Επιστροφή…

Είναι περιττό ίσως να πω πως στην Μ. Βρετανία πέρασα υπεεεεεεεεεεεέροχα!!! Είδα παλιούς φίλους, πρώην συνεργάτες, νέους φίλους, μέρη που αγαπάω, pubs στις οποίες έχω τέλειες αναμνήσεις, έφαγα κάποια από τα αγαπημένα μου φαγητά (και κυρίως γλυκά) και γενικά ήταν 10 μέρες πολύ γεμάτες και ευχάριστες.

Όσο για την οικονομική κρίση (έχω υποσχεθεί αναφορά στην Elva), ναι τους έχει χτυπήσει κι αυτούς φυσικά, αν και μου φαίνεται πως δεν είναι τραγικά τα πράγματα. Οι τιμές έχουν ανέβει ελάχιστα από ότι είδα, (βέβαια πριν από κάτι μήνες μου είχε πει ένας φίλος Ουαλός ότι είχαν μειώσει και το ΦΠΑ στο 15,5 αν θυμάμαι καλά, οπότε βοηθάει αυτό στις τιμές) και γενικά κανένας φίλος ή γνωστός δεν έχει απολυθεί. Υπάρχει βέβαια μια ανησυχία σε μερικές εταιρίες, αλλά όχι κάτι παραπάνω, χαλαρούς τους είδα όλους. Μάλιστα υπήρχαν και άτομα που σκεφτόντουσαν να αφήσουν την δουλειά τους για να βρουν κάποια καλύτερη ή κάτι διαφορετικό, οπότε καταλαβαίνουμε πως δεν το έχουν πάρει και τόσο άσχημα με την κρίση (ποιος εδώ στην ελλάδα θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο;;;). Βέβαια έχουν κλείσει κάποιες εταιρίες/μαγαζιά, αλλά έχουν ανοίξει κιόλας κάποια άλλα.

Αυτάααααααα για το θέμα (προς το παρόν).

Άντε καλώς σας βρήκα πάλι.

Γράφοντας…

Σήμερα είπα να κάνω μια παρουσίαση (σύντομη) δύο άλλων ιστολογίων στα οποία γράφω που και που.

Στο ένα δεν έχω γράψει ακόμα δηλαδή αλλά θα ξεκινήσω σύντομα. Είναι ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στην μουσική και την τέχνη γενικότερα, όπως λέει κι ο δημιουργός του:

«Ένα blog αφιερωμένο σε urban artists: Ο υπέρτατος σκοπός είναι να ενώσω διαφορετικές σταγόνες από τον χώρο της τέχνης ώστε να δημιουργήσουμε ένα ενιαίο, αδιαίρετο και διαχρονικό ποτάμι, γένος άπειρων divine drops…»

http://tractacustitus.wordpress.com/

Το άλλο είναι επίσης αφιερωμένο στην μουσική κι έχω να γράψω κάτι αιώνες (θα γράψω όμως αμέσως μόλις γυρίσω Ελλάδα, Ανορθόδοξε στο υπόσχομαι!!). Από ότι είδα πάντως έχουν μπει 1-2 πολύ ωραία άρθρα αυτές τις μέρες (rammstein, blind melon (!!) άσχετα μεταξύ τους αλλά τους λατρεύω και τους 2…).

http://musicloversgr.blogspot.com/

Μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα για διαφημίσεις θα συνεχίσουμε με το πρόγραμμά μας (κάποια στιγμή) :p

Παίζοντας με τα νεύρα μας

Χα, θα παίξω το 2ο μπλογκοπαίχνιδό μου τώρα, μετά από πρόσκληση από το Ελληνάκι (χτυπάω τα χέρια και χοροπηδάω χαρούμενη – τα ντεπόν που λέγαμε και χτες φταίνε).

Επειδή έχουν γράψει πολλοί για το θέμα και ο Προφήτης και το Ελληνάκι μ’έχουν καλύψει αρκετά, θα προσπαθήσω να μην επαναλάβω (κατά γράμμα) τα ίδια εκνευριστικά πράγματα/πρόσωπα. Έτσι κι αλλιώς, δόξα τον θεό (τον ποιο;;), τέτοια άφθονα πράγματα που με εκνευρίζουν, δεν θα δυσκολευτώ να βρω κάποια… Α δεν είναι με σειρά «προτίμησης» φυσικά, όπως μου ερχόντουσαν τα έγραφα.

1. Οι «ζω ένα δράμα».

    Δηλαδή θα κάνω το σχοινί τριχιά, το τόσο (οι παλάμες να κοιτάνε οι μία την άλλη κοντά όμως), τόοοοοοσο (οι παλάμες κοντεύουν να ακουμπήσουν η μία την άλλη πίσω από την πλάτη όμως) κλπ. Τώρα θέλουν να τραβήξουν την προσοχή, θέλουν να ζήσουν το παραμύθι τους, θέλουν να γίνουν Πάμε πακέτο στην θέση του Πάμε πακέτο, δεν το ξέρω και δεν με νοιάζει. Να πάνε αλλού να κλάψουν. Παίζει να μπει άρθρο γι’αυτούς, έχω ακούσει τόσες περιπτώσεις τελευταία που νομίζω πως αξίζουν (οι υπόλοιποι που τους ακούν κι έχουν πνιγεί από τα δάκρυα) ένα αρθράκι στο ταπεινό ιστολόγιό μου.

    2. Οι «γαμάμε και δέρνουμε γιατί είμαστε έλληνες»

      Εδώ αντί για έλληνες μπορούν να μπουν διάφορες λέξεις που για κάποιο λόγο μερικοί θεωρούν ότι τους κάνουν σούπερμαν. Μου την σπάνε αυτοί οι άνθρωποι. Ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους. Γιατί νομίζουν πως είναι οι τέλειοι κι όλοι οι άλλοι το τίποτα. Επίσης γιατί κλείνουν τα μάτια στα πάντα, όοοχι η ελλάδα (θρησκεία/ομάδα/κόμμα/λέσχη σκακιού που ανήκουν) έχει πάντα δίκιο! Δεν πα να τρέχουν τέρμα το γκάζι προς τον γκρεμό. Κάτι ξέρουν αυτοί. Ενώ οι άλλοι, που πάνε από τον δρόμο, είναι όλοι άχρηστοι και ζώα και απολίτιστοι και αμόρφωτοι γιατί απλά δεν είναι σαν κι εμάς. Α και για να μην ξεχνιόμαστε, εμείς δώσαμε τα φώτα σ’όλο τον κόσμο, ανακαλύψαμε τα πάντα, τους μάθαμε να μιλάνε, να γράφουνε, να στέκονται στα 2 πόδια και τώρα οι απόγονοι των πιθήκων (αυτοί, εμείς είμαστε ή εξωγήινοι ή απόγονοι του Αδάμ και της Εύας, διαλέχτε) έχουν και απαιτήσεις… Αχ χτύπησε η μύτη μου στο ταβάνι, μισό να στρίψω…

      Άι σιχτίρ, συγχύστηκα πάλι (θα μου χαλάσουν την άνοιξη στο τέλος…)

      3. Οι «ναι έκανα λάθος αλλάααααααααααα αυτός έκανε μεγαλύτερο»

        = Δεν έχω κάνει κανένα λάθος αλλά το λέω για να φανώ ανώτερος άνθρωπος, ή άντε έκανα ένα μικρό λαθάκι που έκατσα κι ασχολήθηκα μαζί του/της/whatever. Αυτός/αυτή (και τα μυστήρια) όμως φέρθηκαν σκάρτα, άσχημα, περίεργα, ανώριμα κι εγώ η τέλεια/ ο τέλειος αναρωτιέμαι γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι τα έκαναν σκατά. Πωω. Άμα έκανες λάθος φίλε βούλωστο, άσε τα «αλλά» και κοίτα τι έκανες στραβά. Ο καθένας κοιτά τα δικά του καμώματα (που λέει κι η γιαγιά μου), και το ότι κάνουν κι οι άλλοι λάθη δεν κάνει τα δικά μας λιγότερο σημαντικά.

        4. Οι «μου είπε το Α άρα σίγουρα εννοεί το Β, Γ, Δ, ΧΥΖ…».

          ΌΧΙ!!! Καμιά φορά το Α σημαίνει Α.

          Αυτοί οι άνθρωποι καταλήγουν να κάνουν εκπομπές στυλ Αθέατος Κόσμος γιατί είναι πολύ οξυδερκείς και έξυπνοι και παρατηρητικοί και βλέπουν την αλήθεια πίσω από τις γραμμές και πίσω από αυτά που τους λες. Στο παίζουν πολύ προσγειωμένοι αλλά στην πραγματικότητα η φαντασία τους έχει πεταχτεί μέχρι τον Σείριο και επιστρέφοντας θα σου φέρει και αποδείξεις για αυτά που λένε. Και καλά άμα έχουν φτάσει στο σημείο να κάνουν εκπομπές σκασίλα σου, πρήζουν το πανελλήνιο, αν όμως είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό και κάνεις το λάθος να πεις κάτι την έβαψες. Γιατί θα πρήξουν ΕΣΕΝΑ. Θα ψάξουν να βρουν τι εννοούσες και γιατί είπες ό,τι είπες, θα βρουν συνομωσίες, θα κινηθούν στα σκοτεινά και μυστικά μονοπάτια του εγκεφάλου σου, θα σου κάνουν ανάκριση, θα παίξουν τον καλό και τον κακό μπάτσο ταυτόχρονα, θα φέρουν ειδικούς ερευνητές να εξετάσουν την περίπτωσή σου και γενικά δεν θα ησυχάσουν αν δεν ανακαλύψουν την αλήθεια.

          Κι επειδή βασικά την αλήθεια την ξέρουν από την αρχή, θα προσπαθήσουν απλά να σε πείσουν πως έχουν δίκιο κι εσύ είσαι ελέφαντας και δεν το παραδέχεσαι ότι αυτό εννοούσες κι αυτό σκεφτόσουν. Ή ίσως δεν το παραδέχεσαι γιατί δεν το ξέρεις ακόμα, δεν το έχεις συνειδητοποιήσει. Κι εσύ θα αυτοκτονήσεις στο τέλος γιατί την αλήθεια τους την έχεις πει 1,325 συζητήσεις πριν όταν σε ρώτησαν για πρώτη φορά κι επίσης ανακάλυψες πως δεν ξέρεις ούτε καν τι σκέφτεσαι γιατί για να είναι τόσο σίγουροι αυτοί για το τι γίνεται στο μυαλό σου κάτι ξέρουν (1η θέση Δαφνί λέμε).

          5. Οι «είμαι βούκινο» ή αλλιώς «εγώ έχω πτυχίο».

            Χεστήκαμε. Κι άλλοι έχουν αλλά δεν το κάνουν και βούκινο. Γενικά σ’αυτή την κατηγορία βάζω τα άτομα που θα πάρουν ένα «ταπεινό» αλλά στην ουσία πολύ ψηλομύτικο υφάκι (χρόνια εξάσκησης) και θα σου πουν:

            «Αααααα, εμένα μ’αρέσει πολύ το διάβασμα, διαβάζω τα πάντα, ό,τι πέφτει στα χέρια μου σου λέω, ζω για το κυνήγι της γνώσης»

            «Ααααααααα, εγώ έχω πτυχίο, έχω διαβάσει πολύ, το κατέχω το αντικείμενο 100%, ξέρω τα πάντα γι’αυτό το θέμα, δεν υπάρχει άλλος που να ξέρει τόσα – ούτε αυτός που έγραψε τα βιβλία που διάβασα – είμαι ο φωτεινός παντογνώστης και λέω σε λίγο να βάλω κι ένα φωτάκι πάνω στο κεφάλι μου για να φαίνεται καλύτερα»

            «Αααααααααα, εμένα πιάνουν πολύ τα χέρια μου, χρυσοχέρα με φωνάζουνε όλοι και όοοο,τι πιάνω γίνεται χρυσός, ΝΑΙ με φωνάζουν και Μίδα.»

            «Αααααααααααα, εγώ είμαι αξιαγάπητο άτομο, όλοι μ’αγαπάνε και με εμπιστεύονται και με συμπαθούν πάρα πολύ»

            Κι όλα αυτά επειδή τους είπες «Καλημέρα, τι κάνεις; Όλα καλά;»

            Αυτά.

            Επίλογος

            Άντε τώρα να μπει και το τμήμα των εξηγήσεων στο τέλος γιατί ίσως να τις χρειάζονται μερικοί.

            1. Εδώ φυσικά δεν εννοώ άτομα που έχουν σοβαρά προβλήματα, ή και προβλήματα γενικότερα, γιατί ο καθένας τα δικά του θεωρεί σοβαρά και βέβαια δεν μπορούμε εμείς να ξέρουμε τι ζόρι τραβάει ο κάθε άνθρωπος. Όμως μερικοί το παρακάνουν με την κλάψα και το δράμα (πολλές ταινίες βλέπετε παιδιά) και νομίζω πως όλοι έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις και ξέρουμε τι εννοώ.

            2. Καλά αυτό δεν χρειάζεται εξήγηση, είναι παντού δυστυχώς…

            3. Κι εδώ δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που θα πας στον κολλητό σου να του πεις τον πόνο σου και θα θάψεις και λιγάκι τον άλλον για να νιώσεις καλύτερα. Μιλάω κυρίως για το τι κάνει μέσα του ο καθένας όταν κάνει την αυτοκριτική του.

            4. Υπάρχει βέβαια και μια εξήγηση για αυτό το φαινόμενο, το οποίο είχα μελετήσει αρκετά σε μια κοπελιά που κάναμε παρέα κάποτε. Δεν το έκανε από κακία, απλά ζούσε στον κόσμο της ο οποίος δεν είχε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Όλοι βέβαια ζούμε λίγο πολύ στον κόσμο μας απλά μερικοί έχουν ήδη πάει στον Σείριο απλά δεν το ξέρουν ακόμα.

            5. Ε κι εδώ, εντάξει φυσικά και όλοι θα μιλήσουμε για τον εαυτό μας, ειδικά όταν πρωτογνωρίζουμε κάποιον και πιθανότατα θα μας ρωτήσει κιόλας 2 πράγματα, αλλά μερικά άτομα το κάνουν μ’ένα υφάκι που μου δίνει την εντύπωση πως αν μπορούσαν να πάρουν μια γεννήτρια για να έχουν 2-3 φωτεινά βελάκια να λάμπουν πάνω τους και να δείχνουν το πόσο σπουδαίοι είναι θα το έκαναν. Γενικά μου την δίνουν τα άτομα που θέλουν πάση θυσία να μου δείξουν ότι είναι έξυπνα/πολυδιαβασμένα/αγαπητά/όμορφα/καλοί σε όλα κλπ. Μάτια έχω, αυτιά έχω, ας κάτσουν να συζητήσουμε και να τα ανακαλύψω όλα μόνη μου. Και να μου φτιάξουν κι ένα παστίτσιο. Ε τι καλοί σε όλα; Άμα δεν φτιάχνουν καλό παστίτσιο πως κάνουν τέτοιες δηλώσεις; Αίσχος…

            Φυσικά κανείς δεν είναι άσφαλτος (αυτή η φράση είναι αληθής πάντως) και όλοι (ακόμη κι εγώ κι εσείς φίλοι μου) μπορεί να έχουμε υποπέσει σε κάποιο από τα παραπάνω ατοπήματα. Δεν πειράζει, τα λάθη είναι ανθρώπινα, υγεία να υπάρχει και καλή καρδιά. Στο κάτω κάτω αυτό δεν είναι πάρα ένα ευχάριστο μπλογκοπαίχνιδο, στο οποίο με κάλεσε το αγαπητό μου Ελληνάκι επειδή κατάλαβε μάλλον πως είμαι «γλυκός» άνθρωπος και μ’αρέσει να κράζω συνέχεια. Ευχαριστώ 🙂

            Sex and candy

            Μην κοιτάτε που έκραζα πριν, κράζω γιατί βλέπω τα στραβά και πρέπει να τα πω.

            Παρόλα αυτά, τα κέφια μου είναι απερίγραπτα, ίσως επειδή έχω γρίπη και πίνω ντεπόν. Και προφανώς κάτι βάζουν μέσα, δεν εξηγείται αλλιώς η διάθεση «η Mary Poppins πήγε για καφέ με τον Μπάμπι το Ελαφάκι «.

            Βέβαια θα πάω ταξιδάκι μεθαύριο, και μάλλον βοηθάει κι αυτό. Λονδίνο, Bristol και Βόρεια Ουαλία. Επιτέλους, είχα καιρό να μπω σε αεροπλάνο (και να ακούσω 80 γλώσσες στο μετρό του Λονδίνου!!!!!!) και παθαίνω σύνδρομο στέρησης. Τέλος πάντων το νόημα όλων αυτών είναι πως από την Πέμπτη και για 10 μέρες θα λείπω, οπότε δεν θα σας μιλάω και πολύ (εώς και καθόλου). Αλλά από την Πέμπτη, έχουμε 2 μέρες ακόμα.

            Αυτό (βελάκι προς τα κάτω), είναι ένα υπέροχο τραγουδάκι που πάντα μου έφτιαχνε το κέφι όταν το άκουγα (στα νιάτα μου που λέτε…):

            scsingle

            Marcy Playground

            Sex and Candy

            Hangin’ round downtown by myself
            And I had so much time
            To sit and think about myself
            And then there she was
            Like double cherry pie
            Yeah there she was
            Like disco superfly

            I smell sex and candy here
            Who’s that lounging in my chair
            Who’s that casting devious stares
            In my direction
            Mama this surely is a dream

            Hangin’ round downtown by myself
            And I had too much caffeine
            And I was thinkin’ ’bout myself
            And then there she was
            In platform double suede
            Yeah there she was
            Like disco lemonade

            I smell sex and candy here
            Who’s that lounging in my chair
            Who’s that casting devious stares
            In my direction
            Mama this surely is a dream
            Mama this surely is a dream
            I smell sex and candy here
            Who’s that lounging in my chair
            Who’s that casting devious stares
            In my direction
            Mama this surely is a dream
            Mama this surely is a dream
            Yeah mama this must be my dream

            Δεν είχε το κανονικό βίντεο στο youtube και τα άλλα δεν μ’ άρεσαν, να το ακούσετε από το gcast στο πλάι (εκεί  που λέει για να πάει καλά η μέρα χρειάζεται μουσική!)

            Για το συγκρότημα: Marcy Playground

            Ξεζούμισμα;;;

            Καλημέρα!! Σήμερα έχει και πάλι κράξιμο (κι έχω ετοιμάσει κι άλλα άρθρα με κράξιμο ρε γαμώτο, τι να πρωτοκράξει κανείς…) Τα πάντα μάλλον γιατί γίνεται και χαμός βρε παιδί μου σ’αυτή την χώρα.

            Τιμές:

            Μα τι γίνεται;;; Τι αχαλίνωτη αύξηση είναι αυτή; Καταρχήν με ποια λογική αυξάνονται οι τιμές κάθε τρεις και λίγο; Κατά δεύτερον με ποια λογική αυξάνονται τόσο πολύ;;; Πριν από 6 μέρες ο καφές έκανε 3 ευρώ στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς μας, σήμερα 4,40!!  Όσο αυξήθηκαν κι οι μισθοί δηλαδή (λέμε και κανένα αστείο να περάσει η ώρα…). Ρε παιδιά γιατί δεν το κάνετε 10ευρω να είναι και στρογγυλό; Άλλωστε ο καφές κάνει κακό στα νεύρα, πρέπει να τους ελαττώσουμε.

            Θα μου πείτε και τι να κάνουμε; Να μην ψωνίσουμε για 1 βδομάδα για να τους «στείλουμε το μήνυμα»; Ε ξέρω γω, είναι κι αυτό μια λύση. Πάντως κάτι πρέπει να κάνουμε. Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο στην Ελλάδα είναι η ελληνομανία που έχουμε. Έχω γνωρίσει πάρα πολλούς Έλληνες (δυστυχώς) που θα σου πουν τις μεγαλύτερες μπούρδες του κόσμου για να ανεβάσουν την Ελλάδα:

            Μπούρδα Νο 1:

            «Αααααα, εντάξει μπορεί να είναι λίγο ακριβά τα τρόφιμα εδώ αλλά έξω είναι πιο ακριβά.»

            Μπα;;; Έτσι σου είπανε να λες φίλε μου Ελληνάρα; Είναι πιο ακριβά για ποιον; Και που;; Γιατί στην Αγγλία, την Γερμανία και την Ισπανία που τα τσέκαρα δεν ήταν. Και σίγουρα δεν ήταν σε σχέση με τους μισθούς τους (γιατί παίζει κι αυτό έναν μικρό κι ασήμαντο ρόλο). Και το κυριότερο; 3 χρόνια στην Ουαλία οι τιμές δεν ανέβηκαν καθόλου. Σε αντίθεση με τους μισθούς που κάθε χρόνο αυξάνονταν σε ποσοστό λίγο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ από τον πληθωρισμό (καράτσεκαρισμένο).

            Μπούρδα Νο 2:

            «Έξω πληρώνουν πολλούς φόρους.»

            Ενώ στην Ελλάδααααααααα, δεν πληρώνουμε δραχμή. Εντάξει βέβαια αν φοροδιαφεύγουν οι μισοί ίσως να έχουν κάποια βάση σ’αυτό που λένε αλλά έμμεσα πληρώνουμε όλοι τα μαλλιοκέφαλά μας και δεν το παίρνουμε και χαμπάρι. ΕΡΤ στον λογαριασμό της ΔΕΗ; Πάρα πολύ λογικό και πρακτικό. Θες δεν θες πληρώνεις την ΕΡΤ ΚΑΙ βλέπεις και διαφημίσεις, δηλαδή τα παίρνει από παντού. Δηλαδή το άκρων άωτο της αηδίας. Ενώ στη Αγγλία πχ έχεις την επιλογή να μην πληρώσεις αν δεν θες να βλέπεις. Επίσης έξω όταν πληρώνουν φόρους συνήθως έχουν κάποια ανταπόδοση, δεν τους πληρώνουν μόνο για να κάνουν βίλες οι υπουργοί, θες ιατρική περίθαλψη θες σοβαρούς δρόμους, τουλάχιστον τα λεφτά τους πιάνουν τόπο. Εδώ περνούσαμε από τα διόδια (που ακούστηκε, διόδια;;;) και ο δρόμος σ’εκείνο το σημείο ήταν χάλια, λες κι είχαμε μπει στο μίξερ. Και λες τώρα σε ένα μέτρο θα πληρώσω για αυτόν τον δρόμο;; Με δουλεύουν δεν παίζει…

            Μπούρδες Νο 3 & 4

            (ναι πάνε μαζί αυτές)

            «ΕΜΕΙΣ έχουμε δωρεάν παιδεία» και «Το επίπεδο της παιδείας μας είναι το καλύτερο στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο όλο»

            Το καλύτερο στο σύμπαν θα έλεγα, γιατί που ξέρεις, μπορεί να υπάρχει κι αλλού ζωή, μηηηη νομίζουν αυτοί οι παλιοεξωγήινοι ότι είναι καλύτεροι από εμάς!!

            Για αρχή δεν έχουμε δωρεάν παιδεία. Ας ξεστραβωθούμε επιτέλους και ας κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Τα παιδιά πηγαίνουν φροντιστήρια από το δημοτικό σχεδόν τώρα πια (ΑΙΣΧΟΣ), αγοράζουν λυσάρια (ΕΛΕΟΣ) και φυσικά ιδιωτικά γυμνάσια, λύκεια και πανεπιστήμια υπάρχουν (ΙΕΚ, κολλέγια, whatever, ιδιωτικά είναι και διπλώματα δίνουν). Τώρα το «δεν έχει την ίδια αξία το πτυχίο του ΑΕΙ και του ΙΕΚ» στην πράξη δεν ξέρω πόση σημασία έχει. Στον ιδιωτικό τομέα τουλάχιστον (τον δημόσιο θα τον κράξω σε άλλο άρθρο έτσι κι αλλιώς). Ααααα, και μερικά μεταπτυχιακά και διδακτορικά δεν είναι καθόλου μα καθόλου δωρεάν σε μερικά πανεπιστήμια.Να μην πω για τις ξένες γλώσσες που οι υπουργοί σαδιστικά βάζουν 2-3 στο γυμνάσιο ενώ ξέρουμε όλοι ότι σιγά μην τις μάθουν εκεί, πάλι φροντιστήριο θα πάνε.

            Όσο για το επίπεδο της παιδείας.. Κάνουμε περισσότερα πράγματα από ότι σε άλλες χώρες, αυτό το δέχομαι. Το ότι τα διδασκόμαστε όμως δεν σημαίνει ότι τα μαθαίνουμε κιόλας. Γενικά πολλές φορές οι συνθήκες δεν είναι και οι καλύτερες, οι καθηγητές δεν είναι και οι πιο κατάλληλοι και τα παιδιά δέχονται τόση πίεση που σιχαίνονται το διάβασμα. Ε αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί.

            Επίλογος

            Δεν θέλω να υποστηρίξω πως έξω είναι όλα ρόδινα κι εδώ όλα χάλια. Αυτό θα ήταν παράλογο και δεν εθελοτυφλώ, κάθε χώρα έχει τα καλά της και τα κακά της. Αλλά νιώθω πως στην Ελλάδα τείνουμε να επικεντρωνόμαστε στα κακά των άλλων χωρών (που πολλές φορές υπάρχουν στο μυαλό μας και μόνο) για να αγνοήσουμε τα δικά μας κακά. Ε δεν γίνεται έτσι, δεν πρόκειται να διορθωθεί ποτέ τίποτα. Δεν είναι κακό να πει κανείς πως κάτι πάει στραβά στην χώρα του, δεν τον κάνει προδότη αυτό αυτόματα. Ε και αφού το πούμε να κάνουμε και τίποτα, με τα λόγια δεν θα πέσουν οι τιμές…

            Τελικά άλλα ξεκίνησα να κράζω κι άλλα κατέληξα, εμ τι να κάνω, έχει ποικιλία το θέμα (κι όλα αυτά από τον καφέ στο σουπερμάρκετ σήμερα)…

            Μακάρι να υπήρχε θεός…

            Νομίζουν πολλοί πως το να είσαι άθεος είναι μια εύκολη επιλογή, πως σε αποδεσμεύει από ηθικούς φραγμούς και σου επιτρέπει να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου χωρίς κανένα πρόβλημα.

            Ε λοιπόν, τους πληροφορώ όλους αυτούς, από προσωπική εμπειρία πως δεν είναι καθόλου έτσι (τα παρακάτω είναι καθαρά προσωπικές απόψεις βασισμένες στο πως βλέπω εγώ την αθεΐα και στο πως έγινα άθεη):

            Καταρχάς δεν ήταν καθόλου εύκολο να διαχωρίσω τι από αυτά που νιώθω ήταν πραγματικό και τι παράγωγο των ιδεών που είχε εμφυτεύσει η κοινωνία μέσα μου από τότε που γεννήθηκα. Ήταν δηλαδή πολύ δύσκολο να καταλάβω αν αυτό που ένιωθα – πως υπάρχει θεός στην προκειμένη περίπτωση – ήταν όντως μια εσωτερική τάση του εαυτού μου ή απλά κάτι με το οποίο έμαθα να ζω κι είχε ριζωθεί βαθιά μέσα μου μόνο και μόνο επειδή μου το φύτεψαν σε νεαρή ηλικία. Προφανώς κατέληξα στο 2ο, αλλά το πώς δεν έχει σημασία τώρα (άλλη φορά ίσως).

            Και πάλι όμως, ακόμη κι όταν γίνει ο παραπάνω διαχωρισμός, τα πράγματα δεν είναι εύκολα για έναν άθεο. Θα ήταν πολύ πιο εύκολο για μένα να δεχτώ τον θάνατο γνωρίζοντας πως θα δω ξανά όσους χάνω, πως κι εγώ δεν θα πάψω να υπάρχω κάποια στιγμή – απλά θα πάω παραπέρα, κάπου αλλού και καλύτερα. Πως υπάρχει μοίρα και πως ό, τι κι αν γίνεται, αυτό συμβαίνει επειδή έτσι είναι καλύτερα ۬πως αν κάνω μια προσευχή κάποιος θα με προστατεύει από το κακό. Θα ήταν πολύ πιο εύκολο να δεχτώ την αδικία και την βία στην κοινωνία γνωρίζοντας πως όλοι αυτοί θα τιμωρηθούν φρικτά για τις πράξεις τους. Πως κάποτε θα υπάρξει δικαιοσύνη ακόμη κι αν δεν υπάρχει αυτή την στιγμή.

            Κι όμως όχι, ένας άθεος πρέπει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με τον χρόνο που έχει στην γη, απλά γιατί αυτό είναι όλο κι όλο που έχει! Πρέπει να είναι ηθικός και να μάχεται για την ηθική της κοινωνίας γιατί πιστεύει πως ο «παράδεισος» και η «κόλαση» είναι εδώ και εδώ και τώρα έχει σημασία να υπάρξει βελτίωση της κοινωνίας, όχι μετά θάνατον. Θα πρέπει να περάσει τον χρόνο που έχει με τα αγαπημένα του πρόσωπα εποικοδομητικά, να προσφέρει και να πάρει όση αγάπη μπορεί τώρα ۬αύριο μπορεί να μην υπάρχει. Δεν έχει το δεκανίκι που προσφέρει η θρησκεία και πρέπει να σταθεί στα πόδια του, να αντιμετωπίσει την κάθε δυσκολία μόνος του, χωρίς να περιμένει να γίνει ένα θαύμα, αλλά γνωρίζοντας πως αν δεν κάνει ο ίδιος κάτι, δεν θα καταφέρει τίποτα.

            Όχι, δεν είναι εύκολα όλα αυτά φίλοι μου που κρίνετε τους άθεους τόσο βεβιασμένα. Πολλές φορές έχω πει μακάρι να υπήρχε θεός και να με βοηθούσε στην τάδε δυσκολία. Ή ακόμα περισσότερο, μακάρι να υπάρχει θεός γιατί θα’ θελα πολύ να ’βλεπα τις φάτσες πολλών «πιστών» που πλουτίζουν και εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη αδυναμία, βιάζοντας – μεταφορικά και κυριολεκτικά – αθώες ψυχές όταν θα έρθει η ώρα να κριθούν. Όμως δεν πιστεύω πως υπάρχει κι αυτό απλά με κάνει να εκτιμώ την ζωή γιατί είναι λίγη και τα ωραία πράγματα κατακτιούνται με δυσκολία..

            Δεν καταλαβαίνω γιατί το βρίσκουν τόσο κακό και ασύλληπτο αυτό κάποιοι… «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε» δεν υποτίθεται πως είπε ο Θεός σας; Όπως εγώ σέβομαι την ανάγκη του καθένα να πιστεύει και να βρίσκει εκεί τη δύναμή του, έτσι και ο καθένας πρέπει να σέβεται την ανάγκη μου να μην το κάνω αυτό…

            Abarat

            “The Night is blue and black.

            The Night is silence, poetry and love.

            It is dancers in their grove of bones,

            It is all transforming things.

            It is fate, it is freedom.

            It is masks and silver and ambiguity,

            It is blood; it is forgiveness;

            It is the invisible music of instinct”

            abarat_book_cover

            Μόλις τέλειωσα το πρώτο βιβλίο του Abarat, του Clive Barker, και πρέπει να πω πως μου άρεσε πολύ. Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάποιο βιβλίο του, αλλά νομίζω πως αυτό δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα γραφής του γιατί από ό, τι έχω ακούσει ο Barker γράφει για σκοτεινά και διεστραμμένα όνειρα, ποτισμένα με τρόμο και μια απροσδιόριστη αίσθηση παρακμής. Ε αυτό καμία σχέση. Έχει φυσικά μια δόση μαυρίλας αλλά είναι περισσότερο ένα γλυκό παραμύθι, δεν υπάρχει καμία αίσθηση τρόμου και προφανώς καμία διάθεση να προκαλέσει κάτι τέτοιο. Να ταράξει με διάφορους τρόπους ίσως, να φοβίσει όμως όχι. Βέβαια διάβασα πως απευθύνεται σε πιο νεαρό κοινό, οπότε δικαιολογείται το ύφος του.

            Δεν με ενόχλησε καθόλου αυτό βέβαια (ε ναι μ’ αρέσουν τα παραμυθάκια).. Η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι πολύ ωραία, οι περιγραφές πολύ ζωντανές, διαβάζεται ευχάριστα και η φαντασία του συγγραφέα οργιάζει. Υπόθεση Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Κάντυ, ένα κοριτσάκι 16 χρονών από την Μινεσότα, που βαριέται την ζωή της, αντιπαθεί την καθηγήτριά της, δεν τα πάει καλά με τον πατέρα της (και δικαιολογημένα), λυπάται την μητέρα της και γενικά ζει μια «ιδανική ζωή»… Α έχει κι ένα μάτι μπλε κι ένα καφέ (ναι σαν χάσκι).

            yacandy2

            Ψάχνοντας πληροφορίες για μια εργασία για την πόλη της, την οποία θεωρεί αφόρητα πληκτική, μαθαίνει μια ενδιαφέρουσα, αν και δυσάρεστη, ιστορία για το παρελθόν της πόλης και έναν απόγονο του ιδρυτή της. Μετά από αυτό αρχίζει μια σειρά γεγονότων που την οδηγούν στο Abarat, έναν κόσμο πέρα από κάθε φαντασία., έναν κόσμο όπου ο χρόνος είναι χώρος!! Το Abarat είναι ένα τεράστιο αρχιπέλαγος, στο οποίο υπάρχουν 25 νησιά, ένα για κάθε ώρα της ημέρας και ένα που είναι έξω από τον χρόνο (και τα όρια του ανθρώπινου νου όπως φαίνεται).

            yalighthouse

            Στον κόσμο αυτό η Κάντυ θα ανακαλύψει πως όχι μόνο έχει μια θέση, αλλά και έναν σκοπό, και θα δει πως τα πράγματα είναι καμιά φορά πολύ πιο περίπλοκα από ό, τι νομίζουμε και πως φυσικά δεν ήταν πάντα όπως τα βλέπουμε σήμερα, αλλά κάποιες φορές ήταν αδιανόητα διαφορετικά. Τέλος θα μάθει πως για όλα υπάρχει κάποιος λόγος, ακόμα και για τα γεγονότα που συνέβησαν κάποτε πίσω στην Μινεσότα από όπου ήρθε.

            Βρίσκω την ιδέα για τον χρόνο – χώρο πανέμορφη, γενικά έχω μια αδυναμία στα βιβλία που «παίζουν» με τον χρόνο. Το βιβλίο ταξιδεύει τον αναγνώστη σε απίθανα μέρη, όπως το νησί 3 το απόγευμα (ή αλλιώς Nonce – το έχω στα αγγλικά το βιβλίο οπότε κάποια ονόματα δεν ξέρω πως τα έχουν μεταφράσει), όπου ο ήλιος λάμπει πάντα, οι μουσώνες έρχονται ξαφνικά και όταν φεύγουν το νησί ανθίζει σε δευτερόλεπτα και οι ήρωες παραμένουν μαγεμένοι να παρατηρούν τα μπουμπούκια να δημιουργούνται και να ανοίγουν σκορπώντας παντού το μεθυστικό άρωμά τους. Ή το φοβερό νησί του Μεσονυκτίου όπου κατοικούν ανείπωτοι τρόμοι και στο οποίο βασιλεύει ο Christopher Carrion, ένας αδίστακτος αφέντης.

            yacarrion2

            Επίσης η ηρωίδα συναντά ένα απίστευτο πλήθος χαρακτήρων, πλάσματα περίεργα τα οποία δεν θέλω να περιγράψω τώρα γιατί ο Barker το κάνει καλύτερα από μένα και δεν θέλω να με βρίζουν όσοι θα το διαβάσουν. Πάντως όταν διάβασα την περιγραφή της πρώτης πόλης που επισκέπτεται όταν φτάνει στο Abarat και των κατοίκων της, εντυπωσιάστηκα. Όλοι οι κύριοι χαρακτήρες (κι είναι πολλοί), έχουν βάθος και κανένας δεν είναι απλά καλός ή κακός, ο Barker δεν φαίνεται να έχει σκοπό να απλουστεύσει τα πράγματα για τους αναγνώστες του (ευτυχώς). Για παράδειγμα ένιωσα μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τον κεντρικό εφιάλτη του βιβλίου που υποτίθεται ότι είναι ΤΟ κακό, και μια απεριόριστη αηδία για έναν άλλο χαρακτήρα που δεν είναι ακριβώς κακός, δεν θεωρείται τουλάχιστον, αλλά είναι απλά αντιπαθέστατος.

            yalyre

            Προφανώς όλες αυτές οι ιδέες δεν χωρέσανε σε ένα βιβλίο κι έτσι κατέληξε να είναι πενταλογία. Ο Barker είχε ολοκληρώσει 300 ζωγραφιές, ελάχιστες από τις οποίες βλέπετε εδώ, πριν αρχίσει να γράφει το 1ο βιβλίο!! Τέλος ο τίτλος του βιβλίου είναι ένα αμφίγραμμα, δηλαδή διαβάζεται και άμα γυρίσεις το βιβλίο ανάποδα και το σχεδίασε κάποιος από το studio Disney (αυτό είναι σχεδιαστικό κόλπο, δεν έχει σχέση με την λέξη αυτή καθαυτή).

            Για το βιβλίο:

            http://www.thebooksofabarat.com/content4/xbarat99.html

            http://en.wikipedia.org/wiki/Abarat

            Για τον συγγραφέα και το βιβλίο (από εδώ είναι και οι εικόνες):

            http://www.clivebarker.info/

            Για τα αμφιγράμματα:

            http://en.wikipedia.org/wiki/Ambigram