Amanitaaa

Τα παιχνίδια για τον υπολογιστή είναι μια παραμελημένη τέχνη κι αυτό έρχεται να τονίσει ξανά και ξανά η Amanita Designs. Κάθε τόσο εμφανίζεται ένα παιχνίδι που προκαλεί μικρούς, συνεχόμενους οργασμούς στις αισθήσεις μου και η προαναφερθείσα εταιρία αποτελεί τον κύριο ένοχο τώρα τελευταία.

Όχι, δεν είναι τυχαίοι που μου έβγαλε το google σε αναζήτηση "άτομα που να φαίνονται εμπνευσμένα"

Όχι, δεν είναι τυχαίοι που μου έβγαλε το google σε αναζήτηση «άτομα που να φαίνονται εμπνευσμένα»

Η Amanita Designs αποδεικνύει περίτρανα πως τα διαμάντια στον χώρο έρχονται από ανεξάρτητες εταιρίες, από ανθρώπους γεμάτους έμπνευση και (στην περίπτωσή τους) ασύλληπτες ιδέες και απεριόριστη φαντασία που αγαπάνε αυτό που κάνουν.

Ιδρύθηκε το 2003 στην Τσεχία και ξεκίνησε ως η διπλωματική εργασία του Jakub Dvorský η οποία είχε ως αποτέλεσμα το Samorost, ένα δωρεάν online flash game. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια ομάδα τα μέλη της οποίας μάλλον ταιριάξανε πολύ καλά.

Όλα τα παιχνίδια της ακολουθούν την ίδια συνταγή:

Point and click adventures, με πολύ ιδιαίτερους και γλυκούς πρωταγωνιστές, χωρίς κανονικό διάλογο και με περίεργους γρίφους. Ο παίχτης πρέπει να βρει τρόπους να περάσει από την κάθε οθόνη στην επόμενη ή να συγκεντρώσει αντικείμενα από κάθε οθόνη που θα του επιτρέψουν να καταφέρει κάτι. Στην πορεία συναντά κι άλλους περίεργους χαρακτήρες και ο «διάλογος» γίνεται συνήθως με εικόνες που εμφανίζονται πάνω από τα κεφάλια τους κι είναι πολύ υποτυπώδης.

Παρόλα αυτά κάθε παιχνίδι τους καταφέρνει να είναι μοναδικό, μια πανδαισία χρωμάτων και ήχων. Κάθε παιχνίδι σε μεταφέρει σε έναν πανέμορφο και μοναδικό κόσμο που μοιάζει παράξενα οικείος μέσα στο σουρεαλισμό του. Οι γρίφοι δεν είναι ακριβώς βασισμένοι στη λογική, είναι όμως από τους καλύτερους που έχω δει σε παιχνίδια του είδους.

Το  Samorost 1 είναι μικρό και περίεργο, πραγματικά μια πολύ καλή εισαγωγή στα παράλληλα σύμπαντα της εταιρίας. Ελέγχεις ένα  ανθρωπάκι (space gnome) το οποίο συνειδητοποιεί με τρόμο πως ένας άλλος αστεροειδής θα κάνει τον πλανήτη του θρύψαλα και φυσικά αναλαμβάνει να τον σταματήσει.

Αυτή η ομορφιά είναι ο αστεροειδής σου.

Αυτή η ομορφιά είναι ο αστεροειδής σου.

Αυτή η ομορφιά είναι ο "κακός" αστεροειδής :p

Αυτή η ομορφιά είναι ο «κακός» αστεροειδής :p

Στο Samorost 2 (spoilers :p) κάθεσαι ωραία και καλά κι απολαμβάνεις τον πλανήτη σου που με τόσο κόπο έσωσες κι έρχονται κάτι εξωγήινοι και απαγάγουν το σκύλο σου! Δεν το έχω τελειώσει ακόμα αλλά ως τώρα ο σκύλος μου φαίνεται λίγο χαζός, παρόλα αυτά προσπαθώ να τον σώσω και απολαμβάνω τα γραφικά :p

Ίδιος ο Rantanplan είναι ο σκύλος.

Ίδιος ο Rantanplan είναι ο σκύλος.

Είχα αναφέρει παλιότερα το machinarium, το πρώτο παιχνίδι μεγάλου μήκους της εταιρίας, το οποίο πολλοί αγάπησαν και καλά έκαναν γιατί το αξίζει! Ο ήρωας είναι ένα ρομποτάκι που έχουν εξορίσει από την πόλη του, οπότε πρέπει να επιστρέψει, να ανακαλύψει τι συμβαίνει και να σώσει την κοπέλα του μεταξύ άλλων. Τα σχέδια είναι ονειρικά και κάπως σκοτεινά.

Όσοι έπαιξαν το machinarium αγάπησαν κι αυτό το κουκουβαγιόπλασμα 🙂

machinarium-005

Το πιο όμορφο ίσως παιχνίδι τους ως τώρα είναι το Botanicula. Ελέγχεις 5 πλασματάκια που προσπαθούν να σώσουν έναν σπόρο όταν το δέντρο τους μολύνεται από κάτι απαίσιους εισβολείς. Περιπλανιέσαι σ’έναν μικρόκοσμο με μεγάλη ποικιλία πλασμάτων, ήχων και εικόνων – η όσφρησή σου θα νιώσει η πιο αδικημένη αίσθηση πολλές φορές – και προσφέρεις την βοήθειά σου σε διάφορους περίεργους χαρακτήρες, που με τη σειρά τoυς θα σε φέρουν ένα βήμα (ή μερικές φορές πέταγμα) πιο κοντά στην σωτηρία του σπόρου σου!

 botanicula-05

botanicula-08

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε ως παίχτες είναι να στηρίζουμε αυτές τις προσπάθειες. Βλέπω άτομα που θα έδιναν χωρίς δεύτερη σκέψη 60 ευρώ για ένα καινούριο παιχνίδι μιας μεγάλης εταιρίας αλλά θα κατεβάσουν τα παιχνίδια της Amanita Designs που κάνουν γύρω στα 10 ευρώ (και στο steam κλασικά κάνουν και 2.5-3 ευρώ ανά καιρούς). Κάτι κάνετε ανάποδα. Κάποιος που προσπαθεί να φτιάξει κάτι καινούριο και όμορφο αξίζει κάτι παραπάνω.

ΥΓ. Στο site της εταιρίας μπορείτε να βρείτε και κάποια άλλα μικρά παιχνίδια και projects που έχουν κάνει – ανέφερα ότι έχουν ταλέντο;

Αν σας αρέσουν τα πρωτότυπα παιχνίδια με πολλή φαντασία δείτε κι αυτό. Είναι από άλλη εταιρία βέβαια αλλά τρελές εμπνεύσεις κι εκεί.

Advertisements

Αξιολογώντας τον ελεύθερο χρόνο μας…

Έχω (άααααλλο) ένα πρόβλημα τώρα τελευταία με τους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος «ε εσύ κάθεσαι σπίτι τόσες φορές, έχεις χρόνο για την τάδε αγγαρεία, ενώ εγώ όχι». Γιατί όμως δεν έχει χρόνο; Γιατί θα πάει για καφέ, βόλτα, για ψώνια κλπ. Εεεε, fuck off;;;

Συνήθως θα υπέθετα αυτόματα πως αυτός που λέει κάτι τέτοιο είναι το λιγότερο καθυστερημένος, όμως το ακούω κι από άτομα που δεν θεωρώ γενικά ηλίθια και προβληματίζομαι. Να θεωρήσω πως τελικά είναι ηλίθια αυτά τα άτομα ή να το ρίξω στα κοινωνικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί που για κάποιο λόγο έχουν δαιμονοποιήσει το να περνάς λίγο χρόνο με τον εαυτό σου; Ιδού η απορία…

Δεν με πειράζει να κάνω την τάδε αγγαρεία προφανώς, αυτό που με κάνει έξω φρενών είναι το συμπέρασμα του ότι δεν κάνω τίποτα επειδή κάθομαι σπίτι.

Εσύ ρε φίλε έχεις 5 ώρες ελεύθερες τη μέρα κι επιλέγεις να τις περάσεις έξω, σε καφέδες, τένις ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εγώ έχω 3 ώρες τη μέρα κι επιλέγω να διαβάσω ένα βιβλίο, να ζωγραφίσω, να παίξω ένα παιχνίδι, να κάτσω λίγο με τον εαυτό μου να τα πούμε βρε αδερφέ.

Γιατί υποτιμάς έτσι τον τρόπο που επιλέγω να περάσω τον χρόνο μου;

Από πότε και ΓΙΑΤΙ είναι ο καφές πιο σημαντικός από το να κάτσω μέσα να κάνω «τα δικά μου»; Γιατί οι δραστηριότητες εκτός σπιτιού θεωρούνται πιο σημαντικές από τις δραστηριότητες εντός σπιτιού; Δεν λέω πως δεν θα βγω ποτέ αλλά άσε με να κατανείμω τον χρόνο μου όπως θεωρώ εγώ σωστό.

Αν πεις σε κάποιον «δεν θα βγω σήμερα γιατί έχω μάθημα πλεξίματος bamboo καλαθιών» θα πει «α οκ, έχει μάθημα». Αν του πεις «δεν θα βγω σήμερα γιατί θέλω να κάτσω να δω House» θα πει «α τον καμένο, θα κάτσει μέσα». Να μη μιλήσω για την περίπτωση που θες να κάτσεις μέσα για να παίξεις κάνα παιχνιδάκι στον υπολογιστή, οι αντιδράσεις σ’αυτό είναι τόσο παράλογες που θα έχει το δικό του, ξεχωριστό άρθρο.

Image
Μα στάζει σοφία, φυσικά και θα κάτσω μέσα να το δω!!!

Ή σου λέει ο άλλος «είναι πολύ ωραία μέρα για να την περάσεις κλεισμένη μέσα». Μααα, δεν είμαι σκίουρος ρε άνθρωπε να τρέχω στα δάση όλη την ώρα ούτε νιώθω το σπίτι μου σαν φυλακή από την οποία πρέπει να «δραπετεύω» σε κάθε ευκαιρία οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί το να περάσω την ωραία μέρα μέσα σημαίνει πως η μέρα είναι χαμένη.

Αν λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη βγάζεις κι εσύ αυτό το ηλίθιο συμπέρασμα, think again!!! Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας απολύτως λόγος να θεωρείς πως αυτό που κάνεις εσύ είναι πιο σημαντικό από αυτό που κάνω εγώ μόνο και μόνο επειδή είναι εκτός σπιτιού. Και σίγουρα δεν σου δίνει αυτό το δικαίωμα να συμπεραίνεις πως δεν είναι πολύτιμος ο ελεύθερος χρόνος μου. Αντιθέτως, οι ώρες της μέρας που μένουν για τον εαυτό μου είναι πολύ λίγες και – ναι υπάρχει και αυτή η άποψη!!! – τις θεωρώ υπερβολικά σημαντικές για να τις ξοδεύω σε καθημερινούς καφέδες κι εξόδους.

Βλέπεις αυτό που εσύ μπορεί να θεωρείς αξιόλογο εγώ το θεωρώ ψιλοβαρετό αν γίνεται συνέχεια. Κι εγώ θεωρώ μη υγειές για πολλούς λόγους το να είναι κανείς όλη μέρα στους δρόμους και να μην περνάει λίγο χρόνο με τον εαυτό του και θα μπορούσα να στο αναλύω για ώρες αλλά δεν με ενδιαφέρει ούτε να σου τρίψω στη μούρη το ότι θεωρώ τις δραστηριότητές σου ανούσιες ούτε να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε (τις δραστηριότητες). Οπότε σταμάτα να το κάνεις κι εσύ γιατί είναι ηλίθιο, με εκνευρίζει και θα αρχίσω να συμπεραίνω πως το μυαλό το έχεις για φιγούρα και δεν το λειτουργείς και πολύ το εργαλείο (και μόνο το ότι πρέπει να κάτσω να το εξηγήσω όλο αυτό δηλαδή με οδηγεί ήδη σε αυτό το συμπέρασμα αλλά τέλος πάντων, I’ll give you the benefit of the doubt κι άλλες τέτοιες βλακείες).