Βέλγιο…

Όπως ίσως παρατήρησαν κάποιοι αναγνώστες έχω εξαφανιστεί τον τελευταίο καιρό. Αυτό συνέβη επειδή αποφάσισα κάποια στιγμή να αποδημήσω προς τον βορρά, έχω μια αγάπη στις βόρειες χώρες. Έτσι λοιπόν βρέθηκα στο Βέλγιο, μαζί με μια κολλητή μου, προς αναζήτηση εργασίας.

Κάποια στιγμή θα γράψω περισσότερα για αυτή την χώρα, όμως τώρα θέλω να σχολιάσω το θέμα της μετανάστευσης (ναι πάλι!!).

Στην Ελλάδα λοιπόν ακούω πολλούς που λένε διάφορα χαριτωμένα που τις περισσότερες φορές ξεκινάνε με την φράση «Δεν είμαι ρατσιστής και δεν έχω πρόβλημα με τους ξένους αλλά θέλω να πάνε όλοι από εκεί που ήρθαν γιατί…» και συνεχίζουν κάπως έτσι:

«…οι μετανάστες θα μας φάνε τις δουλειές» (παλιό αλλά διαχρονικό)

«…οι μετανάστες βρωμάνε» (δεν συμφωνώ βέβαια αλλά έστω, αν μύριζαν κανέλα και βανίλια δηλαδή δεν θα τους ενοχλούσαν;)

«…μπαίνω στο λεωφορείο και μαυρίζει το μάτι μου» (εμ κι εμείς δεν προσέξαμε τι εισάγαμε, αντί να φέρουμε Σουηδούς που είναι κατάξανθοι να ασπρίζει το μάτι μας…).

«… αυτοί που έρχονται εδώ είναι όλοι τεμπέληδες και εγκληματίες ενώ οι έλληνες όταν πήγαιναν/πάνε έξω δεν είναι έτσι, φέρονται αλλιώς, οι ξένοι τους καλούν και χαίρονται που τους έχουν κλπ» (ναι καλέ, πάρτυ κάνουν!!).

«…πας κάπου και δεν ακούς ελληνικά». (καταστροφή!!!! Έρχεται η αποκάλυψη και όλα τα σχετικά)

Κι ερχόμαστε τώρα στο Βέεεεελγιο… Εδώ λοιπόν έχουν αρχίσει να έρχονται σε κύματα οι μετανάστες. Και ως τώρα έχω δει 2 κατηγορίες Βέλγων (δεν έχω γνωρίσει και πολλούς βέβαια ακόμα):

Τους μη ρατσιστές:

Μας κοιτάνε λίγο περίεργα που αφήσαμε την ηλιόλουστη Ελλάδα κι ήρθαμε στο ψοφόκρυο αλλά κατά τ’άλλα είναι ευγενέστατοι, χαμογελαστοί, φιλικοί και κάποιοι αξιολάτρευτοι μη σας πω… Ρωτάνε με πραγματικό ενδιαφέρον για την κατάσταση στην Ελλάδα και σχολιάζουν με προβληματισμό την κατάσταση εδώ (έχουν κι αυτοί τα δικά τους). Τέλος πάντων είναι μια χαρά οι άνθρωποι, τους πάμε.

Τους ρατσιστές (πρέπει να δηλώσω πως ελάχιστους τέτοιους έχουμε γνωρίσει, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού):

Μας κοιτάνε σαν μετανάστες. Όπως κοιτάνε στην ελλάδα τους πακιστανούς. Όχι δεν τους νοιάζει από πού ήρθαμε, δεν τους νοιάζει το γιατί ήρθαμε, δεν τους νοιάζει που δεν είμαστε μαύρες (η φίλη μου είναι ανοιχτόχρωμη, ξανθιά, πράσινα μάτια κι έτσι), δεν τους νοιάζει το αν φοράμε καλά ρούχα κλπ. Τους ενοχλεί απλά που είμαστε στην χώρα τους. Τους ενοχλεί που περπατάμε στον δρόμο και δεν μιλάμε την γλώσσα τους, που θέλουμε να δουλέψουμε στις δουλειές τους, που αυξάνεται η εγκληματικότητα λόγω των μεταναστών.

Όχι δεν ήρθαμε εδώ για να κλέψουμε ούτε να βιάσουμε κανέναν, όμως για αυτούς δεν έχει διαφορά. Είμαστε μετανάστες. Όπως είναι και οι Μαροκινοί, οι Αλβανοί, οι Αφρικανοί και όλοι οι άλλοι μετανάστες. Κι έχουν δίκιο βέβαια, αυτό είμαστε. Και κάποιοι από τους μετανάστες πράγματι δημιουργούν προβλήματα. Όμως όχι όλοι προφανώς, αλλά οι ρατσιστές αυτό κάνουν, τσουβαλιάζουν.

Κι αυτό κάνουν και οι ρατσιστές στην ελλάδα. Θα ήταν πολύ καλό αν πριν πει ο καθένας την κακία του (γιατί κακίες είναι), σκεφτόταν λιγάκι πως αυτό που περνάει ο μετανάστης στην ελλάδα μπορεί να το περνάει ο έλληνας μετανάστης στο εξωτερικό. Πως σε κάποια πράγματα δεν υπάρχουν «αλλά», το «δεν είμαι ρατσιστής αλλά» είναι σα να λέω «είμαι παρθένα αλλά». Δεν υπάρχει αλλά. Ή είσαι ή δεν είσαι. Τα «βρωμάνε, κλέβουν, μιλάνε περίεργα» είναι απλά δικαιολογίες και η φυσική τάση των ελλήνων να εθελοτυφλούμε και να μην αντιμετωπίζουμε το πραγματικό πρόβλημα αλλά να βρίσκουμε την πιο εύκολη λύση.

Γιατί όχι, δεν είμαι τρελή, βλέπω και ξέρω πως υπάρχει πρόβλημα με την ανεξέλεγκτη μετανάστευση στην ελλάδα, όμως δεν φταίνε οι ξένοι για αυτό, φταίει το κράτος και κατά συνέπεια κι εμείς. Κι οι μετανάστες θύματα είναι σ’αυτή την ιστορία κι έτσι θα παραμείνουν αν δεν αντιμετωπιστεί η πραγματική αιτία του προβλήματος.

Αααα και κάτι τελευταίο.. Οι μετανάστες εδώ κάνουν κυρίως χειρονακτικές εργασίες, δουλειές που οι βέλγοι δεν θέλουν να κάνουν, πχ καμαριέρες σε ξενοδοχεία οι γυναίκες, μάγειρες οι άντρες. Κάποιοι που ήταν εδώ από παλιότερα βέβαια έχουν ενταχθεί στην κοινωνία και οι περισσότεροι έχουν δικιές τους δουλειές, εστιατόρια και night shops κυρίως. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως δεν έχουν πτυχία βέβαια, άλλη ιστορία… Υπάρχουν και κάποιοι που στοχεύουν σε εταιρίες και γραφεία κλπ. Guess what? Οι ρατσιστές δεν ενδιαφέρονται ούτε για τέτοιες λεπτομέρειες. Οι κακοί μετανάστες θα τους φάνε τις δουλειές (όοοοοοολοι μαζί) κλπ. Σας θυμίζει κάτι;

Ταξιδιωτικό Ημερολόγιο: Για να αγαπάς μια χώρα…

Για να αγαπήσω μια χώρα ουσιαστικά, χρειάζονται 2 πράγματα:

1ον, να ζήσω εκεί αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να μπορέσω να νιώσω λιγάκι την καθημερινότητα των κατοίκων της

2ον, να αγαπήσω τους κατοίκους της.

Ναι δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Ούτε ιστορία, ούτε υποδομές ούτε τίποτα. Βέβαια η κοινωνική κατάσταση στην χώρα αυτή έχει το χάλι της, όσο να’ναι επηρεάζεσαι λιγάκι. Όμως και πάλι, οι βασικοί παράγοντες (για μένα) είναι οι 2 που ανέφερα.

Έτσι αγαπάω την Ουαλία. Γιατί έζησα εκεί 3 χρόνια, σπούδασα, δούλεψα, γνώρισα Ουαλούς, την έζησα την χώρα για τα καλά. Κι αγαπάω την Αγγλία, γενικά το Ηνωμένο Βασίλειο, γιατί αφενός όλα τα μέρη που πήγα έμοιαζαν λιγάκι μεταξύ τους οπότε ήμουν παντού σαν στο σπίτι μου (την ουαλία εννοώ όταν λέω σπίτι μου) και αφετέρου έχω φίλους άγγλους που τους υπεραγαπώ και μου λείπουν πάρα μα πάρα πολύ.

Αυτό πρέπει να είναι Llanberis (τέλειο μέρος), είχαμε γυρίσει αρκετά εκείνη την μέρα και δεν θυμάμαι σίγουρα..

Όταν πήγα δεν το περίμενα ότι θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο. Προκατειλημμένη κι εγώ άκουγα Αγγλία και έβγαζα σπυριά – γι’αυτό κι επέλεξα να πάω στην Ουαλία, μιας κι είναι άλλη χώρα. Πόσο όμως τους αγάπησα τους άγγλους, περισσότερο κι από τους ισπανούς, σίγουρα περισσότερο από τους ιταλούς και σίγουρα περισσότερο από κάποιους έλληνες που γνώρισα έξω. Εντάξει δεν γνώρισα όλους τους άγγλους βέβαια, είναι όμως 8 άτομα με τα οποία ήρθα πολύ κοντά, με άλλους λίγο λιγότερο με άλλους λίγο περισσότερο. Και σ’αυτή την παρέα ήταν κι ένας Ιρλανδός, ένας Αφγανός, που έχει ζήσει στο Λονδίνο όλη του την ζωή, ένας Φιλιππινεζο –Ουαλός και μια κοπελιά από την Αλβανία που επίσης έχει ζήσει σχεδόν όλη της την ζωή στο Λονδίνο. Και την λατρεύω. Είναι ευγενική, καλή, έξυπνη και πραγματικά φίλη (και πάρα πολύ όμορφη). Κι όταν ακούω να μιλάνε άσχημα για τους αλβανούς μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι….

Γιατί αυτή η κοπέλα, όπως και οι Αγγλίδες της παρέας, όταν είχα ανάγκη στην Ουαλία ήταν δίπλα μου, όπως κανένας έλληνας δεν ήταν τότε. Γιατί όταν ήμουν μόνη μου άφησαν τα πάντα για να είναι μαζί μου συνέχεια, όταν το είχα ανάγκη με αγκάλιαζαν, προσπαθούσαν (11-12 άτομα) να με κάνουν να γελάσω. Κι όταν δεν ήταν καλά θα με έπαιρναν τηλέφωνο, βασιζόντουσαν πάνω μου όπως εγώ σ’αυτούς. Δεν χρειάστηκε καμία προσπάθεια να μπω στην παρέα τους. Με έβαλαν μόνοι τους από την 2η φορά που μιλήσαμε (μέναμε μαζί με κάποιους από αυτούς για ένα καλοκαίρι). Γιατί ήταν ανοιχτοί, δεχόντουσαν τους πάντες (βγαίναμε 20 άτομα κάθε φορά και βρίσκαμε άλλους τόσους όπου πηγαίναμε…), αρκεί να υπήρχαν κάποια κοινά στοιχεία – δεν ήταν σαν τους ψωνισμένους τους «μεσογειακούς» τύπους που όλοι οι άλλοι τους φαινόντουσαν «κρυόκωλοι».

Κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το ότι διάβαζαν. Τι διάβαζαν; Τα πάντα!! Κλασσική λογοτεχνία, ιστορικά, φαντασίας, περιοδικά, ό,τι έβρισκαν. Σχεδόν όλοι διάβαζαν το New Scientist και συζητούσαν συχνά για τα άρθρα του μετά και όλοι θυμόντουσαν τόσα πολλά πράγματα από το σχολείο που δεν το πίστευα κάθε φορά που το άκουγα. Εκτός του ότι οι κοπέλες ήταν της θεωρητικής κατεύθυνσης και παρόλα αυτά διάβαζαν το new scientist, θυμόντουσαν και πάρα πολλά από την φυσική και την χημεία στο σχολείο – και εννοείται τα πάντα από ιστορία. Ήταν χαρά να πηγαίνω στο σπίτι τους. Πάντα είχαν κόσμο, πάντα χάζευα τα βιβλία κι ας τα είχα ξαναδεί – του ενός κυρίως που ήταν όλα φαντασίας κι είχε και το absolute Sandman, το οποίο ήταν του από πάνω του αλλά το είχε κάτι αιώνες στο δωμάτιό του και το διάβαζα όποτε πήγαινα, και πάντα αυτός ο ένας που είχε όλα αυτά τα βιβλία μαγείρευε για όλους μας.. Α και σχεδόν πάντα παίζαμε επιτραπέζια. Αχ αυτό το articulate, μου έβγαζε την πίστη κάθε φορά, εδώ στα ελληνικά κι έχει κουλές λέξεις, που να το παίζεις και στα αγγλικά. Χάος! Και πολύ γέλιο.

Μ’αυτούς λοιπόν πέρασα και το πιο ενδιαφέρον, τρελό και περιπετειώδες σαββατοκύριακο στα 3 χρόνια που ήμουν εκεί και θα σας το διηγηθώ σύντομα. Το μόνο μου πρόβλημα τώρα πια είναι πως δεν μένουν όλοι μαζί πλέον (τέλειωσαν τις σπουδές μερικοί) και όποτε γυρίζω στο Η.Β δεν ξέρω πώς να τους βλέπω όλους, είναι σκορπισμένοι από δω κι από κει και θέλω έναν μήνα για να γυρίσω όλη την χώρα, είναι και μεγάλη πανάθεμά την. Το καλό είναι πως έχω «σπίτια» σχεδόν παντού τώρα, μόνο στην Σκωτία πρέπει να βρω κάποιον :p

Καλέ ναι, Ουαλία είναι!! Llanberdog λέγεται το μέρος κι έχει μια τεράστια παραλία!

Για να αγαπάς μια χώρα δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί σ’αυτήν. Ούτε να έχει γεννηθεί ο Πλάτωνας σ’αυτήν. Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, και θέτουν ανόητους όρους στο ποιος μπορεί και ποιος όχι να αγαπήσει μια χώρα, στο ποιο μέρος μπορεί κάποιος να θεωρήσει σπίτι του κι αν έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό. Τους λυπάμαι πραγματικά γιατί ζουν δηλητηριασμένοι και θα πεθάνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει την χαρά του να βρίσκεις το «σπίτι» σου εκεί που δεν το περιμένεις και τα «αδέρφια» σου εκεί που δεν το περιμένεις, έστω κι αν είσαι μετανάστης στην χώρα τους ή αυτοί στην δική σου…