Αγαπητό ημερολόγιο: Διασκέδαση (μέρος 1ο)

Τελικά όταν δεν έχεις όρεξη να βγεις αλλά σε σέρνουν και βγαίνεις, μπορεί να περάσεις τέλεια. Χτες λοιπόν είχε πάει 9.30 η ώρα και βαριόμουν, που να τρέχεις τέτοια ώρα. Ναι, ξαφνικά έγινα 50 χρονών και δεν το κατάλαβα κιόλας. Ευτυχώς όμως ο κολλητός μου  μου «την είπε» διακριτικότατα που μουχλιάζω και παρόλο που δεν επέμενε πολύ, η αρχική του αντίδραση όταν του είπα ότι βαριέμαι με ξεκούνησε και πήρα τα πόδια μου και πήγα στο Γκάζι.

Το μόνο που έχω να πω είναι πως τελικά μ’ αρέσει πολύ αυτή η περιοχή. Πήγαμε Alley Cat, όπου η μουσική ήταν μια ευχάριστη έκπληξη (όπως πάντα). Ε τι να κάνω, δεν μπορώ να συνηθίσω ότι εκεί που κάθεσαι αμέριμνη και πίνεις την μπυρίτσα σου σε έναν τόσο γλυκό χώρο, θα ακούσεις και rammstein και wolfsheim και katatonia!!! Τί άλλο να πω… Έβαλε και Smiths, New order, Placebo. Ναι ό,τι να’ναι, αλλά οι αλλαγές μου φάνηκαν καλές και επίσης αυτό το «ό,τι να’ναι» μοιάζει πολύ με τον φάκελο της μουσικής στον υπολογιστή μου!! Ήμουν σαν στο σπίτι μου δηλαδή.

Μετά καταλήξαμε 45 μοίρες, όπου ο dj δίνει ρέστα. Έπαιζε πιο «ελαφριά» ας το πούμε μουσική, δεν ακούσαμε Katatonia δηλαδή, αλλά έπαιξε sabbath, zeppelin, deep purple, alice cooper και διάφορα πιο καινούρια, κατα-ενθουσιάστηκα!!

Παρόλο που το τραγούδι που επέλεξα να βάλω δεν συγκρίνεται ούτε στο ελάχιστο με τα προαναφερθέντα συγκροτήματα, ήταν ίσως το highlight της βραδιάς για μένα – απλά και μόνο λόγο της ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε  όταν έπαιξε το παρακάτω βιντεάκι, το οποίο βρίσκω υπέροχο έτσι κι αλλιώς και δεν το βλέπουμε συχνά έξω (ακούστηκαν αρκετές κραυγές χαράς και ικανοποίησης από το πλήθος με το που ξεκίνησε να παίζει το τραγούδι)…

Tito & Tarantula

Only After Dark

Watching her
Strolling in the night
So white
Wondering why
It’s only After Dark

In her eyes
A distant fire light
burns bright
Wondering why
It’s only After Dark

I find myself in her room
Feel the fever of my doom
Falling falling
Through the floor
I’m knocking on the Devil’s door

In the Dawn
I wake up to find
her gone
And a note says
Only After Dark

Burning burning
in the flame
Now I know her
secret name
You can tear her temple down
But she’ll be back
and rule again

In my heart
A deep and dark
and lonely part
Wants her and
waits for After Dark

Advertisements

Ingénue

Αυτό το τραγούδι είναι απλά Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο, η ταινία πολύ γλυκιά και η σκηνή στο σιντριβάνι όλα τα λεφτά.  Sugar and honey, που έλεγε κάποτε κάποιος 🙂

Mono

Life in Mono


The stranger sang a theme
From someone else’s dream
The leaves began to fall
And no one spoke at all
But I can’t seem to recall
When you came along
Ingenue

Ingenue
I just don’t know what to do

The tree-lined avenue
Begins to fade from view
Drowning past regrets
In tea and cigarettes
But I can’t seem to forget
When you came along
Ingenue

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue
I just don’t know what to do

Ingenue

Λάθη…

Δεν συνηθίζω να μετανιώνω για τις πράξεις μου, ό,τι έγινε έγινε, και όταν έγινε είχε κάποιο λόγο, άλλοτε καλό κι άλλοτε όχι και τόσο καλό… Πάντως πάντα κάτι μαθαίνω.

Όμως τον τελευταίο 1.5 χρόνο (πως πέρασε τόσος καιρός, σαν χτες μου φαίνεται), ό,τι συμβαίνει στην ζωή μου απλά μου θυμίζει πως έκανα μια λάθος επιλογή τότε, 09/12/2007, Κυριακή και μόλις είχα ξυπνήσει… Κι είναι από τα λίγα λάθη που μετανιώνω, και θα μετανιώνω για πολύ καιρό ακόμα όπως φαίνεται…


Until June

Sleepless

Oh, when you were young
Did you ever love someone
So much you couldn’t bare the thought of losing them
Well I remember the sleepless nights
When I’d lie awake
If only I could tell you how I feel

Oehhh-oehhhh-ooehhh
Sleepless at night
Oehhh-oehhhh-ooehhh
Well I remember the sleeplessnights
Oehhhh-oehhh-ooehhh
Sleepless at night

Well I would walk around the earth
To have another chance with you
Spend the evening, paining thoughts of all you do
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
If only I could tell you how I feel

Oehhh-oehhhh-ooehhh
Sleepless at night
Oehhh-oehhhh-ooehhh
Well I remember the sleeplessnights
Oehhhh-oehhh-ooehhh
Sleepless at night

Sleepless at niiight
Have you ever loved someone?
Hard to fiiind
Have you ever loved someone?
Could you ever love someone?

Ohnoooo

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
Fix me I’m on my own
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
Fix me I’m on my own
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
Fix me I’m on my own
Well I remember the sleeplesnights
When I’d lie awake
If only I could tell you how i feel

Άνοιξε το ιστολόγιο Αθεΐα!!

Λοιπόν θα κάνω μια μικρή εισαγωγούλα για όσους δεν έχουν ακούσει κάτι.

Εδώ και κάποιο καιρό ετοιμάζουμε ένα συλλογικό ιστολόγιο, με πολλά άτομα (δεν θα κάτσω να τους αναφέρω όλους τώρα, να πάτε να το διαβάσετε να δείτε ποιοι είναι :p) με θέμα την Αθεΐα (προφανώς) και με σκοπό την ανταλλαγή ιδεών και την διατύπωση απόψεων για διάφορα θρησκευτικά ζητήματα που μας απασχολούν.

Ε αυτό το ιστολόγιο λειτουργεί από εχθές σε αυτή την διεύθυνση http://blog.atheia.gr. Άντε, καλή μας αρχή!!

Παράλληλα δημιουργήθηκε και μια αγορά (forum δηλαδή) για διάφορες συζητήσεις σχετικές με την αθεΐα: http://forum.atheia.gr/.

Η βασίλισσα της ομορφιάς

Χτες είδα μια πολύ ωραία και πολύ καταθλιπτική παράσταση, την Βασίλισσα της Ομορφιάς στο θέατρο Βικτώρια.

Η αλήθεια είναι πως δεν ταυτίζομαι με την ηρωίδα σε κανένα σημείο, η ζωή της ήταν πολύ διαφορετική από την δική μου (ευτυχώς) αλλά παρόλα αυτά είναι κάποια θέματα που πάντα με αγγίζουν, και πάντα μου θυμίζουν διάφορα. Έγινα ψιλοσκατά λοιπόν, και θυμήθηκα – μεταξύ άλλων – γιατί δεν μ’αρέσει να βλέπω τέτοιες ταινίες στο θέατρο. Γιατί δεν μπορώ να τα μπήξω με την ησυχία μου και μετά μου μένει η στεναχώρια. Τέλος πάντων, ευτυχώς όταν έφυγαν όλοι κάτσαμε λιγάκι στο φουαγιέ, που είναι σαν ιρλανδική pub, και με κέρασαν μια μπυρίτσα (mcFarland κόκκινη, αααχ, ωραία ήταν), είχαμε πιάσει και καλή κουβεντούλα και κάπως συνήλθα. Βέβαια μετά ξαναέγινα σκατά, και συνειδητοποίησα ένα πράγμα:

«Πρέπει να δίνουμε την δυνατότητα να μας «αγγίζουν» μόνο άτομα που καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό και μπορούν και κυρίως θέλουν να το κάνουν».

Τώρα μπορεί να μην βγάζει νόημα αυτό, αλλά στο μυαλό μου βγάζει γιατί το σκέφτηκα πολύ κι έγιναν διάφορα πριν καταλήξω εκεί (το αγγίζουν είναι μεταφορικό για όποιον δεν το κατάλαβε). Τέλος πάντων, όλα αυτά από μια παράσταση, που σημαίνει ότι ήταν καλή παράσταση 😉

Θα σας έλεγα να την δείτε αλλά είναι τελευταία εβδομάδα τώρα οπότε μάλλον δεν θα προλάβετε. Θα σας πω όμως λίγα λόγια.

1

Το έργο:

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα χωριό στην δυτική Ιρλανδία, το 1989. Μέσα από την ζωή δύο γυναικών, της Μωρήν και της μητέρας της Μαγκ, βλέπουμε την κατάσταση της εποχής στην Ιρλανδία και την σχέση της με την Αγγλία (όχι, δεν ήταν καλή). Κυρίαρχο ρόλο στο έργο όμως τελικά παίζει η σχέση μητέρας και κόρης, η οποία είναι χειρότερη από αυτή Ιρλανδίας – Αγγλίας. Η ζωή τους είναι μίζερη και μονότονη. Η μητέρα είναι αυταρχική, απαιτητική και θέλει συνεχώς να την υπηρετούν. Η κόρη είναι δυστυχισμένη, απογοητευμένη και κουρασμένη, μη έχοντας ζήσει στην ζωή της τίποτα από όσα θα ήθελε. Η σύγκρουση μεταξύ τους είναι βίαιη και ψυχοφθόρα (για τον θεατή) και γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν εμφανίζεται ένας γείτονας τους, που τώρα είναι μετανάστης στο Λονδίνο, και αναθερμαίνεται ένα παλιό φλερτ με την Μωρήν. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι πράξεις του αδερφού του που, άθελά του, καθορίζουν την εξέλιξη της ζωής των δύο γυναικών.

Οι ερμηνείες ήταν καταπληκτικές, πολύ δυνατές και αληθινές.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα (Martin MacDonagh) γεννήθηκε στο Λονδίνο, το 1970, από γονείς Ιρλανδούς. Στην αρχή ασχολήθηκε με ραδιοφωνικά έργα και κινηματογραφικά σενάρια, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Το 1996 όμως βραβεύτηκε από τον Θεατρικό Κύκλο Κριτικών του Λονδίνου ως ο «πλέον υποσχόμενος θεατρικός συγγραφέας», για το πρώτο του έργο, την Βασίλισσα της Ομορφιάς. Το 1998 τέσσερα έργα του παρουσιάστηκαν σε θεατρικές σκηνές του Λονδίνου, κάτι που μόνο με τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ είχε συμβεί ως τότε. Πολλοί κριτικοί τον κατηγορούν πως προσπαθεί να γελοιοποιήσει την Ιρλανδία, ενώ άλλοι θεωρούν πως θέλει μέσα από τα έργα του να την συστήσει στον κόσμο και να σχολιάσει τις κοινωνικές καταστάσεις εκεί (από αυτό που είδα χτες θα συμφωνήσω με τους δεύτερους, θέλω να διαβάσω τα υπόλοιπα να δω τι λέει σ’αυτά).

Unbelievable

Οι EMF δημιουργήθηκαν στην Μ. Βρετανία το 1989 και παίζουν (πάντα σύμφωνα με το wiki) alternative/ electro/indie rock, alternative dance, techno, house (ό, τι να’ναι δηλαδή…). Τέλος πάντων, είχαν μια περίεργη πορεία, καθώς διαλύθηκαν το 1997, ξανασμίξανε το 2001, ξανα-διαλύθηκαν το 2002 και μάταξανασμίξανε το 2007 και θα βγάλουν και δίσκο λέει. Τον τέταρτο.

Το όνομά τους σημαίνει επίσημα: «Epsom Mad Funkers» και ανεπίσημα 1000 πράγματα από ό,τι βλέπω, όπως: «Every Mother’s Favourite,» «Eat My Foetus,» «Ever Music Forever,» «Eat More Fruit», «Easy Mother Fuckers», «English Mother Fuckers,» «Eight More Faggots,» «Electric Mother Fuckers», «Every Mother Fucker», «Ecstasy Mother Fuckers»,»Early Morning Fuck» and «Electro Motive Force»…

Καλά μέχρι χτες ούτε που τους ήξερα, ήξερα όμως αυτό το χαρούμενο τραγουδάκι που το άκουσα χτες στο ράδιο κι αποφάσισα να το ψάξω για να το βάλω εδώ. Καλή ακρόαση:

EMF
Unbelievable

You burden me with your questions
You’d have me tell no lies
You’re always asking what it’s all about
But don’t listen to my replies
You say to me I don’t talk enough
But when I do I’m a fool
These times I’ve spent, I’ve realized
I’m going to shoot through
And leave you

The things, you say
Your purple prose just gives you away
The things, you say
You’re unbelievable

You burden me with your problems
By telling me more than mine
I’m always so concerned
With the way you say
You’ve always go to stop
To think of us being one
Is more than I ever know
But this time, I realize
I’m going to shoot through
And leave you

Seemingly lastless, don’t mean
You can ask us
Pushing down the relative
Bringing out your higher self
Think of the fine times
Pushing down the better few
Instead of bringing out the clues
To what the world and everything anger to
Brace yourself with the grace of ease
I know this world ain’t what it seems.

What the fuck was that
It’s unbelievable

Ταυτότητες και άλλα….

Βασικά είχαμε μια συζήτηση με τον Ανένταχτο εδώ, και επειδή ξέφυγε λίγο από το θέμα την συνεχίζω σε ξεχωριστό άρθρο.

Έθιξε τέλος πάντων το θέμα των ταυτοτήτων και το «πλήθος κόσμου» που ήθελε να αναγράφεται το θρήσκευμα και αγνοήθηκε.

Ορίστε η απάντηση λοιπόν:

Έχει πάντα δίκιο η «μάζα»;

1ον, είμαι σίγουρη πως κάποτε πλήθος κόσμου κατέβαινε στους δρόμους υπέρ της δουλείας, και κάποτε πλήθος κόσμου υποστήριζε πως οι γυναίκες δεν έχουν δικαιώματα. Προφανώς αυτό που θέλει το «πλήθος κόσμου» δεν υποδηλώνει πάντα την σωστή αντίληψη και αντιμετώπιση σε ένα θέμα. Θα έπρεπε μήπως να μην καταργηθεί η δουλεία; Ή να μην αναγνωριστούν τα δικαιώματα των γυναικών; Ή να μην αποκτήσουν δικαιώματα οι μειονότητες απλά και μόνο επειδή δεν είναι πλειοψηφίες;

Τα ανθρώπινα δικαιώματα πολλές φορές δεν συμφέρει κάποιους να εφαρμόζονται. Μπορεί αυτοί οι κάποιοι να είναι πολλοί, ή να φαίνεται πως είναι πολλοί. Δεν έχει σημασία όμως, ΠΡΕΠΕΙ να εφαρμόζονται. Μπορεί το κράτος να δεχτεί ένα φαινόμενο που διευκολύνει τον ρατσισμό; Δεν νομίζω.

Βέβαια πριν μιλήσει κανείς καλό είναι να εξετάζει και τι είναι αυτό το περίφημο «πλήθος». Γιατί είναι πολύ εύκολο όπως έχει αποδείξει και η ιστορία να χρησιμοποιεί κανείς αυτή την καραμέλα. Το θέμα όμως είναι να μπορεί να αποδείξει πόσο είναι πια αυτό το πλήθος, γιατί πολλές φορές η «πλειοψηφία» είναι πλασματική. Κι αυτό μας οδηγεί στο επόμενο σημείο μας.

Και τί μάζα, ανύπαρκτη και καθοδηγούμενη…

2ον, σιγά το πλήθος (εξού και τα «» πιο πάνω). Πόσοι ήταν στα 10 εκατομμύρια που είμαστε; Πόσοι αδιαφόρησαν; Πόσοι συμφώνησαν με την κατάργηση. Άσε που δεν μπορώ να δεχτώ να βασιστεί ένας νόμος ένα πλήθος που φανατίστηκε από κάποιους δήθεν πνευματικούς ηγέτες. Γιατί ένας πραγματικός πνευματικός ηγέτης ποτέ δεν θα υποστήριζε κάτι που προάγει ρατσιστικές συμπεριφορές και θα ήξερε πως η πίστη του καθένα βρίσκεται μέσα του κι όχι στα χαρτιά. Συγνώμη αλλά αν η εκκλησία έλεγε πως οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουν είμαι σίγουρη πως πολλοί θα έσπευδαν να συμφωνήσουν, καθώς πιστεύουν πως ο λόγος της εκκλησίας είναι ο λόγος του θεού. Ε εντάξει, ας μην παραλογιζόμαστε, είπαμε πρόβατα πρόβατα αλλά δεν τρώμε και κουτόχορτο.

3ον, σιγά το πλήθος (ξανά). Εκτός από τους φανατισμένους που αναφέρω παραπάνω, υπάρχουν και οι φοβισμένοι. Όπως μου είπε και η γιαγιά μου όταν την ρώτησα σχετικά, πως δεν θεωρεί ότι πρέπει να αναγράφεται το θρήσκευμα γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι και παιδιά του θεού ό,τι κι αν πιστεύουν (βλέπεις για τους πραγματικούς χριστιανούς η θρησκεία είναι όντως στην καρδιά τους κι όχι σ’ένα διαπιστευτήριο) αλλά υπέγραψε υπέρ της καταγραφής γιατί φοβήθηκε τις συνέπειες στην μικρή κοινωνία που ζει. Τώρα δεν ξέρω αν θα υπήρχαν όντως συνέπειες, υπήρχε όμως όντως φόβος.

Να χαρώ αντικειμενικά κριτήρια. Και να χαρώ εκκλησία. Που με τον φόβο είτε της επουράνιας είτε της επίγειας τιμωρίας σπρώχνει ανθρώπους στο να κρίνουν τους συνανθρώπους τους από την πίστη τους (αγαπάτε αλλήλους κατά τ’ άλλα).

Απόψεις πιστών στην Ευρώπη

Επίσης μιας και ανέφερες την Ευρώπη, να σημειώσω πως στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Και θέλω να σου δώσω 2 παραδείγματα φίλων μου σε σχετικές συζητήσεις:

  • Ενός Άγγλου, πιστού χριστιανού, που πάει στο κατηχητικό 1 φορά την εβδομάδα και εκκλησία κάθε Κυριακή και όταν του είπα ότι αναγραφόταν το θρήσκευμα στις ταυτότητες μέχρι πρόσφατα με κοίταξε λες κι ερχόμουν από την ζούγκλα. Η αντίδρασή του ήταν αηδία, ναι μάλιστα, αηδία, γιατί όπως μου είπε αυτή η τακτική είναι άδικη και ρατσιστική. Έεελα…
  • Και ενός Ισπανού, επίσης πολύ πιστού, ο οποίος όμως πιστεύει πως η θρησκεία είναι προσωπικό ζήτημα, αν πιστεύεις πραγματικά το ξέρεις μέσα σου και δεν το κάνεις βούκινο, ούτε χρειάζεσαι αποδείξεις για τον εαυτό σου ή για κανέναν άλλο. Και φυσικά κι αυτός είχε αρνητική αντίδραση στο θέμα της αναγραφής, αλλά το περίμενε (ήξερε 2 πράγματα παραπάνω για την Ελλάδα…)

Αυτά από 2 χώρες κατεξοχήν θρησκευόμενες και από 2 άτομα πολύ θρήσκα και που πιστεύουν πραγματικά, το ζουν δηλαδή και στις πράξεις τους το δόγμα που ακολουθούν.

Συνοψίζοντας

Να σου πω την αλήθεια όλα τα παραπάνω ήταν ίσως λίγο περιττά, ήταν απλά διάφορες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου διαβάζοντας το σχόλιό σου.

Το βασικό είναι πως το θρήσκευμα καταργήθηκε από τις ταυτότητες για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο:

Επειδή δεν είναι σωστό να κρίνεται ένας άνθρωπος από τα θρησκευτικά του πιστεύω. Με το να αναγράφεται για όποιον το θέλει προφανώς ο παραπάνω σκοπός δεν εξυπηρετείται, γιατί οι χριστιανοί θα στραβοκοιτούσαν τον οποιοδήποτε δεν έχει επιλέξει να γράψει Χ.Ο στην ταυτότητά του. Οπότε όλη η σημασία της κίνησης ακυρώνεται αυτόματα. Οι ταυτότητες χρησιμοποιούνται για εξακρίβωση στοιχείων, δεν ενδιαφέρει όμως τις αρχές αν αυτός που ελέγχεται είναι χριστιανός, αν του αρέσει η jazz και αν τρώει καυτερά φαγητά, πολύ απλά γιατί δεν βοηθούν αυτά στον εντοπισμό και την εξακρίβωση της ταυτότητάς του αν χρειαστεί. Το αν είναι Έλληνας και το όνομά του όμως βοηθούν. Είναι τόσο δύσκολο δηλαδή να καταλάβει κανείς ποιος ο σκοπός μιας ταυτότητας και πως ό,τι δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό δεν έχει κανέναν (καλό τουλάχιστον) λόγο να είναι εκεί; Δώσε μου ΕΝΑΝ πρακτικό και ουσιαστικό λόγο για το αντίθετο.

Απλά κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει η απαραίτητη παιδεία στην χώρα μας ώστε να μην μας ενδιαφέρει αν ο διπλανός μας είναι χριστιανός, μουσουλμάνος ή άθεος αλλά αν είναι τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος, και να κατανοούμε πως η ειλικρίνεια και η καθαρή καρδιά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κάποιων πιστών κάποιων θρησκειών. Επίσης έχω αρχίσει να πιστεύω πως φοβούνται τόσο πολλοί οι πιστοί ότι οι άπιστοι αυξάνονται (γιατί φοβούνται αλήθεια; Τι τους νοιάζει;) που λυσσάνε να βροντοφωνάζουν την πίστη τους με κάθε ευκαιρία. Όμως ξέρω πως αν κάποιος πιστεύει στ’αλήθεια δεν χρειάζεται να πείσει «φωνάζοντας» ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό του…

Υ.Γ: Γιατί ασχολούμαστε

Αυτή η ερώτηση πήγαινε στον stardust αλλά θα απαντήσω κι εγώ στο γιατί ασχολούμαι.

Γιατί πολύ απλά δεν ζούμε σε ένα κράτος με ανεξιθρησκία. Γιατί οι χριστιανοί μιλάνε συνεχώς για τα δικαιώματά τους και ποτέ για τα δικαιώματα των άλλων. Γιατί ενώ δεν είμαστε θρήσκοι (άσχετα με το αν είμαστε άθεοι ή θεϊστές που απλά δεν υποστηρίζουμε την εκκλησία) αναγκαζόμαστε να έχουμε την θρησκεία πάνω στο κεφάλι μας παντού και πάντα, να πληρώνουμε τους φόρους που δεν πληρώνουν αυτοί, να πληρώνουμε τους παπάδες ακόμη και να κάνουμε συζητήσεις για τα αυτονόητα όπως για παράδειγμα για το αν θα καταγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες (επαναλαμβάνω, μια τακτική που προωθεί ρατσιστικές συμπεριφορές και άρα είναι παράνομη με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα).

Όταν η εκκλησία θα σταματήσει να λειτουργεί σαν να είναι η Ελλάδα το χωράφι της, να μπλέκεται στις υποθέσεις του κράτους, να ενεργεί με ασυδοσία (να μην αρχίσω για τα σκάνδαλα τώρα) και αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της και αποφασίσει να φερθεί όπως διδάσκει ότι πρέπει να φερόμαστε (με μέτρο δηλαδή και αγάπη προς τους άλλους, χωρίς περιούσια κλπ), ε τότε θα σταματήσω να ασχολούμαι.

Επίσης ασχολούμαι γιατί ο κόσμος δεν ξέρει, δεν έχει ακούσει την άλλη άποψη, και είναι αδιανόητο να μην υπάρχει πολυφωνία σε μια κοινωνία. Ασχολούμαι γιατί υπάρχουν άνθρωποι τόσο καλά «εκπαιδευμένοι» που ενώ αποκηρύσσουν τον ρατσισμό θα γίνουν οι ίδιοι ρατσιστές στην στιγμή όταν προκύπτουν θρησκευτικά θέματα, απλά επειδή σ’αυτά τους έμαθαν να μην σκέφτονται.

Σέβομαι το δικαίωμα του καθένα να πιστεύει και σ’ αυτό δεν έχω κάτι παραπάνω να πω, καλά κάνει και θα τον υποστηρίξω αν κάποιος προσπαθήσει να του επιβάλλει κάτι αντίθετο. Αλλά η ελευθερία του να πιστεύει σταματά εκεί που αρχίζει να ενοχλεί τις ελευθερίες των άλλων και αν θέλει να εθελοτυφλεί μπροστά στις καταχρήσεις εξουσίας της εκκλησίας αυτό είναι άλλο θέμα, εγώ δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου μαζί του για να μην βλέπω.