The only chains that exist are in your mind

Ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει αγανακτήσει.

Κάποιοι απλά επειδή ενοχλήθηκαν προσωπικά, τους έβγαλαν βίαια από το βόλεμά τους.  Καλά να πάθουν, όταν οι άλλοι είχαν προβλήματα αυτοί τους έκριναν από την ασφάλειά τους. Τώρα που «τρέμουν» πολλές θέσεις όλοι ξαφνικά έχουν παράπονα και θέλουν στήριξη.

Άλλοι πάλι έχουν αγανακτήσει εδώ και καιρό και φωνάζουν εδώ και καιρό, όχι μόνο για τα δικά τους προβλήματα αλλά και για τα προβλήματα των άλλων.

Δεν ξέρω σε ποια από τις 2 κατηγορίες ανήκουν οι παρακάτω, πάντως αυτό που κάνουν μ’αρέσει πολύ. Είναι ένας πρωτότυπος τρόπος διαμαρτυρίας (οι πορείες έχουν καταντήσει παράδοση πια, σαν την μαγειρίτσα) και «χτυπάει» εκεί που πρέπει. Στοχεύει στην αφύπνιση του κόσμου, κι αυτό χρειαζόμαστε: να ξυπνήσουμε, να δούμε τι συμβαίνει και τι φταίει κι όχι να αναμασάμε έτοιμους και απαρχαιωμένους λόγους άλλων. Οι περισσότερες διαμαρτυρίες διεκδικούν δικαιώματα (χωρίς να έχουν πάντα την σωστή κατεύθυνση ή τις σωστές απαιτήσεις κατά την γνώμη μου), πόσες όμως διαμαρτυρίες διεκδικούν την κριτική σκέψη που τόσο έξυπνα μας έχουν στερήσει;

Επίσης δεν μπορώ να μην πω και την κακιούλα μου για τους ελληνάρες. Λένε πολλοί πως εμείς εδώ είμαστε οι «επαναστάτες» και στις άλλες χώρες είναι τα πρόβατα. Κι όμως έχουν γίνει – και γίνονται – τόσα πράγματα, τόσες κινήσεις σε άλλες χώρες που ούτε που μας περνάνε από το μυαλό. Και για μερικές δεν μαθαίνουμε και ποτέ τίποτα.

Μπορεί να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα, όμως και το να κλείνει κανείς τα φώτα για μια ώρα ή να κατεβαίνει σε μια πορεία κάθε βδομάδα κλείνοντας τους δρόμους δεν έχει αποδειχτεί πιο αποτελεσματικό ως τώρα.

Ας κάνουμε μια μήνυση να πάει καλά η μέρα!!

Άλλο ήθελα να βάλω σήμερα αλλά τελικά άλλο θα βάλω. Και για όλα φταίει ο Διαγόρας :p

Διάβασα λοιπόν στο ιστολόγιο του Διαγόρα πως την Τετάρτη 18/2 θα εκδικαστεί η υπόθεση του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Μια ιστορία που είχε ξεκινήσει το 2006 και πρόσφατα μάλιστα αναρωτιόμουν τι να έχει γίνει μ’αυτό γιατί το είχα παρακολουθήσει λιγάκι τότε.

Για όσους δεν ξέρουν τι είχε συμβεί:

Υπήρχε μια φορά κι έναν καιρό ένα ιστολόγιο, το FunEl, θέμα του οποίου ήταν ο Δημοσθένης Λιακόπουλος. Όπως ίσως μπορεί να καταλάβει (εύκολα) κάποιος το ιστολόγιο είχε έντονα χιουμοριστικό χαρακτήρα και έκραζε αρκετά τα διάφορα που βγαίνουν από το στόμα του Λιακόπουλου.. Και έτσι λοιπόν, ο εν λόγω «κύριος» ενοχλήθηκε και θέλησε να κάνει μήνυση κατά αγνώστων.

censorship

1ο τραγικό σημείο της υπόθεσης: Δεν μπορείτε πια να λέτε την γνώμη σας φίλοι και φίλες, οοοοόχι, γιατί αν εσείς πχ πιστεύετε ότι λέω μαλακίες και τολμήσετε να το εκφράσετε δημόσια μπορώ να σας κάνω μήνυση. Ναι ναι… Τι; Ελευθερία λόγου; Τι είναι αυτό; Ελευθερία λόγου έχουν μόνο μερικοί που καταφέρνουν να βγουν στα κανάλια, εμείς οι κοινοί θνητοί καλύτερα να το βουλώσουμε…

Και συνεχίζοντας, το καλοκαίρι του 2006 συνελήφθη ο Αντώνης Τσιπρόπουλος επειδή ο συναθροιστής του (aggregator) αναδημοσίευε τα ποστ από το blog του FunEl! Καταπληκτικό; Λογικό; Πάρα πολύ λογικό, γιατί πως του ήρθε τώρα του συναθροιστή να το κάνει αυτό; Ε; Ε; Μήπως γιατί αυτό κάνει γενικότερα;;; Άντε καλέ, δικαιολογίες…

Ο συναθροιστής που λέτε (από ό,τι κατάλαβα), μαζεύει διάφορα άρθρα, τίτλους εφημερίδων, κουκιά, ό,τι του ζητήσεις τέλος πάντων και τα εμφανίζει σε μια τοποθεσία για να σε διευκολύνει στο να τα παρακολουθείς και να τα διαβάζεις.

2ο τραγικό σημείο: Μπορεί ο καθένας να σου κάνει μήνυση αγαπητέ φίλε (και φίλη) επειδή κάποιος άλλος είπε κάτι και αυτό το κάτι εμφανίστηκε στο ιστολόγιό σου/ιστότοπό σου, feed reader σου, whatever. Οπότε πρέπει να σας πω ότι από δω και πέρα τα σχόλια θα λογοκρίνονται αυστηρά και κάθε ύποπτη λέξη θα απομακρύνεται (θα έχουν μόνο άρθρα και συνδέσμους μάλλον δηλαδή) γιατί δεν θέλω να με τρέχουν στα δικαστήρια επειδή μπορεί κάποιος να προσβάλλει κάποιον εύθικτο….

bl0516-censorship

Ρε δεν πάμε καλά σαν χώρα… Κι αντί να του πουν, «τι λέτε κύριε Λιακόπουλε, είστε στα καλά σας; Θα κάνουμε μήνυση σ’έναν άσχετο επειδή εσείς προσβληθήκατε από κάποιον άλλον; Θα μας πάρουν με τις ντομάτες και υπάρχει και κάτι που λέγεται ελευθερία λόγου μέσα στην όλη υπόθεση», όοοοχι, όχχχι, αντί να κάνουν αυτό τραβολογάνε τον άνθρωπο στα δικαστήρια…

Που σου’ρχεται δηλαδή να πάρεις την πρώτη σελίδα που σου βγάζει το google αν ψάξεις για aggregators και να τους την τρίψεις στην μούρη (μαζί με την οθόνη), μπας και καταλάβουν πως λειτουργεί και πόσο παράλογοι είναι. Που πάτε ρε καραγκιόζηδες; Εδώ δεν λογοκρίνουμε τον κάθε ένα που βγαίνει στην τηλεόραση και λέει ό,τι του κατέβει θα λογοκρίνουμε τους συναθροιστές;;; Εγώ λέω να λογοκρίνουμε τα πάντα, ίντερνετ, βιβλία, μη σας πω να μην μιλάμε κι όλας, τί το θέλουμε, τόση φασαρία έχει έτσι κι αλλιώς, ας σκάσουμε μπας και ησυχάσουμε…

censorship

Επειδή με έπιασε η πολυλογία μου (ε μα δεν μπορώ συγχύζομαι με κάτι τέτοια), λέω να σκάσω όντως τώρα και να σας δώσω τον σχετικό σύνδεσμο:

http://metablogging.gr/archives/2181

όσοι έχετε όρεξη κάντε αυτό που λέει στο τέλος, διαδώστε το, και σχολιάστε εκεί.

(οι εικόνες είναι από τους παρακάτω ιστότοπους – με την σειρά που εμφανίζονται:

http://hemasunder.wordpress.com/2008/01/25/censorship-causes-blindness/

http://www.connexions.org/CxLibrary/CX5448.htm

http://www.honestmediatoday.com/archives_09.htm)

Θανατική ποινή;

ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ. Και των βασανιστηρίων πριν εκτελεστεί το κάθε τέρας. 2 παραδείγματα:

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_13/02/2009_267285

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_07/02/2009_266535

(Η γυναίκα του 2ου είπε στην τηλεόραση πως δεν έχει γνωρίσει καλύτερο άνθρωπο. Μπράβο της, να τον χαίρεται.. Δεν το πιστεύω ότι ακούω τέτοια πράγματα… Δεν πάμε καλά σαν κοινωνία πάντως…)

Μια ιστορία….

Μια ιστορία φαντασίας για έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο όμορφο και γλυκό. Την βρήκα στην Athens Voice της Πέμπτης και νομίζω πως αξίζει να την διαβάσουν όλοι…

«Ο Α. είναι ένα νεαρό αγόρι 15 χρονών, συναντιέται με τους φίλους του και πηγαίνουν βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Είναι Σάββατο βράδυ, γύρω στις 9. Η πιο συνηθισμένη βόλτα της ηλικίας του. Αυτή που ακόμα και οι αγχωμένοι για το μέλλον του γονείς του επιτρέπουν. Αλλά είναι λογικό, γιατί είναι 15 χρονών.

Στο δρόμο η παρέα συναντά δύο αστυνομικούς σε περιπολία. Αρχίζουν να τους χλευάζουν, τους κοροϊδεύουν. Βρίζουν τους δύο αστυνομικούς τόσο ως πρόσωπα όσο και ως ρόλους. Αλλά είναι θεμιτό, γιατί είναι 15 χρονών.

Οι δύο αστυνομικοί, χρησιμοποιώντας το μεγάφωνο του περιπολικού ζητούν από τους νεαρούς να συνεχίσουν το δρόμο τους. Τα παιδιά συνεχίζουν να τους κοροϊδεύουν, αλλά είναι φυσιολογικό, είναι 15 χρονών.

Οι αστυνομικοί, βλέποντας ότι οι νεαροί επιμένουν, εισέρχονται στο περιπολικό και συνεχίζουν αυτοί την περιπολία τους. Καθώς απομακρύνονται, τα παιδιά τους πετάνε μπουκάλια με νερό, νεράντζια που κόβουν από τα δέντρα, τα χαλίκια που βρίσκουν στο δρόμο. Αλλά είναι ζωντανό, γιατί είναι 15 χρονών.

Το περιπολικό χάνεται στο δρόμο και οι νεαροί βρίζοντας και γελώντας συνεχίζουν το δρόμο τους. Πάνε να βρουν τα κορίτσια. Όταν τις συναντούν, ο Α. αρχίζει να διηγείται την ιστορία. Λέει πως συνάντησαν «κάτι μπάτσους και τους γάμησαν». «Να φανταστείς, λέει κοιτώντας το κορίτσι που γουστάρει, ότι το έβαλαν στα πόδια και ακούστηκαν κατά λάθος από το μεγάφωνο να λένε “πάτα γκάζι, ρε μαλάκα…”. Λέει ψέματα για να εντυπωσιάσει το κορίτσι, αλλά είναι γλυκό γιατί είναι 15 χρονών.

Και οι φίλοι του τον καλύπτουν. Λένε κι αυτοί κι άλλα. Όλοι μαζί διηγούνται ιστορίες και, δυο τρεις ώρες αργότερα, αρχίζουν να περπατάνε «προς τα πίσω». Κατά τη μία και έξω από το σπίτι της κοπέλας, ο Α. σκύβει να την φιλήσει και κείνη του λέει «εντάξει, αλλά δεν θα μου ξαναπείς ψέματα, ορκίζεσαι…;». Τον είχε καταλάβει, αλλά είναι γοητευτικό γιατί είναι 15 χρονών.

Εκείνος την φιλάει, πιο πολύ για να μην τον κοιτά και ντρέπεται, και λίγο μετά φτάνοντας σπίτι λέει στη μάνα του. «Μάνα, σήμερα πλάκωσα έναν μπάτσο και φίλησα ένα κορίτσι. Αλλά το ένα από τα δύο είναι ψέματα!». Η μάνα του γελάει. Ξέρει ότι ο γιος της είναι ερωτευμένος και ότι λέει ψέματα, αλλά είναι όμορφο γιατί είναι 15 χρονών.

Την επόμενη μέρα ο Α. ξυπνάει στο σπίτι του. Διαβάζει, πάει για μπάλα, κάνει βόλτες έξω από το σπίτι της κοπέλας. Καιρό μετά, έχει σπουδάσει, έχει ξεχάσει την ιστορία, αλλά όχι την κοπέλα, και θυμάται πως ήταν να είσαι 15 χρονών, όχι μόνο γι’ αυτά που έκανε, αλλά και γιατί μέσα του ακόμα έτσι νιώθει. Είναι πάντα (όπως όλοι μας) 15 χρονών.

Ζει σε μια άλλη κοινωνία. Υγιή. Σε έναν κόσμο που σου επιτρέπει να είσαι ίσως και για πάντα 15 χρονών.

-Δ.Μ.»

H νέα γενιά

Αμάν πια με την νέα γενιά!! Που δεν έχουν σεβασμό, που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, που είναι όλη την μέρα σ’έναν υπολογιστή..

Μπορεί η κάθε γενιά να συνειδητοποιήσει ότι αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο ηλίθιο τρόπο;; Πάντα οι προηγούμενοι βρίσκουν κάτι κακό να πουν για τους επόμενους, μπράβο βρε, είναι πολύ «δύσκολο» να κατηγορείς αδιάκοπα κάποιον για την κάθε βλακεία που σου περνάει από το μυαλό…

Και φυσικά σιγά μην κάτσουν να σκεφτούν όλοι αυτοί που αγανακτούν με τους νέους πως και αυτοί ήταν κάποτε νέοι κι άκουγαν τα ίδια από τους μεγαλύτερους.

Ακόμη χειρότερα, σιγά μην κάτσει κανείς να σκεφτεί πως η νέα γενιά δεν ξεφύτρωσε ξαφνικά, δεν ξύπνησε μια ωραία μέρα και είπε ας μην κάνω τίποτα, ας μην έχω σεβασμό και όλα τα ωραία που της καταλογίζουν… Οι νέοι ζουν σ’έναν κόσμο που φτιάξαμε εμείς, όλοι οι προηγούμενοι. Αν είναι αδιάφοροι, δεν έχουν γνώσεις, αγάπη για το διάβασμα και διάφορα από τα χίλια μύρια για τα οποία τους κατηγορούν ποιος φταίει; Ποιος πρέπει να τους δώσει κίνητρο, ώθηση, να τους δείξει ένα μονοπάτι (χωρίς όμως να έχει και την απαίτηση να το ακολουθήσουν); Κι αν κάνουν λάθη είναι φυσιολογικό και σωστό και επιθυμητό, μόνο έτσι θα βρουν τι πραγματικά θέλουν.

Είναι παράλογο και ηλίθιο να απαιτεί κανείς να ακολουθήσουν οι επόμενοι τα βήματά του, ο καθένας ζει την δικιά του ζωή. Είναι ακόμη πιο ηλίθιο να κατηγορεί απλά τις επόμενες γενιές χωρίς να προσπαθεί να δει που έκανε ο ίδιος λάθος και χωρίς να έχει πρόθεση να βοηθήσει τους νέους κι όχι να τους στήσει στον τοίχο και να τους πυροβολεί (μεταφορικά και κυριολεκτικά….). Έτσι προς όλους όσους θέλουν να το παίξουν «δάσκαλοι», κοιτάξτε τα χάλια σας και αφήστε τα παιδιά ήσυχα:

Pink Floyd

Another Brick in the Wall – Part 2

We don’t need no education
We dont need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it’s just another brick in the wall.
All in all you’re just another brick in the wall.

We don’t need no education
We dont need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it’s just another brick in the wall.
All in all you’re just another brick in the wall.

«Wrong, Do it again!»
«If you don’t eat yer meat, you can’t have any pudding. How can you
have any pudding if you don’t eat yer meat?»
«You! Yes, you behind the bikesheds, stand still laddy!»

Και προς όλους τους νέους:

Judas Priest

Breaking the Law

There I was completely wasting, out of work and down
All inside its so frustrating as I drift from town to town
Feel as though nobody cares if I live or die
So I might as well begin to put some action in my life

Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law

So much for the golden future, I cant even start
Ive had every promise broken, theres anger in my heart
You dont know what its like, you dont have a clue
If you did youd find yourselves doing the same thing too

Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law

You dont know what its like

Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law
Breaking the law, breaking the law

Breaking the law

Ομοφυλοφιλία

Κάποιοι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ερωτικές προτιμήσεις. Πολλοί από αυτούς λένε πως αυτή η διαφοροποίηση φάνηκε από το δημοτικό ή και πιο πριν, από νωρίς πάντως, και δεν έχω κανέναν λόγο να μην τους πιστέψω. Σε κάποια ηλικία τα παιδάκια αρχίζουν να νιώθουν κάτι διαφορετικό για ένα παιδάκι και συνειδητοποιούν πως αυτό δεν είναι το ίδιο με αυτό που νιώθουν για όλους τους υπόλοιπους φίλους τους. Συνήθως αυτό το συναίσθημα εκδηλώνεται για άτομα του άλλου φύλου, μπορεί όμως να εκδηλωθεί για άτομα του ίδιου φύλου.

Πως μπορεί κάποιος να πει πως αυτό είναι ανωμαλία; Πάρα φύσην; Αρρώστια; Που μπορεί να στηρίξει κάποιος αυτές τις ιδέες; Είναι δυνατόν κάτι που νιώθει ένα παιδάκι να είναι ενάντια στην φύση του; Μα είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα η ερωτική έλξη, πως μπορούμε να την καταδικάσουμε ως λάθος; Προφανώς αφού συμβαίνει είναι μέρος της φύσης. Δεν είναι μία μεμονωμένη περίπτωση για να πει κανείς πως έτυχε.

Ακόμη και οι άνθρωποι που το ανακαλύπτουν πιο μεγάλοι, είναι πολύ πιθανόν να το αρνούταν στους ίδιους τους εαυτούς τους για χρόνια γιατί δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό, ακριβώς επειδή πολλοί το αντιμετωπίζουν σαν μια ανωμαλία και δεν είναι ευχάριστο για κανέναν να ξέρει πως οι άλλοι τον κοιτάζουν λες κι είναι κάτι που κατά λάθος υπάρχει.

Η ευσυνείδητη κοινωνία μας που νοιάζεται για τους ανθρώπους δεν έχει πρόβλημα να προκαλεί τόσες ψυχολογικές πιέσεις σε ένα άτομο αρκεί να μην χαλάει η “ωραία” εικόνα της. Μια εικόνα που μόνο ωραία δεν είναι γιατί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώθουν καλά για τους εαυτούς τους και προφανώς αυτό το καταφέρνουν πιο εύκολα με το να υποβιβάζουν τους άλλους παρά με το να προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι και να κάνουν κάτι σημαντικό.

Πολλοί άντρες τρελαίνονται όταν τους μιλάνε για ομοφυλόφιλους, τους θεωρούν μίασμα και το δείχνουν με τον πιο έντονο τρόπο. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως έχουν τρομερή ανασφάλεια και χρειάζεται επιβεβαίωση ο αντρισμός τους, συνήθως όσοι αντιδρούν τόσο έντονα έχουν κάτι να κρύψουν. Μπορεί βέβαια να είναι και από απλό αποβλάκωμα που έχει προκληθεί από την γνωστή χρόνια πλύση εγκεφάλου.

Χτες το βράδυ στην Ζούγκλα ο κύριος Αλέφαντος εξέφρασε έντονη δυσαρέσκεια για τους ομοφυλόφιλους. Είπε πως αυτό το φαινόμενο (;;) καταστρέφει την κοινωνία μας, πως πρέπει να τους κρεμάσουμε στο Σύνταγμα, μαζί με τον δήμαρχο που δέχτηκε να τους παντρέψει. Είπε επίσης πως δεν είναι δυνατόν να τους αφήνουμε να «βγάζουν τα μάτια τους» (νομίζω πως αυτή την φράση χρησιμοποίησε) στο Σύνταγμα και να βλέπουν τα παιδιά μας. Μάλλον αναφερόταν σε φιλί γιατί σεξ στο Σύνταγμα δεν αφήνουν κανέναν να κάνει από όσο ξέρω, άσχετα με τον ερωτικό του προσανατολισμό.

Προφανώς τέτοιες δηλώσεις είναι ακραίες και λίγοι κάθονται να σκεφτούν πως μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος όταν ακούει τέτοια πράγματα για τον εαυτό του, για κάτι που νιώθει και που δεν μπορεί να αλλάξει φυσικά γιατί απλά έτσι είναι, έτσι γεννήθηκε. Και δεν έχει κανέναν ουσιαστικό λόγο για να το αλλάξει, είναι σαν να θέλει να αλλάξει το ότι έχει δύο χέρια. Επίσης λίγοι σκέφτονται πως τέτοιες δηλώσεις είναι επικίνδυνες, γιατί φανατίζονται μερικοί μερικοί και μπορεί να μην περιοριστούν στις λεκτικές επιθέσεις και να προκαλέσουν και σωματικό κακό στους ομοφυλόφιλους – όχι ότι το ψυχολογικό δεν είναι σημαντικό βέβαια.

Και έρχομαι στο μεγάλο ερώτημα. Γιατί έχουν κάποιοι πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους; Προσπαθώ να καταλάβω αλλά αδυνατώ…

Γιατί είναι διαφορετικοί; Μόνο για αυτό; Μα δεν είναι σοβαρός λόγος από μόνος του, και κάποιος που είναι 2,10 είναι διαφορετικός αλλά δεν τον μισεί κανείς (μάλλον)..

Γιατί τους τρώνε τους άντρες/τις γυναίκες; Αυτό δεν στέκει γιατί αν κάποιος θέλει κάποιον που είναι ομοφυλόφιλος ε μάλλον δεν έχει και πολλές ελπίδες έτσι και αλλιώς…

Γιατί φοβούνται μήπως γίνουν τα παιδιά τους ομοφυλόφιλα; Αφενός δεν είναι ασθένεια, δεν κολλάει, οπότε αν είναι να γίνουν δεν έχει σχέση με το αν έχουν δει ποτέ ομοφυλόφιλο στη ζωή τους ή όχι. Αφετέρου, αν δεν υπήρχε όλη αυτή η κοινωνική προδιάθεση που καταδικάζει την ομοφυλοφιλία δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα και φυσικά καμία κοινωνική κατακραυγή απέναντι σε κάποιον με διαφορετικές προτιμήσεις, οπότε και τα παιδιά του παραδείγματος δεν θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην ζωή τους, όσον αφορά αυτό το θέμα τουλάχιστον.

Κάνανε αγωγή κατά του Δημάρχου που πάντρεψε τα δύο ομοφυλόφιλα ζευγάρια και των ίδιων των ζευγαριών. Με ποια λογική; Από την μία τα ανθρώπινα δικαιώματα λένε πως είναι παράνομο να γίνονται διακρίσεις. Από την άλλη κάποιος έκανε μήνυση σε κάποιον που αρνήθηκε να κάνει διάκριση εις βάρος συνανθρώπου του. Μιλάμε για παράλογες καταστάσεις, εξωπραγματικές. Και όπως αναφέρεται και στον σύνδεσμο που παραθέτω παρακάτω, αυτό ΕΙΝΑΙ παραβίαση των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ακόμα χειρότερα είναι μέγιστη ένδειξη έλλειψης σεβασμού απέναντι στην αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου.

Με την ίδια λογική τελικά τείνω να συμφωνήσω υπέρ της υιοθεσίας για ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Δηλαδή μια γυναίκα που δεν θέλει να παντρευτεί ή έχει χωρίσει και δεν θέλει να ξαναπαντρευτεί δεν μπορεί να κάνει παιδί; Ή να υιοθετήσει ένα παιδί; Κι αυτή η γυναίκα δεν μπορεί να αποφασίσει να ζήσει με την κολλητή της, ή τη ξαδέρφη της γιατί είναι πιο εύκολο και μοιράζονται τα έξοδα και τις ευθύνες; Διαφέρει πολύ αυτό από την περίπτωση που αυτές οι γυναίκες είναι ζευγάρι; Κι όλα αυτά αλλάζουν πολύ αν στην πρόταση όπου γυναίκα βάλει κανείς την λέξη άντρας; Το αν θα παρέχουν στο παιδί καλή ανατροφή και σωστό περιβάλλον εξαρτάται καθαρά από τα άτομα, τόσα παιδιά μεγαλώνουν στις παραδοσιακές οικογένειες και είναι προβληματικά γιατί οι γονείς τους είναι άχρηστοι, το φύλο δεν παίζει καμία απολύτως σημασία.

Το μόνο εμπόδιο που υπάρχει είναι πως τα παιδιά ίσως να αντιμετωπίσουν δυσκολίες αποδοχής από τους γύρω τους, ειδικά στο σχολείο που είναι και οι πιο τρυφερές και κρίσιμες ηλικίες. Αυτός όμως είναι ο στραβός τρόπος που μας έχει μάθει η κοινωνία να σκεφτόμαστε, και θα πρέπει να αλλάξει η κοινωνία σ’αυτή την περίπτωση κι όχι να παραιτηθούν οι ομοφυλόφιλοι από το δικαίωμα για μια φυσιολογική ζωή.

Περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση των 2 γάμων:
http://www.zougla.gr/news.php?id=15536