1984

1984 – Nineteen Eighty Four
Τζόρτζ Όργουελ
(George Orwell)

Ήταν αναμενόμενο να ξεκινήσω τις βιβλιοπαρουσιάσεις με αυτό το βιβλίο, καθώς είναι το βιβλίο που με επηρέασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην ζωή μου.

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι καθορισμένη και ελεγχόμενη από τον Μεγάλο Αδελφό. Εκτός από την συνεχή παρακολούθηση όλοι μαθαίνουν από παιδιά να αναφέρουν κάθε ύποπτη κίνηση, ακόμη κι αν πρόκειται για τους ίδιους τους γονείς τους.

Η κοινωνία χωρίζεται σε 3 στρώματα, το Κόμμα, τον ευρύτερο κύκλο του Κόμματος και τον λαό. Η δουλειά του κεντρικού ήρωα, που ανήκει στην 2η κοινωνική κλίμακα, είναι να ξαναγράφει την ιστορία ώστε να συμφωνεί ανά πάσα στιγμή με την εκδοχή που εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του Κόμματος. Παρόλο που είναι πιστός στο σύστημα και του αρέσει η δουλειά του, το παρελθόν, το αληθινό παρελθόν, τον ελκύει ιδιαίτερα και σιγά σιγά αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό του ιδέες για τις οποίες κινδυνεύει να κατηγορηθεί από την Αστυνομία Σκέψης. Παράλληλα με την ιστορία που αφορά τα γεγονότα που τον οδήγησαν στην αντίδρασή του στο κατεστημένο, διαδραματίζεται και μια έντονα ερωτική ιστορία που θα τον επηρεάσει αρκετά.

Δεν θέλω να πω παραπάνω για την πλοκή, το βιβλίο είναι καταπληκτικό και δεν θέλω να χαλάσω την ατμόσφαιρα.

Το μέλλον που περιγράφει ο Όργουελ φαίνεται τρομακτικά οικείο πολλές φορές, και οι ανθρώπινες αδυναμίες και επιθυμίες αποτυπώνονται με μεγάλη ακρίβεια αν και με ίσως υπερβολικό τρόπο. Ακόμη καλύτερα αποτυπώνεται η ευκολία με την οποία ο άνθρωπος μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά σε παράλογες καταστάσεις, να πληγώσει τον συνάνθρωπό του χωρίς να έχει κανέναν πραγματικό λόγο, να ξεπεράσει τα όρια της ανθρωπιάς, να φερθεί με τρόπους αισχρούς και να προκαλέσει αφάνταστο πόνο χωρίς να νιώσει καθόλου τύψεις.

Το 1984, ο μεγάλος αδελφός και ο ίδιος ο Όργουελ έγιναν συνώνυμα ενός ζοφερού μέλλοντος, ολοκληρωτικών καθεστώτων και καταπάτησης της προσωπικής ελευθερίας και κατά την γνώμη μου το βιβλίο αυτό έχει προσφέρει πολλά στην λογοτεχνία και όχι μόνο.

Το παρακάτω μπορεί να μην θέλετε να το διαβάσετε αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο.

Ίσως επειδή ήμουν πιο μικρή και είχα μια πολύ αθώα εικόνα για τους ανθρώπους τότε, όλα μου φάνηκαν πολύ έντονα και το τέλος είναι το χειρότερο τέλος που θα μπορούσε να έχει. Τότε δεν μπορούσα καν να φανταστώ τί θα γινόταν, ήταν έξω από τα όρια του μυαλού μου…

Η τύχη μου με τους ταξιτζήδες

Λοιπόν ή είμαι πολύ τυχερή ή έχουν αλλάξει πολύ οι ταξιτζήδες στην Αθήνα. Από όταν ήρθα πέφτω συνεχώς σε κάτι φοβερές περιπτώσεις.

Ο ένας να ακούει rock fm και να παίζει τα καλύτερα σ’όλη την διαδρομή (η τύχη που λέγαμε) και να είναι γενικά πολύ ευχάριστος, ο άλλος να μου λέει πως δεν έπρεπε να γυρίσω γιατί έξω είναι καλύτερα και πως ήταν πολλά χρόνια κι αυτός έξω και το μετάνιωσε που γύρισε (κι ήταν πολύ καλός, ευγενέστατος και πολυταξιδεμένος), ο επόμενος γλυκύτατος, ευγενικός, δεν ήξερα και καλά τους δρόμους και ήταν μες στην κατανόηση ο άνθρωπος, ένας άλλος αγχώθηκε που άργησα και το γκάζωνε (πήγαμε να σκοτώσουμε κόσμο βέβαια και ανησύχησα λιγάκι), ένας άλλος με ρώτησε αν με πειράζει να καπνίσει, γενικά όλες οι περιπτώσεις ήταν πολύ καλές. Σ’όλη την διαδρομή κουβεντούλα και χαρά. Α πέτυχα κι έναν που έβριζε την εκκλησία και τα είχαμε βρει και τα χώναμε παρέα. Καλέ τι καλούς ταξιτζήδες που έχουμε!!!

Only happy when it rains…

Ένα τραγούδι που έχει τύχει να με εκφράζει με πάρα πολλούς και διαφορετικούς τρόπους ανά καιρούς, αλλά και να είναι τελείως αντίθετο μ’ό,τι νιώθω και σκέφτομαι κάποιες άλλες στιγμές… Είναι μάλλον μια σχέση αγάπης-μίσους μ’αυτό το τραγούδι…

Garbage

Only happy when it rains

I’m only happy when it rains
I’m only happy when its complicated
And though I know you can’t appreciate it
I’m only happy when it rains
You know I love it when the news is bad
Why it feels so good to feel so sad
I’m only happy when it rains

Pour your misery down
Pour your misery down on me
Pour your misery down
Pour your misery down on me

I’m only happy when it rains
I feel good when things are going wrong
I only listen to the sad, sad songs
I’m only happy when it rains

I only smile in the dark
My only comfort is the night gone black
I didn’t accidentally tell you that
I’m only happy when it rains
You’ll get the message by the time I’m through
When I complain about me and you
Im only happy when it rains

Pour your misery down…pour your misery down
Pour your misery down on me…pour your misery down
Pour your misery down…pour your misery down
Pour your misery down on me…pour your misery down
Pour your misery down…pour your misery down
Pour your misery down on me…pour your misery down
Pour your misery down…pour
You can keep me company
As long as you don’t care

I’m only happy when it rains
You want to hear about my new obsession
I’m riding high upon a deep depression
I’m only happy when it rains…pour some misery down on me
Im only happy when it rains….pour some misery down on me
Im only happy when it rains…pour some misery down on me
Im only happy when it rains…pour some misery down on me
Im only happy when it rains…pour some misery down on me…pour some misery down on me…pour some misery down on me…pour some misery down on me

Υποφέροντας γλυκά…

Και ξανά Ανάθεμα. Ε να μην τους κάνουμε ένα αφιερωματάκι, τόσο δρόμο κάνουν τα παιδιά…

Οι Anathema δημιουργήθηκαν το 1990, στο Liverpool της Αγγλίας. Αρχικά έπαιζαν death/doom αλλά από το 1996, με τον δίσκο Eternity, κατευθύνθηκαν σε ποιο ατμοσφαιρικούς ήχους, άρχισαν να χρησιμοποιούν καθαρά φωνητικά και τώρα πια η μουσική τους είναι πιο κοντά στο alternative rock παρά στο metal. Το 1995 είχε προηγηθεί και η αποχώρηση του τραγουδιστή, Darren White, και η αντικατάστασή του από τον Vincent Cavanagh, κιθαρίστα του συγκροτήματος.

Δισκογραφία:

Serenades (1993)

The Silent Enigma (1995)

Eternity (1996)

Alternative 4 (1998)

Judgement (1999)

A Fine Day to Exit (2001)

A Natural Disaster (2003)

Hindsight (2008)

Το τραγούδι είναι από το «The Crestfallen ep» που κυκλοφόρησε το 1992.

(πηγές: http://darklyrics.com/a/anathema.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Anathema_(band) )

Anathema

The sweet suffering

As a shadow is cast overhead
I rejoice in the coming of the gloom
Lifting my eyes to view what, to me, is beauty
I decipher what is read in the cloud
The verse is shouting out and ringing in my ears
The claps of thunder, scared? No, me I revere
in the enchantment of mother nature
Her caress it soothes and brings me joy

Kneeling in the rainfall
Wind’s whispers beckoning
Inhaling the sweet scent
Elation is overwhelming
The way is dim, but somehow I find it

One by one the victims of life are dwindling
Me, take me… grief no more if death will save me

Take me, save me, show me salvation
Lead me… a sacred path, reinstate creation

Show me joy, grief, pride
and show me your envy

The way is dim but somehow I find it.

Ανάθεμα

Έρχονται!! Καλά θα μου πείτε σιγά το νέο, κάθε τρεις και λίγο έρχονται.. Ε εντάξει, κάθε τρεις και λίγο θα το χαίρομαι 😀

Το τραγουδάκι τέλειο, από το Judgement, 1999.  Σήμερα και στο gcast και στο youtube, και ναι, ήμουν κι εγώ εκεί (τέλεια φωνή η κοπελίτσα).

Anathema

Parisienne Moonlight

I feel I know you
I don’t know how
I don’t know why

I see you feel for me
You cried with me
You would die for me

I know I need you
I want you to
Be free of all the pain
You hold inside
You cannot hide
I know you tried

To be who you couldn’t be
You tried to see inside of me
And now i’m leaving you
I don’t want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To feel…
To feel…

…the waves and the wind and night is black…

This song is for a good friend who came suddenly and helped me a lot when i needed it. And made me smile a lot yesterday with an unexpected gift :D!!!

Thanks Nigredo 🙂

Iron and Wine

Sea and Rhythm

Tonight, we’re the sea and the salty breeze
the milk from your breast is on my lips
and lovelier words from your mouth to me
when salty my sweat and fingertips

Our hands they seek the end of afternoon
My hands believe and move over you

Tonight, we’re the sea and
the rhythm there
the waves and the wind and night is black
tonight we’re the scent of your
long black hair
spread out like your breath
across my back
Your hands they move like waves over me
beneath the moon, tonight, we’re the sea

Εκτρώσεις και παραλογισμοί..

Εισαγωγή

Έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους να διαμαρτύρονται κατά των εκτρώσεων. Και εκνευρίζομαι, ειδικά όταν είναι άντρες. Βρε παιδιά, να σας δώσουμε κι ένα λουράκι να μας δέσετε να μας βγάζετε βόλτα; Εμ βέβαια, γιατί έξω από τον χορό όλοι καλά χορεύουμε, δεν πρόκειται ποτέ να μείνουν έγκυοι οπότε σκασίλα τους. Όταν βιάζουν ή συνουσιάζονται (χμ.. δεν μ’αρέσει αυτή η λέξη) όμως καλά είναι. Α ρε υποκρισία…

Ανεπιθύμητες Εγκυμοσύνες

Φυσικά δεν είναι ένα απλό θέμα, δεν είναι μια έκτρωση κάτι που πρέπει ο οποιοσδήποτε να σκεφτεί ως κάτι συνηθισμένο και επιθυμητό και γιατί στερεί από έναν άνθρωπο την δυνατότητα να ζήσει, πριν καν του δοθεί ουσιαστικά, αλλά και γιατί δεν είναι καλό για την ίδια την γυναίκα, ψυχολογικά κυρίως.

Συγχύζομαι αφάνταστα όταν ακούω για άτομα που δεν θέλουν να χρησιμοποιούν προφυλάξεις με ηλίθιες δικαιολογίες. Και ναι, το «είναι πιο ωραία η αίσθηση» και το «είναι πιο εύκολο/πρακτικό» είναι ηλίθιες δικαιολογίες μπροστά στο «όσο κι αν προσέχεις μπορεί να την γκαστρώσεις την άλλη» και «μπορεί να κολλήσεις και 1000 αρρώστιες». Ναι, δεν είναι δυνατόν στον αιώνα μας οι νέοι (αλλά και οι μεγαλύτεροι) να αγνοούν τους κινδύνους και να μην αντιλαμβάνονται την σοβαρότητα της κατάστασης και τις επιπτώσεις μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

Το αλλά…

Αλλά όλα τα παραπάνω δεν οδηγούν έναν λογικό άνθρωπο στο συμπέρασμα πως θα πρέπει να απαγορευτούν οι εκτρώσεις!!! Πάλι καλά που δεν ζητάνε να απαγορευτεί ο έρωτας. Αν και δεδομένου πως οι περισσότεροι που φωνάζουν κατά των εκτρώσεων είναι και χριστιανοί (αυτοί που ξέρω τουλάχιστον), μπορεί να μην είχαν πρόβλημα ούτε με το δεύτερο.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη υποκρισία όλων κυρίες και κύριοι. Για άλλη μια φορά εντοπίζουν ένα πρόβλημα και επιλέγουν την λύση την εύκολη, την τσαπατσούλικη, αυτή όμως που στην διεστραμμένη ηθική τους φαίνεται σωστή. Σιγά μην κάτσουν, μέσα στον πουριτανισμό τους, να ψάξουν την πραγματική ρίζα του προβλήματος, να αναρωτηθούν σε τι βαθμό φταίνε και οι ίδιοι (γιατί φταίνε) και να το αντιμετωπίσουν σωστά. Δεν σκέφτονται πως αυτοί οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τον έρωτα σαν ένα θέμα απαγορευμένο για συζήτηση, οπότε η ενημέρωση προς τους νέους είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Επίσης ότι με όλη αυτή την ενοχοποίηση του έρωτα πολλά παιδιά θα το κάνουν χωρίς καν να ξέρουν γιατί, απλά γιατί φαίνεται κάτι που κάνουν οι μεγάλοι και ακούγεται πολύ μάγκικο και όλοι συζητούν για αυτό χωρίς όμως να λένε πραγματικά κάτι, και να σου τα χαζογελάκια και οι περηφάνιες. Έτσι βλέπεις περιπτώσεις, κοριτσιών κυρίως, που όχι μόνο για εγκυμοσύνες δεν ήταν έτοιμες, αλλά ούτε και για τον ίδιο τον έρωτα, και μετά ζουν την ζωή τους στιγματισμένες και έχουν προβλήματα με όλες τις μετέπειτα σχέσεις τους.

Ένας συνάδελφός μου στην δουλειά στην Ουαλία μου έλεγε πως αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα στην Βρετανία, γιατί είναι ναι μεν θέμα ταμπού στην κοινωνία να μιλάς ανοιχτά για σεξ, όλοι το κάνουν όμως προφανώς με αποτέλεσμα να είναι σχετικά συνηθισμένο φαινόμενο τα δεκαεξάχρονα κοριτσάκια με μωρά (εκεί που ζούσα τουλάχιστον), τα οποία όμως καθόλου έτοιμα δεν είναι να γίνουν μητέρες, και συνεχίζουν την ζωή τους περίπου όπως πριν (αυτό συμπεριλαμβάνει πολλά μεθύσια συνήθως) και βλέπεις πως συναισθηματικά και σε επίπεδο σχέσεων είναι κατεστραμμένες. Επίσης τα παιδιά τους είναι κατά κανόνα καταδικασμένα να ακολουθήσουν τα βήματα της μητέρας…

Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για να οδηγηθεί κάποια γυναίκα σε έκτρωση, όπως επιπλοκές κατά την διάρκεια της κύησης. Μπορεί δηλαδή για οποιονδήποτε λόγο να συστήσει ο γιατρός την διακοπή της εγκυμοσύνης, συνήθως για να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζωή της μητέρας.

Βιασμός

Αυτό είναι μια ξεχωριστή περίπτωση για την οποία δεν έχει πολλά να πει κανείς. Δεν φτάνει που πέρασε ένα μαρτύριο η κοπέλα, που πιθανότατα θα έχει ψυχικά τραύματα και τύψεις σε όλη της την ζωή, πρέπει να αντιμετωπίσει και μια στενόμυαλη κοινωνία που την κατακρίνει σε περίπτωση που δεν θέλει να κρατήσει ένα παιδί που προήλθε από μια πράξη μίσους; Και η ίδια αυτή η κοινωνία επέτρεψε να την βιάσουν. Εντάξει δεν μπαίνω στον κόπο να το σχολιάσω καν. Όποιος δεν το καταλαβαίνει έχει πρόβλημα και μόνο ίσως αν μπορούσε να βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση θα μπορούσε να κατανοήσει τι συμβαίνει στην ψυχοσύνθεση μιας κοπέλας εκείνη την στιγμή.

Τελικά…

Όπως και να έχει θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να επιβάλλει σε μια γυναίκα να περάσει από την διαδικασία της εγκυμοσύνης αν δεν το επιθυμεί η ίδια, γιατί την τελευταία φορά που κοίταξα ήμασταν κύριοι του εαυτού μας και δεν ανήκαμε σε κανέναν.

Δεν υποστηρίζω (όπως όποιος γνωρίζει ανάγνωση θα έχει καταλάβει ως τώρα) πως η έκτρωση είναι κάτι ωραίο και πως είναι φυσιολογικό να γίνεται αλόγιστα, αλλά δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν και κάποιοι πως όσες κάνουν εκτρώσεις το χαίρονται.

Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη προκαλεί συνήθως πολύ δυσάρεστα συναισθήματα σε μια γυναίκα, από τύψεις μέχρι κατάθλιψη μέχρι πανικό, και μια έκτρωση δημιουργεί ακόμα χειρότερα. Όσες κοπέλες έχω γνωρίσει κι έχουν κάνει έκτρωση μου έχουν πει τα ίδια πάνω κάτω, φόβος, θλίψη, συναισθηματικό κενό, αγωνία. Παρόλ’αυτά επιλέγουν αυτό το δρόμο, και κάποιοι νομίζουν πως το κάνουν ελαφρά τη καρδία για να μην χαλάσουν την ζαχαρένια τους φροντίζοντας ένα παιδί.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να υπάρχει κόσμος που σκέφτεται έτσι.. Που δεν ενδιαφέρεται καθόλου να δει το πραγματικό πρόβλημα και να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του που περνά από μια τρομερά δύσκολη κατάσταση (γιατί αυτό είναι μια έκτρωση για μια γυναίκα), αλλά κρύβεται πίσω από το δάχτυλο μιας σάπιας ηθικής και θεωρεί πως ο ίδιος είναι ενάρετος και μπορεί να κρίνει τους άλλους και να έχει απαιτήσεις από αυτούς χωρίς να τους αναγνωρίζει πως έχουν κι αυτοί δικαιώματα.

Α και εκτρώσεις πάντα γινόντουσαν, απλά κάποτε τις κάνανε παράνομα στα κρυφά και σακατευόντουσαν ενώ τώρα γίνονται νόμιμα και με ασφάλεια. Με το να απαγορευτούν οι εκτρώσεις απλά θα γυρίσουμε στην προηγούμενη, πρωτόγονη κατάσταση, την οποία όπως φαίνεται κάποια «ηθικά» στοιχεία προτιμούν…

Αν υπάρχει θεός…

Είναι ο Tim Booth, πάει και τέλειωσε και κουβέντα δεν ακούω (ή έστω κάτι ξέρει όπως αποκαλύπτεται και στο τραγούδι). Γιατί η φωνή του ανθρώπου έχει ξεφύγει από τα ανθρώπινα δεδομένα και γιατί αυτό το τραγούδι είναι σαν τις ακτίνες του ήλιου ανάμεσα από τα σύννεφα μια φθινοπωρινή μέρα που ταξιδεύεις δίπλα στην θάλασσα.

Και πάντα όταν το ακούω θέλω μια παραλία, μια φωτιά και να χορεύουμε γύρω γύρω σαν τους τρελούς.. Αχ, και αντί να είμαι στην Βραζιλία τώρα και να χορεύω γύρω γύρω κάθομαι σ’ένα διαμέρισμα και γράφω στο ιστολόγιό μου, άδικη ζωή…

Για τον Tim Booth δεν γράφω τίποτα, μόνο πως είναι Άγγλος και τραγουδιστής των James (που φυσικά ήρθαν Ελλάδα όταν ήμουν Ουαλία και ΔΕΝ τους είδα, αλλά είπαμε, άδικη ζωή κλπ)

Tim Booth and Angelo Badalamenti

The Dance of the Bad Angels

What a journey
So hard to describe
Your harbour so small
The ocean so wide
Spin the wheel, spin the wheel
Go wherever she spins
Surrender to this wave that’s rolling in

Homing fingers
Starting to dig

Raising expectations
Lifting the lid
There’s a show going down
Going deeper within
I long to lose myself
Inside your skin

What a feeling under the stars
My body’s rotating from Venus through Mars
There’s a war going on
between my head and my heart
I wonder how they grew
So far apart

I’m so shaken, about to explode
The myth of kissing princes
is they turn into toads
There’s a war going on
between the sun and the moon
Before they come to terms we’ll be consumed

Oh my god, please take me now
I’m ready for ascension
If I only knew how
Give me wings give me wings
Now I’m stuck on the ground
Recieve this blood and bones
I’m homeward bound

See the statue growing wings
This singer was a virgin
Until he conceived
God is love, God is love
And her lover I’ll be
I long to leave the world in ecstacy

Dance with me around this fire
The dance of bad angels who’d love to fly higher
God is love, God is love
And her lover I’ll be
I long to lead the world in ecstacy

Διάβασμα

Αυτό το αρθράκι θα είναι μικρό σχετικά (καμία σχέση τελικά, σιγά μην δεν με πιάσει πολυλογία με τέτοια θέματα… τεράστιο είναι).

Απλά είναι απίστευτο το πόσο λίγο διαβάζει ο κόσμος στην χώρα μας. Και δεν με νοιάζει για τους μεγαλύτερους (αν και αυτοί διαβάζουν περισσότερο συνήθως) αλλά για τις νέες γενιές.

Σκηνικό: Πριν από 5-6 χρόνια, Κυριακή πρωί, ζέστη, γενικά ωραία μέρα για χουζούρι και άραγμα αγκαλιά με ένα βιβλίο και βλακειούλες για μασούλημα. Κι έρχεται ένα κοριτσάκι, που τότε ήταν 12 χρονών, εκεί που διάβαζα με την ησυχία μου και μου λέει γιατί διαβάζεις; Ε; Γιατί όχι; Γιατί σπαταλάω τον χρόνο μου. Μάλιστα, το έμαθα κι αυτό Κυριακάτικα, πως σπαταλάω τον χρόνο μου για να διαβάζω ενώ μπορούσα να κάνω τόσα πράγματα όπως:

1) Να πάω για καφέ. Αγαπημένη ασχολία δεν λέω, ειδικά συνοδευόμενη από καλή παρέα και τάβλι αλλά εντάξει το πολύ το κύριε ελέησον..

2) Να δω τηλεόραση. Οκ δεν το αρνούμαι, μ’αρέσει να βλέπω χαζοσειρές γενικά, ειδικά τα Φιλαράκια τα έχω λιώσει. Αλλά και πάλι, όχι όλη μέρα

3) Να παίξω στο playstation. Εντάξει μ’αρέσουν τα παιχνίδια, τι να πω..

4) Να παίξω στον υπολογιστή. Ακόμα καλύτερα, έχω καεί με τις ώρες μπροστά στην οθόνη για να πω την αλήθεια..

Δεν μου πρότεινε δηλαδή κάτι που δεν μου άρεσε και της το είπα, αλλά όσο όλα αυτά, κι ακόμα περισσότερο πολύ συχνά με ευχαριστεί να διαβάσω ένα βιβλίο! Εξωγήινος, χάσαμε επαφή εκεί πέρα.

Άλλο παράδειγμα. Έρχεται το ξαδερφάκι μου, που μικρός διάβαζε πάρα πολύ και πριν μάθει να διαβάζει μας έτρωγε να του διαβάσουμε τα πάντα (χαρά εμείς όλοι, γιατί και οι γονείς του διαβάζουν πολύ) και με βλέπει να διαβάζω. Πάλι διαβάζεις μου λέει; Εγώ έχω να πιάσω βιβλίο πολύ καιρό.

Καλό είναι τώρα αυτό;;;; Και προσπαθώ, να πεις ότι δεν προσπαθώ, του πήρα νουβέλες warcraft (τις οποίες θέλω να του βουτήξω τώρα να τις διαβάσω) και όντως τρελάθηκε και τις διάβασε αμέσως. Αυτάααααα, μετά καμία επαφή πάλι. Τώρα λέω να του πάρω νουβέλες dnd, μπας και του αρέσουν και αρχίσει να διαβάζει. Γιατί θεωρώ πως αν αρχίσει να διαβάζει, ό,τι και να είναι, και Άρλεκιν που λέει ο λόγος, σιγά σιγά θα μάθει να αγαπάει τα βιβλία και θα ψάξει και άλλα είδη λογοτεχνίας και μετά νέοι ορίζοντες θα ανοιχτούν μπροστά του (πολύ ποιητικό μας βγήκε αυτό, τέλος πάντων).

Και η αδερφή του τα ίδια. Αν και αυτή διαβάζει λίγο παραπάνω, και δεν της έχω πάρει ακόμα κανένα βιβλίο αλλά λέω να την πάω μια βόλτα στον Ελευθερουδάκη και στην Πολιτεία (γιατί όλο στο mall την πάμε).

Αλλά μιλούσα μαζί της πριν από λίγες μέρες και μου έλεγε για το σχολείο. Εντάξει τους ξεκάνουν στο διάβασμα. 1η γυμνασίου πάει, αφού μου ήρθε να πάω στο σχολείο να το θυμίσω στους καθηγητές της γιατί μου φαίνεται πως νομίζουν ότι πάει για την ΝΑΣΑ κατευθείαν. Εκτός του ότι χάνουν τόσες ώρες την εβδομάδα με θρησκευτικά, αγγλικά και δεύτερη ξένη γλώσσα, τους βάζουν και του κόσμου το διάβασμα. Και φυσικά επειδή στο σχολείο τα αγγλικά και η δεύτερη ξένη γλώσσα δεν διδάσκονται, πρέπει να κάνει και φροντιστήριο. Εξαίσια. Και πότε θα παίξει το παιδί; Και πότε θα βρει κουράγιο μετά από όλα αυτά να διαβάσει και κάτι εξωσχολικό; Άσε που το αντιπαθεί το διάβασμα σιγά σιγά, έτσι, γι’αυτό το έχουμε το σχολείο για να πείθει τα παιδιά να μην διαβάζουν.

Αμ το άλλο. Ξαδερφούλα (πάλι – στο Αίγιο αυτή την φορά), δευτέρα δημοτικού (!!!) και του χρόνου θα κάνει αγγλικά στο σχολείο οπότε να’τα πάλι τα φροντιστήρια, γιατί η δασκάλα στο σχολείο το έχει δηλώσει, εγώ λέω 2 πράγματα και από κει και πέρα πρέπει να διαβάζουν μόνα τους. Βρε χρυσή μου κοπέλα, τρίτη δημοτικού είναι, μικρά δηλαδή, εδώ στο γυμνάσιο και δεν καταλαβαίνουν, και μιλάμε για ξένη γλώσσα!!

Και αναρωτιέμαι, μέσα σ’όλα. Μας δουλεύει το υπουργείο;; (ναι είναι η απάντηση, το ξέρω, ρητορικά ρωτάω). Βάζει 2 ξένες γλώσσες στο σχολείο; Αφού ούτε μία δεν μπορούν να διδάξουν σωστά. Διαλέξτε κύριοι, ή εγγυηθείτε σωστή διδασκαλία ξένων γλωσσών στα σχολεία, να μην χρειάζεται τα παιδιά να πηγαίνουν φροντιστήριο, ή καταργήστε την διδασκαλία ξένων γλωσσών στο σχολείο να σχολάνε νωρίτερα. Να έχουν λίγο περισσότερο χρόνο για αυτά τέλος πάντων. Σιγά μην χάσουν τους μισθούς οι δάσκαλοι και δυσαρεστήσουν τους ψηφοφόρους βέβαια θα μου πείτε, τα παιδιά χεσμένα τα έχουν έτσι κι αλλιώς.

Κι έρχεται μετά το παιδάκι κι άμα ανοίξει βιβλίο ποτέ στην ζωή του εμένα να με φτύσεις…

Α ναι, και γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί το διάβασμα είναι για μένα ο τρόπος να γίνονται οι άνθρωποι έξυπνοι. Όχι το σχολείο. Το διάβασμα λογοτεχνίας, ιστορικών βιβλίων, επιστημονικών βιβλίων. Βιβλίων γενικότερα! Από πού να το πιάσει κανείς. Κατ’αρχήν μαθαίνουμε να μιλάμε άμα διαβάζουμε, και αυτό δεν έβλαψε ποτέ κανέναν (δεν μπορώ να ακούω τόσες κοτσάνες κάθε μέρα, ξεστραβωθείτε επιτέλους). Δεύτερον, ανοίγει λίγο το μυαλό του ανθρώπου, βλέπει κι άλλα πράγματα, άλλα βιώματα, άλλες ιδέες, το βάζει και δουλεύει το εργαλείο που ονομάζεται εγκέφαλος. Γι’αυτό το έχουμε!!

Και σου λέει, αααααααα αυτός είναι γιατρός/δικηγόρος/whatever, έχει σπουδάσει είναι μορφωμένος. Κι ανοίγει το στόμα του και δεν ξέρεις που να κρυφτείς μ’αυτά που ακούς. Αμ δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο η μόρφωση. Αντιθέτως είναι ντροπή να έχεις έναν φιλόλογο και να μη ξέρει να κάνει πρόσθεση (ε δεν ήταν στην δέσμη μου δεν τα διάβαζα), έναν μαθηματικό και να μην μπορεί να αρθρώσει πρόταση (έλυνα εξισώσεις την ώρα της έκθεσης), κάποιον που έχει τελειώσει οποιοδήποτε πανεπιστήμιο και δεν έχει άποψη για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα (α δεν διαβάζω εφημερίδες και δεν βλέπω ειδήσεις γιατί ψυχοπλακώνομαι και δεν διαβάζω και βιβλία γιατί είμαι στόκος, έχω τελειώσει πανεπιστήμιο όμως). Δεν ζητάω την σωστή άποψη, αυτό είναι προσωπικό γούστο έτσι κι αλλιώς, μια άποψη βρε παιδί μου, ό,τι να’ναι, εδώ γίνεται χαμός και εμείς να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου;;;

Γίνονται βέβαια κάποιες προσπάθειες και ιδού μερικές:

http://www.diavasame.gr
http://www.bookstore.gr/
http://logotexniar.blogspot.com/
http://www.greek-language.gr/greekLang/literature/guides/net/greek/greek_05.html

Πάρτε και 2 ξένα:
http://www.literature.org/
http://www.online-literature.com/

Και υπάρχουν (ευτυχώς) και πολλές άλλες…