The only chains that exist are in your mind

Ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει αγανακτήσει.

Κάποιοι απλά επειδή ενοχλήθηκαν προσωπικά, τους έβγαλαν βίαια από το βόλεμά τους.  Καλά να πάθουν, όταν οι άλλοι είχαν προβλήματα αυτοί τους έκριναν από την ασφάλειά τους. Τώρα που «τρέμουν» πολλές θέσεις όλοι ξαφνικά έχουν παράπονα και θέλουν στήριξη.

Άλλοι πάλι έχουν αγανακτήσει εδώ και καιρό και φωνάζουν εδώ και καιρό, όχι μόνο για τα δικά τους προβλήματα αλλά και για τα προβλήματα των άλλων.

Δεν ξέρω σε ποια από τις 2 κατηγορίες ανήκουν οι παρακάτω, πάντως αυτό που κάνουν μ’αρέσει πολύ. Είναι ένας πρωτότυπος τρόπος διαμαρτυρίας (οι πορείες έχουν καταντήσει παράδοση πια, σαν την μαγειρίτσα) και «χτυπάει» εκεί που πρέπει. Στοχεύει στην αφύπνιση του κόσμου, κι αυτό χρειαζόμαστε: να ξυπνήσουμε, να δούμε τι συμβαίνει και τι φταίει κι όχι να αναμασάμε έτοιμους και απαρχαιωμένους λόγους άλλων. Οι περισσότερες διαμαρτυρίες διεκδικούν δικαιώματα (χωρίς να έχουν πάντα την σωστή κατεύθυνση ή τις σωστές απαιτήσεις κατά την γνώμη μου), πόσες όμως διαμαρτυρίες διεκδικούν την κριτική σκέψη που τόσο έξυπνα μας έχουν στερήσει;

Επίσης δεν μπορώ να μην πω και την κακιούλα μου για τους ελληνάρες. Λένε πολλοί πως εμείς εδώ είμαστε οι «επαναστάτες» και στις άλλες χώρες είναι τα πρόβατα. Κι όμως έχουν γίνει – και γίνονται – τόσα πράγματα, τόσες κινήσεις σε άλλες χώρες που ούτε που μας περνάνε από το μυαλό. Και για μερικές δεν μαθαίνουμε και ποτέ τίποτα.

Μπορεί να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα, όμως και το να κλείνει κανείς τα φώτα για μια ώρα ή να κατεβαίνει σε μια πορεία κάθε βδομάδα κλείνοντας τους δρόμους δεν έχει αποδειχτεί πιο αποτελεσματικό ως τώρα.

Advertisements

Όνειρα γεμάτα αστερόσκονη

Σήμερα θα σας πω για έναν καταπληκτικό άνθρωπο, τον οποίο υπερλατρεύω.

Ο Neil Gaiman γεννήθηκε στο Portchester στην Αγγλία το 1960. Είναι συγγραφέας (όπως ελπίζω ότι όλοι ξέρεται) κι έχει γράψει πολλά και ωραία κόμικς και βιβλία. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ άλλων τα Hugo, Nebula και Bram Stoker και είναι από τους πλέον καταξιωμένους καλλιτέχνες στον χώρο της φαντασίας.

Όχι πείτε μου, δεν είναι γλύκας;;

Προφανώς είναι επηρεασμένος από την δουλειά διαφόρων συγγραφέων, όπως C.S. Lewis, J.R.R. Tolkien, James Branch Cabell, Edgar Allan Poe, Michael Moorcock, Ursula K. Le Guin, Lord Dunsany, G. K. Chesterton, Samuel R. Delany, Roger Zelazny, Robert A. Heinlein, Harlan Ellison, H. P. Lovecraft, Thorne Smith, και Gene Wolfe τους οποίους διάβαζε από μικρός (και για τους οποίους θα γράψω σιγά σιγά). Παρόλα αυτά βρίσκω το στυλ του μοναδικό, έχει έναν τρόπο να φλερτάρει με τις ιδέες και να τις παρουσιάζει λες κι είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και καθημερινό (άλλο που μιλάει για τρολ κάτω από γέφυρες).

Αρχικά ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία και την συγγραφή κριτικών για βιβλία και το 1984 δημοσίευσε την πρώτη του σύντομη ιστορία, Featherquest, στο περιοδικό Imagine Magazine. Το πρώτο του βιβλίο ήταν η βιογραφία των Duran Duran και την ίδια χρονιά (1984) έγραψε κι ένα βιβλίο με γνωμικά, το Ghastly Beyond Belief. Στα τέλη του 1980 έγραψε το Don’t Panic: The Official Hitchhiker’s Guide to the Galaxy Companion, κι εγώ με κάτι τέτοια τρελαίνομαι (όταν ένας μεγάλος – για μένα – συγγραφέας «παίζει» με την δουλειά ενός άλλου μεγάλου συγγραφέα και γενικά υπάρχει μια χαρά στην ατμόσφαιρα). Μετά έκανε και το Good Omens με τον Terry Pratchett, βιβλίο το οποίο πρέπει να είναι σκέτη ηδονή για πολλούς αναγνώστες που λατρεύουν και τους 2 συγγραφείς.

Κι εδώ να πω ότι τρελαίνομαι και ζηλεύω κιόλας. Ξέρει τον Pratchett. Σνιφ. Και να ήξερε μόνο αυτόν; Είναι φίλοι και με τον Alan Moore λέει. Α και στο βιβλίο που διαβάζω αναφέρει στην εισαγωγή πως ο Roger του έδωσε ένα βιβλίο του – κι αναφέρεται στον Zelazny. Δεν έχω λόγια. Πραγματικά.

Μορφέας και Death. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;;;

Τώρα ζει στην Minnesota, στις ΗΠΑ μαζί με την σύντροφό του, Amanda Palmer, κι έχει 3 παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του.

Όσον αφορά τα έργα του, είναι πολλά και καλά, διαβάστε τα! Το πιο γνωστό από όλα ίσως είναι το Sandman, ένα κόμικ με πρωταγωνιστή τον Μορφέα. Ήταν αδύνατον να μην μου αρέσει αυτό το κόμικ, μιας λάτρευα τον Μορφέα από μικρή. Έτσι όταν πήγαινα γυμνάσιο άρχισα να αγοράζω τα μεταφρασμένα τεύχη που κυκλοφορούσαν τότε. Το σχέδιο ήταν λίγο πιο σκληρό από ό,τι είχα συνηθίσει αλλά μεγαλώνοντας το εκτίμησα κι αυτό. Από βιβλία, πολύ γνωστό έγινε μετά την κινηματογραφική μεταφορά του το stardust, η μεγαλύτερη επιτυχία του όμως είναι ίσως το American Gods.

Α, κι όπως είπε κι ο Stephen King:  «Gaiman is, simply put, a treasure-house of story, and we are lucky to have him». Ω ναι, είμαστε.

Πάμε και σε λίστες (βιβλιογραφία εννοώ κι είναι μεγάλη, εδώ βάζω τα βασικά, για περισσότερα επισκεφτείτε το wiki):
Βιβλία
Good Omens (1990) (with Terry Pratchett)
Neverwhere (1996)
Stardust (1997)
American Gods (2000)
Coraline (2002)
Anansi Boys (2005)
Interworld (2007) (with Michael Reaves)
The Graveyard Book (2008)

Από το Stardust

Συλλογές
Angels and Visitations: A Miscellany (1993)
Warning: Contains Language (1995)
Smoke and Mirrors: Short Fictions and Illusions (1998)
Midnight Days (1999)
Adventures in the Dream Trade (2002)
Two Plays for Voices (2002)
Creatures of the Night (2004)
Fragile Things: Short Fictions And Wonders (2006)
The Neil Gaiman Reader (2006) (with Darrell Schweitzer)
M Is for Magic (2007)
Blueberry Girl (poems) (2009)

Εικονογραφημένα
Crazy Hair (2009)

Graphic Novels
Violent Cases (1987) (with Dave McKean)
Breakthrough (1990)
Black Orchid (1991) (with Dave McKean)
Signal to Noise (1992) (with Dave McKean)
The Tragical Comedy or Comical Tragedy of Mr. Punch (1994) (with Dave McKean)
The Last Temptation (1994) [το ότι αυτό το έγραψε με τους Michael Zulli και Alice Cooper σας το είπα;]
Death Talks About Life (1994)
The Compleat Alice Cooper: Incorporating the Three Acts of Alice Cooper : the Last Temptation (1996)
The Day I Swapped My Dad for Two Goldfish (1996) (with Dave McKean)
Neil Gaiman’s Phage: Shadow Death (1996)
Elric: Stormbringer (1998) (with Michael Moorcock)
Only the End of the World Again (2000)
Legend of the Green Flame (2000)
Harlequin Valentine (2001)
Bento: Story Art Box (2001)
The Wolves in the Walls (2003) (with Dave McKean)
The Matrix Comics (2003)
1602 (2004)
Melinda (2005)
Mirrormask (2005)
Mr. X Volume 2 (2005)
The Facts In The Case Of The Departure Of Miss Finch (2006)
Eternals (2007)
Neil Gaiman and Charles Vess’s Stardust (2007) (with Charles Vess)
The Complete Death (2008)
The Dangerous Alphabet (2008)
Coraline (graphic novel edition) (2008)
The Absolute Death (2009)

Νουβέλες
Instructions (2010)

Σειρές:
Sandman
1. Preludes and Nocturnes (1991)
2. The Doll’s House (1990)
3. Dream Country (1991)
4. Season of Mists (1992)
5. A Game of You (1993)
6. Fables and Reflections (1994)
7. The Brief Lives (1994)
8. World’s End (1995)
9. The Kindly Ones (1996)
10. The Wake (1997)
11. The Dream Hunters (1999) (with Amano Yoshitaka)
12. Endless Nights (2003)
Book of Dreams (1991) (with Edward E Kramer)
Dustcovers: The Collected Sandman Covers (1997) (with Dave McKean)
The Sandman Companion (1999) (with Hy Bender)
The Quotable Sandman (2001)

Miracleman
Miracleman: The Golden Age (1992)
Apocrypha (1998)

Books of Magic
The Books of Magic (1993)
The Children’s Crusade (1993)

Death (μεγάλη λατρεία η Death, τρομερός χαρακτήρας)
1. The High Cost of Living (1993)
2. The Time of Your Life (1997)

Spawn
Angela’s Hunt (1996)

Spawn (Titan Books) (with Todd McFarlane)
Angela (1997)

Babylon 5 : Episode Novelizations
Day of the Dead (1998)

Vampire The Masquerade : Clan Novels
Art of Vampire The Masquerade (1999)

Batman
Black and White (1999)
Whatever Happened to the Caped Crusader? (2009)

Κινηματογράφος και τηλεόραση
Neverwhere (1996)
Princess Mononoke (1997)
Day of the Dead (1998) [επεισόδιο του 5ου κύκλου του Babylon 5  – άααλλος θεός από κει, ο Straczynski και το Babylon 5 είναι από τις καλύτερες σειρές που έχω δει].
A Short Film About John Bolton (2003)
MirrorMask (2005)
Stardust (2007)
Beowulf (2007)
Coraline (2009)

Υ.Γ: Μόλις είδα πως χρειαζόταν νέα κατηγορία για αυτό το θέμα, χαίρομαι που την εγκαινιάζει ο Gaiman 😀 😀

Ταξιδιωτικό Ημερολόγιο: Για να αγαπάς μια χώρα…

Για να αγαπήσω μια χώρα ουσιαστικά, χρειάζονται 2 πράγματα:

1ον, να ζήσω εκεί αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να μπορέσω να νιώσω λιγάκι την καθημερινότητα των κατοίκων της

2ον, να αγαπήσω τους κατοίκους της.

Ναι δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Ούτε ιστορία, ούτε υποδομές ούτε τίποτα. Βέβαια η κοινωνική κατάσταση στην χώρα αυτή έχει το χάλι της, όσο να’ναι επηρεάζεσαι λιγάκι. Όμως και πάλι, οι βασικοί παράγοντες (για μένα) είναι οι 2 που ανέφερα.

Έτσι αγαπάω την Ουαλία. Γιατί έζησα εκεί 3 χρόνια, σπούδασα, δούλεψα, γνώρισα Ουαλούς, την έζησα την χώρα για τα καλά. Κι αγαπάω την Αγγλία, γενικά το Ηνωμένο Βασίλειο, γιατί αφενός όλα τα μέρη που πήγα έμοιαζαν λιγάκι μεταξύ τους οπότε ήμουν παντού σαν στο σπίτι μου (την ουαλία εννοώ όταν λέω σπίτι μου) και αφετέρου έχω φίλους άγγλους που τους υπεραγαπώ και μου λείπουν πάρα μα πάρα πολύ.

Αυτό πρέπει να είναι Llanberis (τέλειο μέρος), είχαμε γυρίσει αρκετά εκείνη την μέρα και δεν θυμάμαι σίγουρα..

Όταν πήγα δεν το περίμενα ότι θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο. Προκατειλημμένη κι εγώ άκουγα Αγγλία και έβγαζα σπυριά – γι’αυτό κι επέλεξα να πάω στην Ουαλία, μιας κι είναι άλλη χώρα. Πόσο όμως τους αγάπησα τους άγγλους, περισσότερο κι από τους ισπανούς, σίγουρα περισσότερο από τους ιταλούς και σίγουρα περισσότερο από κάποιους έλληνες που γνώρισα έξω. Εντάξει δεν γνώρισα όλους τους άγγλους βέβαια, είναι όμως 8 άτομα με τα οποία ήρθα πολύ κοντά, με άλλους λίγο λιγότερο με άλλους λίγο περισσότερο. Και σ’αυτή την παρέα ήταν κι ένας Ιρλανδός, ένας Αφγανός, που έχει ζήσει στο Λονδίνο όλη του την ζωή, ένας Φιλιππινεζο –Ουαλός και μια κοπελιά από την Αλβανία που επίσης έχει ζήσει σχεδόν όλη της την ζωή στο Λονδίνο. Και την λατρεύω. Είναι ευγενική, καλή, έξυπνη και πραγματικά φίλη (και πάρα πολύ όμορφη). Κι όταν ακούω να μιλάνε άσχημα για τους αλβανούς μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι….

Γιατί αυτή η κοπέλα, όπως και οι Αγγλίδες της παρέας, όταν είχα ανάγκη στην Ουαλία ήταν δίπλα μου, όπως κανένας έλληνας δεν ήταν τότε. Γιατί όταν ήμουν μόνη μου άφησαν τα πάντα για να είναι μαζί μου συνέχεια, όταν το είχα ανάγκη με αγκάλιαζαν, προσπαθούσαν (11-12 άτομα) να με κάνουν να γελάσω. Κι όταν δεν ήταν καλά θα με έπαιρναν τηλέφωνο, βασιζόντουσαν πάνω μου όπως εγώ σ’αυτούς. Δεν χρειάστηκε καμία προσπάθεια να μπω στην παρέα τους. Με έβαλαν μόνοι τους από την 2η φορά που μιλήσαμε (μέναμε μαζί με κάποιους από αυτούς για ένα καλοκαίρι). Γιατί ήταν ανοιχτοί, δεχόντουσαν τους πάντες (βγαίναμε 20 άτομα κάθε φορά και βρίσκαμε άλλους τόσους όπου πηγαίναμε…), αρκεί να υπήρχαν κάποια κοινά στοιχεία – δεν ήταν σαν τους ψωνισμένους τους «μεσογειακούς» τύπους που όλοι οι άλλοι τους φαινόντουσαν «κρυόκωλοι».

Κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το ότι διάβαζαν. Τι διάβαζαν; Τα πάντα!! Κλασσική λογοτεχνία, ιστορικά, φαντασίας, περιοδικά, ό,τι έβρισκαν. Σχεδόν όλοι διάβαζαν το New Scientist και συζητούσαν συχνά για τα άρθρα του μετά και όλοι θυμόντουσαν τόσα πολλά πράγματα από το σχολείο που δεν το πίστευα κάθε φορά που το άκουγα. Εκτός του ότι οι κοπέλες ήταν της θεωρητικής κατεύθυνσης και παρόλα αυτά διάβαζαν το new scientist, θυμόντουσαν και πάρα πολλά από την φυσική και την χημεία στο σχολείο – και εννοείται τα πάντα από ιστορία. Ήταν χαρά να πηγαίνω στο σπίτι τους. Πάντα είχαν κόσμο, πάντα χάζευα τα βιβλία κι ας τα είχα ξαναδεί – του ενός κυρίως που ήταν όλα φαντασίας κι είχε και το absolute Sandman, το οποίο ήταν του από πάνω του αλλά το είχε κάτι αιώνες στο δωμάτιό του και το διάβαζα όποτε πήγαινα, και πάντα αυτός ο ένας που είχε όλα αυτά τα βιβλία μαγείρευε για όλους μας.. Α και σχεδόν πάντα παίζαμε επιτραπέζια. Αχ αυτό το articulate, μου έβγαζε την πίστη κάθε φορά, εδώ στα ελληνικά κι έχει κουλές λέξεις, που να το παίζεις και στα αγγλικά. Χάος! Και πολύ γέλιο.

Μ’αυτούς λοιπόν πέρασα και το πιο ενδιαφέρον, τρελό και περιπετειώδες σαββατοκύριακο στα 3 χρόνια που ήμουν εκεί και θα σας το διηγηθώ σύντομα. Το μόνο μου πρόβλημα τώρα πια είναι πως δεν μένουν όλοι μαζί πλέον (τέλειωσαν τις σπουδές μερικοί) και όποτε γυρίζω στο Η.Β δεν ξέρω πώς να τους βλέπω όλους, είναι σκορπισμένοι από δω κι από κει και θέλω έναν μήνα για να γυρίσω όλη την χώρα, είναι και μεγάλη πανάθεμά την. Το καλό είναι πως έχω «σπίτια» σχεδόν παντού τώρα, μόνο στην Σκωτία πρέπει να βρω κάποιον :p

Καλέ ναι, Ουαλία είναι!! Llanberdog λέγεται το μέρος κι έχει μια τεράστια παραλία!

Για να αγαπάς μια χώρα δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί σ’αυτήν. Ούτε να έχει γεννηθεί ο Πλάτωνας σ’αυτήν. Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, και θέτουν ανόητους όρους στο ποιος μπορεί και ποιος όχι να αγαπήσει μια χώρα, στο ποιο μέρος μπορεί κάποιος να θεωρήσει σπίτι του κι αν έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό. Τους λυπάμαι πραγματικά γιατί ζουν δηλητηριασμένοι και θα πεθάνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει την χαρά του να βρίσκεις το «σπίτι» σου εκεί που δεν το περιμένεις και τα «αδέρφια» σου εκεί που δεν το περιμένεις, έστω κι αν είσαι μετανάστης στην χώρα τους ή αυτοί στην δική σου…