Δοκίμιο επί των βασικών αρχών της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης

Αρθρογράφος: Αποστόλης


Επισκέφτηκα πρόσφατα αρκετά ιστολόγια, διάβασα μπόλικα πράγματα περί θεών και θεωριών, χάρηκα για την ύπαρξή τους, διασκέδασα με τα σχόλια κάποιων αναγνωστών, έγραψα κι εγώ τα δικά μου σε κάποια. Μου ‘ρθε κι εμένα έμπνευση από τον ουρανό να καταγράψω σκέψεις, απόψεις, ιδέες, να τα μοιραστώ. Παλιότερα θα τα έστελνα σε κάποιο εκδοτικό οίκο και θα τα έκανα βιβλίο. Θα πλούτιζα; Ποιος ξέρει. Ποιος νοιάζεται… Βαριέμαι αλλά και αρνούμαι να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία. Ακολουθώ το πνεύμα της εποχής, το διαδίκτυο, την ανακοίνωση απόψεων χύμα κι όποιος τα διαβάσει. Γλυτώνω και την καλλιτεχνική επιμέλεια που ποτέ δε χώνεψα!

Όχι ότι έχω και πολλά να πω. Τα πράγματα είναι πολύ ξεκαθαρισμένα στο μυαλό μου. Μπορεί να είναι όλα λάθος και επί 45 χρόνια να ζω μια φριχτή πλάνη, αλλά αφού έτσι τα σκέφτομαι για τόσο καιρό κι έτσι τα βιώνω, έτσι τα καταγράφω, αποδεχόμενος το γεγονός ότι μπορεί να ξυπνήσω ένα πρωί και να καταλάβω πόσο τραγικά εσφαλμένες σκέψεις έκανα όλο αυτό το χρονικό διάστημα.

Λοιπόν, αυτό που εγώ νομίζω είναι ότι τα πάντα είναι θέμα αυτοδιάθεσης. Σπεύδω να εξηγηθώ, δια της Σωκρατικής μεθόδου των στοχευμένων ερωταπαντήσεων:

Στον πλανήτη αυτό, ανέκαθεν υπήρχε η ισχυρή ολιγαρχία και οι μάζες. Ανέκαθεν. Με τη μια ή την άλλη μορφή, οι δυνατοί ήταν (και παραμένουν) λίγοι, η ακατανίκητη ελίτ, ενώ οι μάζες ατέλειωτες. Βρείτε τα δικά σας παραδείγματα για το επιχείρημά μου, δε θα δυσκολευτείτε καθόλου. Ο «Ηγεμόνας» του Μακιαβέλλι είναι ένα άριστο παράδειγμα οδηγιών που κάποιοι ανέκαθεν επιχειρούσαν και θα εξακολουθήσουν στο διηνεκές να επιχειρούν να εφαρμόσουν στο τομάρι μας. Όλων μας.

Τι μας έμαθαν από τα μικράτα μας; Ότι είναι σημαντικό ο άνθρωπος να έχει ορθές πολιτικές απόψεις και ισχυρές θρησκευτικές πεποιθήσεις. Τι είμαστε χωρίς πολιτικές απόψεις; Άβουλα όντα. Τι είμαστε χωρίς θρησκευτικά πιστεύω; Φτερά στον άνεμο.

Τι βλέπουμε μέχρι στιγμής; Πολιτική και θρησκεία, δύο πόλοι γύρω από τους οποίους συνωστιζόμαστε σα μύγες. Οι ισχυροί στρογγυλοκάθονται, βέβαια, στους πόλους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, ανάλογα με το αξίωμά και το βαθμό τους, δορυφορίζουν γύρω γύρω, προσπαθώντας να προσεγγίσουν όσο γίνεται την πηγή, την εξουσία και τα προτερήματα που απορρέουν απ’ αυτήν.

Ποιες είναι οι μορφές με τις οποίες συνηθέστερα εμφανίζεται η εξουσία; Αφενός ως απολυταρχία, άλλως αποκαλούμενη και δικτατορία εφόσον απαιτείται η χρήση του όρου κι αφετέρου ως διπολισμός, στον οποίο κάποιες φορές απαιτείται να υπεισέλθει και τρίτος παράγων, ως ρυθμιστής, διαιτητής, ή συγκεντρωτής των λοιπών, μη ενταγμένων πολιτών, ώστε να επιτευχθεί ο έλεγχος όσο γίνεται μεγαλύτερης μερίδας της μάζας.

Από όσα έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής, επιλέγουμε τις έννοιες «αυτοδιάθεση» και «έλεγχος». Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι.

Ας πάρουμε το απλό, βολικό κι εξαίρετο παράδειγμα του βοσκού. Δεν κάνει τίποτε όλη μέρα, εκτός από το να παίζει τη φλογέρα του και κάπου κάπου να εκπαιδεύει τα σκυλιά του. Αυτά με τη σειρά τους κάνουν αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν και τις περισσότερες φορές το κάνουν καλά. Δεν αφήνουν το κοπάδι να ξεστρατίσει, αλλά και το προστατεύουν από κακόβουλους παράγοντες. Το κοπάδι, είναι ευχαριστημένο. Τρέφεται όταν πεινά, απαλλάσσεται από το βάρος του παραγόμενου γάλακτος όταν αυτό γίνει ενοχλητικό, επαναφέρεται στην τάξη όταν αποφασίσει να ξεπεράσει τα όρια. Τέλος, για να ολοκληρωθεί το κύκλωμα, οφείλουμε να αναφέρουμε και τους κινδύνους που απειλούν την ισορροπία, σημαντικότερος από τους οποίους είναι, βέβαια, οι λύκοι. Αγνοούμε επίτηδες τις ασθένειες, καταιγίδες, πλημμύρες, ξηρασίες, (ωχ, παραλίγο να τα αποκαλέσω θεο-μηνίες χαχα) για να εστιάσουμε στα τέσσερα κυρίως συστατικά του συστήματος, τα οποία είναι: η εξουσία, η μάζα, ο επιβάλλων την ισορροπία και οι αντιρρησίες, ο εχθρός της ισορροπίας.

Τι κάνει λοιπόν ο βοσκός; Στρατηγική. Η επιλογή χλοερών τόπων, η υποταγή της μάζας, η αδιαμφισβήτητη αναγνώριση της εξουσίας του αλλά και η κάλυψή της, ώστε να μη φαίνεται ότι η τιμωρία απορρέει απ’ αυτόν, εφόσον απαιτηθεί να χρησιμοποιηθεί, είναι όλα όπλα και εργαλεία με τα οποία αυξάνει το κύρος, τον πλούτο, τη δύναμη, ή ό,τι άλλο χρειάζεται να αυξήσει, ώστε να ισχυροποιήσει τη θέση του απέναντι στους άλλους βοσκούς.

Ωπ! Στοπ εδώ. Τι είπα μόλις τώρα; Μα βέβαια, αμέλησα να αναφέρω ότι η εξουσία έχει δύο (τουλάχιστον) εκφάνσεις. Η μια εστιάζει καθαρά στην απόλαυση που απορρέει από τη δύναμη, την ισχύ και τα συμπαρομαρτούντα (πλούτος, χλιδή, δικαιοδοσία και προσβάσεις παντού χωρίς όρια) ενώ η άλλη, η συνηθέστερη, χωρίς να αρνείται τα παραπάνω, ενδιαφέρεται κυρίως για την επίδειξη της δύναμής της σε άλλους πόλους εξουσίας. Διότι, αγαπητοί μου, ίδιον των περισσότερων εξουσιαστών είναι η ανταγωνιστικότητα. Τι νόημα έχει η εξουσία για τους περισσότερους από μας, αν δεν έχουμε κάποιον να την επιδείξουμε και να κρυφοκοιτάξουμε τη δική του ώστε να βεβαιωθούμε ότι η δική μας είναι μεγαλύτερη; Τι; Δεν είναι; Εντείνουμε τις προσπάθειές μας να τον ξεπεράσουμε. Σε τέτοιες περιπτώσει διακριτικά αφαιρούμε την έννοια «άμιλλα» από τα λεξικά, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Πάμε παρακάτω. Ο σκύλος. Κι εδώ έχουμε πολλαπλούς τρόπους επιβολής και κατευνασμού, όχι πάντα και κατ’ ανάγκη βιαίως. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα επιθυμητή η χαμηλών τόνων επιβολή της τάξης, χωρίς εξάρσεις, τυμπανοκρουσίες, θόρυβο. Όσο μικρότερη η αναταραχή, τόσο το καλύτερο. Επομένως έχουμε αφενός το σκύλο «χωροφύλακα» για τις περιπτώσεις που ο σαματάς δεν μπορεί να αποφευχθεί, αλλά και το σκύλο με το προσωπείο της ευημερίας, της χρηστικής τεχνολογίας, του καταναλωτισμού, του προϊοντικού οργασμού σε όλα τα επίπεδα, ώστε ο όχλος να είναι μόνιμα απασχολημένος με τις ευκολίες και τη χρήση τους και να μη κάνει το πιο απαγορευμένο πράγμα απ’ όλα. Να σκέφτεται. Ο σκύλος δημιουργείται, τρέφεται, χειραγωγείται κι ελέγχεται από το βοσκό, εκτός των περιπτώσεων όπου ο βοσκός είναι τόσο ηλίθιος ώστε να χάσει τον έλεγχο του σκύλου (κάτι που δεν είναι και τόσο σπάνιο). Στην περίπτωση αυτή έχουμε το σκύλο να αποκτά την εξουσία και το βοσκό να εκδιώκεται, λίαν συντόμως όμως οι άλλοι βοσκοί μεριμνούν κατάλληλα και επαναφέρουν την πρότερη ισορροπία με τον ένα η άλλο τρόπο. Ο σκύλος ως επαναστάτης είναι ο χαμένος της υπόθεσης, σε κάθε περίπτωση, παντού και πάντα. Ως υποστηρικτής της εξουσίας, όμως, είναι επικίνδυνος εχθρός κάθε αντιφρονούντα.

Τι μένει επομένως για το λύκο; Τι ρόλο παίζει σ’ αυτό το κλειστό κύκλωμα; Μα τον ειδεχθέστερο όλων των ρόλων, αυτόν του σκεπτόμενου, του επαναστάτη, του διεκδικητή. Κάθε πρόβατο που γίνεται βορά του λύκου είναι προσωπική προσβολή κατά του βοσκού, θίξιμο της εξουσίας, έκθεσή του στους άλλους βοσκούς. Προσοχή όμως εδώ, για να μη καταντήσει και αυτό το παράδειγμα στο οποίο δουλεύουμε, εργαλείο της εξουσίας: Ο λύκος, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να λαμβάνεται από τον αναγνώστη ως ο κακός της υπόθεσης. Εάν το βλέπαμε έτσι, όπως δηλαδή ακριβώς θα επιθυμούσε από μας η ολιγαρχία της δύναμης να το δούμε, θα είχαμε χάσει το παιχνίδι, γιατί θα μας έπαιρναν, αργά ή γρήγορα, τα δάκρυα για τα αδικοχαμένα πρόβατα. Δεν πρέπει να τους κάνουμε αυτή τη χάρη. Ο λύκος πρέπει να λαμβάνεται μεταφορικά, να θεωρείται σαν το μέσο για το πέρασμα του προβάτου σε άλλη διάσταση, αυτή της διάνοιας, της χρήσης του εγκεφάλου για άλλα πράγματα πέραν της ανάγκης για τροφή και ξεκούραση.

Ποιες είναι οι σχέσεις που αναπτύσσονται στα παραπάνω σύστημα; Είναι μάλλον προφανείς. Οι δύο πόλοι που δημιουργούνται, ο βοσκός κι ο λύκος, μάχονται για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη συνάθροιση προβάτων γύρω τους. Ο σκύλος δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να ενταχθεί με το μέρος του νικητή, όποιος κι αν είναι αυτός. Μέχρι να γίνει αυτό, συνεχίζει να υπηρετεί την εξουσία που τον τρέφει. Τα πρόβατα όμως; Δυστυχώς τα πρόβατα παραμένουν πρόβατα, ότι και να γίνει. Αυτά που τάχθηκαν με το μέρος του λύκου θα καταλήξουν, εάν αυτός νικήσει, ακριβώς όπως ήταν και στην πρότερη κατάσταση. Κάποια θα κερδίσουν θέσεις, εύνοια, μέρος της δύναμης, αλλά η πλειονότητα θα εξακολουθήσει να τρέφεται και να κοιμάται μέχρι το τέλος της ζωής της, πιστεύοντας ότι με τη μετάβαση από το βοσκό στο λύκο κέρδισε ένα κομμάτι της ελευθερίας που πάντα κρυφά αποζητούσε. Κι αυτό γιατί, ο νικητής λύκος στην πλειονότητα των περιπτώσεων θα καταλήξει άλλο ένα αντίγραφο του βοσκού, άλλη μια έκφανση της επιβολής της δύναμης από τους λίγους προς τη μάζα. Πόσες φορές το έχουμε δει το έργο; Πότε τελείωσε διαφορετικά;

Δυσοίωνο το σενάριο, ε; Δηλαδή δεν υπάρχει γιατρειά σ’ αυτήν την κατάσταση; Η μερικών χιλιάδων χρόνων ιστορία του ανθρώπινου γένους αποφαίνεται πως όχι. Πάντα η μάζα θα διοικείται από έναν αρχηγό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, βάναυσα ή πολιτισμένα, με το γάντι ή το μαστίγιο, υποχθόνια και δόλια ή άμεσα και καταφανώς. Και πάντα ο αρχηγός αυτός θα επιθυμεί ότι και ο προκάτοχός του, ότι κι ο επόμενος απ’ αυτόν. Τη διατήρηση, συνέχιση και εξάπλωση της εξουσίας του.

Η ερώτηση του σκεπτόμενου αναγνώστη, βέβαια, δεν μπορεί να αγνοηθεί: Πώς στην ευχή προέκυψαν οι λύκοι; Τι είναι οι λύκοι;

Θα σας πω αμέσως. Είναι το βραχυκύκλωμα του συστήματος. Η αποτυχία του σκύλου. Προέρχονται μέσα από το ίδιο το σύστημα, το οποίο αδυνατεί να επιβληθεί σε όλους εξίσου ικανοποιητικά. Είναι η αντίρρηση, το εκπεφρασμένο παράπονο, η διαφωνία, η οργή, η επανάσταση, η γέννηση του έτερου πόλου που χαλά την ισορροπία για να δημιουργήσει μια νέα. Είναι αυτοί που τολμούν να πουν «όχι», εκεί που όλοι γύρω τους φροντίζουν να συμπληρώσουν και τη λέξη «ευχαριστώ» μετά το μεγάλο «ναι» που ασυλλόγιστα και αβασάνιστα ξεστομίζουν. Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι παρά πρώην πρόβατα που άνοιξαν τα μάτια τους..

Σύμφωνα με το άριστο κατά Παρέτο, «κανείς δεν μπορεί να γίνει πιο πλούσιος σε ένα κλειστό κύκλωμα, χωρίς ταυτόχρονα κάποιος άλλος να μη γίνεται πιο φτωχός». Αντικαταστήστε το «φτωχός» με ό,τι θέλετε, υλικό ή πνευματικό και το άριστο θα εξακολουθήσει πεισματικά να ισχύει. Η πνευματική πενία είναι πολύ χειρότερη από την υλική, πρέπει όμως κάποιος να καταφέρει να την ξεπεράσει πρώτα, για να μπορέσει να το διαπιστώσει. Σε άλλη περίπτωση, δεν παίρνει είδηση ότι γνωρίζει ελάχιστα για τη ζωή του και την πορεία της και ίσως να είναι και ευτυχισμένος σ’ αυτή του την άγνοια. Σε κάθε περίπτωση δεν παύει στιγμή να είναι ένα τουβλάκι με το οποίο χτίζεται ο τοίχος που τον χωρίζει από την εξουσία και τη δύναμη, ένας πειθήνιος εργάτης που παράγει για τον αρχηγό και συντηρείται με τα απομεινάρια που αυτός ευαρεστείται να αφήνει.

Βέβαια, η ολιγαρχία της εξουσίας έχει ανάγκη τη μάζα όσο η αρκούδα το μέλι. Τι θα ήταν οι πολιτικοί χωρίς ψηφοφόρους; Τι θα ήταν οι εκπρόσωποι των θρησκειών χωρίς πιστούς; Θυμίζω εδώ την εισαγωγή του βιβλίου «τάδε έφη Ζαρατούστρα» του Νίτσε, όπου αναφέρεται στον ήλιο και πολύ σοφά λέει: «Ω υπέρλαμπρο άστρο, τι θα ήσουν αν δεν είχες αυτούς που φωτίζεις;»

Για να κλείσουμε το παράδειγμα, αφού το ευχαριστήσουμε που δέχθηκε να χρησιμοποιηθεί για χάρη μας, θέτω μια τελευταία ερώτηση: Τι θα συνέβαινε στα πρόβατα εάν δεν υπήρχε ο βοσκός και κατόπιν ο σκύλος;

α) Θα πέθαιναν όλα από την πείνα
Μπα, δε νομίζω.

β) Θα τα έτρωγαν όλα οι λύκοι
Και πού βρέθηκαν οι λύκοι; Αυτοί είπαμε ότι προκύπτουν από την αποτυχία του συστήματος να τους καταστείλει, εδώ όμως δεν έχουμε σύστημα, μόνο μια χούφτα πρόβατα!

γ) Θα ζούσαν και θα πέθαιναν ως πρόβατα, τίποτε το τραγικό δε θα συνέβαινε
Ναι, το πιθανότερο. Εκτός και αν…

δ) Θα γίνονταν όλα λύκοι

Για να δούμε τη δ) εκδοχή. Η περίπτωση να γίνει κάποιος λύκος σε ένα σύστημα καταπίεσης και ετσιθελικού κατευνασμού δεν είναι συχνή, είναι όμως πιθανή, αλλιώς δε θα γνωρίζαμε τη λέξη «λύκος», σωστά; Η περίπτωση, όμως, να ανοίξει κάποιος τα μάτια του ένα ηλιόλουστο πρωί και να πει «βαρέθηκα το χόρτο κι αυτό το χωράφι, θέλω να δω τι υπάρχει πέρα από αυτά, να ανακαλύψω τον κόσμο» πόσο πιθανή είναι; Θεωρώ ότι είναι σημαντικά χαμηλότερη, τόσο σε πιθανότητες όσο και σε πολυακόρεστα. Θα κάνω χρήση του νόμου της δράσης και θα συμφωνήσω ότι χάρη σ’ αυτήν δημιουργείται αντίδραση, ενώ από το τίποτε και το καθόλου πολύ δύσκολα θα πάρουμε κάτι. «Παρά του μη έχοντος, ουκ αν λάβοις»…

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω: Ζούμε σε κοινωνίες ελεγχόμενες, με κάθε τρόπο και κάθε λογής έλεγχο. Οι ελεγκτές μας έχουν διδαχθεί από τους προκατόχους τους και δε χρησιμοποιούν ωμή βία για να μας μαντρώσουν. Είναι πολύ πιο ιντελεκτιέλ (θεωρείστε ότι αυτό είχε γαλλική προφορά) και μάλιστα πολλές φορές εμφανίζονται ως υπέρμαχοι της αύξησης της γνώσης μας και διεύρυνσης των οριζόντων μας, έχοντας ωστόσο στήσει από πίσω το σκηνικό κατάλληλα ώστε αυτή τους η χορήγηση ελευθερίας πρόσβασης στη γνώση να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο να παραδεχτούμε την αυθεντία και την εξουσία τους και μάλιστα να νιώσουμε τόσο καλά ώστε να την προτιμάμε από αυτή του ανταγωνισμού.

Όσοι έχουμε το μικρόβιο της σκέψης και της κριτικής, και συγχωρείστε με που αφειδώς προσθέτω και τον εαυτό μου σ’ αυτούς αλλά έτσι νιώθω, πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτόν το παράγοντα. Πρέπει να αδράξουμε την ευκαιρία και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, με την ευλογία των αρχών, αλλά για δικό μας όφελος, όχι για δικό τους. Ν’ ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε τον τεράστιο αόρατο ζυγό που μας έχει προσαρτημένους στο άρμα του εκάστοτε άρχοντα, το καλώδιο που είναι καρφωμένο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας και που κάθε λιγότερη σκέψη που κάνουμε στέλνει μεγαλύτερες δόσεις τροφής και ικανοποίησης στο κελάρι του εκάστοτε ηγέτη.

Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι όσοι με γνωρίζουν πιθανότατα θα σχολιάσουν τη μανία μου με τις «Ιστορίες του κ. Κόυνερ» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, αλλά δεν μπορώ παρά να ενδώσω για μια ακόμη φορά και να αναφέρω μια από αυτές, μια τόση δα προτασούλα που ενστερνίζομαι και προσπαθώ διακαώς να διαδώσω όσο γίνεται: «Αυτός που σκέφτεται, δεν ξοδεύει ούτε μια στάλα φως παραπάνω, ούτε ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω, ούτε μια σκέψη παραπάνω».

Εάν όλα τα παραπάνω τα ανάγουμε σε θέματα καθαρά πολιτικής χροιάς, γίνεται αμέσως φανερό πόσο δύσκολο είναι να αποτιναχθεί ο ζυγός του αφέντη, ώστε να απολαύσουμε αυτό που αναφέρθηκε νωρίς νωρίς στο παρόν πόνημα. Την αυτοδιάθεσή μας. Η αναρχία, ότι πιο λατρεμένο σε μια ιδεατή και ιδανική ανθρώπινη κοινωνία, είναι συγκλονιστικά ανέφικτη, ιδιαίτερα στις μέρες μας και το καταθέτω αυτό όχι χωρίς μεγάλη θλίψη κι απογοήτευση. Ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος για αυτοδιαχείριση, όχι ακόμη τουλάχιστον, όχι μόνο επειδή είναι ατελής και την απόλυτη και τέλεια ελευθερία δε θα ήξερε τι να την κάνει, αλλά κι επειδή επί αιώνες οι αφέντες φροντίζουν να ενισχύουν το στρουθοκαμηλισμό του και την ανάγκη του να ανήκει κάπου, εκμεταλλευόμενοι με άκρατο θράσος τις κοινωνικές δομές από τις οποίες αποπειράται ο μέσος άνθρωπος να απορροφηθεί για να μη νιώθει μόνος, έκθετος, παρείσακτος, ξένος.

Ωστόσο, ξεκινώντας ειπώθηκε ότι δύο είναι οι κυριότεροι επιβολείς εξουσίας στον άνθρωπο, η πολιτική αρχή και η θρησκευτική. Ας ασχοληθούμε, λοιπόν, με τη θρησκευτική αρχή για λίγο, για να μη νιώσει παραμελημένη και παραπονεθεί.

Το γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη κάτι ανώτερο για να πιστεύει σ’ αυτό, δεν μπορώ να το καταλάβω. Ίσως γιατί πέρασαν πολλές δεκαετίες από τότε που για τελευταία φορά πίστεψα κάτι ανώτερο από μένα. Ίσως πάλι γιατί αδυνατώ να βρω διαφορές στον αρχάνθρωπο που είχε ανάγκη να πιστεύει στον κεραυνό και στο σύγχρονο άνθρωπο που πιστεύει στον… όπως κι αν τον ονομάζει. Και μου φέρνει γέλια, μαζί και λύπηση μια τέτοια ανάγκη.

Πέρα, όμως, από αυτό, είναι μια υπαρκτή ανάγκη που οι κανόνες του παιχνιδιού και το αστείο αυτό πολίτευμα που μου επιβάλλουν κι έχουν και την αναίδεια να ονομάζουν δημοκρατία, απαιτούν από μένα να τη σέβομαι. Έχει καλώς.

Η ερώτησή μου είναι, τι θα συνέβαινε εάν δεν ήταν υπαρκτή ανάγκη αλλά επιβαλλόμενη και καθοδηγούμενη; Αυτό θα σήμαινε ότι θα μπορούσε να αρθεί ο παράγων επιβολής και να δούμε τα αποτελέσματα. Δε γνωρίζω, αλλά πολύ θα ήθελα να ξέρω. Πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σε σπίτια άθεων; Μπορώ να καταλάβω τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν από τον κοινωνικό περίγυρο. Μπορώ να καταλάβω επίσης το μένος και τον πόλεμο των θρησκευτικών αρχών εναντίον των παιδιών και των κηδεμόνων τους. Αυτό που δεν ξέρω είναι το εξής: Έχουν αυτά τα παιδιά την ανάγκη να στραφούν σε κάποιο θεό μεγαλώνοντας; Έχουν την ανάγκη να οδηγήσουν τα δικά τους παιδιά σε κάποια μορφή πίστης;

Μήπως τελικά οι άθεοι είναι οι λύκοι του προηγούμενου παραδείγματος; Μήπως είναι αυτοί που χαλάνε το γλυκό στους αυτοανακηρυγμένους εκπροσώπους του εκάστοτε θεού επί της γης;

Κοιτάξτε τι ωραία μηχανή στήσανε. Εδώ η καλή παρηγοριά, εδώ πεθαίνει ο φόβος του άγνωστου, εδώ η υπόσχεση μιας καλύτερης μελλοντικής ζωής. Όσο χειρότερη είναι η τωρινή, τόσο περισσότερο πουλάει το επιχείρημα της υπέροχης επόμενης. Τα έχουν σκεφτεί όλα στην εντέλεια, κάτι που εμφαίνεται αμέσως μόλις αρχίσουμε να αναλύουμε το θρησκευτικό οικοδόμημα εις τα εξ ων συνετέθη. Καμιά διαφορά με την πολιτική εξουσία και όλα όσα αναφέρθηκαν στις προηγούμενες παραγράφους. Κι εδώ υπάρχουν καλοί πιστοί και κακοί πιστοί, μετάνοια, τρόποι να οδηγηθεί ο πιστός στη μετάνοια κι από χειραγώγηση, να φάνε και οι κότες. Είναι τόσο κερδοφόρα η επιχείρηση, μια που το εμπόρευμα που πλασάρει είναι από τα πιο θελκτικά, ασφαλή και συμβατά με την ανθρώπινη ανάγκη και το αντίτιμο τόσο μικρό, ώστε είναι προφανές ότι δεν θα επέτρεπε καμιά τέτοια εταιρεία τη διαρροή χρηστών, δηλαδή την απομάκρυνση των πιστών. Προστέθηκε λοιπόν κι αυτό που έλειπε από την πίτα. Το κακό. Νάτος ο παλιός μας γνώριμος, ο διπολισμός… Δε θες το θεό; Θα σε πάρει ο διάβολος! Και δώστου καζάνια με βραστή πίσα, δώστου υποσχέσεις για αιώνια δεινά, μπροστά στα οποία τα σημερινά βάσανα δεν είναι παρά μια μικρή καφετίζουσα κουράδα στον ωκεανό.

Άρα τι έχουμε; Από τη μια, την ανάγκη. «Έτσι με μεγάλωσαν, τώρα θ’ αλλάξω; Θέλω ένα θεό εδώ και τώρα. Αν είναι δίκαιος, ακούει τις προσευχές μου, κάνει αυτά που του ζητάω και μου δώσει και μια ονειρεμένη αιώνια ζωή όταν κλείσω τα βασανισμένα μάτια μου στο μάταιο τούτο κόσμο, τι άλλο θέλω;» Κι από την άλλη, το εμπόρευμα, φρέσκο και λαχταριστό. Προσφορά και ζήτηση.

Δεν είναι για κλάματα;

Ωστόσο, έχεις τη δυνατότητα την σήμερον ημέρα να διαλέξεις αυτό που σε εκφράζει καλύτερα. Οι θρησκευτικές εταιρείες εκνευρίζονται και φουντώνουν εάν πάψεις να είσαι εγγεγραμμένο μέλος τους και ενταχθείς στους κόλπους του ανταγωνισμού, εκεί όμως που παθαίνουν το μεγάλο πατατράκ είναι εάν τους πεις κατάμουτρα ότι δεν πιστεύεις σε τίποτε και σε κανέναν. Αδυνατούν να καταλάβουν πώς ξέφυγες από όλα τα μέτρα ασφάλειας που έχουν στήσει. Τρελαίνονται στη σκέψη ότι μέσα στην τέλεια ισορροπία που έχτισαν και συντηρούν, εσύ είσαι ξέμπαρκο γρανάζι, ασύνδετος κρίκος, χαμένη διαδρομή. Θα μπορούσαν να σε συγχωρήσουν εάν τους έλεγες ότι πιστεύεις σε άλλο θεό, άλλωστε ξέρουν καλά, όλοι οι μεγαλοεταίροι, ότι από το ίδιο παζάρι ψωνίσανε τους θεούς τους κάποτε. Ο άθεος όμως είναι ασυγχώρητος σε κάθε θρησκεία, σε κάθε θρησκευτικό σύστημα, σε κάθε αίρεση, είναι ο νομάδας που έχει το απύθμενο θράσος να πορεύεται χωρίς την πολύτιμη βενζίνη τους.

Ακούω κατά καιρούς διάφορους να τρώγονται μεταξύ τους και δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή τη φιλολογία σχετικά με το εάν ο θεός είναι καλός ή καλός ή μέτριος προς το βαρύγλυκο. Εάν πιστεύεις ότι δεν υπάρχει θεός, τελειώσαμε, δεν έχεις κανένα λόγο να αναρωτιέσαι για όλες αυτές τις ανόητες λεπτομέρειες. Εάν όμως πιστεύεις στην ύπαρξή του, ή, ακόμη χειρότερα, έχεις ανάγκη την ύπαρξή του, τότε έχεις χιλιάδες επιλογές. Μπορείς να ασχοληθείς με όλες τις θρησκείες αναλυτικά και διεξοδικά, μέχρι να ανακαλύψεις ποια σου κάνει και να εντρυφήσεις σ’ αυτήν. Δε σ’ αρέσει ο εκδικητής και τιμωρός θεός της παλαιάς διαθήκης; Πάρε το θεό της αγάπης και συγχώρεσης της καινής. Βαριέσαι να περιμένεις μέχρι τη δευτέρα παρουσία; Υπάρχει πάντα ο αλλάχ, εξαιρετική εναλλακτική. Δε σου πολυαρέσουν οι ιεροί πόλεμοι και το πιλάφι σου φέρνει διάρροια; Μπορείς κάλλιστα να στραφείς στον ταοϊσμό, βουδισμό, ζεν, κι αν έχεις κάποια προτίμηση προς το πορτοκαλί χρώμα, μπορείς να κυκλοφορείς με το γουστόζικο εκείνο ράσο και να επαναλαμβάνεις μές την καλή χαρά «χάρε κρίσνα, χάρε ράμα» χοροπηδώντας ολόγυρα. Εάν δε, έχεις ανάγκη από ποικιλία, ο ινδουισμός είναι φτιαγμένος για σένα. Εκατομμύρια θεοί κι άμα λάχει φτιάχνεις και δικούς σου. Μέχρι και κιτ do it yourself πουλάνε οι άνθρωποι. Θεοί, να φάνε και οι κότες, ή καλύτερα, οι αγελάδες!

Μπορεί κανείς να επιλέξει όποιο θεό θέλει. Το δύσκολο είναι να αρνηθεί αυτή την εύκολη διέξοδο. Το δύσκολο είναι να σταθεί στα δικά του πόδια και να πορευτεί χωρίς δεκανίκια. Να αποφασίσει ότι αυτός και μόνο αυτός είναι κύριος της μοίρας του και υπόλογος για τις πράξεις του, κατ’ αρχάς στον εαυτό του και μετά σε όλους τους άλλους.

Βλέπετε καθαρά πλέον, πόσο δύσκολο είναι να νιώθει κανείς αναρχικός μέσα του. Να μη κάνει πράγματα που πειράζουν κι ενοχλούν τους άλλους. Να μη δέχεται να τον πειράζουν και να τον ενοχλούν. Να έχει τον πλήρη έλεγχο και την πλήρη αυτοδιάθεση του εαυτού του. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Εάν ο σημερινός πολίτης είχε αυτοέλεγχο κι αυτοδιάθεση, πού θα πηγαίνανε οι εξουσιαστές, οι αφέντες, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί νταβατζήδες;

Κάπου εδώ οφείλω να δηλώσω ανοιχτά στον αναγνώστη ότι δυστυχώς δεν είμαι αναρχικός. Όχι επειδή φοβάμαι μήπως η οποιασδήποτε μορφής εξουσία διαβάσει το παρόν και με μπουζουριάσει. Όχι επειδή με συμφέρει η ιδέα διατήρησης της έννομης κοινωνίας όπως ισχύει σήμερα. Απλά και μόνο γιατί είμαι ατελής, γιατί πραγματικά τρέμω στην ιδέα της πλήρους και πάσης ελευθερίας και τρέμω τα λάθη που θα μπορούσα να κάνω έχοντάς την. Γιατί εγώ που θεωρώ τη μετριοφροσύνη ίδιον των μέτριων, με τα όσα λίγα γνωρίζω για τον εαυτό μου δεν μπορώ παρά να σκύψω ντροπιασμένα το κεφάλι και να παραδεχθώ ότι δεν αξίζω το χαρακτηρισμό του αναρχικού. Με υπερβαίνει…

Έχοντας πει τα παραπάνω, μπορώ να προχωρήσω στην περιγραφή των δικών μου θρησκευτικών πιστεύω. Ή, μάλλον, των μη πιστεύω! Πιστεύω, λοιπόν, ότι δεν έχω καμιά ανάγκη να πιστεύω σε οτιδήποτε άλλο πέρα και εκτός από μένα. Υπάρχει θεός; Είναι ένας η είναι ολόκληρο σόι; Έχει ανταγωνιστές; Σε ποιο φύλο ανήκει; Νοιάζεται για μένα; Επιθυμεί την πίστη μου σ’ αυτόν; Την έχει ανάγκη; Αδιαφορώ παγερά! Δε δίνω δυάρα! Δε θα μπορούσα να νοιαστώ λιγότερο, όπως θα λέγανε και οι αγγλόφωνοι.

Γιατί; Ίσως επειδή είμαι πολύ περισσότερο εγωιστής από όσο θα επιθυμούσε ο οποιοσδήποτε θεός. Δε βάζω κανέναν πάνω από μένα. Ίσως πάλι γιατί ακόμη κι αν είχα την ύπαρξη ενός η περισσότερων θεών ως εξασφαλισμένο δεδομένο, θα συνέχιζα να αδιαφορώ για την ύπαρξή του/των. Δε δέχομαι κλωστές καρφωμένες πάνω μου κι αν ο όποιος θεός ενδιαφέρεται να το παίζει χειριστής μαριονέτας, ας βρει αλλού πιο πρόσφορο έδαφος.

Είμαι αρκετά ηλίθιος, όχι όμως τόσο ηλίθιος ώστε να πιστεύω ότι η γη είναι ο μόνος κατοικήσιμος πλανήτης. Άρα εκ προοιμίου δέχομαι ότι υπάρχουν κι άλλα πλάσματα σ’ αυτό το σύμπαν, με τραγικές διαφορές σε επίπεδα νοημοσύνης, εάν και εφόσον θέλουμε να ανάγουμε την ενέργεια σε ότι μπορεί να είναι περισσότερο συμβατό στην κατανόησή μας. Δεν έχω κανένα λόγο, λοιπόν, να μην αποδέχομαι την ύπαρξη άλλων μορφών ζωής, επιχείρημα που μέσα του περικλείει, μεταξύ άλλων, λέξεις όπως «πνεύματα», φαντάσματα», «εξωγήινοι», «θεοί», «διάβολοι», «τρίβολοι», και ούτω κάθ’ εξής. Βρίσκω ότι όλα τα προαναφερθέντα και μερικές ντουζίνες ακόμη δεν είναι παρά διαφορετικές εκφάνσεις της ενέργειας που δίνει την κινητήρια δύναμη στα δικά μου κύτταρα όσο και στα δικά σας. Πείτε το χημεία. Πείτε το πατάτες γιαχνί. Αδιαφορώ. Το μόνο πράγμα που με εξαγριώνει και για το οποίο βγάζω νυχάκια είναι η διάθεση του οποιουδήποτε, είτε προέρχεται από αυτήν, είτε από οποιαδήποτε άλλη διάσταση, να με χειραγωγεί, να με καθοδηγεί και να θέλει να δαπανώ την ενέργειά μου προσευχόμενος ή υποτασσόμενος σ’ αυτόν, ασχέτως αντιτίμου.

Ας μου επιτραπεί η χρήση της αγγλικής γλώσσας προκειμένου να αναφερθώ στο εξαιρετικό ποίημα “Invictus” του William Ernest Henley, το οποίο τελειώνει με τους στίχους “I am the master of my fate, I am the captain of my soul” (αν και η λέξη «ψυχή» με κάνει να βγάζω αναφυλαξία…)

Και βέβαια, κατά την παλιά καλή μου συνήθεια, τελειώνοντας θα σας βομβαρδίσω με άλλη μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες του Μπρεχτ:

Ρώτησε κάποιος τον κύριο Κόυνερ εάν υπάρχει θεός. Αυτός του απάντησε:
«Σε συμβουλεύω να σκεφτείς εάν η συμπεριφορά σου αλλάξει ανάλογα με την απάντηση στο ερώτημα. Εάν δεν αλλάξει, η ερώτηση περιττεύει. Εάν όμως αλλάξει, τότε μπορώ να σε βοηθήσω λέγοντάς σου πως εσύ έχεις ήδη αποφασίσει: Χρειάζεσαι ένα θεό.»

Χμ, ως δεικνύεται είχα πολλά να πω τελικά…

Κατόπιν, λοιπόν, όλων των παραπάνω, ας μου επιτραπεί κι εμένα να αναρωτηθώ μεγαλοφώνως: Υπάρχουν άραγε εκεί έξω άλλοι σαν κι εμένα; Το καλό με τους χριστιανούς, τους μωαμεθανούς, τους βουδιστές, είναι ότι μέσες άκρες όλοι πιστεύουν το ίδιο πράγμα. Η Αθεΐα όμως είναι μοναχικός δρόμος. Κάθε άθεος έχει τη δική του κοσμοθεωρία, τα δικά του επιχειρήματα και λογική, που πιθανό να διαφέρουν από αυτά του προηγούμενου ή του επόμενου. Για να το πω ακόμη καλύτερα, κάθε άθεος κουβαλάει το δικό του σταυρό! Το μόνο κοινό των άθεων είναι ότι έχουν όλοι γερά πόδια, μια που βαδίζοντας χωρίς δεκανίκια πρέπει να μπορείς να βαδίζεις σταθερά…

Advertisements

Γκρίνια γκρίνια γκρίνια!!!

Αμάν πια! Τα θέλουμε όλα στο πιάτο!!! Δεν μπορεί να καταλάβει ο κόσμος ότι τίποτα δεν έρχεται μόνο του; Τίποτα δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη; Εντάξει οι κυβερνήσεις μας είναι πανάχρηστες, δεν λέω, κι εμείς πανηλίθιοι που τις ψηφίζουμε, ξανά δεν λέω. Όμως εκεί που πρέπει να φωνάξουμε το βουλώνουμε κι εκεί που δεν πρέπει ξελαρυγγιαζόμαστε.

Το θέμα μου σήμερα είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Σου λέει ο άλλος, θα πάω με το αμάξι στην δουλειά. Γιατί το λεωφορείο κάνει μισή ώρα να περάσει, κολλάει στην κίνηση και κάνει 2 ώρες να φτάσει, είναι και γεμάτο με αποτέλεσμα να έχω 10 «εύοσμα» άτομα κολλημένα στην μούρη μου και μέχρι να φτάσω στην δουλειά καταλήγω να βρωμάω σαν γουρούνι παρόλο που έχω αδειάσει ένα κουτάκι αποσμητικό πάνω μου πριν φύγω.

Ωραία όλα αυτά, αλλά σοβαρολογούμε; Μπορούμε να κάτσουμε να σκεφτούμε λιγάκι πως αν όλοι πάρουν τα τουτού τους το κέντρο (και όχι μόνο) θα πήξει; Ούτε τα μυρμήγκια δεν μπορούν να κινηθούν με άνεση σ’ αυτό το χάος!!

120309070321traffic

Φαίνεται όμορφο αλλά άμα είσαι κολλημένος στην κίνηση δεν είναι και τόσο καλό...

Λοιπόοοον, έμενα κοντά σε αφετηρίες και ξέρω πως τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ φεύγουν στην ώρα τους, δηλαδή κάθε 10-15 λεπτά οι περισσότερες γραμμές. Οπότε κανονικά δεν πρέπει να κάνει μισή ώρα να περάσει, αλλά 10-15 λεπτά που είναι χρόνος που όλοι νομίζω μπορούμε να διαθέσουμε προκειμένου να βοηθήσουμε λίγο την πόλη μας (και τους εαυτούς μας). Επίσης αν δεν υπήρχε άπειρη κίνηση λόγω των σταματημένων αυτοκινήτων (οι οδηγοί των οποίων βρίζονται με χαρά και συνθέτουν αρμονικές μελωδίες με τις μανιασμένες κόρνες τους πρωινιάτικα) και αν δεν παραβιάζονταν οι λεωφορειολωρίδες, κάτι μου λέει πως τα λεωφορεία μάλλον δεν θα αργούσαν να φτάσουν στους προορισμούς τους. Αν τώρα συνέβαιναν όλα τα παραπάνω δεν θα ήταν και πήχτρα στον κόσμο, γιατί όταν κάνει 40 λεπτά να περάσει λογικό είναι να μαζευτούν 50 άτομα στην κάθε στάση, άμα περνάει ανά δεκάλεπτο όμως μάααααλλον δεν θα ήταν τόσο τραγικό το πρόβλημα.

Γενικά έχει μάθει ο κόσμος να πηγαίνει με το αμάξι και στο περίπτερο κι αυτό είναι τραγικό. Αν δεν εμπιστευτούμε λίγο τα ΜΜΜ και δεν βοηθήσουμε στο να λειτουργούν καλύτερα δεν πρόκειται ως δια μαγείας να λυθεί το πρόβλημα της κίνησης.

Τα απλά φανάρια δεν φαίνεται να διευκολύνουν τα πράγματα…

Τα απλά φανάρια δεν φαίνεται να διευκολύνουν τα πράγματα…

Μιλάω περισσότερο για το κέντρο, γιατί εκεί κινούμε καθημερινά και βλέπω τι γίνεται, και για κέντρο υπάρχει γενικά καλή συγκοινωνία αλλά το ίδιο ισχύει και για πολλές άλλες περιοχές.

Να μην μιλήσω για το τρένο και το μετρό που από όταν γύρισα από Ουαλία με έχουν σώσει κυριολεκτικά!! Πάνε σε πάρα πολλά μέρη, γρήγορα, άνετα και χωρίς τρελές αναμονές.

Και ναι οκ, τα δρομολόγια του τρένου μπορεί να χαλάνε κάποιες φορές λόγω έργων αλλά πραγματικά καμιά φορά όταν ακούω κόσμο να παραπονιέται για αυτό μου έρχεται να τους πετάξω στις ράγες (ε είπαμε έχω εκνευρισμό αυτές τις μέρες)…  Γαμώ την γκρίνια μου δηλαδή!! Και πως θες κυρά μου να κάνουν συντήρηση στις γραμμές; Να φέρουν το μαγικό ραβδάκι; Άμα γίνει κανένα ατύχημα όμως και πουν πως έφταιγε το ότι ήταν παλιές οι γραμμές τότε όλοι θα γκρινιάζουν που δεν έχει γίνει συντήρηση. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν δηλαδή και όλα μας ξινίζουν.

Γι’αυτό λέω, είμαστε γκρινιάριδες εκεί που δεν πρέπει, μόνο εκεί που νιώθουμε ότι μας ξεβολεύουν, χωρίς να κοιτάμε να δούμε αν υπάρχει κάποιος καλός λόγος ή αν ξεβολεύουμε μόνοι μας τον εαυτό μας. Και στην τελική ας ξεβολευτούμε και λιγάκι, δεν θα μας πέσει ο κώλος, σπάνια γίνεται να βελτιωθεί κάτι χωρίς κάποιες ίσως όχι και τόσο ευχάριστες συνέπειες στην αρχή.

...γι' αυτό προτείνω να τα αντικαταστήσουμε με αυτό!! Ταιριάζει στην ψυχολογία του Έλληνα :D :D

...γι' αυτό προτείνω να τα αντικαταστήσουμε με αυτό!! Ταιριάζει στην ψυχολογία του Έλληνα 😀 😀

ΥΓ. Το μόνο που δέχομαι σ’αυτή την περίπτωση γκρίνιας είναι τα βραδινά, ε δεν γίνεται να σταματάει το τρένο/μετρό 12 τις καθημερινές και 2 τα σαββατοκύριακα… Να σταματάει 2 κάθε μέρα και τουλάχιστον τα σαββατοκύριακα να ξεκινάει 4 το πρωί, όχι 5.30.. Γιατί αν δεν θες να φύγεις από το club στις 2 και το χάσεις, παίζει να κάτσεις ως τις 4 χαλαρά και να πάρεις το πρώτο, αλλά 5.30 πάει λίγο αργά.. ή νωρίς… τέλος πάντων you get my point!!

would you come with me away from this world?

Έχω έναν γενικότερο εκνευρισμό τις μέρες αυτές, γι’αυτό μάλλον θα βάλω μόνο τραγουδάκια σήμερα, για να αλλάξω το κλίμα (και την διάθεσή μου)… Άντε, καλή ακρόαση!

Η αγάπη και ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι ένα θέμα το οποίο έχει αποτελέσει αιτία έμπνευσης σε όλα τα είδη τέχνης. Τι θα μπορούσε να σημαίνει λοιπόν μια τέτοια ερώτηση;

Blue Oyster Cult

(Don’t Fear) The Reaper

All our times have come
Here but now they’re gone
Seasons don’t fear the reaper
Nor do the wind, the sun or the rain..we can be like they are
Come on baby…don’t fear the reaper
Baby take my hand…don’t fear the reaper
We’ll be able to fly…don’t fear the reaper
Baby I’m your man…

Valentine is done
Here but now they’re gone
Romeo and Juliet
Are together in eternity…Romeo and Juliet
40,000 men and women everyday…Like Romeo and Juliet
40,000 men and women everyday…Redefine happiness
Another 40,000 coming everyday…We can be like they are
Come on baby…don’t fear the reaper
Baby take my hand…don’t fear the reaper
We’ll be able to fly…don’t fear the reaper
Baby I’m your man…

Love of two is one
Here but now they’re gone
Came the last night of sadness
And it was clear she couldn’t go on
Then the door was open and the wind appeared
The candles blew then disappeared
The curtains flew then he appeared…saying don’t be afraid
Come on baby…and she had no fear
And she ran to him…then they started to fly
They looked backward and said goodby…she had become like they are
She had taken his hand…she had become like they are
Come on baby…don’t fear the reaper

HIM

Join Me

Baby join me in death
Baby join me in death
Baby join me in death

We are so young
our lives have just begun
but already we’re considering
escape from this world

and we’ve waited for so long
for this moment to come
we’re so anxious to be together
together in death

Won’t you die tonight for love
Baby join me in death
Won’t you die
Baby join me in death
Won’t you die tonight for love
Baby join me in death

This world is a cruel place
and we’re here only to lose
so before life tears us apart let
death bless me with you

Won’t you die tonight for love
Baby join me in death
Won’t you die
Baby join me in death
Won’t you die tonight for love
Baby join me in death

this life ain’t worth living
this life ain’t worth living
this life ain’t worth living
this life ain’t worth living

Won’t you die tonight for love
Baby join me in death
Won’t you die
Baby join me in death
Won’t you die tonight for love
Baby join me in death

Baby join me in death

Βέβαια η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση θα μπορούσε να ήταν και απλά αυτό:

Deus

Nothing Really Ends

The plan it wasn’t much of a plan
I just started walking
I had enough of this old town
had nothing else to do
It was one of those nights
you wonder how nobody died
we started talking
You didn’t come here to have fun
you said: «well I just came for you»

But do you still love me?
do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance
with someone I’ve been
pushing away

And touch we touched the soul
the very soul, the soul of what we were then
With the old schemes of shattered dreams
lying on the floor
You looked at me
no more than sympathy
my lies you have heard them
My stories you have laughed with
my clothes you have torn

And do you still love me?
do you feel the same
And do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let’s go away, we’ll never have the chance again

You lost that feeling
You want it again
More than I’m feeling
you’ll never get
You’ve had a go at
all that you know
You lost that feeling
so come down and show

Don’t say goodbye
let accusations fly
like in that movie
You know the one where Martin Sheen
waves his arm to the girl on the street
I once told a friend
that nothing really ends
no one can prove it
So I’m asking you now
could it possibly be
that you still love me?
And do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let’s go away, we’ll never have the chance again

I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you

I take it all from you
I take it all from you

ΥΓ: Ξέρει κανείς ποια είναι αυτή η ταινία με τον Martin Sheen;;;;

Παιχνίδια Ρόλων (Μέρος 2ο)

(Συνέχεια από το 1ο μερος)


Campaigns and sessions:

Συνήθως οι ιστορίες είναι σχετικά μεγάλες και δεν τελειώνουν σε μια συνάντηση. Κάθε συνάντηση ονομάζεται session και συνήθως εκτός από το παιχνίδι περιλαμβάνει άφθονα γέλια, φαγητό (τι να κάνουμε, είμαστε καλοπερασάκηδες) και συζητήσεις για ό,τι άσχετο μπορεί να σκεφτεί ο καθένας (αν και συνήθως κάποιος – μάλλον ο αφηγητής – θα ξελαρυγγιάζεται να μας λέει να επιστρέψουμε στο παιχνίδι).

Campaign ονομάζεται μια ολοκληρωμένη ιστορία που είναι αρκετά μεγάλη όμως και θα κρατήσει καιρό. Κάποτε πχ παίζαμε ένα campaign για 2.5 χρόνια, βέβαια δεν παίζαμε και κάθε μέρα, ούτε καν κάθε βδομάδα.

Α ναι, συνηθίζεται να καθορίζεται μια συγκεκριμένη μέρα κάθε βδομάδα για τις συναντήσεις, οι οποίες μπορεί να κρατήσουν πολλές ώρες (δεν νομίζω πως γίνεται να παίξει για 2 ώρες κανείς, ένα 5ωρο στο νερό το χρειάζεται το παιχνίδι – μια μικρή γεύση από ένα session μπορείτε να πάρετε εδώ).

Λατρεμένο παιχνίδι...

Λατρεμένο παιχνίδι...

Δημιουργία Χαρακτήρων:

Η χαρά του παιδιού. Δεν ξέρω γιατί αλλά το διασκεδάζω πολύ το κομμάτι αυτό, το οποίο συνήθως θα πάρει ένα ολόκληρο session. Συνήθως για εμάς τουλάχιστον που το ξεφτιλίζουμε λιγάκι το θέμα.. Με την βοήθεια των κανόνων οι παίκτες καθορίζουν και υπολογίζουν κάποια στατιστικά στοιχεία για τον χαρακτήρα τους, όπως είναι η δύναμη, η εξυπνάδα κλπ και με την βοήθεια της φαντασίας τους καθορίζουν την ιστορία του χαρακτήρα τους (background). Το δεύτερο κομμάτι πολλοί το αγνοούν μερικές φορές, ευτυχώς οι αφηγητές μας συνήθως μας μαστιγώνουν για τα backgounds, τα οποία είναι απαραίτητα γιατί χωρίς αυτά δεν μπορεί ουσιαστικά ούτε ο παίκτης ούτε ο αφηγητής να καταλάβει την ψυχολογία του χαρακτήρα και συνεπώς δεν θα ενταχθεί σωστά στο παιχνίδι.

Καθώς εξελίσσεται το παιχνίδι οι χαρακτήρες αποκτούν εμπειρία (αυτό ονομάζεται experience points – xp), η οποία τους βοηθά στο να βελτιωθούν σε διάφορους τομείς. Δηλαδή οι χαρακτήρες δεν είναι στατικοί αλλά αναπτύσσονται όσο περνάει ο καιρός (κατανέμοντας τα xp τους στα διάφορα χαρακτηριστικά και δυνάμεις που έχουν).

Σκοπός

Ο σκοπός αυτών των παιχνιδιών είναι συνήθως να συνεργαστούν οι παίκτες για την επίλυση κάποιου θέματος που αφορά όλους, είτε αυτό είναι να νικήσουν έναν δράκο για να πάρουν τον θησαυρό του είτε να σταματήσουν τους εξωγήινους που σχεδιάζουν να καταλάβουν τον πλανήτη, είτε απλά να ανακαλύψουν ποιος τους παγίδεψε σε μια καλοστημένη δικηγορική πλάνη. Γενικά είναι καλό οι παίκτες να μπορούν να επιβιώσουν μεταξύ τους και να μην αλληλοσκοτώνονται, υπάρχουν άπειροι NPCs για αυτή την δουλειά. Τα παιχνίδια ρόλων υποτίθεται πως δεν είναι ανταγωνιστικά έτσι και αλλιώς (δεν θέλω να προσβάλλω κανέναν αλλά θεωρώ τα άτομα που τα βλέπουν πολύ ανταγωνιστικά λίγο κομπλεξικά και πως χάνουν και το νόημα, που είναι να φτάσουν οι παίκτες στο τέλος της ιστορίας – αν σκοτωθούν μεταξύ τους πριν μάλλον κάνανε βλακεία ε;)

Α θα γράφω και το κλισέ που λένε στα βιβλία, απώτερος σκοπός είναι να περάσουν καλά οι παίκτες και ο αφηγητής. Εντάξει αυτονόητο νομίζω, γιατί να κάνεις κάτι που θα σε οδηγήσει στο να περάσεις χάλια έτσι κι αλλιώς;;;

Ιστορία

Σύμφωνα με το wiki οι ρίζες των παιχνιδιών ρόλων βρίσκονται στις αρχές του 20ου αιώνα, σε διάφορα παιχνίδια και ομάδες ιστορικής αναβίωσης. Και ούτε που θα το ανέφερα καν (ε διαβάστε το στο wiki ντε…) αλλά αναφέρει την SCA (Society for Creative Anachronism) που δημιουργήθηκε κάπου στο 1966 και εντυπωσιάστηκα γιατί στην ελληνική SCA είχα πάει κάποιες φορές (μωρέ τι να κάνουν αυτά τα παιδιά;;;).

Τι να πω, ήταν θρύλος αυτή η εταιρία...

Τι να πω, ήταν θρύλος αυτή η εταιρία...

Τέλος πάντων, ας γυρίσουμε στα παιχνίδια ρόλων. Το 1974 κυκλοφόρησε  προς το ευρύ κοινό το πρώτο επιτραπέζιο παιχνίδι ρόλων, το γνωστό Dungeons & Dragons, από την TSR (Dave Arneson’s and E. Gary Gygax). Το παιχνίδι αυτό είναι ιστορικό και δεν ακούω κουβέντα, ακόμα και από άτομα που δεν τους αρέσει. Αυτό έκανε την αρχή και έθεσε τις βάσεις για ό,τι ακολούθησε. Βλέποντας την ένθερμη ανταπόκριση του κοινού πολλοί ακολούθησαν, δημιουργώντας διαφορετικούς κόσμους και διαφορετικούς κανόνες, αν και το σύστημα του dnd επηρέασε πολλά παιχνίδια και συστήματα. Περισσότερες λεπτομέρειες για τα διάφορα παιχνίδια ίσως ακολουθήσουν σε ξεχωριστά άρθρα για το καθένα (για όσα έχω παίξει τουλάχιστον).

Απλά να αναφέρω πως δυστυχώς πολλά από τα παλιά και γνωστά παιχνίδια «χαλάνε» με το πέρασμα του χρόνου, τώρα τους στερεύουν οι ιδέες, είναι τόσο μεγάλη η ιστορία που γίνεται κουβάρι, θέλουν τόσο απεγνωσμένα να τα κάνουν προσιτά στο ευρύ κοινό που κάνουν βλακείες.. Δεν ξέρω τι συμβαίνει πάντως χάνουν την ατμόσφαιρα που τα έκανε ξεχωριστά. Αντιθέτως ξεφυτρώνουν πολλά νέα παιχνίδια, κυρίως από ανεξάρτητες εταιρίες (ή και άτομα καμιά φορά) τα οποία έχουν μια γοητεία, ίσως την γοητεία του καινούριου…

Paranoia2nd

Δεν το έχω παίξει αλλά μου τράβηξε το ενδιαφέρον!!

Παραλλαγές

Ουφ, τι να πρωτοπεί κανείς σε αυτό το θέμα…

Παιχνίδια Υπολογιστών: Σιγά μην έλειπε ο Μάρτης από την σαρακοστή. Αναμενόμενα λοιπόν δημιουργήθηκε ένα είδος παιχνιδιών για υπολογιστές που δανείστηκε το όνομά του, τους κόσμους στους οποίους διαδραματίζονται τα παιχνίδια και κάποιους από τους κανόνες τους από τα παιχνίδια ρόλων. Γι’αυτό και γίνεται ο διαχωρισμός με τα «επιτραπέζια» παιχνίδια ρόλων (tabletop ή pen and paper).

Live Action: Εδώ να δείτε χαρά. Ξεχύνονται λοιπόν παίχτες και αφηγητές στους δρόμους και ό,τι κάνουν το παιχνίδι το κάνουν και στην πραγματικότητα. Εντάξει δεν μαχαιρώνονται στα αλήθεια προφανώς, αλλά έχει πολύ γέλιο η όλη φάση. Είχαμε παίξει κάποτε λίγο και θυμάμαι ακόμα την πρώτη σκηνή:

Ήμουν σε μια καφετέρια μ’ έναν φίλο (που ήταν και ο αφηγητής) και τα λέγαμε (in game) και ήρθε ένας φίλος του και μου τον σύστησε. Η φάση είναι ότι τον ήξερα και τον άλλο προφανώς, και στο παιχνίδι ήταν μάγος και μου τον σύστησε ως μέλος κάποιας φυλής μάγων και προσπαθούσα να μην σκάσω στα γέλια μες στο μαγαζί. Και φαντάζομαι οι διπλανοί μας παραξενεύτηκαν αρκετά…. Ή μια άλλη φάση, σε άλλο παιχνίδι, να προσπαθώ να «πείσω» μια φίλη ότι είμαι βρικόλακας, μέσα σ’ένα λεωφορείο γεμάτο γιαγιάδες… Μάλλον όχι και τόσο καλή ιδέα….

Ελεύθερα παιχνίδια ρόλων: Παίζονται με ελαχιστοποίηση των κανόνων, ή και χωρίς κανόνες. Νομίζω πως όσοι επιλέγουν αυτό το είδος το κάνουν για να δώσουν περισσότερη σημασία σ’αυτό που ονομάζουμε role playing, το να «νιώθει» δηλαδή κανείς τον χαρακτήρα του και να παίζει σαν να βρίσκεται ο ίδιος σ’αυτή την κατάσταση, ανεπηρέαστος από κανόνες και πιθανές ανταμοιβές.

Ναι δυστυχώς πολλοί είναι που παίζουν μόνο για τα xp και καταλήγουν να κάνουν πράγματα που κανένας λογικός χαρακτήρας δεν θα έκανε, ή να χρησιμοποιούν γνώσεις που ο χαρακτήρας τους δεν έχει μέσα στο παιχνίδι (προφανώς ο παίκτης πολύ συχνά γνωρίζει πράγματα για τον κόσμο που παίζει, 1-2 βιβλία να έχεις διαβάσει και ήδη ξέρεις πολύ περισσότερα από ότι ξέρει ο χαρακτήρας που υποδύεσαι). Αίσχος, αυτό χαλάει το παιχνίδι απλά…

«Σπιτικά»: Παιχνίδια ρόλων τους κανόνες και τον κόσμο των οποίων έχουν φτιάξει παίκτες και/ή αφηγητές ερασιτεχνικά και είναι συχνά βασισμένα σε ήδη υπάρχοντες κόσμους. Ο όρος αυτός μπορεί να αναφέρεται και σε παιχνίδια που απλά ο αφηγητής έχει πάρει κάποιον έτοιμο κόσμο κι έχει αλλάξει κάποια πράγματα κι όχι να τον έχει φτιάξει από την αρχή.

Δεν το έχω παίξει αλλά... ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΡΕΛΗ!!! Σοβαρά μιλάω, αν έχει κανείς όρεξη για storytelling θα του είμαι ευγνώμων αιώνια!!

Δεν το έχω παίξει αλλά... ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΡΕΛΗ!!! Σοβαρά μιλάω, αν έχει κανείς όρεξη για storytelling θα του είμαι ευγνώμων αιώνια!!

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://en.wikipedia.org/wiki/Role-playing_game

Λίστα με παιχνίδια ρόλων κατηγοριοποιημένα ανά είδος:

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_role-playing_games_by_genre


Αυτά τα 2 άρθρα αποτέλεσαν μια εισαγωγή για τα παιχνίδια ρόλων. Στο μέλλον θα ακολουθήσουν και άλλα σχετικά άρθρα, στα οποία θα δούμε πως τα παιχνίδια ρόλων έχουν επηρεάσει την λαϊκή κουλτούρα (ε μεταφράστε μου καλύτερα το popular culture) και  θα γίνει παρουσίαση διαφόρων κόσμων, χαρακτήρων και ίσως και εμπειριών!!

Οι παρατηρήσεις ενός παρατηρητή

Λοιπόν, σήμερα θα βάλω μερικά από τα καταπληκτικά βιντεάκια που πήρα από τον Paratiriti. Θα σας συμβούλευα να τα δείτε όλα!!

Εδώ θα ξεκινήσουμε με μερικές ωραίες ιστορίες από την Βίβλο που δείχνουν κάποιους παραλογισμούς που υπάρχουν στο βιβλιαράκι (αυστηρά ακατάλληλο για παιδιά θα έλεγα):

Αδάμ και Εύα: Η αρχή

(intelligent design my ass? πέθανα στα γέλια!!)

Αδάμ και Εύα: Η συνέχεια :p

Νώε

(εκεί που του πέφτει η μαγκούρα επίσης όλα τα λεφτά!!)

Ο πύργος της Βαβέλ

Παίζοντας με τα τραγούδια…

Σήμερα έχει μπλογκοπαίχνιδο!! Ουίιιιιι!!! Με μια μικρήηηηηη καθυστέρηση βέβαια γιατί ο Νίκος με κάλεσε να παίξω στις 2 Ιουνίου – αλλά δεν έχουν ημερομηνία λήξης νομίζω αυτά…

Λοιπόν, οι κανόνες είναι να φτιάξεις μια playlist με τραγούδια και να την βάλεις στο shuffle, και κάθε ερώτηση να την απαντάς μ’όποιο τραγούδι παίζει τυχαία εκείνη την στιγμή… Έβαλα τις 2 playlist που ακούω τελευταία πάντα, και θα απαντήσω και με τις 2 (η μια είναι ροκ κι η άλλη μέταλ). Α κι επειδή μερικοί τίτλοι είναι κουλοί, θα μπαίνουν και στίχοι που και που (ε γιατί με σκέτο Aphelion πχ άντε να καταλάβει κανείς τι θέλει να πει ο ποιητής)…

Αν κάποιος σε ρωτήσει «Είσαι καλά;», εσύ λες….:

Sleeples (Until June).

Μέσα έπεσε!! Καλή αρχή…

Painside (Brainstorm)

Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι:

All I hear now, these words you say
All my thoughts drive me hopelessly insane
All I see now as I lie awake
Sell your soul, never to return to life again

(τέλειο τραγούδι!)

*Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

Sex and Candy (Mercy Playground)

Σοβαρά ήταν τυχαίο, δεν είμαι τόσο ψωνάρα πια!!

Breaking the silence (Firewind)

Ε ναι μιλάω πολύ, τι να κάνω;;;

*Τι σου αρέσει στο άλλο φύλο;

Same mistake (James Blunt)

Εεε, όχι, δεν μ’αρέσει να κάνουν τα ίδια λάθη, ένσταση!!!

Beginning of the end (section A)

Εντάξει, πες εδώ κάτι γίνεται, μ’αρέσουν και οι αρχές και τα τελειώματα :p


*Πώς αισθάνεσαι σήμερα;

The killing moon (Echo and the Bunnymen)

Ε ας μην το σχολιάσω αυτό καλύτερα… Αλλά όπως λέει και το Αγγελάκι τα θέλω και τα παθαίνω…

Gothic (Paradise Lost)

Έτσι, denying our restlessness…

*Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής σου;

Take me out (Franz Ferdinard)

Δεν εννοεί για ποτό, εννοεί εκτός Ελλάδας, ταξιδάκια ντεεεεεεε!!

Nymphetamine (Cradle of Filth)

Χαχα, τι να σχολιάζω τώρα, είναι ολόκληρη ιστορία εδώ….

*Ποιο είναι το μόττο σου;

All I need is everything (Over the Rhine)

Αυτό ακούγεται πολύ ταπεινό, όχι καλέ δεν ζητάω πολλά!! (αν και βγάζει κάποιο νόημα αν ακουστεί ολόκληρο: All I need is everything, feel the slip and the grip of grace again)

My girlfriend’s girlfriend.. (Type O Negative)

Ωχ, μας πιάσανε…. My girlfriend’s girlfriend she looks like you…

*Τι πιστεύουν οι φίλοι σου για σένα;

Evangeline (The mission)

Με σοκάρετε, τέτοια βρε σκέφτεστε για μένα;; Δεν το σχολιάζω παραπάνω, διαβάστε τους στίχους αν θέλετε

Rebellion (Grave Digger)

Έεετσι, πιάστε τα άρματα.. Ή μήπως είναι επειδή μ’αρέσει η Σκωτία;

*Τι πιστεύουν οι γονείς σου για σένα;

You’re so pretty (Charlatans)

Ά στο διάλο! Τι πρωτότυπο για γονείς να το σκέφτονται αυτό για τα παιδιά τους!

On whom the moon doth shine (Theatre of Tragedy)

Ε όχι, το αγαπημένο μου τραγούδι και με τον πιο ερωτικό διάλογο και καίγεται σε τέτοια ερώτηση; Ε ποτέ… (αν και όντως αναρωτιούνται γιατί βγήκα έτσι, με τέτοιο κόλλημα με τους βρικόλακες εννοώ)…

*Τι σκέφτεσαι συχνά;

Yellow (llama farmers)

Χααααα, θεϊκό… And I’ve looked at the sun and I’ve looked at the stars. And I still can’t believe how naive, I am….

Vampiria (Moonspell)

Ε ναι το σκέφτομαι, ήταν ΤΕΛΕΙΑ η συναυλία και αυτή η στιγμή ήταν ανεπανάληπτη (γίναμε λίγο ρόμπα σε ξένους ανθρώπους αλλά νομίζω πως κατανοούν την κατάστασή μας ε; το περίμενα από το γυμνάσιο να το ακούσω ζωντανά αυτό το τραγούδι…)

Επίσης σκέφτομαι σοκολάτες όλη την ώρα, αλλά αυτό είναι άσχετο…

*Τι είναι 2+2;

Sirens  (Madrugada)

Και τι είναι 4 σειρήνες; Πρόβλημα για τους ναυτικούς; Ε σουρεαλιστικές ερωτήσεις σουρεαλιστικές απαντήσεις, τι περιμένατε;

Ocean’s way (Leave´s Eyes)

Επιμένει με την θάλασσα πάντως, κάτι κατάλαβε ο media player που εγώ μάλλον δεν κατάλαβα

*Τι πιστεύεις για τους φίλους σου;

Hypnotised (Simple Minds)

Τώρα ποιος υπνώτισε ποιον δεν ξέρω όμως…

Bittersweet (Within Temptation)

Ε όχι, μόνο sweet θα έλεγα!

*Ποια είναι η ιστορία της ζωής σου;

Silence (Sarah MacLachlan feat. Enigma)
Ε ναι, γιατί δεν μιλάω καθόλου όπως έχουμε καταλάβει όλοι!!

Aphelion (Tristania)

Hark, lures of the sirens (να’τες πάλι οι σειρήνες), yearn for the days when blithe thy was.

*Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Under fire (Cosheen)

Όχι δεν ήθελα ούτε να καώ ούτε να γίνω πυροσβέστης!!

Seven keys and nine doors (Sirenia)

Ε ναι λοιπόν, ήθελα να γίνω 7 κλειδιά και 9 πόρτες. Δεν τα πάω πολύ καλά ως τώρα αλλά μικρή είμαι ακόμα, έχω ελπίδες…

*Τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις αυτόν/αυτή που σου αρέσει;

o pastor (Madredeus)

Ωπ, εδώ έπεσε τρομακτικά μέσα….

For amelie (Leave´s Eyes)

Εντάξει με έχει σ’αυτή την ερώτηση τελικά… Όχι δεν τον λένε amelie αλλά το τραγούδι έχει απίθανους στίχους…

*Τι θα χορέψεις στο γάμο σου;

California uber alles (Dead Kennedys)

Δεν θα παντρευτώ λέμε.. Αλλά ωραίο τραγουδάκι, το χόρευα άνετα.

Erased (Paradise Lost)

Έτσι…

*Τι θα παίξουν στην κηδεία σου;

Vocal (Madrugada)

Χαχα, ο πρώτος στίχος λέει you better not wait too long… Ε δεν νομίζω να βιάζομαι όμως τότε… Από τα αγαπημένα μου τραγούδια πάντως.

Demon you-lily anne (Lake of Tears)

Ε ας κάνουμε μια τελετή, θα το σηκώνει το κλίμα, I summon the demon you… (εκτός κι αν θέλει να μου πει κάτι για τον τρόπο που θα πεθάνω… πολύ blood ties βλέπω μου φαίνεται)

*Ποιο είναι το χόμπι σου;

Μonsoon (tokio hotel)
Ε ναι, όπου μουσώνας και κακό τρέχω, γιατί περίεργο είναι; Δεν καταλαβαίνω…

Ηeaven’s a lie (Lacuna Coil)

Χεχε, ε ναι πρέπει να λέμε και καμιά αλήθεια, τι το φτιάξαμε το ιστολόγιο!!

*Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;

Strange colour blue (Μadrugada)

Ναι, τα περίεργα μπλε τα φοβάμαι, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου βγάλουν, άσε που έχουν τόσα ονόματα, κι αν θες να βάψεις έναν τοίχο πχ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ και σου βγει λάθος χρώμα;; Φρίκη!! Ούτε να το σκέφτομαι δεν μπορώ…

Speak (Godsmack)

Λοιπόν έχει αρχίσει να με εκνευρίζει αυτό το παιχνίδι με τα υπονοούμενά του για την πολυλογία μου!!!

*Ποιο είναι το μεγαλύτερο μυστικό σου;

My Mistakes Where Made For You (The last shadow puppets)

Χμ… Γκουχ, γκουχ, πάμε στο επόμενο…

Μy minds eye (Sirenia)

Όπως λέει και το τραγούδι: You will never realize what darkness lies inside my mind, άντε που θέλετε και μυστικά σε ένα μπλογκοπαίχνιδο!! :p

*Τι θέλεις τώρα;

Why does my heart feel so bad (Moby)
Falling to pieces (Firewind)

Άρα θέλω μια απάντηση και μια συναρμολόγηση. Οοοοκ. Βασικά θέλω και να δροσίσει λίγο γιατί έχω ψηθεί.

Το επόμενο που έπαιξε μετά ήταν το Νo rest for the wicked (godsmack). Άντε βρε, καλή συνέχεια λοιπόν. Ας το κάνει όποιος θέλει αυτό το παιχνίδι, είναι λίγο μεγάλο αλλά έχει πλάκα (πχ Dreaming_World, αεροχείμαρρος, ελληνάκι, αστερόσκονη κι όσοι άλλοι «πιστοί» προσέλθετε)