Όροι συμμετοχής σε σχέση…

Έχει πλάκα γενικά να παρατηρείς τι θέλει ο κάθε άνθρωπος σε μια σχέση και κυρίως τον τρόπο που επιλέγει να το εκδηλώσει στον σύντροφό του. Κάποιοι είναι πολύ διακριτικοί, σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις τι θέλουν και σου σπάνε τα νεύρα. Άλλοι πάλι είναι πολύ ξεκάθαροι από την αρχή. Για τους δεύτερους υπάρχει το πολύ πρακτικό συμβόλαιο με όρους συμμετοχής στην σχέση (μπορεί άνετα να προσαρμοστεί στις ανάγκες του καθένα):

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΥΠΟΥ

  1. Οι ωρες συνευρεσης εβδομαδιαιως (σεξουαλικης ή μη) δεν πρεπει να υπερβαινουν τις 12(δωδεκα). (Οι ωρες υπνου σε κοινο κρεβατι δεν περιλαμβανονται). Στις 12 ωρες υπολογιζεται ενας μεσος ορος συνευρεσης 3 (τρεις)φορες την εβδομαδα απο 4(τεσσερις) ωρες (3×4=12).
  2. Οριζεται εξ’αρχης συγκεκριμενη μεταβλητη ωρων προσωπικου ελευθερου χρονου που εξαρταται απο τα εκαστοτε χομπυ, ωραρια εργασιας, μεγεθος κοινωνικου κυκλου και γενικοτερων υποχρεωσεων.
  3. Μετα απο αθλητικη δραστηριοτητα δεν ειναι υποχρεωτικη η συνευρεση, εξαρταται απο την ωρα και το βαθμο κοπωσης. Σε περιπτωση συνευρεσης υπαρχει το δικαιωμα μειωσης του αριθμου των 12(δωδεκα) ωρων εβδομαδιαιως σε 9.(εννεα)
  4. Δεν ειναι υποχρεωτικη η συμμετοχη σε αμειγως γυναικειες δραστηριοτητες οπως μαραθωνιος shopping, καφες με 6 (εξι) φιλες μαζι, κλπ κλπ. Σε περιπτωση συμμετοχης  αποκταται το δικαιωμα μειωσης των 12(δωδεκα) ωρων εως και κατα το ημισυ, αναλογα με το ειδος συμμετοχης.
  5. ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ ρητα η καθημερινη συνομιλια στο τηλεφωνο.
  6. Σε περιπτωση τηλεφωνικης συνομιλιας ανω των 10(δεκα) λεπτων ΟΤΑΝ ΠΟΥΜΕ «οκ τα λεμε, καληνυχτα» ΣΗΜΑΙΝΕΙ απλα «οκ τα λεμε, καληνυχτα» και κλεινουμε  το τηλεφωνο ΑΜΕΣΑ.
  7. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ οι ερωτησεις τυπου «με αγαπας», «εισαι ερωτευμενος»
  8. Δηλωνεται οτι η συνευερεση με φιλους, η ενασχοληση με προσωπικα χομπυ και η δουλεια ΔΕΝ υποδηλωνουν ελειψη ενδιαφεροντος προς το αλλο προσωπο.
  9. ΔΕΝ ειναι υποχρεωτικη η κοινη διανυκτερευση μετα απο ερωτικη συνευρεση.
  10. ΔΕΝ ειναι υποχρεωτικος ο καθημερινος προγραμματισμος δραστηριοτητων. Οι συμμετεχοντες εχουν δικαιωμα αλλαγης του προγραμματος τους μεχρι και 3(τρεις) ωρες πριν την εκαστοτε προγραμματισμενη δραστηριοτητα. Σαφως ο ορος εξαρταται απο τη φυση και το «βαρος» της προκαθορισμενης δραστηριοτητας.

**Το «συμβόλαιο» το έχει φτιάξει ο κολλητός μου και καμιά φορά είναι πολύ χρήσιμο τελικά :p :p

Advertisements

Internet και σχέσεις: Η τρέλα στο internet

Σήμερα με χαρά σας παρουσιάζω άλλο ένα άρθρο για τις ανθρώπινες σχέσεις, βασισμένο στην συνεχή μελέτη μου σ’αυτό το περίεργο είδος που ονομάζουμε άνθρωπο. Τα δεδομένα είναι βασισμένα λίγο σε προσωπικές εμπειρίες, λίγο (ή πολύ) σε διηγήσεις φίλων, όπως πάντα άλλωστε.

Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο λέγοντας πως δεν είμαι καινούρια στο ίντερνετ. Έχω υπολογιστή από όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού, και τότε είχαμε dos. Μπαίνω στο ίντερνετ χρόνια, δεν ξέρω πόσα, παίζει από πρώτη-δευτέρα γυμνασίου. Όμως δεν έμπαινα σε chat, ποτέ. Στο πανεπιστήμιο έφτιαξα icq, για να μιλάω με φίλους όμως. Μετά έφτιαξα και msn. Πάλι για φίλους. Πιο μετά facebook, πάλι για φίλους και ποτέ δεν έκανα add αγνώστους. Αυτά.

Η εισαγωγή ήταν για να σας εξηγήσω πως δεν έζησα το «καμάκι» μέσω νετ κι έτσι μου ήρθαν λίγο απότομα κάποια πράγματα.

Έχοντας αυτές τις εμπειρίες λοιπόν άρχισα ξαφνικά, μετά από τόσα χρόνια στο ίντερνετ να «γνωρίζω» κόσμο. Ε ναι από τα blogs. Και ρε παιδιά ποτέ δεν το περίμενα αλλά πάρα πολλά blogs είναι στην πραγματικότητα γραφεία συνοικεσίων. Σοβαρά!! Έπεσα από τα σύννεφα!!

Έχει ο άλλος/η ένα σοβαρό ιστολόγιο στο οποίο μάλιστα εκθέτει πάρα πολύ ωραίες απόψεις και τελικά ανακαλύπτεις πως θέλει γκόμενα/ο. Βρε άνθρωπε, τόσος κόπος για μια σχέση; Τι απελπισία είναι αυτή πια;

Δεν λέω να γνωρίσεις στην πραγματική ζωή κάποιον από ένα ιστολόγιο και να προκύψει κάτι. Εντάξει, τυχαίνουν αυτά και μπράβο. Όμως μερικοί και μερικές έχουν αυτό ως μοναδικό στόχο. Και «την πέφτουν» σε όποιον τύχει να «γνωρίσουν» σε blog και στην συνέχεια να «μιλήσουν» στο μσν. Το μεγάλο γέλιο όμως είναι όταν αυτοί στους οποίους την πέφτουν μιλάνε μεταξύ τους.

Πάντως όπως ανακάλυψα μάλλον το ζουν το όλο θέμα. Μιλάς με τον άλλον στο μσν πολύ και σου λέει ότι του αρέσουν οι απόψεις σου πάρα πολύ κι έτσι νιώθει έλξη (εγκεφαλική); Άμα κάνεις το λάθος και του πεις ναι οκ το ίδιο συμβαίνει και σ’εμένα αλλά ας μην ξεχνάμε πως δεν γνωριζόμαστε ουσιαστικά η μετάφραση είναι: ναι οκ, είμαστε μαζί και πάμε για γάμο. Γιατί γι’αυτόν περνάτε ωραίες στιγμές, μοιράζεστε κάτι, έχετε πια δεσμευτεί από τα λόγια σας. Αν δε κάνεις το λάθος και βγεις, χααααα, δεν σε σώζει τίποτα μετά. Κάθε ώρα που περνάτε μαζί για τον άλλο είναι μια αιωνιότητα, οπότε αν πιείτε καφέ έχετε πάρα πολύ σοβαρή σχέση (γιατί απλή σχέση έχετε έτσι κι αλλιώς, αφού μιλάτε στο μσν ντε!!!), αν το κάνετε ξεκινάνε τα σχέδια για συγκατοίκηση, ο γάμος έρχεται στο τριήμερο και τα παιδιά στην βδομάδα. Κι όχι δεν υπερβάλω. Εντάξει υπερβάλω λιγάκι αλλά όχι πάρα πολύ. Γι’αυτό αγαπητοί μου αναγνώστες πρέπει να αναγνωρίζετε τα σημάδια αμέσως και να φεύγετε προς την αντίθετη κατεύθυνση με ταχύτητα πυραύλου. Βέβαια καμιά φορά τα σημάδια δεν φαίνεται παρά μόνο όταν είναι αργά και ο άλλος έχει γίνει τσιμπούρι. Γι’αυτό φύλαγε τα ρούχα σου αναγνώστη μου, μην εμπιστεύεσαι κανέναν!!! Καλά έλεγαν οι μαμάδες μας, να μην μιλάμε σε αγνώστους :p

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι οι εμπειρίες ενός φίλου, που τραβάει διάφορα. Είναι κι ευγενικό παιδί, του μιλάνε, απαντάει. Του αρέσει κι η κουβέντα κι η ανταλλαγή απόψεων οπότε θα μιλήσει και λίγο παραπάνω, θα ενθουσιαστεί, θα απαντήσει, θα ρωτήσει. Είναι κι ανοιχτός τύπος, μπορεί και να ανοιχτεί λιγάκι για κάποια προσωπικά του θέματα μετά από πολλή κουβέντα. Όμως δεν δίνει την εντύπωση πως ψάχνεται για γκόμενα, γιατί δεν ψάχνεται!! Κι όμως! Φέρονται λες κι είναι υποψήφιος γαμπρός, επειδή μιλάνε στο μσν!! Ζήλειες, κτητικότητες, απαιτήσεις. Κι έχω ακούσει και από άλλους παρόμοια σκηνικά. Υπάρχει αυτό το πράγμα τώρα;

Επίσης να παρατηρήσω πως το ακούω πολύ από άντρες, ενώ θα περίμενα το αντίθετο. Τι έγινε βρε κοπελιές; Γιατί τέτοια μανία; Βγείτε λιγάκι έξω και θα γνωρίσετε κόσμο, εδώ ήρθατε να βρείτε σχέση; Α ναι, θέλουν και σχέση που είναι αντικειμενικά πιο δύσκολο μέσω ίντερνετ, όχι ένα πήδημα και τέλος. Εντάξει υπάρχουν και άντρες τέτοιοι βέβαια, αλλά ας μην το σχολιάσω κι αυτό τώρα…

Τι να πω, καλή τύχη να πω; Προσοχή πάντως στους καινούριους γιατί κυκλοφορούν καρχαρίες εκεί έξω κι αν τους μιλήσετε λίγο παραπάνω μετά θα σας λένε ότι χαράμισαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους για σας και πως τους είναι δύσκολο να ξεχάσουν τα όσα ζήσατε μαζί (;;) ενώ εσείς είστε άπονα γαϊδούρια. Ω ναι, ένα μεγάλο τρελοκομείο είμαστε.

Αγαπητό ημερολόγιο: Ζω ένα δράμα…

Όλοι το ζουν!! Δηλαδή αναρωτιέμαι τι σκατά έχει πάθει ο κόσμος. Μήπως φταίνε οι πολλές σαπουνόπερες; Μήπως φταίνε τα μεξικάνικα τα μεταγλωττισμένα; Μήπως φταίει που κι η κουτσή Μαρία γίνεται ηθοποιός και νομίζουν όλοι ότι μπορούν να το κάνουν; Μήπως φταίνε οι καινούριες διαφημίσεις του 11 8 80 με την φουκαριάρα την μάνα του τυπά; Τι τους πιάνει όλους και αποφασίζουν να ζήσουν το δικό τους προσωπικό δράμα;

Νομίζω τελικά πως ο κόσμος την βρίσκει με το να νιώθει πως είναι θύμα, πως αδικήθηκε, πως πληγώθηκε αλλά κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του (δραματική μουσική στο background).

Δεν αναφέρομαι φυσικά στα σοβαρά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος, αλλά σε κάτι ανύπαρκτες καταστάσεις που μερικοί τείνουν να μεγαλοποιούν (κάναμε το τόσο ΤΟΣΟ που λένε; Ε αυτό).

Κι έρχεται ο καθένας και σου πετάει το μακρύ του και το κοντό του για αγάπες και μίση, και το μόνο που καταφέρνει είναι να σε πείσει πως δεν έχει νιώσει σοβαρά ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Αφενός, ώπα ρε παιδιά, κι άλλοι αγαπήσανε αλλά δεν το πήραν τόσο βαριά.

Αφετέρου άμα είναι να αγαπάς και να πληγώνεσαι κάθε 6 μήνες, από άλλο άτομο καλύτερα να πας σε κανέναν ψυχολόγο ή να ανοίξεις ένα λεξικό έστω, να ξεστραβωθείς ως προς το τι είναι αγάπη. Ε μα, ενθουσιάζεται ο καθένας με ψύλλου πήδημα και αναρωτιέσαι πότε οι άντρες έγιναν η ωραία κοιμωμένη και οι γυναίκες ο ράμπο κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι.

Άσε δε το άλλο, πρέπει να προσέχεις και τι λες, γιατί άμα πεις στον άλλον μια κουβέντα πάααααααααει το έδεσε, μετά θα σου ζητάει και γάμο και πανηγύρια. Τα «μααα, εγώ να πάμε για έναν καφέ είπα, να γνωριστούμε καλύτερα κλπ», δεν πιάνουν εδώ. Άμα ο άλλος/άλλη, ο/η ψυχασθενής έχει θεωρήσει πως:

καφές = κρεβάτι (εντάξει, πάει στον διάολο μέχρι εδώ, άμα έχεις περάσει τα 20 δεν σου φαίνεται και τόσο περίεργη αυτή η σκέψη) = έρωτας για πάντα (ε;;;) = αγάπη (αχ καραμέλα την κάναμε, πάει την ξεφτιλίσαμε την λέεεεξη) =  υποσχέσεις για κοινά όνειρα (εδώ είναι που έχεις αρχίσει να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο)

τότε άρχισε να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς γιατί θα βρεθείς στα σκαλιά της εκκλησίας και θα ψάχνεσαι να βρεις πως κατέληξες εκεί (ε με υπνωτικό στον καφέ ντεεε, όλα εγώ πρέπει να στα πω;;)

Και τι είναι το μίσος δηλαδή που το έχουν κάνει κι αυτό καραμέλα όλοι; Α ξύπνησα λίγο περίεργα σήμερα, τι να κάνω, τι να κάνω, ας πιω έναν καφέ κι ας μισήσω κάποιον. Δηλαδή έλεος, δεν μισείς βρε έτσι απλά τον άλλον, επειδή στην βάρεσε. Δηλαδή, προσωπικά, δεν μπορώ να πω πως μισώ κανέναν στην ζωή μου, ούτε πρώην φίλες που με στεναχώρησαν (που αυτό είναι ό,τι χειρότερο για μένα),  ούτε γκόμενους που μπορεί να με πλήγωσαν (δεν μ’ αρέσει αυτή η λέξη, σιγά μην με ξεκοίλιασαν κιόλας… άσε που καμιά φορά πληγωνόμαστε μόνοι μας αλλά ας μην αρχίσω τώρα αυτό το κράξιμο γιατί θα χάσω το θέμα) πόσο μάλλον κάποιον που γνώρισα χτες ή ακόμα περισσότερο που δεν γνώρισα ποτέ!!!

Άιντε άιντε, και μετά αναρωτιούνται (τα ίδια άτομα) γιατί γίνονται οι πόλεμοι. Αυτοί πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και νομίζουν πως τους μισούν οι πάντες χωρίς λόγο (και χωρίς να τους ξέρουν), φαντάσου τα κράτη με τόσα χρόνια ιστορίας και διαφωνιών τι θα σκέφτονται (άσχετο τελείως αλλά μου ήρθε και το πέταξα…).

Λίγο μέτρο βρε παιδιά δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ας μην γίνουμε Ξανθόπουλοι όλοι επειδή δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Δηλαδή όλα αυτά τα carpe diem και ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία κλπ μην τα παίρνουμε και τελείως κυριολεκτικά, δεν είναι φυσιολογικό σε 1 ώρα να αναπτύσσουμε συναισθήματα που χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν και μετά να έρχεται κι η συντέλεια του κόσμου, γι’ αυτό ζούμε τόσα χρόνια που ζούμε κι όχι μερικές ώρες όπως τα εφημερόπτερα  (ephemeroptera εδώ και εδώ – κοίτα τι βρίσκει κανείς άμα ψάχνει)…

Ε μα πια, βαρέθηκα να ακούω κλαψουρίσματα (δεν είμαι τελείως αναίσθητη αλλά μερικοί το παρακάνουν – κι έχουμε κι εμείς τα προβλήματά μας, δεν είμαστε όλο πεταλουδίτσες και συννεφάκια να το παίζουμε μελωδία της ευτυχίας και μητέρες Τερέζες, άντε)…

Εξαιρετικά αφιερωμένο σ’ όλους τους υπερβολικούς του κόσμου (και σε 2-3 αγαπημένα μου άτομα που ξέρω πως ήθελαν να το δουν δημοσιευμένο 😉 )…