Ευρωεκλογές 2009

Συνήθως δεν γράφω για τόσο πολιτικά θέματα, αλλά τώρα λέω να το επιχειρήσω… Το έχω σκεφτεί αρκετά το θέμα με τις ευρωεκλογές. Μην φανταστείτε ότι έχω καταλήξει κάπου, απλά το έχω σκεφτεί :p

Από πού να αρχίσω δεν ξέρω. Ουφ, πάμε κι όπως μου βγουν:

Τα αρνητικά της αποχής

Είναι 100% σίγουρο πως η πλειοψηφία των ηλίθιων ελληναράδων θα πάει με χαρά να ψηφίσει το αγαπημένο του κόμμα (=ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) γιατί τόσα χρόνια που μας κυβερνάνε έχουν αποδείξει την αξία τους και την απαράμιλλη ικανότητά τους να διοικήσουν ένα κράτος με ωριμότητα και υπευθυνότητα.

Εμείς τρελοί;; Γιατί το λέτε αυτό;;

Εμείς τρελοί;; Γιατί το λέτε αυτό;;

Δηλαδή η πλειοψηφία όσων ψηφίζουν είναι είτε ελαφρώς τρελοί ή ελαφρώς εγκληματίες. Γιατί μόνο αν είναι σε αφασία (1η περίπτωση) ή τα παίρνει από το κράτος (2η περίπτωση) μπορεί να θεωρήσει κανείς πως όντως αυτά τα 2 κόμματα μπορούν να κάνουν κάτι έστω και αμυδρά θετικό για την Ελλάδα. Βέβαια υπάρχουν φαντάζομαι και κάποιοι που ψηφίζουν για συναισθηματικούς λόγους, είχαν πιστέψει κάποτε σε μια ιδέα και ελπίζουν αιώνια πως θα πραγματοποιηθεί. Ε εντάξει, ρομαντικό να το πω, άσκοπο να το πω, ας δοκιμάζαμε και κάτι άλλο να το πω, άστο να πάει στο διάλο και ασχολίαστο θα το πω μάλλον….

Είναι πάντως βέβαιο πως η αποχή δεν θα επηρεάσει ιδιαίτερα αυτά τα κόμματα, γιατί οι δικοί τους ψηφοφόροι είναι ελαφρώς φανατισμένοι και θα πάνε να ψηφίσουν ο κόσμος να χαλάσει. Άρα όντως η αποχή υποστηρίζει τον δικομματισμό και βοηθάει στην διατήρηση της παρούσας κατάστασης (κατά την γνώμη μου).

Αντιθέτως αν όσοι δεν ψηφίζουν ψήφιζαν κάποιο μικρό (μικρό λέμε, όχι ΛΑΟΣ ή ΚΚΕ πχ) κόμμα, μάλλον θα έστελναν ένα μήνυμα αγανάκτησης του στυλ «έχουμε βαρεθεί να σας βλέπουμε και να σας ακούμε καραγκιόζηδες».

Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που ψηφίζω όταν ψηφίζω. Τους σιχαίνομαι αυτούς τους 2 και θα ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να τους σπάσω τα νεύρα με όποιον τρόπο μπορώ (σαν αισιόδοξο άτομο που είμαι βέβαια λέω πως χεσμένη με έχουν οπότε δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να τους σπάσω τα νεύρα – και φυσικά, κι εγώ αν είχα φάει τόσα λεφτά μετά δεν θα εκνευριζόμουν και πολύ εύκολα φαντάζομαι).

Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν ένα μικρό χρωματιστό πιονάκι... Τρα λα ρα λα λα...

Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν ένα μικρό χρωματιστό πιονάκι... Τρα λα ρα λα λα...

Τα αρνητικά της συμμετοχής

Τους σιχαίνομαι όλους! Μα όλους… Έχω βαρεθεί να τους ακούω, αφού να φανταστείτε, εγώ που σιχαίνομαι και την βία, έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ένα ούζι, μια βόμβα στην βουλή, όλα αυτά τέλος πάντων δεν ακούγονται τόσο άσχημες ιδέες πια… Κατά την γνώμη μου όλοι λένε μαλακίες. Όλοι (σχεδόν) θα πουν και μια σωστή κουβέντα που και που αλλά χάνεται στον χείμαρρο ασυναρτησίας και λάσπης που ξερνάνε όλοι τους. Θα παραδεχτώ ένα κόμμα που δεν θα σχολιάσει αρνητικά τους άλλους, που θα επικεντρωθεί στο να εξηγήσει στον κόσμο την θέση του και τις προτάσεις του, αλλά και τον τρόπο που έχει σκοπό να τις υλοποιήσει, χωρίς να ρίξει ούτε ένα μικρό βλεφαράκι στο τι κάνουν τα άλλα κόμματα, χωρίς να πει ούτε μια κακιά λεξούλα για τους αντιπάλους του. Σιγά μην γίνει κάτι τέτοιο. Α, επίσης θα παραδεχτώ ένα κόμμα που θα κοιτάξει το συνολικό συμφέρον του τόπου (και της ευρώπης μιας και μιλάμε για ευρωεκλογές) και θα αγνοήσει όσους ξεσηκωθούν γιατί θίγονται προσωπικά – αυτό το λέω γιατί θεωρώ πολλές φορές πως ο λαός είναι κοντόφθαλμος και φέρεται εγωιστικά, ξεσηκώνεται όταν θεωρεί πως χαλάει η βολή του, άσχετα με το αν κανονικά πρέπει να χαλάσει για να πάμε μπροστά….

Όποιος μου βρει ποιος γνωστός Έλληνας πολιτικός είναι αυτός, κερδίζει κουλουράκι!!

Όποιος μου βρει ποιος γνωστός Έλληνας πολιτικός είναι αυτός, κερδίζει κουλουράκι!!

Τα κόμματα κάνουν φασαρία, προτάσεις όμως δεν ακούω. Άμα είναι έτσι να κάνω κι εγώ κόμμα, και να φωνάζω ξέρω και προτάσεις δεν έχω. Και πλάκα πλάκα 1-2 προτάσεις μπορεί να κατέβαζα, καλύτερα από αυτούς θα τα πήγαινα πάντως.

Δεν πιστεύω πως έχει κάποιο κόμμα αγνές προθέσεις, έχω χάσει κάθε αισιοδοξία όσον αφορά την πολιτική, αλλά θεωρώ πως η μάζα σ’αυτή την περίπτωση έχει δύναμη να ασκήσει τις σωστές πιέσεις. Ξέρει κανείς όμως ποιες είναι οι σωστές πιέσεις; Όλοι κοιτάνε την πάρτη τους ως συνήθως. Και ως πότε πια να ψηφίζω κόμματα που δεν μ’αρέσουν απλά και μόνο γιατί είναι λιγότερο χάλια από τα υπόλοιπα;;;; Κι επίσης ό,τι και να λέμε, η πλειοψηφία δυστυχώς θα είναι πάντα κολλημένη μεταξύ των 2 μεγάλων κομμάτων (δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεται ο κόσμος, πραγματικά…)

Γενικότερο κράξιμο

Αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα ίσως είναι πως είναι κολλημένοι. Ας υποθέσουμε πως λέει ένας δεξιός μια καλή πρόταση. Θα πέσουν πάνω του όλοι οι υπόλοιποι να τον φάνε γιατί είναι δεξιός. Την πρόταση την έχουν όλοι χεσμένη, μόνο το ότι είναι δεξιός μετράει. Ας υποθέσουμε τώρα πως λέει ένας αριστερός μια καλή πρόταση. Θα πέσουν όλοι πάνω του να τον φάνε (ακόμα και οι αριστεροί) γιατί είναι αριστερός (αλλά όχι της ίδιας αριστεράς όπως οι άλλοι αριστεροί). Και πάλι η πρόταση είναι άνευ σημασίας για αυτούς.

Ε άι σιχτίρ, έχουν καταντήσει να λένε όχι και ναι αντανακλαστικά, ανάλογα με το ποιος μιλάει, άσχετα με το τι λέει. Στην ίδια χώρα ζούνε όλοι, υποτίθεται πως αν ήθελαν το καλό της θα έπρεπε να μπορούν να συμφωνήσουν σε κάτι. Α, ξέχασα, συμφωνούν πολλές φορές, όταν πρόκειται για τα βουλευτικά δικαιώματα, μισθούς κλπ…

Κάπως έτσι νιώθω ώρες ώρες...

Κάπως έτσι νιώθω ώρες ώρες...

Επίσης μου την σπάνε οι διαφημίσεις, τα debate και οι συγκεντρώσεις στο κέντρο, τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά ρε γαμώτο;;;;; Αι στο καλό με τους μαλάκες, χαλάνε του κόσμου τα λεφτά σε αηδίες, μας πρήζουν, κατεβαίνεις κάτω και σε πιάνει πονοκέφαλος, και δεν λένε τίποτα ουσιαστικό!! Έχουμε αντικαταστήσει τα επιχειρήματα με πανηγύρια και υπάρχουν άνθρωποι που την βρίσκουν έτσι… ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ;;;

Γιατί έχουμε τόσο ακραίες τάσεις στην Ελλάδα; Γιατί πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν τόσες επιλογές;;;; Και γιατί νιώθω πως κανείς από όλους αυτούς δεν θέλει να πάει μπροστά η χώρα αλλά όλοι θέλουν να πάμε πίσω με τον τρόπο τους;;;

Σκέψεις για την Ευρώπη

Κι έπειτα τώρα μιλάμε για Ευρώπη. Ποιον να στείλεις; Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάποια τρομερά καλά στοιχεία και κάποια πολύ αρνητικά (όσον αφορά τις πολιτικές της). Οι επιλογές μας είναι:

α) άτομα που από το πολύ γλείψιμο στους ευρωπαίους η γλώσσα τους φτάνει στην Γαλλία και θα δεχτούν τα πάντα

β) άτομα που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση πληγή για την Ελλάδα και δεν θα δεχτούν τίποτα

Τουλάχιστον εμένα αυτή η εντύπωση μου δίνεται. Χάλια και οι 2 επιλογές, η Ε.Ε. δεν είναι σταθερή και για μένα είναι μεγίστης σημασίας το να την σταθεροποιήσουμε, όλα τα μέλη κράτη βέβαια όχι όμως εμείς, αλλά δεν το βλέπω να πηγαίνει καλά το πράγμα…

Κλασσικά όλοι ξέρουν να κρίνουν αλλά εντελώς επιφανειακά. Νομίζουν πως οι αλλαγές θα γίνουν από την μια στιγμή στην άλλη και χωρίς κανένα κόστος… Νομίζουν πως ένα λάθος ισοδυναμεί με πλήρη ανικανότητα ή/και κακές προθέσεις. Επίσης ό,τι και να γίνεται στην Ευρώπη, στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται ποτέ σωστά, αυτό πια θα έπρεπε να το ξέρουμε, κι έτσι τα κρίνουμε όλα φιλτραρισμένα με το φίλτρο της αποτυχίας…

Ωπ, να μια καλή ιδέα!!

Ωπ, να μια καλή ιδέα!!

Ουφ, λίγο αχταρμάς μου βγήκε τελικά… Δεν ξέρω, αυτά τα θέματα πάντα με εκνευρίζουν. Διάβασα μερικά πολύ ωραία άρθρα πάνω στο θέμα, που δεν τα θυμάμαι όλα τώρα, γι’αυτό θα βάλω μόνο τα 4 που θυμάμαι:

Ένα υπέρ της συμμετοχής:

http://ellinaki.blogspot.com/

Ένα υπέρ της αποχής:

http://kleitor.blogspot.com/2009/05/blog-post_29.html

Ένα με μια πρόταση:

http://prkls.blogspot.com/2009/06/blog-post_6710.html

Κι ένα με απ’όλα

http://kopria.blogspot.com/2009/06/to-vote-or-not-to-vote-this-is-question.html

Ακούω απόψεις!!!

Advertisements

Ποιος είναι πιο ηλίθιος;

Τα αναπάντητα ερωτήματα της ανθρωπότητας (και μερικές σκόρπιες σκέψεις που έτυχε να περνάνε):

Ποιος είναι πιο ηλίθιος;

Αυτοί που τα ρίχνουν ο ένας στον άλλο ή εμείς που τα χάβουμε όλα;;;

Αυτοί που έχουν δώσει 1000 εκδοχές για το γεγονός (αυτή η σφαίρα πια, πολύ μυστήρια, πέρα δώθε πάει, αναποφάσιστη) ή εμείς που τους έχουμε επιτρέψει να λένε τέτοιες αηδίες;

Ο Κούγιας που προκαλεί ανελέητα ή εμείς που επιτρέπουμε όχι μόνο να υπάρχουν τέτοια άτομα αλλά να αποκτούν και σημαντικές θέσεις στην κοινωνία μας;

Αυτοί που βρήκαν ευκαιρία να προβάλουν το κόμμα τους ή εμείς που τους ψηφίζουμε συνεχώς;

Τα κανάλια που λένε ό,τι θέλουν αρκεί να αυξήσουν την ακροαματικότητά τους και προσπαθούν με πάθος να μεγαλοποιήσουν και δραματοποιήσουν την κάθε κατάσταση τρομοκρατώντας τον κόσμο ή ο κόσμος που τρομοκρατείται όντως και πιστεύει πως φταίνε οι αλήτες που ξαφνικά (!!) τους την βάρεσε κι είπαν να τα κάψουν όλα;

(Είναι γεγονός πως μια χώρα δεν καταστρέφεται από την μια στιγμή στην άλλη.. Ούτε και σώζεται από τη μια μέρα στην άλλη… Και ποτέ δεν φταίει μόνο ένας.

Έχω πολλές ενστάσεις για τον τρόπο που σκέφτεται και πράττει ο λαός αλλά αυτό δεν είναι κατάλληλη στιγμή να συζητηθεί τώρα. Τώρα πρέπει να επικεντρωθούμε στα σούργελα που μας διοικούν και στους άχρηστους που τους επιτρέπουμε να έχουν εξουσίες και όπλα. Όμως θα πρέπει να συζητηθεί κάποια στιγμή γιατί δεν φτάνει μόνο να φωνάζουμε για αλλαγές, πρέπει να προτείνουμε και λύσεις.)