίνεται τόσο μόνιμο και σταθερό όσο τ’ άστρα στον ουρανό. Χρόνια και χρόνια τώρα, τα ίδια άστρα, στους ίδιους αστερισμούς, λαμπυρίζουν σταθερά όσο κι ο Ήλιος. Τα πάντα εκεί πάνω μοιάζουν αναλλοίωτα, γαλήνια και ειρηνικά! Κι όμως, όλα όσα βλέπουμε στον έναστρο ουρανό δεν είναι παρά μια καλοστημένη απάτη! Γιατί αν επιχειρούσαμε ένα ταξίδι ανάμεσα στ’ άστρα, δεν θα βρίσκαμε ένα ήρεμο και αναλλοίωτο Σύμπαν, αλλά θ’ ανακαλύπταμε απτές αποδείξει για το αντίθετο. Μια συνεχή δημιουργία και καταστροφή, σ’ ένα εξαιρετικά «Βίαιο Σύμπαν»”
Και τον Θάνατο των Άστρων
“Τα άστρα, όπως και κάθε τι άλλο στο Σύμπαν, γεννιούνται, εξελίσσονται και κάποια στιγμή πεθαίνουν. Στα τελευταία στάδια της ζωής τους όλα τα άστρα μετατρέπονται σε κόκκινους γίγαντες. Το στάδιο αυτό είναι ο προθάλαμος του θανάτου τους που θ’ αφήσει πίσω του ένα από τρία πιθανά “λείψανα” ανάλογα με τη μάζα, που έχει κάθε άστρο. Άστρα με λιγότερα υλικά από 4 ηλιακές μάζες θα μετατραπούν σε άσπρους νάνους. Άστρα με 4 έως 25 ηλιακές μάζες θα μετατραπούν σε πάλσαρ ή άστρα νετρονίων, ενώ άστρα με ακόμη μεγαλύτερες μάζες θα καταλήξουν να γίνουν μαύρες τρύπες. Ο εκρηκτικός, όμως, θάνατος ενός άστρου είναι ταυτόχρονα ένα τέλος και μία αρχή. Γιατί χωρίς τις αστρικές εκρήξεις δεν θα υπήρχε η Γη, δεν θα υπήρχαν βράχια και βότσαλα, δεν θα υπήρχαν φυτά και ζώα, δεν θα υπήρχε ο άνθρωπος.”
Και ελπίζω πως τώρα που το ανακάλυψα θα τα δω όλα όσα έχει μες στον μήνα!! Θέλω να δω το Van Gogh: Ο Πυρετός του χρώματος, καταλαβαίνετε…
Οι περιγραφές είναι από το επίσημo site του ιρδύματος όπου μπορείτε να δείτε και το πρόγραμμα των προβολών
*Οι στίχοι στην αρχή είναι από την νουβέλα The Stars My Destination του Alfred Bester, την οποία δεν έχω διαβάσει αλλά θα γίνει κι αυτό…
Αγαπητό ημερολόγιο: Τα φώτα του δρόμου..
Αυτές τις μέρες ο καιρός είναι υπέροχος. Λίγη συννεφιά, λίγος ήλιος που και που, λίγη δροσιά…. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που δεν μπορώ να προσδιορίσω αλλά με κάνει χαρούμενη.
Κι ήμουν την Τρίτη στο μοναστηράκι, για καφέ σε ένα πολύ γλυκό μέρος, είχε αυτόν τον τέλειο καιρό, έπινα μια τέλεια σοκολάτα κι ήμουν με μια πολύ αγαπημένη φίλη στην αρχή και με μια άλλη πολύ αγαπημένη φίλη στην συνέχεια (ναι έκατσα ώρες εκεί).
Όταν άρχισε να σουρουπώνει άναψαν και τα φώτα, ο κόσμος πηγαινοερχόταν, συζητούσε ζωηρά, γελούσε, όλα ήταν τόσο όμορφα. Αυτό είναι ευτυχία. Για αυτό αγαπάω την Αθήνα. Κι όσο κι αν μου λείπει η Ουαλία πολλές φορές κάτι τέτοιες στιγμές μου θυμίζουν γιατί γύρισα, κάτι τέτοιες στιγμές είναι από τις λίγες που με γεμίζουν ουσιαστικά.
Αυτές τις μέρες νιώθω ευτυχισμένη.
The Walkabouts
The light will stay on
I go to sleep, before
the devil wakes
and I wake up, before
the angels take
all my worldly desires
all my yardsticks of fear
all my secrets untold
all my motives unclear
hangin’ down in the fire
burnin’ them higher
won’t take them away from here
and long after we’re gone
the light will stay on
watched the city … city of crows
watched them fly, watched
‘em all flyin’ low
out above the flood plain
just above the dirt road
they were hungry as winter,
hungry as us
not afraid to be flyin’, not
afraid to be lost
and long after we’re gone
the light will stay on
and if you bury me, add
three feet to it
one for your sorrow, two
for your sweat
three for the strange
things we never forget
and long after we’re gone
the light will stay on
and long after we’re safe
the lights will not fade
Firefox!!!
Όπως ίσως προσέξατε εδώ και λίγο καιρό στα δεξιά έχει μπει ένα banneraki του firefox. Νομίζω πως είναι καιρός λοιπόν να γράψω κάτι για τον αγαπημένο μου browser.
Το κλασσικό σήμα του firefox
Γιατί αγαπάμε τον Firefox
Γιατί ελεύθερος, ανοιχτού κώδικα, εύχρηστος, με πάρα πολλές δυνατότητες τις οποίες ο explorer μόλις πρόσφατα άρχισε να αντιγράφει!
Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς; Ε όχι αγαπητοί μου αναγνώστες!! Μας νοιάζει και μας παρανοιάζει!! Η Microsoft πάτησε στους ώμους άλλων για να γίνει το μεγαθήριο που είναι σήμερα και δεν δέχεται να μοιραστεί την πίτα (που δεν της αξίζει) με κανέναν.
Υπάρχει στην πληροφορική μια τάση για μοίρασμα, για ανταλλαγή ιδεών, για ανοιχτούς κώδικες με τους οποίους όλοι μπορούν να «παίξουν». Αυτό προωθεί την εξέλιξη, την βελτίωση και την άποψη πως μερικά πράγματα παραείναι σημαντικά για να δεχόμαστε να μπαίνουν σε καλούπια και πνευματικά δικαιώματα. Δεν είναι δηλαδή μόνο ένα μονοπώλιο που «χτυπάμε» με προϊόντα σαν τον firefox, είναι μια ολόκληρη ιδεολογία που υπαγορεύει πως οι λίγοι θα κατέχουν την γνώση και φυσικά και το χρήμα. Όμως η γνώση είναι για όλους και κάποια πράγματα πρέπει να μοιράζονται χωρίς να ζητείται χρηματική αμοιβή – ή έστω όχι με τον τρόπο που γίνεται σήμερα. Αν ψάξετε λίγο το θέμα με το ελεύθερο λογισμικό θα καταλάβετε τι εννοώ.
Το gnuλάαααααακι!!! Μα δεν είναι γλύκα; (ελεύθερο λογισμικό που λέγαμε; ε gnu ftw)
Ο firefox προσφέρει περιήγηση με καρτέλες, ορθογραφικό έλεγχο, σταδιακή εύρεση, ενεργούς σελιδοδείκτες, ενσωματωμένο διαχειριστή μεταφορτώσεων (κρασάρει το pc και δεν χάνεις τις σελίδες σου βρε παιδί μου!!), συντομεύσεις πληκτρολογίου και ένα ενσωματωμένο πεδίο αναζήτησης με δυνατότητα επιλογής από τον χρήστη της επιθυμητής μηχανής αναζήτησης – έχει και το thottbot για το wow!! (πηγή: wiki)
Επιπλέον κάποιοι χρήστες αφιερώνουν με μεράκι ώρες από την ζωή τους για να κάνουν τον firefox καλύτερο και έτσι εκτός από τα ήδη υπάρχοντα πλεονεκτήματά του έχει και ΑΠΕΙΡΑ add-ons για να τον φέρετε πιο κοντά στα γούστα σας.
Έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τον explorer από όταν ένας φίλος με «σύστησε» στον Netscape, πριν από αρκετά χρόνια (γύρω στα 7 νομίζω) και μετά στον firefox. Τώρα πια μου φαίνεται λες και δεν είχα αγγίξει ποτέ τον explorer – κάντε μια δοκιμή, θα σας πείσει…
Καλό ε; Η αλεπού της φωτιάς!
Για περισσότερες πληροφορίες:
Mozilla (επίσημο site – από εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε κιόλας)
Mozilla manifesto (στα ελληνικά)
Και στα ελληνικά:
Διαβάστε οπωσδήποτε τα παρακάτω:
Why Open Source misses the point of Free Software
Και το ίδιο άρθρο στα ελληνικά:
Γιατί “Ο ανοιχτός Κώδικας” χάνει το νόημα του Ελεύθερου Λογισμικού
Κι αν θέλετε μπορείτε να βοηθήσετε και με διάφορους τρόπους:
Ο Θεός είναι… (ό,τι θέλει ο καθένας)
Λάστιχο τον έχουμε κάνει αυτόν τον θεό, ο καθένας θα σου πει το μακρύ του και το κοντό του για το τι θεωρεί πως είναι. Παρόλα αυτά όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως ανήκουν στο ίδιο δόγμα, λες και το δόγμα είναι κάτι ελαστικό που μπορεί άνετα να προσαρμόζεται στις προτιμήσεις μας. Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου.
Τέλος πάντων ξεφεύγω από το θέμα. Η πιο συχνή φράση/καραμέλα που ακούω είναι η εξής:
«Ο Θεός είναι αγάπη» κι ήταν μάλλον ζήτημα χρόνου μέχρι να λάβει το συλλογικό ιστολόγιο αθεΐα επιστολή που να μας «υπενθυμίζει» αυτό ακριβώς – γιατί οι περισσότερο πιστοί αυτό θεωρούν, πως εμείς οι άθεοι είτε ξεχνάμε κάποια πράγματα είτε δεν τα καταλαβαίνουμε σωστά. Αμ δε!! Θεωρώ την συγκεκριμένη καραμέλα αρκετά ενοχλητική πλέον και γι’αυτό θα σας πρότεινα αγαπημένοι μου αναγνώστες να διαβάσετε τις απαντήσεις των συντελεστών του συλλογικού ιστολογίου και να μας πείτε και την γνώμη σας αν δεν βαριέστε.
Τα σχόλια θα γίνουν εκεί προφανώς. Εμείς θα τα πούμε αύριο πάλι μάλλον. Φιλάκια πολλάααααααα!!!
Natalie Shau
H Natalie Shau γεννήθηκε στην Λιθουανία και αυτή την εποχή μένει στην Αθήνα. Οι εικόνες της είναι ξεχωριστές, σκοτεινές, περίεργες και σουρεαλιστικές. Έχει δημιουργήσει εξώφυλλα για διάφορα συγκροτήματα, μεταξύ των οποίων και για τους δικούς μας Inactive Messiah και Sorrowful Angels, για σχεδιαστές μόδας και για συγγραφείς.
Ασχολείται κυρίως με την ψηφιακή δημιουργία κι επεξεργασία εικόνας αλλά και με την φωτογραφία. Δικά της είναι και τα έργα που κοσμούν τους τοίχους του Second Skin.
Την λατρεύω αυτή την ζωγραφιά!!!!
Σκοτεινά παραμύθια
Τέλειο;
Η καλύτερη "Μαύρη Χήρα" που έχω δει!
Lady of Shalott - Αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες κι όχι μόνο στον χώρο της ζωγραφικής
Carmine
Μας θυμίζει κάτι;
Εντάξει προφανώς θέλω να βάλω όλα τα έργα της αλλά θα σταματήσω εδώ. Για περισσότερα επισκεφτείτε το προσωπικό της site και η σελίδα της στο deviant art.
Faith devides us, death unites us
Έπαιξαν 1.30 ώρα περίπου, έπαιξαν ΤΕΛΕΙΑ κι όλοι φύγαμε μ’ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!!!!!! Κι έναν ελαφρύ πόνο στο σβέρκο, στα πόδια, στην πλάτη… Εντάξει δεν έπαθα εγκεφαλικό όπως στους moonspell είναι η αλήθεια, παρόλο που οι Paradise Lost μ’αρέσουν περισσότερο. Απλά μάλλον τα χρόνια αναμονής μέχρι να ακούσω το Vampiria ήταν πάρα πολλά κι είχε συσσωρευτεί η επιθυμία κι έσκασε, ενώ τους Lost τους είχα ξαναδεί. Τέλος πάντων. Επιστροφή στο θέμα μας.
Η άμαξα από πίσω δεν τα σπάει;;
Λοιπόν σήμερα θα συνδυάσουμε την συναυλία με παρουσίαση του καινούριου τους δίσκου (που ήταν και η αφορμή της περιοδείας τους) και σύντομα θα μπουν αναρτήσεις με πληροφορίες και τραγούδια από όλους τους δίσκους τους (ναι λέμε είναι τέλειοι κι όσα και να γράφω είναι λίγα):
Η βραδιά ξεκίνησε με τους SadDolls, οι οποίοι ήταν αρκετά καλοί και μάλλον επηρεασμένοι από 69 eyes και H.I.M. Στην συνέχεια ήρθαν οι Poem, που αν και δεν μπορώ να πω πως ήταν κοντά στο στυλ των Lost, ήταν πάρα πολύ καλοί!! Ο τραγουδιστής έχει τέλεια φωνή, αφού όταν ξεκίνησε να τραγουδάει δεν το πίστευα πως τραγουδούσε αυτός :p
Βέβαια όπως καταλαβαίνετε εγώ είχα αγχωθεί λόγω αναμονής. Καλά όλα αλλά ήμασταν εκεί από τις 8.15 κι είχε πάει 10+ η ώρα!!!!! Δεν το λέω αρνητικά, δεν κουραστήκαμε καθόλου και η διάθεση ήταν τέλεια από τις 8 ως την ώρα που φύγαμε, απλά ανυπομονούσα. Άξιζε όμως, και ιδού η playlist (με την ευγενική βοήθεια ενός φίλου ενός φίλου – τον οποίο ευχαριστώ και για τις φωτογραφίες). Α στις παρενθέσεις είναι το όνομα του δίσκου από τον οποίο προέρχεται το τραγούδι.
01. The Rise Of Denial (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
02. Pity The Sadness (Shades of god – 1992)
03. Erased (Symbol of live – 1992)
04. Embers Fire (Icon 1993)
05. I Remain (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
06. As I Die (Shades of God – 1992)
07. The Enemy (In Requiem – 2007)
08. First Light (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
09. Enchantment (Draconian Times – 1995)
10. Frailty (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
11. One Second (One Second – 1997)
12. Forever Failure (Draconian Times – 1995)
13. Requiem (In Requiem – 2007)
14. Faith Divides Us – Death Unites Us (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
15. As Horizons End (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
16. Say Just Words (One Second – 1997)
17. Eternal (Gothic – 1991)
Το Faith Divides Us Death Unites Us, που κυκλοφόρησε το 2009, ακολουθεί πιο σκοτεινά μονοπάτια, γεμάτα θυμό, μελαγχολία και απελπισία. Η κιθάρα κυριαρχεί και η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ατμόσφαιρα – χωρίς βέβαια να υποβαθμίζεται η σημασία της φωνής του Νικολάκη (που λέγανε και τα παιδιά στην συναυλία) η οποία δεν σταματά να μας εκπλήσσει!! Για μένα αυτός ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος και στο repeat, αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω ξεχωρίσει ακόμα κάποιο κομμάτι ως αγαπημένο (αν και το I remain προχωράει αργά και σταθερά προς αυτή την θέση). Απολαύστε τα:
I Remain
Blindness as we consider our fate
Within our mortal wake
The will of one astray
To prevail my sins at gods gate
Digress as we consider and fail
Forlorn this empty cage
As treachery invades
You consider the tears and disengage
Tear me down and break me — I remain
I’ve never seen the love and confidence
To believe the faith and never speak again
Forever seething throes of opulence
To release the pain and never breathe again
Can you release the pain and never speak again
At God’s gate
Tear me down and break me I remain
Frailty
Nature
I’ve never shown so much redemption
I’ve never shown
Crawl through the mist to the masses
Born through sadness
Endeavoured far too long with this
I’m past this now
Your reach is far too long
Drawn to the freedom of action
Sworn compassion
Been severed far too long from this
I’m past this now
Failure,
I’ve never shown so much intention
I’ve never known
Scorn a resist that surpasses
Fortunes absence
Been severed far too long from this
It’s fractured now
And all I’ve got is frailty to release
time waits for no one
Your show won’t save me from the past
Dissolved dreaming it could last
Faith Divides Us, Death Unites Us
Refrain from the way we were
Slain the invincible
Changed are the the ways of man
Fortitude to face the path
[Chorus:]
Vanquish the pain don’t want to see it fail
Faith divides us death unites us
Vanquish the pain don’t want to seek despair
Faith divides us death unites us
Tears for a hopeless case
Outside is still so vague
Frayed the landscapes of old
Cleared the indelible
[Chorus]
Cannot sleep through darkened skies
Cannot dream until it’s over
Cannot sleep through darkened skies
Cannot dream until it’s over
[Chorus]
As Horizons End
To remain pessimistic found, in this hour of distress
Till decayed, derelict down
In this shower of pretence
Desire profane
You never see again
As horizons end
Ever to descend
As horizons end
Ever to descend
You retain a desolated frown
In this hour of distress
You invade the decadent crowd
In a shadow of pretence
Desire profane
You never see again
The light of day it seems to be enslaved
Οι στίχοι εδώ κι επίσης μπορείτε να ακούσεται κι άλλα ωραία τραγουδάκια τους εδώ (και το άρθρο θα ενημερώνεται όσο θα γράφω κι άλλα άρθρα για αυτούς).
Μην ξύνετε ό,τι βρίσκετε!!
Υπάρχουν άπειροι τρόποι να βγάλει λεφτά κανείς από ό,τι φαίνεται. Όχι και τόσο νόμιμοι – ή μάλλον καλύτερα όχι και τόσο ηθικοί. Είμαστε αφελείς φίλοι μου, και βασισμένοι στην αφέλειά μας πολλοί πλουτίζουν.
Κι όχι, δεν θα το πάω σε πολιτική κλπ σήμερα, παραείναι προφανές αυτό το κλισέ, όοοοοχι, σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι χαρτάκια που μοιράζουν στους δρόμους κι έχουν πέσει στα χέρια μου 2-3 τώρα τελευταία.
Γράφει λοιπόν το πανέξυπνο αυτό χαρτάκι πως αν ξύσεις και βρεις 3 ή 4 όμοια σύμβολα κερδίζεις κάτι πολύ καλό. Διακοπές, υπολογιστή, 50,000 ευρώ κι άλλα πολλά που δεν σε χαλάνε καθόλου εδώ που τα λέμε γιατί δεν είναι και μεγάλος κόπος να ξύσεις 2 βλακειούλες. Και ω, τι έκπληξη! Κερδίζεις! Σ’αυτό που έχω τώρα βρήκα και 4 ίδια σύμβολα οπότε κερδίζω κάποιο από τα μεγάλα δώρα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να στείλω ένα μήνυμα από το κινητό μου σ’έναν αριθμό.
Αυτά λένε τα μεγάλα γράμματα. Τα μικρά γράμματα όμως, οι όροι χρήσης δηλαδή, σε ενημερώνουν πως με το που στέλνεις μήνυμα γίνεσαι συνδρομητής σε μια υπηρεσία που σε χρεώνει με 8 ευρώ την εβδομάδα. Ό,τι να’ναι; Και καλά άμα τα διαβάσεις τα μικρά γραμματάκια και σ’ ενδιαφέρει να γραφτείς, αλλά πόσοι μπορεί να τα αγνοήσουν κι απλά να γραφτούν χωρίς να το καταλάβουν; Θα μου πείτε πρόβλημά τους, ας πρόσεχαν, αλλά από την άλλη έχει καταντήσει αηδία που πρέπει να ψειρίζουμε τα πάντα γιατί σε κάθε «γωνία» καραδοκούν τα κοράκια…
Είναι βέβαια αναμενόμενο πως δεν τρελάθηκε κανείς να δίνει τζάμπα ΚΑΙ το ξυστό ΚΑΙ τα δώρα (εκτός κι αν είναι ο άγιος βασίλης), αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που δεν θα έμπαιναν στην διαδικασία του να το σκεφτούν έτσι.
Οπότε καλοί μου αναγνώστες να θυμάστε: Κανείς δεν σας αγαπάει τόσο πολύ ώστε να σας χαρίζει πράγματα από το πουθενά, όχι δεν είστε ο μοναδικός τυχερός που “κέρδισε” κάποιο από τα “μεγάλα” δώρα και κυρίως να μην ξύνετε αβίαστα ό,τι βρίσκετε!!
