1984

1984 – Nineteen Eighty Four
Τζόρτζ Όργουελ
(George Orwell)

Ήταν αναμενόμενο να ξεκινήσω τις βιβλιοπαρουσιάσεις με αυτό το βιβλίο, καθώς είναι το βιβλίο που με επηρέασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην ζωή μου.

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι καθορισμένη και ελεγχόμενη από τον Μεγάλο Αδελφό. Εκτός από την συνεχή παρακολούθηση όλοι μαθαίνουν από παιδιά να αναφέρουν κάθε ύποπτη κίνηση, ακόμη κι αν πρόκειται για τους ίδιους τους γονείς τους.

Η κοινωνία χωρίζεται σε 3 στρώματα, το Κόμμα, τον ευρύτερο κύκλο του Κόμματος και τον λαό. Η δουλειά του κεντρικού ήρωα, που ανήκει στην 2η κοινωνική κλίμακα, είναι να ξαναγράφει την ιστορία ώστε να συμφωνεί ανά πάσα στιγμή με την εκδοχή που εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του Κόμματος. Παρόλο που είναι πιστός στο σύστημα και του αρέσει η δουλειά του, το παρελθόν, το αληθινό παρελθόν, τον ελκύει ιδιαίτερα και σιγά σιγά αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό του ιδέες για τις οποίες κινδυνεύει να κατηγορηθεί από την Αστυνομία Σκέψης. Παράλληλα με την ιστορία που αφορά τα γεγονότα που τον οδήγησαν στην αντίδρασή του στο κατεστημένο, διαδραματίζεται και μια έντονα ερωτική ιστορία που θα τον επηρεάσει αρκετά.

Δεν θέλω να πω παραπάνω για την πλοκή, το βιβλίο είναι καταπληκτικό και δεν θέλω να χαλάσω την ατμόσφαιρα.

Το μέλλον που περιγράφει ο Όργουελ φαίνεται τρομακτικά οικείο πολλές φορές, και οι ανθρώπινες αδυναμίες και επιθυμίες αποτυπώνονται με μεγάλη ακρίβεια αν και με ίσως υπερβολικό τρόπο. Ακόμη καλύτερα αποτυπώνεται η ευκολία με την οποία ο άνθρωπος μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά σε παράλογες καταστάσεις, να πληγώσει τον συνάνθρωπό του χωρίς να έχει κανέναν πραγματικό λόγο, να ξεπεράσει τα όρια της ανθρωπιάς, να φερθεί με τρόπους αισχρούς και να προκαλέσει αφάνταστο πόνο χωρίς να νιώσει καθόλου τύψεις.

Το 1984, ο μεγάλος αδελφός και ο ίδιος ο Όργουελ έγιναν συνώνυμα ενός ζοφερού μέλλοντος, ολοκληρωτικών καθεστώτων και καταπάτησης της προσωπικής ελευθερίας και κατά την γνώμη μου το βιβλίο αυτό έχει προσφέρει πολλά στην λογοτεχνία και όχι μόνο.

Το παρακάτω μπορεί να μην θέλετε να το διαβάσετε αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο.

Ίσως επειδή ήμουν πιο μικρή και είχα μια πολύ αθώα εικόνα για τους ανθρώπους τότε, όλα μου φάνηκαν πολύ έντονα και το τέλος είναι το χειρότερο τέλος που θα μπορούσε να έχει. Τότε δεν μπορούσα καν να φανταστώ τί θα γινόταν, ήταν έξω από τα όρια του μυαλού μου…

Η τύχη μου με τους ταξιτζήδες

Λοιπόν ή είμαι πολύ τυχερή ή έχουν αλλάξει πολύ οι ταξιτζήδες στην Αθήνα. Από όταν ήρθα πέφτω συνεχώς σε κάτι φοβερές περιπτώσεις.

Ο ένας να ακούει rock fm και να παίζει τα καλύτερα σ’όλη την διαδρομή (η τύχη που λέγαμε) και να είναι γενικά πολύ ευχάριστος, ο άλλος να μου λέει πως δεν έπρεπε να γυρίσω γιατί έξω είναι καλύτερα και πως ήταν πολλά χρόνια κι αυτός έξω και το μετάνιωσε που γύρισε (κι ήταν πολύ καλός, ευγενέστατος και πολυταξιδεμένος), ο επόμενος γλυκύτατος, ευγενικός, δεν ήξερα και καλά τους δρόμους και ήταν μες στην κατανόηση ο άνθρωπος, ένας άλλος αγχώθηκε που άργησα και το γκάζωνε (πήγαμε να σκοτώσουμε κόσμο βέβαια και ανησύχησα λιγάκι), ένας άλλος με ρώτησε αν με πειράζει να καπνίσει, γενικά όλες οι περιπτώσεις ήταν πολύ καλές. Σ’όλη την διαδρομή κουβεντούλα και χαρά. Α πέτυχα κι έναν που έβριζε την εκκλησία και τα είχαμε βρει και τα χώναμε παρέα. Καλέ τι καλούς ταξιτζήδες που έχουμε!!!

Only happy when it rains…

Ένα τραγούδι που έχει τύχει να με εκφράζει με πάρα πολλούς και διαφορετικούς τρόπους ανά καιρούς, αλλά και να είναι τελείως αντίθετο μ’ό,τι νιώθω και σκέφτομαι κάποιες άλλες στιγμές… Είναι μάλλον μια σχέση αγάπης-μίσους μ’αυτό το τραγούδι…

Garbage

Only happy when it rains

I’m only happy when it rains
I’m only happy when its complicated
And though I know you can’t appreciate it
I’m only happy when it rains
You know I love it when the news is bad
Why it feels so good to feel so sad
I’m only happy when it rains

Pour your misery down
Pour your misery down on me
Pour your misery down
Pour your misery down on me

I’m only happy when it rains
I feel good when things are going wrong
I only listen to the sad, sad songs
I’m only happy when it rains

I only smile in the dark
My only comfort is the night gone black
I didn’t accidentally tell you that
I’m only happy when it rains
You’ll get the message by the time I’m through
When I complain about me and you
Im only happy when it rains

Pour your misery down…pour your misery down
Pour your misery down on me…pour your misery down
Pour your misery down…pour your misery down
Pour your misery down on me…pour your misery down
Pour your misery down…pour your misery down
Pour your misery down on me…pour your misery down
Pour your misery down…pour
You can keep me company
As long as you don’t care

I’m only happy when it rains
You want to hear about my new obsession
I’m riding high upon a deep depression
I’m only happy when it rains…pour some misery down on me
Im only happy when it rains….pour some misery down on me
Im only happy when it rains…pour some misery down on me
Im only happy when it rains…pour some misery down on me
Im only happy when it rains…pour some misery down on me…pour some misery down on me…pour some misery down on me…pour some misery down on me

Υποφέροντας γλυκά…

Και ξανά Ανάθεμα. Ε να μην τους κάνουμε ένα αφιερωματάκι, τόσο δρόμο κάνουν τα παιδιά…

Οι Anathema δημιουργήθηκαν το 1990, στο Liverpool της Αγγλίας. Αρχικά έπαιζαν death/doom αλλά από το 1996, με τον δίσκο Eternity, κατευθύνθηκαν σε ποιο ατμοσφαιρικούς ήχους, άρχισαν να χρησιμοποιούν καθαρά φωνητικά και τώρα πια η μουσική τους είναι πιο κοντά στο alternative rock παρά στο metal. Το 1995 είχε προηγηθεί και η αποχώρηση του τραγουδιστή, Darren White, και η αντικατάστασή του από τον Vincent Cavanagh, κιθαρίστα του συγκροτήματος.

Δισκογραφία:

Serenades (1993)

The Silent Enigma (1995)

Eternity (1996)

Alternative 4 (1998)

Judgement (1999)

A Fine Day to Exit (2001)

A Natural Disaster (2003)

Hindsight (2008)

Το τραγούδι είναι από το «The Crestfallen ep» που κυκλοφόρησε το 1992.

(πηγές: http://darklyrics.com/a/anathema.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Anathema_(band) )

Anathema

The sweet suffering

As a shadow is cast overhead
I rejoice in the coming of the gloom
Lifting my eyes to view what, to me, is beauty
I decipher what is read in the cloud
The verse is shouting out and ringing in my ears
The claps of thunder, scared? No, me I revere
in the enchantment of mother nature
Her caress it soothes and brings me joy

Kneeling in the rainfall
Wind’s whispers beckoning
Inhaling the sweet scent
Elation is overwhelming
The way is dim, but somehow I find it

One by one the victims of life are dwindling
Me, take me… grief no more if death will save me

Take me, save me, show me salvation
Lead me… a sacred path, reinstate creation

Show me joy, grief, pride
and show me your envy

The way is dim but somehow I find it.

Ανάθεμα

Έρχονται!! Καλά θα μου πείτε σιγά το νέο, κάθε τρεις και λίγο έρχονται.. Ε εντάξει, κάθε τρεις και λίγο θα το χαίρομαι 😀

Το τραγουδάκι τέλειο, από το Judgement, 1999.  Σήμερα και στο gcast και στο youtube, και ναι, ήμουν κι εγώ εκεί (τέλεια φωνή η κοπελίτσα).

Anathema

Parisienne Moonlight

I feel I know you
I don’t know how
I don’t know why

I see you feel for me
You cried with me
You would die for me

I know I need you
I want you to
Be free of all the pain
You hold inside
You cannot hide
I know you tried

To be who you couldn’t be
You tried to see inside of me
And now i’m leaving you
I don’t want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To feel…
To feel…

…the waves and the wind and night is black…

This song is for a good friend who came suddenly and helped me a lot when i needed it. And made me smile a lot yesterday with an unexpected gift :D!!!

Thanks Nigredo 🙂

Iron and Wine

Sea and Rhythm

Tonight, we’re the sea and the salty breeze
the milk from your breast is on my lips
and lovelier words from your mouth to me
when salty my sweat and fingertips

Our hands they seek the end of afternoon
My hands believe and move over you

Tonight, we’re the sea and
the rhythm there
the waves and the wind and night is black
tonight we’re the scent of your
long black hair
spread out like your breath
across my back
Your hands they move like waves over me
beneath the moon, tonight, we’re the sea