Αγαπητό ημερολόγιο: Τα φώτα του δρόμου..

Αυτές τις μέρες ο καιρός είναι υπέροχος. Λίγη συννεφιά, λίγος ήλιος που και που, λίγη δροσιά…. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που δεν μπορώ να προσδιορίσω αλλά με κάνει χαρούμενη.

Κι ήμουν την Τρίτη στο μοναστηράκι, για καφέ σε ένα πολύ γλυκό μέρος, είχε αυτόν τον τέλειο καιρό, έπινα μια τέλεια σοκολάτα κι ήμουν με μια πολύ αγαπημένη φίλη στην αρχή και με μια άλλη πολύ αγαπημένη φίλη στην συνέχεια (ναι έκατσα ώρες εκεί).

Όταν άρχισε να σουρουπώνει άναψαν και τα φώτα, ο κόσμος πηγαινοερχόταν, συζητούσε ζωηρά, γελούσε, όλα ήταν τόσο όμορφα. Αυτό είναι ευτυχία. Για αυτό αγαπάω την Αθήνα. Κι όσο κι αν μου λείπει η Ουαλία πολλές φορές κάτι τέτοιες στιγμές μου θυμίζουν γιατί γύρισα, κάτι τέτοιες στιγμές είναι από τις λίγες που με γεμίζουν ουσιαστικά.

lights

Αυτές τις μέρες νιώθω ευτυχισμένη.


The Walkabouts

The light will stay on

I go to sleep, before
the devil wakes
and I wake up, before
the angels take

all my worldly desires
all my yardsticks of fear

all my secrets untold
all my motives unclear

hangin’ down in the fire
burnin’ them higher
won’t take them away from here

and long after we’re gone
the light will stay on

watched the city … city of crows
watched them fly, watched
’em all flyin’ low

out above the flood plain
just above the dirt road
they were hungry as winter,
hungry as us
not afraid to be flyin’, not
afraid to be lost

and long after we’re gone
the light will stay on

and if you bury me, add
three feet to it
one for your sorrow, two
for your sweat
three for the strange
things we never forget

and long after we’re gone
the light will stay on

and long after we’re safe
the lights will not fade

Advertisements

Firefox!!!

Όπως ίσως προσέξατε εδώ και λίγο καιρό στα δεξιά έχει μπει ένα banneraki του firefox. Νομίζω πως είναι καιρός λοιπόν να γράψω κάτι για τον αγαπημένο μου browser.

Το κλασσικό σήμα του firefox

Το κλασσικό σήμα του firefox 🙂

Γιατί αγαπάμε τον Firefox

Γιατί ελεύθερος, ανοιχτού κώδικα, εύχρηστος, με πάρα πολλές δυνατότητες τις οποίες ο explorer μόλις πρόσφατα άρχισε να αντιγράφει!

Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς; Ε όχι αγαπητοί μου αναγνώστες!! Μας νοιάζει και μας παρανοιάζει!! Η Microsoft πάτησε στους ώμους άλλων για να γίνει το μεγαθήριο που είναι σήμερα και δεν δέχεται να μοιραστεί την πίτα  (που δεν της αξίζει) με κανέναν.

Υπάρχει στην πληροφορική μια τάση για μοίρασμα, για ανταλλαγή ιδεών, για ανοιχτούς κώδικες με τους οποίους όλοι μπορούν να «παίξουν». Αυτό προωθεί την εξέλιξη, την βελτίωση και την άποψη πως μερικά πράγματα παραείναι σημαντικά για να δεχόμαστε να μπαίνουν σε καλούπια και πνευματικά δικαιώματα. Δεν είναι δηλαδή μόνο ένα μονοπώλιο που «χτυπάμε» με προϊόντα σαν τον firefox, είναι μια ολόκληρη ιδεολογία που υπαγορεύει πως οι λίγοι θα κατέχουν την γνώση και φυσικά και το χρήμα. Όμως η γνώση είναι για όλους και κάποια πράγματα πρέπει να μοιράζονται χωρίς να ζητείται χρηματική αμοιβή – ή έστω όχι με τον τρόπο που γίνεται σήμερα. Αν ψάξετε λίγο το θέμα με το ελεύθερο λογισμικό θα καταλάβετε τι εννοώ.

 

BabyGnu

Το gnuλάαααααακι!!! Μα δεν είναι γλύκα; (ελεύθερο λογισμικό που λέγαμε; ε gnu ftw)

Ο firefox προσφέρει περιήγηση με καρτέλες, ορθογραφικό έλεγχο, σταδιακή εύρεση, ενεργούς σελιδοδείκτες, ενσωματωμένο διαχειριστή μεταφορτώσεων (κρασάρει το pc και δεν χάνεις τις σελίδες σου βρε παιδί μου!!), συντομεύσεις πληκτρολογίου και ένα ενσωματωμένο πεδίο αναζήτησης με δυνατότητα επιλογής από τον χρήστη της επιθυμητής μηχανής αναζήτησης – έχει και το thottbot για το wow!! (πηγή: wiki)

Επιπλέον κάποιοι χρήστες αφιερώνουν με μεράκι ώρες από την ζωή τους για να κάνουν τον firefox καλύτερο και έτσι εκτός από τα ήδη υπάρχοντα πλεονεκτήματά του έχει και ΑΠΕΙΡΑ add-ons για να τον φέρετε πιο κοντά στα γούστα σας.

Έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τον explorer από όταν ένας φίλος με «σύστησε» στον Netscape, πριν από αρκετά χρόνια (γύρω στα 7 νομίζω) και μετά στον firefox. Τώρα πια μου φαίνεται λες και δεν είχα αγγίξει ποτέ τον explorer – κάντε μια δοκιμή, θα σας πείσει…

the_firefox_by_djogjpg

Καλό ε; Η αλεπού της φωτιάς!

Για περισσότερες πληροφορίες:

Mozilla (επίσημο site – από εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε κιόλας)

Mozilla manifesto (στα ελληνικά)

Mozilla (wiki)

Και στα ελληνικά:

Mozilla (wiki)

firefox

Διαβάστε οπωσδήποτε τα παρακάτω:

Free Software Foundation

Why Open Source misses the point of Free Software

Και το ίδιο άρθρο στα ελληνικά:

Γιατί “Ο ανοιχτός Κώδικας” χάνει το νόημα του Ελεύθερου Λογισμικού

Free Software Wiki

Open source (wiki)

Κι αν θέλετε μπορείτε να βοηθήσετε και με διάφορους τρόπους:

http://www.fsf.org/volunteer/

Spread Firefox

 

 

 

Ο Θεός είναι… (ό,τι θέλει ο καθένας)

Λάστιχο τον έχουμε κάνει αυτόν τον θεό, ο καθένας θα σου πει το μακρύ του και το κοντό του για το τι θεωρεί πως είναι. Παρόλα αυτά όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως ανήκουν στο ίδιο δόγμα, λες και το δόγμα είναι κάτι ελαστικό που μπορεί άνετα να προσαρμόζεται στις προτιμήσεις μας. Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου.

Τέλος πάντων ξεφεύγω από το θέμα. Η πιο συχνή φράση/καραμέλα που ακούω είναι η εξής:

«Ο Θεός είναι αγάπη» κι ήταν μάλλον ζήτημα χρόνου μέχρι να λάβει το συλλογικό ιστολόγιο αθεΐα επιστολή που να μας «υπενθυμίζει» αυτό ακριβώς – γιατί οι περισσότερο πιστοί αυτό θεωρούν, πως εμείς οι άθεοι είτε ξεχνάμε κάποια πράγματα είτε δεν τα καταλαβαίνουμε σωστά. Αμ δε!! Θεωρώ την συγκεκριμένη καραμέλα αρκετά ενοχλητική πλέον και γι’αυτό θα σας πρότεινα αγαπημένοι μου αναγνώστες να διαβάσετε τις απαντήσεις των συντελεστών του συλλογικού ιστολογίου και να μας πείτε και την γνώμη σας αν δεν βαριέστε.

Τα σχόλια θα γίνουν εκεί προφανώς. Εμείς θα τα πούμε αύριο πάλι μάλλον. Φιλάκια πολλάααααααα!!!

Natalie Shau

H Natalie Shau γεννήθηκε στην Λιθουανία και αυτή την εποχή μένει στην Αθήνα. Οι εικόνες της είναι ξεχωριστές, σκοτεινές, περίεργες και σουρεαλιστικές. Έχει δημιουργήσει εξώφυλλα για διάφορα συγκροτήματα, μεταξύ των οποίων και για τους δικούς μας Inactive Messiah και Sorrowful Angels, για σχεδιαστές μόδας και για συγγραφείς.

Ασχολείται κυρίως με την ψηφιακή δημιουργία κι επεξεργασία εικόνας αλλά και με την φωτογραφία. Δικά της είναι και τα έργα που κοσμούν τους τοίχους του Second Skin.

Την λατρεύω αυτή την εικόνα!!!! Τέλεια;;

Την λατρεύω αυτή την ζωγραφιά!!!!

Για την <a href=

17

Σκοτεινά παραμύθια 🙂

ab2-onyx

Τέλειο;

Black_Widow_by_NatalieShau

Η καλύτερη «Μαύρη Χήρα» που έχω δει!

Lady_of_Shalott

Lady of Shalott – Αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες κι όχι μόνο στον χώρο της ζωγραφικής

Carmine_by_NatalieShau

Carmine

Μας θυμίζει κάτι;

Μας θυμίζει κάτι;

Εντάξει προφανώς θέλω να βάλω όλα τα έργα της αλλά θα σταματήσω εδώ. Για περισσότερα επισκεφτείτε το προσωπικό της site και η σελίδα της στο deviant art.

Δείτε ακόμα:

Favole

Luis Royo

Faith devides us, death unites us

Έπαιξαν 1.30 ώρα περίπου, έπαιξαν ΤΕΛΕΙΑ κι όλοι φύγαμε μ’ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!!!!!! Κι έναν ελαφρύ πόνο στο σβέρκο, στα πόδια, στην πλάτη… Εντάξει δεν έπαθα εγκεφαλικό όπως στους moonspell είναι η αλήθεια, παρόλο που οι Paradise Lost μ’αρέσουν περισσότερο. Απλά μάλλον τα χρόνια αναμονής μέχρι να ακούσω το Vampiria ήταν πάρα πολλά κι είχε συσσωρευτεί η επιθυμία κι έσκασε, ενώ τους Lost τους είχα ξαναδεί. Τέλος πάντων. Επιστροφή στο θέμα μας.

Η άμαξα από πίσω δεν τα σπάει;;

Η άμαξα από πίσω δεν τα σπάει;;

Λοιπόν σήμερα θα συνδυάσουμε την συναυλία με παρουσίαση του καινούριου τους δίσκου (που ήταν και η αφορμή της περιοδείας τους) και σύντομα θα μπουν αναρτήσεις με πληροφορίες και τραγούδια από όλους τους δίσκους τους (ναι λέμε είναι τέλειοι κι όσα και να γράφω είναι λίγα):

Η βραδιά ξεκίνησε με τους SadDolls, οι οποίοι ήταν αρκετά καλοί και μάλλον επηρεασμένοι από 69 eyes και H.I.M. Στην συνέχεια ήρθαν οι Poem, που αν και δεν μπορώ να πω πως ήταν κοντά στο στυλ των Lost, ήταν πάρα πολύ καλοί!! Ο τραγουδιστής έχει τέλεια φωνή, αφού όταν ξεκίνησε να τραγουδάει δεν το πίστευα πως τραγουδούσε αυτός :p

Βέβαια όπως καταλαβαίνετε εγώ είχα αγχωθεί λόγω αναμονής. Καλά όλα αλλά ήμασταν εκεί από τις 8.15 κι είχε πάει 10+ η ώρα!!!!! Δεν το λέω αρνητικά, δεν κουραστήκαμε καθόλου και η διάθεση ήταν τέλεια από τις 8 ως την ώρα που φύγαμε, απλά ανυπομονούσα. Άξιζε όμως, και ιδού η playlist (με την ευγενική βοήθεια ενός φίλου ενός φίλου – τον οποίο ευχαριστώ και για τις φωτογραφίες). Α στις παρενθέσεις είναι το όνομα του δίσκου από τον οποίο προέρχεται το τραγούδι.

1

01. The Rise Of Denial (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
02. Pity The Sadness (Shades of god – 1992)
03. Erased (Symbol of live – 1992)
04. Embers Fire (Icon 1993)
05. I Remain (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
06. As I Die (Shades of God – 1992)
07. The Enemy (In Requiem – 2007)
08. First Light (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
09. Enchantment (Draconian Times – 1995)
10. Frailty (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
11. One Second (One Second – 1997)
12. Forever Failure (Draconian Times – 1995)
13. Requiem (In Requiem – 2007)
14. Faith Divides Us – Death Unites Us (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
15. As Horizons End (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
16. Say Just Words (One Second – 1997)
17. Eternal (Gothic – 1991)

2

Το Faith Divides Us Death Unites Us, που κυκλοφόρησε το 2009, ακολουθεί πιο σκοτεινά μονοπάτια, γεμάτα θυμό, μελαγχολία και απελπισία. Η κιθάρα κυριαρχεί και η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ατμόσφαιρα – χωρίς βέβαια να υποβαθμίζεται η σημασία της φωνής του Νικολάκη (που λέγανε και τα παιδιά στην συναυλία) η οποία δεν σταματά να μας εκπλήσσει!! Για μένα αυτός ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος και στο repeat, αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω ξεχωρίσει ακόμα κάποιο κομμάτι ως αγαπημένο (αν και το I remain προχωράει αργά και σταθερά προς αυτή την θέση). Απολαύστε τα:

I Remain

Blindness as we consider our fate
Within our mortal wake
The will of one astray
To prevail my sins at gods gate

Digress as we consider and fail
Forlorn this empty cage
As treachery invades
You consider the tears and disengage

Tear me down and break me — I remain

I’ve never seen the love and confidence
To believe the faith and never speak again
Forever seething throes of opulence
To release the pain and never breathe again
Can you release the pain and never speak again

At God’s gate
Tear me down and break me I remain

3

Frailty

Nature
I’ve never shown so much redemption
I’ve never shown

Crawl through the mist to the masses
Born through sadness
Endeavoured far too long with this
I’m past this now

Your reach is far too long

Drawn to the freedom of action
Sworn compassion
Been severed far too long from this
I’m past this now

Failure,
I’ve never shown so much intention
I’ve never known

Scorn a resist that surpasses
Fortunes absence
Been severed far too long from this
It’s fractured now

And all I’ve got is frailty to release
time waits for no one

Your show won’t save me from the past
Dissolved dreaming it could last

Faith Divides Us

Faith Divides Us, Death Unites Us

Refrain from the way we were
Slain the invincible
Changed are the the ways of man
Fortitude to face the path

[Chorus:]
Vanquish the pain don’t want to see it fail
Faith divides us death unites us
Vanquish the pain don’t want to seek despair
Faith divides us death unites us

Tears for a hopeless case
Outside is still so vague
Frayed the landscapes of old
Cleared the indelible

[Chorus]

Cannot sleep through darkened skies
Cannot dream until it’s over
Cannot sleep through darkened skies
Cannot dream until it’s over

[Chorus]

As Horizons End

To remain pessimistic found, in this hour of distress
Till decayed, derelict down
In this shower of pretence

Desire profane
You never see again

As horizons end
Ever to descend
As horizons end
Ever to descend

You retain a desolated frown
In this hour of distress
You invade the decadent crowd
In a shadow of pretence

Desire profane
You never see again
The light of day it seems to be enslaved

Οι στίχοι εδώ κι επίσης μπορείτε να ακούσεται κι άλλα ωραία τραγουδάκια τους εδώ (και το άρθρο θα ενημερώνεται όσο θα γράφω κι άλλα άρθρα για αυτούς).

Μην ξύνετε ό,τι βρίσκετε!!

Υπάρχουν άπειροι τρόποι να βγάλει λεφτά κανείς από ό,τι φαίνεται. Όχι και τόσο νόμιμοι – ή μάλλον καλύτερα όχι και τόσο ηθικοί. Είμαστε αφελείς φίλοι μου, και βασισμένοι στην αφέλειά μας πολλοί πλουτίζουν.

Κι όχι, δεν θα το πάω σε πολιτική κλπ σήμερα, παραείναι προφανές αυτό το κλισέ, όοοοοχι, σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι χαρτάκια που μοιράζουν στους δρόμους κι έχουν πέσει στα χέρια μου 2-3 τώρα τελευταία.

Γράφει λοιπόν το πανέξυπνο αυτό χαρτάκι πως αν ξύσεις και βρεις 3 ή 4 όμοια σύμβολα κερδίζεις κάτι πολύ καλό. Διακοπές, υπολογιστή, 50,000 ευρώ κι άλλα πολλά που δεν σε χαλάνε καθόλου εδώ που τα λέμε γιατί δεν είναι και μεγάλος κόπος να ξύσεις 2 βλακειούλες. Και ω, τι έκπληξη! Κερδίζεις! Σ’αυτό που έχω τώρα βρήκα και 4 ίδια σύμβολα οπότε κερδίζω κάποιο από τα μεγάλα δώρα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να στείλω ένα μήνυμα από το κινητό μου σ’έναν αριθμό.

Αυτά λένε τα μεγάλα γράμματα. Τα μικρά γράμματα όμως, οι όροι χρήσης δηλαδή, σε ενημερώνουν πως με το που στέλνεις μήνυμα γίνεσαι συνδρομητής σε μια υπηρεσία που σε χρεώνει με 8 ευρώ την εβδομάδα. Ό,τι να’ναι; Και καλά άμα τα διαβάσεις τα μικρά γραμματάκια και σ’ ενδιαφέρει να γραφτείς, αλλά πόσοι μπορεί να τα αγνοήσουν κι απλά να γραφτούν χωρίς να το καταλάβουν; Θα μου πείτε πρόβλημά τους, ας πρόσεχαν, αλλά από την άλλη έχει καταντήσει αηδία που πρέπει να ψειρίζουμε τα πάντα γιατί σε κάθε «γωνία» καραδοκούν τα κοράκια…

Είναι βέβαια αναμενόμενο πως δεν τρελάθηκε κανείς να δίνει τζάμπα ΚΑΙ το ξυστό ΚΑΙ τα δώρα (εκτός κι αν είναι ο άγιος βασίλης), αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που δεν θα έμπαιναν στην διαδικασία του να το σκεφτούν έτσι.

Οπότε καλοί μου αναγνώστες να θυμάστε: Κανείς δεν σας αγαπάει τόσο πολύ ώστε να σας χαρίζει πράγματα από το πουθενά, όχι δεν είστε ο μοναδικός τυχερός που «κέρδισε» κάποιο από τα «μεγάλα» δώρα και κυρίως να μην ξύνετε αβίαστα ό,τι βρίσκετε!!

Το θεριό στο κατώφλι

Αρθρογράφος: EvanT


Βγαίνω το βράδυ στο μπαλκόνι και κοιτάζω γύρω μου. Σκοτάδι, ένα δέντρο απέναντι χορεύει με τον αέρα, το φως του στύλου της ΔΕΗ χύνεται ανάμεσα απ’ τα φύλλα, τα παράθυρα στο σπίτι απέναντι είναι σκοτεινά και τα άστρα ξεπροβάλλουν πίσω απ’ το πέπλο των φώτων της πόλης. Δεν είναι πολλά. Ένα εδώ, ένα εκεί και όσο συνηθίζουν τα μάτια εμφανίζονται όλο και περισσότερα. Και για λίγο, για μια στιγμή μονάχα, νομίζω πως είμαι μόνος μου· μόνος μου σ’ όλο τον κόσμο. Και βγαίνει τότε το θεριό από τα βάθη της ψυχής μου και ρωτάει με φωνή βραχνή “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Δεν είναι ξένη η φωνή. Βραχνή κι αν είναι, αν την ακούσω πολύ προσεκτικά καταλαβαίνω ότι είναι η δική μου και είναι φωνή απαιτητική. Θέλει απάντηση και τη θέλει τώρα. Και δεν σκαμπάζει από δικαιολογίες κι επιπλήξεις, ούτε και σ’ αφήνει να την αγνοήσεις. Θέλει απάντηση και τη θέλει τώρα. Ούτε ψέματα σηκώνει η φωνή. Ψέματα στον εαυτό σου δεν μπορείς να πεις όσο κι αν το θέλεις. “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Μα αν δεν σηκώνει ψέματα η φωνή, μπορεί να της βουλώσει το στόμα μια μπούρδα, μια οποιαδήποτε μπούρδα, αρκεί να την πιστεύεις αρκετά. Γιατί σίγουρος αν δεν είσαι για ότι αποκριθείς, η φωνή εξαγριώνεται, θεριεύει και βρυχάται “Ψέματα μου λες, ανθρωπάκο. Από μένα θέλεις να κρυφτείς; Σε ξέρω πολύ καλά για να τα χάψω αυτά που μου τσαμπουνάς.” Και γελάει η βραχνή φωνή και καρκαράει κι αν είχε πρόσωπο σα γριά ξεδοντιάρα θά ‘ταν με κιτρινισμένα, σάπια δόντια και θανατερή ανάσα και πρόσωπο σκαμμένο από βαθιές ρυτίδες. Γιατί αυτή είναι η φωνή που όλοι τρέμουμε ν’ ακούσουμε το βράδυ, όταν όλα είναι ήσυχα και μόνοι μας θαρρούμε ότι είμαστε.

Από ένα σκοτάδι ερχόμαστε και όλο προς ένα σκοτάδι πάμε και το φως ανάμεσα το λέμε ζωή, αλλά στη σκοτεινιά της νύχτας όταν είμαστε το σκότος απ’ όπου ήρθαμε φαντάζει μακρινό και αδιάφορο, αλλά το σκοτάδι μπροστά μας είναι πηχτό και πιο άφωτο και απ’ την πιο άναστρη νύχτα και όπου και να γυρίσουμε το βλέπουμε μπροστά μας γιατί από μέσα μας αναβλύζει και μοιάζει της ζωής το φως ν’ αδυνατίζει.

Όλοι μας το κουβαλάμε το σκοτάδι αυτό που μιλάει με τη φαφούτικη φωνή των γηρατειών μας. Όλοι μας από τότε που ο πρώτος άνθρωπος με νου έμεινε μόνος του βράδυ στο δάσος και ένιωσε τη θνητότητά του να τον ζώνει από τριγύρω μαζί με τα θεριά. Και έδωσε όνομα στη φωνή αυτή ο άνθρωπος. Την είπε “δαίμονα”. Και τι φριχτός δαίμονας που είναι. Φριχτότερος απ’ όλους τους δαίμονες μαζί που έχει φανταστεί. Τον βλέπουμε συνέχεια γύρω μας το θάνατο και όσο περισσότερο είμαστε ζωντανοί, τόσο περισσότερο μας περιπαίζει.

“Γιατί είσαι εδώ; Πού πας; Θα σου πω εγώ! Σ’ εμένα έρχεσαι, μέρα με τη μέρα. Δε με θες, αλλά θα μού ΄ρθεις. Και τι θα κάνουμε μαζί, σαν το κατώφλι το περάσεις, δε σου λέω”.

Μα γιατί δε μου απαντάει; Μέσα μου δε ζει μήπως; Τη φωνή που από το ίδιο το μέσα μου ανεβαίνει γιατί δεν μπορώ να κουλαντρίσω; Όχι! Φωνή δικιά μου αυτή δεν είναι που με τρομάζει τόσο! Ο δαίμονας είναι που τ’ αρέσει να με βλέπει να ασφυκτιώ μες στο κορμί μου το ίδιο! Αχ, δε θα βρεθεί κάποιος της φωνής τη γλώσσα να την κόψει;

Και μες στην παραζάλη φτιάχνω τρομερό εχτρό για τη φωνή. Και μ’ όλα τα καλά και σπουδαία πράματα τον φορτώνω, να τον δει η φωνή που εγώ φαντάζομαι του δαίμονα, από μέσα μου, μεγάλο και φωτεινό και πλουμιστό και τρομερό στην όψη, να σκιαχτεί και να μ’ αφήσει ήσυχο. “Θεό” τον είπα τον οχτρό του. Και όντως! Τι χαρά! Φοβήθηκ’ η φωνή και έφυγε κι είμαι χαρούμενος για λίγο.

Μα τι κι αν άρον άρον την έδιωξα τη φωνή; Το ερώτημα έμεινε πίσω. “Το κατώφλι άμα περάσω τι θα βρω;” Και ο Θεός, που μ’ όλου του κόσμου τα καλά εφόρτωσα τώρα σιωπά κι αυτός γιατί το χρέος του έκανε· το κυνήγησε το χτήνος που αλυχτούσε το βράδυ σαν ήμουν μόνος στο μπαλκόνι. Και μένει η ερώτηση και τότε καταλαβαίνω ότι δεν ήταν η γριά η ξεδοντιάρα που φοβόμουν δαίμονας, αλλά κομμάτι του εαυτού μου και τώρα, χρόνια μετά, πίσω το ζητώ.

“Μα είσαι τρελός!;” μου λένε τότε όλοι. “Γιατί το θέλεις πίσω το τέρας με τη θανατερή ανάσα; Θα σου πω εγώ για το δικό μου το Θεό που το ‘διωξε και απάντηση μου έδωσε για το τι κρύβεται πίσω από το σκοτεινό κατώφλι στο τέρμα του φωτός που λέγεται ζωή. Κι άλλο φως έχει από πίσω, πιο πέρα κι από εκεί που φτάνει το μάτι, φως πηχτό που να το πιάσεις μπορείς και να γεμίσεις και τις τσέπες σου και τις τσέπες ολονών και πάλι να μη στερεύει και μοναχός σου ποτέ ξανά δε θά ‘σαι. Άσε το θεριό να αλυχτά πίσω από τη φωτεινή κουρτίνα πού ‘φτιαξα. Τι το θέλεις πίσω; Αυτά μου είπε εμένα ο Θεός μου.”

Μα ξέρω πως ο Θεός του είναι φτιαχτός σαν τον δικό μου. Και με φοβίζει ότι η φωτεινή κουρτίνα που μου υπόσχεται μπορεί να πέσει μία μέρα και πίσω από τις δίπλες της να φανεί πάλι το θεριό και να κρυφτώ δε θα μπορώ, στο φως λουσμένος καθώς θα ‘μαι. Και του λέω να ‘ρθει μαζί μου, να δοκιμάσουμε μαζί να το γκρεμοτσακίσουμε, αλλά δε θέλει ν’ αφήσει πίσω το Θεό του. Μ’ όλα τα καλά τον φόρτωσε και φοβερό και τρομερό καθώς τον έφτιαξε και με εξουσία στο τρομαχτικό θεριό, φοβάται πως τα καλά αυτά πίσω δε θα μπορεί να τα ζητήσει. Το σκιάζεται κι αυτός αυτό που έφτιαξε κι αν κάνει να φύγει, πίσω θα πρέπει να αφήσει της ζωής του τα καλύτερα. Μπορεί και να του λείψει. Σωτήρας και γλυκός βασανιστής μαζί.

Με τράβαγε κι εμένα απ’ το μπατζάκι ο Θεός μου. Δεν ήθελε να τον αφήσω πίσω και να του πάρω ότι εγώ του είχα δώσει. Δεν ήθελε πρόθυμα να αποχωριστεί όλα εκείνα που του φόρτωσα. Σα μουλάρι χρόνια τα κουβάλαγε αγόγγυστα και θαρρούσε πως τ’ ανήκαν. Τσίνισε πολύ, αλλά στο τέλος τα επήρα όλα. Και την αγάπη και την ευτυχία και την ελπίδα. Σάμπως δεν ήτανε δικά μου απ’ την αρχή;

Εγώ το δικό μου το Θεό τον εξεφόρτωσα. Πίσω τα πήρα όλα και άνοιξα τη μπαλκονόπορτα και τράβηξα την κουρτίνα να μπει πάλι μέσα το θεριό. Και να! Δεν ήτανε και τόσο τρομαχτικό όσο νόμιζα όταν μιλούσε με βραχνή φωνή στο σκοτεινό μπαλκόνι. Μέσα στο φως του δωματίου το είδα πολύ πιο καθαρά. Δεν ήτανε θεριό. Εγώ ήμουνα. Γέρος, με άσπρα μαλλιά και μέτωπο ρυτιδιασμένο και κουρασμένο πρόσωπο, μα τα μάτια μου θαρρώ πως ήταν ίδια και η φωνή τώρα δεν ήτανε βραχνή, μα καθάρια και κρυστάλλινη. Μα γιατί με πείραζε και με σκάνιαζε ο γέρος εαυτός μου χρόνια πριν. Θα φοβότανε κι εκείνος, πιο κοντά αφού ‘ταν στο κατώφλι και με ζήλευε που εγώ ήμουν μακριά και δε φοβόμουν.

Αλλά τώρα τον κατάλαβα. Στο μπαλκόνι τώρα όταν στέκομαι το βράδυ δε δίνω σημασία στο σκοτάδι και το σβηστό το φως απέναντι, αλλά στα φώτα τ’ αναμμένα στις πέρα πολυκατοικίες που είναι κι άλλοι που ξαγρυπνάνε σαν κι εμένα και στον μακρινό αχό του δρόμου από πίσω, που μια στο τόσο περνάει κάποιο αμάξι (αχ, και να ‘ξερα που θε να πάει ο οδηγός του). Μονάχος μου δεν είμαι τελικά. Κι ούτε με φοβίζει πια ο εαυτός μου ο ίδιος. Έχω κι άλλα, βέβαια, που φοβάμαι, αλλά ένα-ένα θα τα βρω και θα τα λύσω. Πώς αλλιώς θα έχει η ζωή ενδιαφέρον αν δεν έχεις στόχο καλύτερος να γίνεις; Και έχω ακόμα κρατημένη την αγάπη, τη χαρά και την ελπίδα να πορεύομαι.

Κι όταν τελειώσει το ταξίδι και κουρασμένος πέσω για να ξαποστάσω, μαζί του θα περάσω στο σκοτάδι πέρα απ’ το κατώφλι και θα δω τι κρύβεται εκεί πίσω. Ίσως Θεός να με υποδεχτεί καλύτερος, πολύ πιο σπουδαίος και τρανός απ’ ό,τι έφτιαξε ο φόβος του θηρίου εδώ χάμω. Ίσως μια άλλη ζωή να πάρω απ’ την αρχή και να διαβάσω κάποτε πάλι ετούτες τις αράδες απορώντας ποιος ήταν εκείνος που τις έγραψε. Ίσως το τίποτα, εκεί που ήμουνα και πριν να γεννηθώ, γλυκό και ήσυχο σαν την κοιλιά της μάνας μου που μ’ όνειρα κι ελπίδες με ανάθρεψε. Μα ό,τι κι αν είναι πίσω εκεί με θάρρος κατάματα θα το κοιτάξω γιατί έτσι τ’ αποφάσισα· εγώ κι όχι οι άλλοι. Κι εν τέλει γιατί να φοβηθώ; Θεριό μπροστά να το φυλάει το κατώφλι τώρα δεν υπάρχει.