Ο μικρόκοσμός μoυ

Σήμερα ξύπνησα λίγο στραβά. Μου είχε μείνει κάτι από χτες, από μια κουβέντα που είχα. Όχι ότι έληξε τραγικά η κουβέντα, απλά μου άφησε μια αίσθηση απογοήτευσης. Το ίδιο και μια άλλη κουβέντα σήμερα το πρωί. Σε μια χώρα που έχει πιάσει πάτο είναι πολύ άσχημο να βλέπεις ξανά και ξανά πως δεν υπάρχει πιθανότητα συνεννόησης. Να έχεις κοινό στόχο και να μην μπορείς να τα βρεις στις λεπτομέρειες. Να σκαλώνεις σε μικρότητες και παρεξηγήσεις, σε πληγωμένους εγωισμούς και σε λάθος εκφράσεις. Τι μπορούμε να καταφέρουμε σαν κοινωνία αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε;;;

Και ακόμα περισσότερο, τι αξίζουμε να καταφέρουμε σαν κοινωνία αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε;

Και μετά έρχεται ο μικρόκοσμός μου. Εμφανίζονται 1-2 φίλοι και μου θυμίζουν πως θα βρεθούμε την άλλη εβδομάδα. Μου θυμίζουν ότι θα πάμε σε μέρη που αγαπάω και θα περάσουμε όμορφα. Πάλι. Και θέλω να κλειστώ στον μικρόκοσμό μου και να αφήσω τον υπόλοιπο κόσμο έξω για πάντα. Να είμαι χαρούμενη στο αυγό μου γιατί ο μικρόκοσμός μου, είναι υπέροχος και είναι δικός μου. Έξω από αυτόν δεν μ’αρέσει, ο κόσμος δεν το αξίζει, δεν θέλει να προσπαθήσει, δεν θέλει να δει, δεν θέλει να ξεκολλήσει. Λέω να κάτσω στον μικρόκοσμό μου για λιγάκι. Θα ξαναβγώ αύριο πάλι.

Αυτό το συγκρότημα εκφράζει τον μικρόκοσμό μου πολύ τώρα τελευταία

Αυτό ήταν εισβολή στον μικρόκοσμο αλλά μ’ άρεσε αρκετά 🙂

Advertisements