Reaper Man

Όχι δεν θα γράψω για τον Χάρο σήμερα, δηλαδή για τον Χάρο θα γράψω αλλά για έναν Χάρο αξιολάτρευτο… Πιο συγκεκριμένα θα γράψω για τον ΘΑΝΑΤΟ, τον πιο συμπαθητικό θάνατο που μπορείτε να φανταστείτε (μόνο η Death του Gaiman τον συναγωνίζεται σε αυτό το θέμα).

Στον υπέροχο κόσμο του Discworld λοιπόν ο Θάνατος ζει στον κόσμο του (κυριολεκτικά, ζει σε μια δική του διάσταση, σε ένα ωραίο σπιτάκι με τον μπάτλερ του και την υιοθετημένη εγγονή του), θερίζει κόσμο, περνάει μια χαρά γενικότερα όταν κάποια στιγμή αρχίζει να το σκέφτεται λιγάκι.. Αρχίζει να έχει κάτι που μοιάζει με συναισθήματα (αμυδρά). Κάποια πλάσματα λοιπόν (τρία σε ένα) που είναι υπεύθυνα για διάφορα κοσμικά θέματα αποφασίζουν πως δεν είναι κατάλληλος πλέον για αυτή την δουλειά και του ανακοινώνουν πως συνταξιοδοτείται, πρέπει να ζήσει στη γη σαν άνθρωπος (στο περίπου) και θα αντικατασταθεί σύντομα.

Ναι, ο κόσμος είναι ένας τεράστιος δίσκος, που στέκεται πάνω σε 4 ελέφαντες που στέκονται πάνω σε μια τεράστια χελώνα που ταξιδεύει στο διάστημα, βλέπετε κάτι περίεργο;;

Κι έτσι ο Θάνατος βρίσκεται σε μια φάρμα, να δουλεύει για μια ηλικιωμένη κυριούλα, να έχει πλέον μια κλεψύδρα με τον δικό του χρόνο ζωής (που είναι περιορισμένος) και να θέλει απεγνωσμένα να ζήσει!!! Τι συμβαίνει όταν ο Θάνατος φοβάται τον θάνατο;

Αυτό είναι ένα από τα λίγα προβλήματα στο βιβλίο, καθώς η συλλογική συνείδηση του κόσμου μάλλον δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε και δε δημιούργησε άλλον θάνατο, κι έτσι όσοι πεθαίνουν δεν έχουν που να πάνε. Από τη μια ξεφυτρώνουν σιγά σιγά πολλοί μικροί Θάνατοι για το κάθε ον, με τον Θάνατο των Ποντικιών να κλέβει την παράσταση, κι από την άλλη ένας καημενούλης μάγος που περίμενε να πεθάνει βρίσκει την ψυχή του παγιδευμένη στο σώμα του και ζει ευτράπελες περιπέτειες. Αν και νεκρός και μπερδεμένος νιώθει πιο ζωντανός από ποτέ κι ανακαλύπτει πτυχές της πόλης του που ούτε φανταζόταν πως υπήρχαν, καθώς και καινούριους φίλους (αν και κάπως πιο νεκρούς από ό,τι ίσως θα περίμενε).

Βέβαια ούτε κι η ίδια η πόλη θα μπορούσε να φανταστεί αυτά που γινόντουσαν, όταν η ζωή που δεν μπορούσε να πεθάνει άρχισε να φορτίζεται και να διαχέεται παντού.

Χάος με μεγάλες δόσεις χιούμορ χαρακτηρίζουν το Reaper Man, πράγμα που δεν είναι περίεργο για βιβλίο του Discworld. Γενικά στα βιβλία του ο Pratchett περιγράφει με τον πιο καυστικό τρόπο έναν κόσμο που μοιάζει επικίνδυνα πολύ με τον δικό μας, ειδικά στα στραβά του. Σχολιάζει με μοναδικό τρόπο τις θρησκείες, τις κυβερνήσεις και την εξουσία γενικότερα, τις μικρές αδυναμίες και τα πάθη των ανθρώπων. Όμως αυτό το βιβλίο μου φάνηκε διαφορετικό από όσα έχω διαβάσει ως τώρα γιατί ήταν πολύ συναισθηματικό και φιλοσοφημένο. Αναφέρεται στον υπερκαταναλωτισμό της κοινωνίας μας, στο ότι οι άνθρωποι μπορεί να κλείνονται στον εαυτό τους και να μην βλέπουν πως υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να τους αγγίξουν, στο πόσο μάταιη και μικρή μπορεί να φαίνεται η ζωή μας και τελικά στο πόσο πολύ αξίζει και πόσο την αγαπάμε (ναι τα έχει όλα!!). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!! Και κατά προτίμηση στην αγγλική του έκδοση. Δεν έχω διαβάσει τις ελληνικές μεταφράσεις αλλά το  Rincewind που έγινε Ανεμοβρόχης (ένας ήρωας άλλων βιβλίων του Discworld) μου έπεσε πολύ βαρύ..

Το Reaper Μan είναι το 11ο βιβλίο του Discworld (με βάση την χρονολογική σειρά που τα έγραψε ο Terry Pratchett) και το 2ο της σειράς βιβλίων με τον Death.

Δείτε και το site της σειράς, έχει και οδηγό για το πως να διαβάσετε τα βιβλία (είναι και 38…)

Χριστιανοί και χριστιανοί

Ακόμη κι όταν άρχισα να δηλώνω αγνωστική, ακόμα κι όταν άρχισα να δηλώνω άθεη λίγο αργότερα, θεωρούσα πως οι θρησκείες είναι κάτι ωραίο, ρομαντικό, άλλος ένας παράγοντας διαφοροποίησης των ανθρώπων – κι αυτό είναι καλό γιατί μ’αρέσει η ποικιλία.

Τα τελευταία 3-4 χρόνια άρχισα να ασχολούμαι με ιστολόγια και άρχισα να γνωρίζω θρήσκους και άθεους μέσα από το ίντερνετ. Όχι ότι πριν δεν ήξερα, απλά ήταν άτομα του κύκλου μου και έχουμε παρόμοιες ιδέες και απόψεις (ναι και με τους χριστιανούς και με τους άθεους) και τους εκτιμώ πολύ.

Στο ίντερνετ όμως είχα την «ευκαιρία» να «γνωρίσω» άτομα που προτιμούσα να μην είχα γνωρίσει :p.

Είπα λοιπόν να σας μιλήσω για τους χριστιανούς που έχω συναντήσει εδώ γύρω (τους άθεους τους έχω κράξει εδώ, ας μην επαναλαμβάνομαι). Φυσικά υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες όμως θα μιλήσω για τις 3 βασικές που έχω εντοπίσει:

Οι καλούληδες

Σ’αυτή την κατηγορία ανήκουν αρκετοί χριστιανοί που θεωρούν πως ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης και προσπαθούν να ζουν με βάση αυτή την αρχή. Παραξενεύονται και μάλλον στεναχωριούνται που υπάρχουν άθεοι, είναι όμως ευγενικοί και μας προσεγγίζουν με ειλικρινή περιέργεια και καλή διάθεση. Οι περισσότεροι από αυτούς (για να μην πω όλοι) δεν έχουν ιδέα για το τι λέει η θρησκεία τους σε βάθος, γνωρίζουν μόνο ό,τι τους έχει πει ο πνευματικός τους και ό,τι μαθαίναμε στο σχολείο. Όσοι από αυτούς γνωρίζουν κάποια παραπάνω πράγματα κάνουν αυτόματα έναν διαχωρισμό εκκλησίας-θρησκείας στο μυαλό τους, ονομάζουν τα κακώς κείμενα των γραφών μεταφορικά ή/και συμβολικά ή τα αποδίδουν στα ήθη και τα έθιμα της εποχής που γράφτηκαν και τα βάζουν στο ντουλάπι, κρατώντας μόνο ό,τι θεωρούν καλό.

Με αυτή την κατηγορία μου αρέσει να συζητάω. Συνήθως είναι άνθρωποι που ξέρουν πως γίνεται ένας σωστός διάλογος και με κάποιους που έχουν μελετήσει 2 πράγματα παραπάνω η κουβέντα γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα.

Βέβαια δε θεωρώ πως είναι ακριβώς χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα το οποίο έχω θίξει εδώ.

Οι αδιάφοροι

Αυτοί δεν ασχολούνται καν, τι υπάρχουν άθεοι τι δεν υπάρχουν το ένα και το αυτό τους είναι. Δεν τους ενδιαφέρει και τόσο η θρησκεία, απλά έχουν συνηθίσει να πιστεύουν και να πηγαίνουν στην ανάσταση. Το θεωρούν μέρος της ζωής τους όπως θεωρούν τον πρωινό καφέ. Παραξενεύονται βέβαια που υπάρχουν άτομα που δεν πιστεύουν, γιατί θεωρούν αυτονόητο πως ΟΛΟΙ πιστεύουν, αφού έτσι μάθαμε, έτσι μεγαλώσαμε, είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι άλλο; Αλλά δε θα σκάσουν κιόλας. Συνήθως αυτοί αποφεύγουν τις κουβέντες με άθεους, απλά γιατί βαριούνται να μιλάνε για τέτοια θέματα.

Αν όμως νιώσουν πως μπορεί να κλονιστούν οι παραδόσεις της πατρίδας μας τότε μπορεί να μπουν στον κόπο να διαμαρτυρηθούν. Όχι τόσο γιατί αγαπάνε την θρησκεία τους με τον τρόπο που την αγαπάνε όσοι είναι στην από πάνω κατηγορία, όσο γιατί δεν αντέχουν τις αλλαγές και φοβούνται μην κλονιστεί η καθημερινότητά τους. Και ναι οι εικόνες στα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες για παράδειγμα είναι για αυτούς αναπόσπαστα κομμάτια της παράδοσής μας, που αν φύγουν μπορεί να οδηγήσουν σε τρομερές καταστροφές, να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα, να καταλάβουν εξωγήινοι την χώρα και διάφορα τέτοια…

Οι παρανοϊκοί

Εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας!! Αυτοί όταν ακούνε την λέξη «άθεος» τρελαίνονται, σεληνιάζονται και αφηνιάζουν. Θεωρούν πως οι άθεοι είναι εχθροί της θρησκείας τους, της χώρας τους (ναι είναι δικά τους αυτά), του πλανήτη ολόκληρου ίσως. Αυτοί θα κάνουν τα πάντα για να μας σπάσουν τα νεύρα.

Κακέ άθεε!! Φτου, 666!!! Φτου!!!

Θα αφιερώσουν τη ζωή τους στο να πολεμήσουν τους άθεους. Πραγματικά έχω δει άτομα να ξοδεύουν ΩΡΕΣ!!! Να έχουν ιστολόγια αφιερωμένα στην καταπολέμηση της αθεΐας, να κάθονται στο φόρουμ μας με τις ώρες και να σχολιάζουν τα πάντα. Κι αναρωτιέμαι what the fuck? Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν;;;

Θα μου πείτε «κι άθεοι το κάνουν αυτό, να έχουν ιστολόγια για την αθεΐα κλπ». Και θα σας πω «ναι αλλά υπάρχει ένας σκοπός, σε μια θεοκρατούμενη χώρα απαιτούμε το αυτονόητο: ανεξιθρησκία στην πράξη κι όχι στα λόγια». Και θα μου πείτε «ε και για τους χριστιανούς υπάρχει ένας σκοπός, να παραμείνει θεοκρατούμενη η χώρα».

Ε αυτό είναι που με τρελαίνει!!! Οι περισσότεροι χριστιανοί που ξέρω στην πραγματική ζωή θέλουν να αλλάξει η κατάσταση με την εκκλησία στην ελλάδα. Αφενός ενοχλούνται από την συμπεριφορά της και αφετέρου αναγνωρίζουν πως και οι αλλόθρησκοι, οι άθεοι και οι άθρησκοι έχουν δικαιώματα και δεν είναι δυνατόν να γίνονται θρησκευτικές διακρίσεις το 2010 (σχεδόν 11)…

Κι έρχεται ο άλλος στο ίντερνετ και το αισθάνεσαι, του έχει γυρίσει το μάτι ανάποδα που είσαι άθεος.

ΓΙΑΤΙ;;;

1ον, τι σε νοιάζει εσένα ρε φίλε τι θα είμαι εγώ; Εγώ θέλω να μην πιστεύω και να καώ στην κόλαση, άσε με στην ησυχία μου. Ε με το ζόρι να με «σώσεις»…

2ον, τι φοβούνται τόσο πολύ;;; Τι μπορεί να κάνουμε δηλαδή που είναι τόσο τραγικό και έχουν ξεσηκωθεί; Να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα των μη χριστιανών; Και αυτό θα καταστρέψει τον πλανήτη; Αν υπήρχε πανάγαθος θεός θα ντρεπόταν για τις πράξεις σας, θα περίμενε από εσάς να διεκδικείτε τα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, να τους δεχόσαστε και να τους σέβεστε όπως είναι κι όχι να χρησιμοποιείτε ύπουλους τρόπους για να τους πολεμήσετε επειδή δεν ασπάζονται την θρησκεία σας.

Ή μήπως φοβάστε ότι θα παρασύρουμε κι άλλους στον βούρκο της ακολασίας; Αχ βρε άνθρωποι κοιτάξτε να δείτε πως έχει η κατάσταση:

Ένα ενήλικο άτομο έχει την ικανότητα να κρίνει μόνο του το τι θεωρεί καλό και σωστό. Σε ανήλικα δε στοχεύουμε, αυτό είναι το δικό σας χόμπυ. Έτσι λοιπόν εκθέτουμε τις ιδέες μας στο ίντερνετ. Δεν κάνουμε προσηλυτισμό, δεν κάνουμε κήρυγμα, δεν αναγκάζουμε ΚΑΝΕΝΑΝ να έρθει να μας διαβάσει και πολύ περισσότερο δεν αναγκάζουμε κανέναν να συμφωνήσει μαζί μας. Γράφουμε τις απόψεις μας κι ΟΠΟΙΟΣ θέλει έρχεται και τις συζητάμε. Γιατί αυτό σας ενοχλεί; Αν κάποιος τις βρει λογικές και συμφωνήσει μαζί μας τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή. Φοβάστε μην χάσετε οπαδούς; Μια θρησκεία δεν πρέπει να κυνηγάει τους πιστούς με την απόχη, αν είναι σωστή και προσφέρει λύσεις θα πάνε οι πιστοί σε αυτήν.

Οπότε θεωρητικά δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε από εμάς, τι άγχος σας έχει πιάσει;

Ε μ’αυτά και μ’αυτά σταμάτησα να θεωρώ τις θρησκείες τόσο ρομαντικές. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ένας φίλος Άγγλος ίσως είχε δίκιο όταν έλεγε πως οι θρησκείες είναι πληγή για την ανθρωπότητα γιατί τυφλώνουν και φανατίζουν τους ανθρώπους αποτρέποντάς τους να σκεφτούν λογικά (ή να σκεφτούν γενικότερα). Θα μου  πείτε τέτοια αλλαγή μόνο και μόνο από μια κατηγορία ανθρώπων; Ναι, μια κατηγορία ανθρώπων είναι αρκετή για να δει κανείς την ζημιά που μπορεί να γίνει…

Βέλγιο…

Όπως ίσως παρατήρησαν κάποιοι αναγνώστες έχω εξαφανιστεί τον τελευταίο καιρό. Αυτό συνέβη επειδή αποφάσισα κάποια στιγμή να αποδημήσω προς τον βορρά, έχω μια αγάπη στις βόρειες χώρες. Έτσι λοιπόν βρέθηκα στο Βέλγιο, μαζί με μια κολλητή μου, προς αναζήτηση εργασίας.

Κάποια στιγμή θα γράψω περισσότερα για αυτή την χώρα, όμως τώρα θέλω να σχολιάσω το θέμα της μετανάστευσης (ναι πάλι!!).

Στην Ελλάδα λοιπόν ακούω πολλούς που λένε διάφορα χαριτωμένα που τις περισσότερες φορές ξεκινάνε με την φράση «Δεν είμαι ρατσιστής και δεν έχω πρόβλημα με τους ξένους αλλά θέλω να πάνε όλοι από εκεί που ήρθαν γιατί…» και συνεχίζουν κάπως έτσι:

«…οι μετανάστες θα μας φάνε τις δουλειές» (παλιό αλλά διαχρονικό)

«…οι μετανάστες βρωμάνε» (δεν συμφωνώ βέβαια αλλά έστω, αν μύριζαν κανέλα και βανίλια δηλαδή δεν θα τους ενοχλούσαν;)

«…μπαίνω στο λεωφορείο και μαυρίζει το μάτι μου» (εμ κι εμείς δεν προσέξαμε τι εισάγαμε, αντί να φέρουμε Σουηδούς που είναι κατάξανθοι να ασπρίζει το μάτι μας…).

«… αυτοί που έρχονται εδώ είναι όλοι τεμπέληδες και εγκληματίες ενώ οι έλληνες όταν πήγαιναν/πάνε έξω δεν είναι έτσι, φέρονται αλλιώς, οι ξένοι τους καλούν και χαίρονται που τους έχουν κλπ» (ναι καλέ, πάρτυ κάνουν!!).

«…πας κάπου και δεν ακούς ελληνικά». (καταστροφή!!!! Έρχεται η αποκάλυψη και όλα τα σχετικά)

Κι ερχόμαστε τώρα στο Βέεεεελγιο… Εδώ λοιπόν έχουν αρχίσει να έρχονται σε κύματα οι μετανάστες. Και ως τώρα έχω δει 2 κατηγορίες Βέλγων (δεν έχω γνωρίσει και πολλούς βέβαια ακόμα):

Τους μη ρατσιστές:

Μας κοιτάνε λίγο περίεργα που αφήσαμε την ηλιόλουστη Ελλάδα κι ήρθαμε στο ψοφόκρυο αλλά κατά τ’άλλα είναι ευγενέστατοι, χαμογελαστοί, φιλικοί και κάποιοι αξιολάτρευτοι μη σας πω… Ρωτάνε με πραγματικό ενδιαφέρον για την κατάσταση στην Ελλάδα και σχολιάζουν με προβληματισμό την κατάσταση εδώ (έχουν κι αυτοί τα δικά τους). Τέλος πάντων είναι μια χαρά οι άνθρωποι, τους πάμε.

Τους ρατσιστές (πρέπει να δηλώσω πως ελάχιστους τέτοιους έχουμε γνωρίσει, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού):

Μας κοιτάνε σαν μετανάστες. Όπως κοιτάνε στην ελλάδα τους πακιστανούς. Όχι δεν τους νοιάζει από πού ήρθαμε, δεν τους νοιάζει το γιατί ήρθαμε, δεν τους νοιάζει που δεν είμαστε μαύρες (η φίλη μου είναι ανοιχτόχρωμη, ξανθιά, πράσινα μάτια κι έτσι), δεν τους νοιάζει το αν φοράμε καλά ρούχα κλπ. Τους ενοχλεί απλά που είμαστε στην χώρα τους. Τους ενοχλεί που περπατάμε στον δρόμο και δεν μιλάμε την γλώσσα τους, που θέλουμε να δουλέψουμε στις δουλειές τους, που αυξάνεται η εγκληματικότητα λόγω των μεταναστών.

Όχι δεν ήρθαμε εδώ για να κλέψουμε ούτε να βιάσουμε κανέναν, όμως για αυτούς δεν έχει διαφορά. Είμαστε μετανάστες. Όπως είναι και οι Μαροκινοί, οι Αλβανοί, οι Αφρικανοί και όλοι οι άλλοι μετανάστες. Κι έχουν δίκιο βέβαια, αυτό είμαστε. Και κάποιοι από τους μετανάστες πράγματι δημιουργούν προβλήματα. Όμως όχι όλοι προφανώς, αλλά οι ρατσιστές αυτό κάνουν, τσουβαλιάζουν.

Κι αυτό κάνουν και οι ρατσιστές στην ελλάδα. Θα ήταν πολύ καλό αν πριν πει ο καθένας την κακία του (γιατί κακίες είναι), σκεφτόταν λιγάκι πως αυτό που περνάει ο μετανάστης στην ελλάδα μπορεί να το περνάει ο έλληνας μετανάστης στο εξωτερικό. Πως σε κάποια πράγματα δεν υπάρχουν «αλλά», το «δεν είμαι ρατσιστής αλλά» είναι σα να λέω «είμαι παρθένα αλλά». Δεν υπάρχει αλλά. Ή είσαι ή δεν είσαι. Τα «βρωμάνε, κλέβουν, μιλάνε περίεργα» είναι απλά δικαιολογίες και η φυσική τάση των ελλήνων να εθελοτυφλούμε και να μην αντιμετωπίζουμε το πραγματικό πρόβλημα αλλά να βρίσκουμε την πιο εύκολη λύση.

Γιατί όχι, δεν είμαι τρελή, βλέπω και ξέρω πως υπάρχει πρόβλημα με την ανεξέλεγκτη μετανάστευση στην ελλάδα, όμως δεν φταίνε οι ξένοι για αυτό, φταίει το κράτος και κατά συνέπεια κι εμείς. Κι οι μετανάστες θύματα είναι σ’αυτή την ιστορία κι έτσι θα παραμείνουν αν δεν αντιμετωπιστεί η πραγματική αιτία του προβλήματος.

Αααα και κάτι τελευταίο.. Οι μετανάστες εδώ κάνουν κυρίως χειρονακτικές εργασίες, δουλειές που οι βέλγοι δεν θέλουν να κάνουν, πχ καμαριέρες σε ξενοδοχεία οι γυναίκες, μάγειρες οι άντρες. Κάποιοι που ήταν εδώ από παλιότερα βέβαια έχουν ενταχθεί στην κοινωνία και οι περισσότεροι έχουν δικιές τους δουλειές, εστιατόρια και night shops κυρίως. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως δεν έχουν πτυχία βέβαια, άλλη ιστορία… Υπάρχουν και κάποιοι που στοχεύουν σε εταιρίες και γραφεία κλπ. Guess what? Οι ρατσιστές δεν ενδιαφέρονται ούτε για τέτοιες λεπτομέρειες. Οι κακοί μετανάστες θα τους φάνε τις δουλειές (όοοοοοολοι μαζί) κλπ. Σας θυμίζει κάτι;