Η μαλακία πάει σύννεφο…

Όπως ίσως καταλάβατε κι από τον τίτλο, ακολουθεί ελαφρύ βρισίδι, όσοι έχουν ευαίσθητα μάτια παρακαλούνται να αποχωρήσουν τώρα..

Μπορεί να έχω τύχη με τους ταξιτζήδες αλλά εντάξει, είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός των ηλίθιων που κυκλοφορούν εκεί έξω που αναγκαστικά θα πέσεις στις περιπτώσεις…

Μα πόσο μαλάκες είναι μερικοί άνθρωποι;;; Πήγα στα κτελ (Κηφισός) σήμερα να παραλάβω συγγενείς και κλασσικά όταν δεν υπάρχει αστυνομία οι ταξιτζήδες βγάζουν την μάσκα του ανθρώπου που φοράνε και γίνονται καρακαταμαλάκες, που να τους πατήσει οδοστρωτήρας το ταξί (χωρίς αποζημίωση ΦΥΣΙΚΑ), τα καθίκια…

Όχι δεν έχω τα νεύρα μου τώρα, εκνευρίστηκα εκείνη την στιγμή πολύ όμως κι όταν το θυμάμαι ξαναματασυφιλιάζομαι.

Είχαν αράξει που λέτε οι μάγκες, 7-8 ταξί στην σειρά και ρωτούσαν τους πάντες που πάνε, και παίρνανε μόνο αυτούς που τους βόλευαν, και φυσικά περίμεναν να γεμίσουν, σιγά μην πάρουν μόνο 1-2 άτομα. Ζώα. Αι σιχτίρ, οι πίθηκοι. Ήταν και είρωνες, τα γαϊδούρια… Αλλά έχοντας τον παππού και την γιαγιά φορτωμένους και κουρασμένους τι να κάνω; Φυσικά δεν μπήκα σε κανέναν από τους γελοίους, υπήρχαν και άνθρωποι που έκαναν σωστά την δουλειά τους, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και την σκηνή που θα ήθελα εκείνη την στιγμή..

Αλλά επειδή έχουν ξαναγίνει παρόμοια σκηνικά στον Κηφισό, όχι βέβαια σε τέτοιο βαθμό – τέτοια γαϊδουριά δεν μου είχε ξανατύχει – τα έχω πάρει και λέω να κάνω κάτι για αυτό. Δεν ξέρω τι ακόμα, θα πηγαίνω εκεί κάθε μέρα και θα τους πρήζω τα αρχίδια (κήρυγμα κι έτσι, θα με γράφουν βέβαια αλλά θα τους σπάσω τα νεύρα – έχω τον τρόπο μου σ’αυτά :p), θα πρήζω την αστυνομία να πηγαίνει συνέχεια εκεί και να ελέγχει την κατάσταση, καμιά καταγγελία, όλα μαζί, θα δω… Γιατί όταν είναι εκεί οι μπάτσοι, οι βλάκες οι ταξιτζήδες κάθονται σούζα, μη χέσω, γαμώ το ηλίθιο μικρό μυαλό του έλληνα που θέλει μαστίγιο για να φερθεί ανθρώπινα…

Ουφ, εντάξει έβρισα λιγάκι αλλά θα με συγχωρήσετε, ήμουν συγχυσμένη κ ι άλλωστε μερικοί άνθρωποι μόνο έτσι περιγράφονται…

Ε δεν είναι δουλειά αυτή. Βαρέθηκα όλες οι αυθαιρεσίες να περνάνε έτσι, και με το να τα λέμε απλά μεταξύ μας στα ιστολόγια δεν γίνεται και κάτι ουσιαστικό. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους… Έχω αρχίσει να «την λέω» στον κόσμο στον δρόμο, φοβάμαι ότι θα με δείρει κανένας καμιά μέρα… Αλλά και πάλι με τα λόγια δεν καταλαβαίνουν και τίποτα από ό,τι βλέπω.

Υ.Γ: Αααααα, το παραπάνω δεν ισχύει για όλους τους ταξιτζήδες φυσικά, είναι μερικοί που είναι γλυκύτατοι και υπερβολικά καλοί και μερικοί που είναι απλά σωστοί επαγγελματίες…

Η τύχη μου με τους ταξιτζήδες

Λοιπόν ή είμαι πολύ τυχερή ή έχουν αλλάξει πολύ οι ταξιτζήδες στην Αθήνα. Από όταν ήρθα πέφτω συνεχώς σε κάτι φοβερές περιπτώσεις.

Ο ένας να ακούει rock fm και να παίζει τα καλύτερα σ’όλη την διαδρομή (η τύχη που λέγαμε) και να είναι γενικά πολύ ευχάριστος, ο άλλος να μου λέει πως δεν έπρεπε να γυρίσω γιατί έξω είναι καλύτερα και πως ήταν πολλά χρόνια κι αυτός έξω και το μετάνιωσε που γύρισε (κι ήταν πολύ καλός, ευγενέστατος και πολυταξιδεμένος), ο επόμενος γλυκύτατος, ευγενικός, δεν ήξερα και καλά τους δρόμους και ήταν μες στην κατανόηση ο άνθρωπος, ένας άλλος αγχώθηκε που άργησα και το γκάζωνε (πήγαμε να σκοτώσουμε κόσμο βέβαια και ανησύχησα λιγάκι), ένας άλλος με ρώτησε αν με πειράζει να καπνίσει, γενικά όλες οι περιπτώσεις ήταν πολύ καλές. Σ’όλη την διαδρομή κουβεντούλα και χαρά. Α πέτυχα κι έναν που έβριζε την εκκλησία και τα είχαμε βρει και τα χώναμε παρέα. Καλέ τι καλούς ταξιτζήδες που έχουμε!!!