Η ενοχοποίηση του σώματος

Βλέπω τόσο κόσμο, θηλυκού γένους κυρίως, που ντρέπονται για το σώμα τους τώρα τελευταία. Όχι γιατί δεν έχουν καλό σώμα, καμία σχέση, απλά επειδή το θεωρούν ντροπή να τις δει κανείς γυμνές, ή έστω ημίγυμνες. Καλά δεν λέω να βγουν με τα εσώρουχα έξω (οι αγγλίδες πχ κανένα πρόβλημα δεν είχαν να το κάνουν και αυτό..), αλλά είναι μερικές περιστάσεις που μπορεί να τύχει ή να χρειαστεί να γδυθούν μπροστά σε άλλους (και του ιδίου φύλου κι όλας), σε αποδυτήρια γυμναστηρίου, στον γιατρό (;;;;) κλπ. Κι έχω την ξαδερφούλα μου, 12 χρονών, που θέλει να βγαίνουμε από το δωμάτιο, ή έστω να μην την κοιτάμε για να αλλάξει, λες και θα δούμε κάτι καινούριο ή περίεργο (και που μας κλείνει τα μάτια άμα δείξει κάνα φιλί στην τηλεόραση, συνέχεια δηλαδή – η ενοχοποίηση του έρωτα θα έρθει σε άλλο post όμως)…

Κι αναρωτιέμαι, πότε μας έμαθαν να έχουμε ενοχές για το σώμα μας; Σε ποια στιγμή της παιδικής μας ηλικίας μπαίνουν τέτοιες ιδέες στο μυαλό μας και θεωρούμε το γυμνό ντροπή; Που είναι οι παλιές καλές μέρες που το σώμα δοξαζόταν για αυτό που είναι, απλά όμορφο! Που τα αγάλματα απεικόνιζαν αυτή την ομορφιά με ευλάβεια σχεδόν θρησκευτική, που το ωραίο υμνούταν για την ευχαρίστηση που προσφέρει και δεν θεωρούταν πρόστυχο.

Γιατί η ίδια η ενοχοποίηση του σώματός μας έχει οδηγήσει στην δημιουργία του πρόστυχου και ακόμη και της αδιαφορίας για το σώμα με αποτέλεσμα την έλλειψη προσοχής προς αυτό. Κι ενώ πλέον τα ρούχα γίνονται όλο και πιο προκλητικά στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα, το σώμα πάντα θεωρείται κάτι που πρέπει να κρύβεται, γι’αυτό και τα ρούχα ονομάζονται προκλητικά, και έχουν όντως πολλές φορές ως σκοπό να προκαλέσουν και ίσως και με χυδαίο τρόπο.

Και φυσικά θα το πάω στην θρησκεία πάλι, γιατί δεν νομίζω πως άλλη θρησκεία ενοχοποίησε τόσο πολύ το σώμα όσο ο Χριστιανισμός. Καλά και ο Μουσουλμανισμός και γενικότερα οι 3 βασικές μονοθεϊστικές αλλά το κατά πόσο διαφέρουν αυτές οι τρεις μεταξύ τους είναι ένα θέμα ολόκληρο από μόνο του. Είναι τυχαίο που στο δημοτικό κι όλας μας λένε πως ο άνθρωπος μόλις έφαγε το περιβόητο μήλο της γνώσης συνειδητοποίησε πως είναι γυμνός και άρχισε να ντρέπεται; Από νωρίς ξεκινάει η πλύση εγκεφάλου σε όλους τους τομείς, και καταλήγει ο άνθρωπος να έχει μέσα του χίλια απωθημένα χωρίς να μπορεί εύκολα να εντοπίσει την πηγή τους πλέον.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι Χριστιανοί φοβούνται τόσο πολύ το ανθρώπινο σώμα, γιατί επιμένουν πεισματικά να αρνούνται κάθε είδους απόλαυσης και να το θεωρούν και σημαντική δοκιμασία για αυτούς η οποία θα ανταμειφθεί κάποτε… Πόσο σαδιστής μπορεί να είναι ένας θεός που δημιουργεί κάτι τόσο όμορφο, προσφέρει την δυνατότητα να γευτείς τόσες απολαύσεις και σου λέει ωραία, κάτσε και κοίτα τα τώρα όλα αυτά χωρίς να τα πλησιάζεις, ή μάλλον μην τα κοιτάς καν γιατί κι αυτό είναι αμαρτία! Κι έχουμε καταλήξει να ντρεπόμαστε για τον ίδιο μας τον εαυτό και να κρυβόμαστε ουσιαστικά πίσω από το δάχτυλό μας, και το χειρότερο, να απαξιώνουμε το σώμα μας με τους χειρότερους τρόπους, γιατί ακόμα και όταν θέλουμε να αντιδράσουμε στην καταπίεση του κατεστημένου πολλές φορές συμβαίνει με υπερβολές και ενδόμυχες τύψεις.

Όσοι νιώθουν πως η ηθική τους προσβάλλεται εύκολα παρακαλούνται να αποχωρήσουν, γιατί ακολουθεί ένας φόρος τιμής στην ομορφιά και στο σώμα όπως θα έπρεπε να του φερόμαστε:

Luis Royo

dragon-1

Rembrandt (γιατί το ωραίο δεν είναι μόνο αυτό που έχουμε στο μυαλό μας σήμερα – κάπου είχα διαβάσει ότι μπορεί να είναι έγγυος η κυρία της ζωγραφιάς, τέλος πάντων όπως και να έχει, κάποτε τα πρότυπα ήταν πολύ διαφορετικά από τα σημερινά)

seated_female_nude_wga

J.W. Waterhouse

a-song-of-springtime

Advertisements