Η υποτίμηση του κινδύνου

Είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο οι άνθρωποι να υποτιμούν την επικινδυνότητα του θρησκευτικού φανατισμού. Ή έστω να την εντοπίζουν σε μεμονωμένες ομάδες, συνήθως στις ομάδες που δεν ανήκουν οι ίδιοι. Οι χριστιανοί την εντοπίζουν στους μουσουλμάνους, οι ορθόδοξοι στους καθολικούς, οι παγανιστές στους μονοθεϊστές κ.ο.κ. Κι όμως όλες οι θρησκείες μπορούν να δημιουργήσουν ακραίες τάσεις στους ανθρώπους και αδικαιολόγητο μίσος προς οτιδήποτε διαφορετικό. Δείτε εδώ για παράδειγμα.

Ίσως έτσι δεις την αλήθεια και ακολουθήσεις κι εσύ την θρησκεία της αγάπης.

Είμαι σίγουρη πως αν ρωτήσεις αυτά τα άτομα θα σου πουν την πολυχρησιμοποιημένη καραμέλα για τον χριστιανισμό: Είναι η θρησκεία της αγάπης, ο Χριστός είπε «αγαπάτε αλλήλους», αυτό με τα μάγουλα, με τους χιτώνες, γενικότερα μια εικόνα που δεν έχει και μεγάλη σχέση με το «Σκοτώστε τους» και «Ελπίζω να πάνε στην κόλαση» που εξέφρασαν ποικιλοτρόπως στο συγκεκριμένο θέμα. Και όχι, δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την δικαιολογία ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά (είδαμε τι έκανε ένα μεμονωμένο περιστατικό φανατισμού στην Νορβηγία). Πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένας χαρισματικός ηγέτης που θα ενώσει αυτές τις φωνές και θα ξεκινήσει τον δικό του, πολύ πραγματικό και αιματηρό πόλεμο εναντίων άθεων και αλλόθρησκων; Δεν είναι η πρώτη φορά που θα συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία. Δεν θα είναι ούτε η τελευταία. Αυτό που συμβαίνει στα μυαλά αυτών των ανθρώπων τους ωθεί στο να εκφράζουν το απόλυτο μίσος και παρόλα αυτά να θεωρούν πως αυτό είναι φυσιολογικό στα πλαίσια της αγάπης της οποίας υποτίθεται πως διδάσκει η θρησκεία τους. Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός τότε δεν ξέρω τι είναι.

Όσο η θρησκευτική υποταγή γίνεται πιο σημαντική από την λογική και η αγάπη προς τον θεό πιο σημαντική από την αγάπη προς τον άνθρωπο θα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της αιματηρής επίλυσης των «διαφορών».

Advertisements