Ο χορός των εφτά πέπλων…

Νομίζω πως έχω ερωτευτεί τον Tom Robbins… Είναι βέβαια 77 χρονών, αλλά τι σημασία έχει; Δεν μπορώ παρά να μείνω άφωνη μπροστά σε ένα τέτοιο μυαλό κι ένα τέτοιο ταλέντο. Πάντα νιώθω μαγεμένη μπροστά σε έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο – αν και παλιότερα το πάθαινα μόνο με όσους είχαν σχέση με τις θετικές επιστήμες ή την ζωγραφική…

Τέλος πάντων, ο Robbins με έχει μαγέψει 2 φορές ως τώρα, την πρώτη με το Άρωμα του Ονείρου, και την δεύτερη με τον Χορό των Εφτά Πέπλων. Βέβαια πρέπει να καταλαβαίνω κάτι λάθος, γιατί ενώ εκφράζει μια αισιοδοξία και εντοπίζει την ομορφιά του κόσμου μας στα βιβλία του, πάντα μελαγχολώ όταν τα διαβάζω και με επηρεάζουν με τρόπους που δεν επηρεάζουν κανέναν από όσους συζητώ μαζί τους για αυτά. Δηλαδή γράφει έναν ύμνο για την ζωή, και μου προκαλεί φόβο για τον θάνατο (πρωτόγνωρο αυτό για μένα), γράφει για την ελπίδα αλλαγής και με πιάνει η απελπισία της στασιμότητας, δεν ξέρω τι να πω…

Γι’αυτό θα πω δυο λόγια για το βιβλίο.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Σε 512 σελίδες παρακολουθούμε την ζωή μιας νεαρής σερβιτόρας / ζωγράφου που, μόλις παντρεύεται, φεύγει με τον άντρα της από το μικρό μέρος που μένουν για να πάνε στην Νέα Υόρκη. Θα μου πείτε τι το καταπληκτικό έχει αυτό; Χα, ο Robins είναι ο θεός των λέξεων και της μίξης ιδεών.

Στο βιβλίο του μιλάει για την τέχνη, την πολιτική, την θρησκεία, το σεξ (μάλλον πάντα μιλάει για το σεξ) και πολλά άλλα θέματα με τρόπους που με άγγιξαν βαθύτατα. Δηλαδή μιλάει σχεδόν για όλα τα θέματα που με ενδιαφέρουν και μάλιστα με έναν τρόπο λογοτεχνικό και πρωτότυπο (τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος από ένα βιβλίο;).

Την μια στιγμή είναι απόλυτα λυρικός και μεταφέρει τον αναγνώστη στο πιο όμορφο τοπίο, και την άλλη αφάνταστα σκληρός και ωμός, δείχνοντας την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι. Πάντα όμως είναι ευγενικός με τον αναγνώστη, προσεγγίζοντας τα πάθη και τις σκέψεις του σαν τον καλύτερο ψυχολόγο του κόσμου.

Στην ζωή της νεαρής σερβιτόρας μας μπλέκονται ένας περιστρεφόμενος καλλιτέχνης του δρόμου, ένας (όχι και τόσο συμπαθητικός) ιεροκήρυκας, οι γονείς της, μια κονσέρβα φασόλια (ιδιαίτερα έξυπνη), μια πορφύρα κι ένα βαμμένο ραβδί (ιδιαίτερα σοφά και συμβολικά αντικείμενα), ένα κουτάλι (καλά αυτό της φέρνει τα πάνω κάτω), μια βρώμικη κάλτσα (εντάξει αυτή δεν μπλέκεται πολύ), ένας συμπαθητικός εβραίος κι ένας συμπαθητικός άραβας που ανοίγουν εστιατόριο απέναντι από το κτίριο του ΟΗΕ και της δίνουν δουλειά (ναι είναι τρελός ο συγγραφέας, γι’αυτό τον λατρεύω), μια μαγευτική, νεαρή Σαλώμη και φυσικά η Τέχνη (εντάξει κι άλλοι αλλά ας μην γράψω όλο το βιβλίο εδώ τώρα).

Άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, όλοι οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος έχουν κάτι να προσθέσουν στην ιστορία και, ακόμη περισσότερο, κάτι να πουν στον αναγνώστη.

Salome_Fowler

Η Σαλώμη σε μια πιο ρομαντική ίσως απεικόνιση

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, τα εφτά πέπλα που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να δουν την ζωή όπως είναι πέφτουν ένα ένα, και πίσω από αυτά φανερώνεται ο παραλογισμός και τα άκρα στα οποία μπορούν να οδηγήσουν ο φανατισμός και η απληστία αλλά και η απελευθέρωση που μπορεί να έρθει με την συνειδητοποίηση της κατάστασής μας.

Πρέπει να πω σ’αυτό το σημείο πως η μετάφραση είναι πάρα πολύ καλή. Είναι η μοναδική φορά που ο ελληνικός τίτλος είναι τόσο εύστοχος ώστε να μ’αρέσει σχεδόν περισσότερο από τον πρωτότυπο!! Βέβαια και ο πρωτότυπος (Skinny Legs and All) κολλάει τέλεια με την ιστορία, αλλά εξίσου καλά ταιριάζει και ο τίτλος που διάλεξαν οι μεταφραστές, μπράβο τους! Αααα, για όποιον δεν το ξέρει (αν και δεν καταλαβαίνω τί δουλειά έχει στο ιστολόγιό μου αν δεν το ξέρει :p) ο χορός των εφτά πέπλων ήταν ο χορός της Σαλώμης, κι έχει διάφορες σημασίες…

Ακολουθούν κομμάτια από το βιβλίο και οφείλω να σας προειδοποιήσω. Δεν αποκαλύπτω τίποτα από την πλοκή αλλά και πάλι όποιος έχει σκοπό να το διαβάσει ίσως θα ήθελε να σταματήσει την ανάγνωση εδώ και να πάει κατευθείαν στο τραγουδάκι που υπάρχει στο τέλος…

Η Σαλώμη από τον Mucha (την πήρα από ένα πολύ ωραίο blog, κάντε κλικ στην εικόνα)

Η Σαλώμη από τον Mucha (την πήρα από ένα πολύ ωραίο blog, κάντε κλικ στην εικόνα)

“Στο στοιχειωμένο σπίτι της ζωής, η τέχνη είναι η μόνη σκάλα που δεν τρίζει”

H σκιά δεν ανήκει στο αντικείμενο που την ρίχνει”

“Η ανθρώπινη ανοησία δεν σταματά την πορεία των άστρων”

“Υπάρχουν πέπλα άγνοιας και ψευδαίσθησης που μας χωρίζουν από το στοιχείο που είναι απόλυτα απαραίτητο προκειμένου να κατανοήσουμε το εξελικτικό μας ταξίδι, πέπλα που μας κρύβουν το Μυστήριο που κατέχει μια πρωτεύουσα θέση στην ύπαρξή μας.”

“Το πρώτο από αυτά τα πέπλα κρύβει την καταπίεση της Θεάς, σκεπάζει το σεξουαλικό πρόσωπο του πλανήτη, καλύπτει τον αρχαίο θεμέλιο λίθο του ερωτικού τρόμου που στηρίζει την θρησκεία του σύγχρονου ανθρώπου”

Το δεύτερο πέπλο “διαχωρίζει ένα ον από το μεταμορφωτικό φως της ελευθερίας, από την μεθυστική λάμψη της αυτοδιάθεσης” και μόλις πέσει θα αποκαλυφθεί πως “οι άνθρωποι δεν είναι κυρίαρχοι των φυτών και των ζώων…. Η ανθρωπότητα είναι μια λειτουργία της φύσης. Επομένως δεν μπορεί να ζει ξεχωριστά από την φύση- αν κάνει κάτι τέτοιο ξεγελά απλώς τον εαυτό της”.

Το τρίτο πέπλο είναι το πέπλο της πολιτικής αυταπάτης. “Γιατί τι άλλο είναι η πολιτική στο κάτω κάτω, αν όχι η μανιακή ανάγκη των πολιτικών να ελέγχουν αντικείμενα και να παίρνουν αποφάσεις για άλλους ανθρώπους;” “Φυσικά όσο υπάρχουν πρόθυμοι οπαδοί θα υπάρχουν και οι ηγέτες που θα τους εκμεταλλευτούν”.

Η Σαλώμη σκοτεινή κι ελκυστική

Η Σαλώμη σκοτεινή κι ελκυστική

Το τέταρτο πέπλο είναι αυτό της θρησκείας. “Η θρησκεία είναι ένας από τους κυριότερους δημιουργούς της ανθρώπινης δυστυχίας”.

Ο συγγραφέας δεν κρίνει την θρησκευτικότητα, τον μυστικισμό ή και την ίδια την ύπαρξη του θεού, κατακεραυνώνει όμως την οργανωμένη θρησκεία (χα, όπως καταλαβαίνετε φίλοι αναγνώστες θα είχα πολλά να πω εδώ).

Για τους πρώτους χριστιανούς λέει: “Άνθρωποι που προσεύχονταν αλλά δεν χόρευαν, που νήστευαν αλλά δεν γιόρταζαν, που βάφτιζαν αλλά δεν έπαιζαν, που μαστίγωναν αλλά δεν γαμούσαν, που αγόραζαν πνεύμα αλλά πουλούσαν ψυχή, που τιμούσαν τον πατέρα αλλά εξαπατούσαν την μητέρα…”

Και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου σκέφτεται: “Η θρησκευτική ανατροφή που μου έδωσαν όταν ήμουν μικρή ήταν μια μορφή κακοποίησης”

Το πέμπτο πέπλο είναι αυτό της οικονομικής αξίας. “Η παρανοϊκή επίδραση των χρημάτων είναι ότι η αριθμητική με την οποία μετράμε τα πράγματα έχει γίνει πιο πολύτιμη από τα ίδια τα πράγματα”

Το έκτο πέπλο μας αποκαλύπτει (όταν πέφτει) πως “το τέλος του κόσμου είναι το πιο επικίνδυνο κλισέ από όλα”, πως “είναι μια ψευδαίσθηση που καταφέρνει να αναισθητοποιήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους” και πως “όταν δίνεις έμφαση στην μεταθανάτια ζωή, αρνιέσαι την ζωή. Όταν συγκεντρώνεις όλη την προσοχή σου στον παράδεισο, δημιουργείς κόλαση”.

Περιγράφει καταστάσεις που ίσως φανούν τρελές σε κάποιους – κι όμως δεν είναι καθόλου απίθανες…

Όσο για το έβδομο πέπλο: “Η ψευδαίσθηση του έβδομου πέπλου είναι ότι μπορείς να βάλεις κάποιον άλλο να το κάνει στην θέση σου: να σκεφτεί στην θέση σου, να κρεμάσει στο λαιμό του το δικό σου σταυρό…. Γι’αυτό ο καθένας πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του, να ορίσει τον δικό του θάνατο και να κατασκευάσει την δική του σωτηρία…”

Αυτά. Διαβάστε το

They call for me
Dance Of The Seven Veils
I have no choice
I’m nothing if I fail

Lonely Salomé, Dancing Salomé
Veil for veil away
Villain and prey

The first veil falls – illusion
The second one – innocence
The third one follows – pride
And four was my way back

Losing my dignity
With every move I make
I’m losing it
The veil falls

Freedom was long ago
With every step I take
I walk away
From this veil

Singing Salomé, Naked Salomé
Veil for veil away
Villain and prey

If there’s one thing left to see
That’s of interest
Then it’s in my chest
The seventh veil is me

Advertisements

Irreligion

Irreligion

A mathematician explains why the arguments for god just don’t add up

John Allen Paulos

Βιβλιοπαρουσίαση

Στο βιβλίο αυτό ο John Allen Paulos προσπαθεί με απλό τρόπο να αντικρούσει κάποια από τα βασικότερα, κατά την γνώμη του, επιχειρήματα των χριστιανών και να αποδείξει γιατί δεν συμβαδίζει με την λογική η ιδέα του θεού και της πίστης, όπως παρουσιάζονται στις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες τουλάχιστον.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 3 ενότητες, σε κάθε μία από τις οποίες εξετάζονται 4 επιχειρήματα (και κάνα δυο σχετικές ιστορίες από την ζωή του συγγραφέα):

– Τα 4 κλασσικά επιχειρήματα: Τα πιο παραδοσιακά επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν οι πιστοί από την αρχή της ιστορίας τους.

– Τα 4 υποκειμενικά επιχειρήματα: Επιχειρήματα βασισμένα στις προσωπικές «εμπειρίες» και διδασκαλίες που έχει λάβει ο καθένας

– Τα 4 ψυχο-μαθηματικά επιχειρήματα: Πιο περίπλοκα επιχειρήματα βασισμένα κάποιες φορές στον συνδυασμό της θρησκείας και της επιστήμης.(ψυχολογίας και μαθηματιικών)

irreligion1

Βιβλιοκριτική

Η προσωπική μου άποψη είναι πως το βιβλίο είναι πολύ καλό και ενδιαφέρον. Ο λόγος του συγγραφέα είναι απλός, κατανοητός και με συνοχή. Σε αρκετά σημεία βρήκα τον εαυτό μου να χαμογελάει εντοπίζοντας πράγματα που συμβαίνουν και στην δική μου καθημερινότητα αλλά έχω μάθει ίσως να αγνοώ, αλλά και να γελάει γιατί ο συγγραφέας έχει και πολύ καλό χιούμορ (ή έχω μεγάλη αδυναμία στους μαθηματικούς…). Επίσης υπάρχουν αρκετές πληροφορίες, για την Αμερική κυρίως, αλλά μια οικογένεια είμαστε όλοι στην γη πλέον και καλό είναι να ξέρουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούμε για κάποια θέματα.

Βέβαια κάποια από τα επιχειρήματα που προσπαθεί να αντικρούσει μου φαίνονται το λιγότερο παιδικά αλλά υποθέτω πως ο συγγραφέας θεωρεί πως πρέπει να τα αναφέρει από προσωπική εμπειρία που προέρχεται από συζητήσεις τους με πιστούς. Και η αλήθεια είναι πως μετά από λίγες συζητήσεις που έχω κάνει με κάποιους έχω αρχίσει να πιστεύω πως ίσως χρειάζεται όντως να προσπαθήσει κανείς να συζητήσει το θέμα από τα πολύ αρχικά και απλά στάδια αν θέλει να βγάλει μια άκρη…

Ίσως λοιπόν να φανεί λίγο βαρετό σε κάποιον που έχει διαβάσει πολύ, απλά και μόνο γιατί στις 100 από τις 149 σελίδες λέει απλά το αυτονόητο και είναι πολύ πιθανό απλά να κουνάτε το κεφάλι σε κάθε πρόταση και να λέτε «ε ναι, εννοείται». Προφανώς όμως για κάποιους όχι μόνο δεν είναι αυτονόητα αυτά, αλλά δεν μπορούν να τα καταλάβουν καθόλου. Και δεν πιστεύω πως το βιβλίο αυτό θα μπορέσει να τους τα εξηγήσει. Όπως και ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα, το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε άτομα που είτε δεν πιστεύουν ήδη, είτε έχουν αμφιβολίες, είτε είναι αναποφάσιστοι. Φανατισμένοι ή πολύ αφοσιωμένοι πιστοί δηλαδή δεν πρόκειται κατά την γνώμη μου, όχι μόνο να το εκτιμήσουν, αλλά και να καταλάβουν τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα στο ελάχιστο. Έχω ξαναπεί πως υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ στον τρόπο σκέψης κάποιων πιστών και των υπολοίπων και δυστυχώς δεν είναι εύκολο να γεφυρωθεί (και δεν είναι λάθος της μίας πλευράς μόνο). Θα γράψω περισσότερα για το θέμα αυτό σε προσεχές άρθρο.

Ένα άλλο στοιχείο είναι πως ο συγγραφέας προσπαθεί να κρατήσει μια, όσο γίνεται, μετριοπαθή στάση. Μου φάνηκε δηλαδή πως δεν θέλει να προσβάλλει τους πιστούς με κανέναν τρόπο και πως δεν έχει σκοπό να ακολουθήσει τον επιθετικό τρόπο άλλων συγγραφέων που μίλησαν για το ίδιο θέμα.

Ακολουθεί μια μικρή παρουσίαση κάποιων κομματιών του βιβλίου που μου άρεσαν αρκετά, μαζί με σκέψεις και συναισθήματα που μου δημιούργησαν. Όσοι βαριούνται ή προτιμούν να μην ξέρουν τίποτα για το βιβλίο αν θέλουν να το διαβάσουν μπορούν να σταματήσουν το διάβασμα τώρα!!

images2

Επιχειρήματα…

Ένα από τα 4 κλασσικά επιχειρήματα ήταν αυτό της πρωταρχικής αιτίας. Σύμφωνα με αυτό τα πάντα έχουν μια αιτία προέλευσης. Έτσι κι ο κόσμος κάπως δημιουργήθηκε οπότε υπάρχει θεός/δημιουργός.

Πράγματι πολύ κλασσικό επιχείρημα. Αυτό που μου άρεσε από τις απόψεις του συγγραφέα ήταν η πολύ λογική ερώτηση: Γιατί μπορούμε να δεχτούμε πως ο Θεός απλά υπάρχει, χωρίς να τον δημιούργησε κανείς, αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε το ίδιο και για τον κόσμο; Αυτή η εισαγωγή μιας ύπαρξης που δεν μπορούμε να δούμε ή και να αντιληφθούμε με κάποιον τρόπο, στην ουσία περιπλέκει το πρόβλημα της δημιουργίας του κόσμου αντί να το απλουστεύει γιατί για να εξηγήσουμε κάτι περίπλοκο, τον κόσμο, χρησιμοποιούμε κάτι πιο περίπλοκο και ακατανόητο, τον θεό. Αυτό είναι παράλογο επειδή δεν απαντάει ουσιαστικά καμία ερώτηση (μιας και η πιο κλασσική απάντηση είναι το «άγνωστη η θέληση/οι τρόποι του Κυρίου»).

Επίσης πολλοί άνθρωποι θεωρούν την θεωρία της εξέλιξης λανθασμένη επειδή υποθέτει την τυχαία δημιουργία ενός κόσμου που φαίνεται πολύ περίπλοκος και τέλειος για να είναι τυχαίος. Εδώ γίνονται πολλαπλά λάθη στον συλλογισμό βέβαια και αυτό είναι κυρίως αποτέλεσμα άγνοιας και ελλιπής γνώσης όσον αφορά την εξελεγκτική θεωρία. (κατά την δική μου γνώμη). Αφενός η ύπαρξη και ο κόσμος δεν είναι τόσο τέλεια όσο θεωρούν πολλοί, και αφετέρου τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αιώνες εξέλιξης οδήγησαν στο να επικρατήσουν τα είδη που υπάρχουν σήμερα με τις λειτουργίες που αυτά έχουν.

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα νομίζω πως η επικρατέστερη είναι η δεύτερη κατηγορία επιχειρημάτων που εξετάζεται στο βιβλίο. Αυτά είναι οι συμπτώσεις, οι προφητείες, η υποκειμενικότητα και οι θεϊκές παρεμβάσεις. Για τις συμπτώσεις, τις προφητείες και τις θεϊκές παρεμβάσεις το πιο ισχυρό αντεπιχείρημα είναι η αδυναμία να αποδειχτούν με εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα. Γενικά όσοι έχουν μελετήσει στατιστική, έστω και λίγο, μπορούν να δουν πολύ διαφορετικά τα πράγματα και όντας μαθηματικός ο συγγραφέας έχει πολλά να πει πάνω στο θέμα.

Πάντως το θέμα των θαυμάτων είναι πολυσυζητημένο (είχαν γίνει και αρκετές συζητήσεις στου Διαγόρα, εδώ, εδώ και εδώ ) και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος να θεωρήσει πως το να σωθεί ένα παιδί είναι θαύμα την στιγμή που πεθαίνουν 1000 και πως μπορεί να δεχτεί ότι η δική του προσευχή εισακούσθηκε ενώ οι προσευχές τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων αγνοούνται.. Κι όλα αυτά ενώ την ίδια στιγμή υποστηρίζει πως πιστεύει σ’έναν θεό αγάπης, δηλαδή ο παραλογισμός σ’όλο του το μεγαλείο.

Ο συγγραφέας αναφέρει έναν τρόπο να γίνει μια έρευνα πάνω στα θέματα αυτά. Θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα ικανοποιητικό στατιστικό δείγμα (= σχετικά μεγάλος αριθμός ατόμων) με κάποια άτομα που να πάσχουν από την ίδια ασθένεια και θα βρίσκονται και στο ίδιο στάδιο ασθένειας, να προσεύχονται με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο θεό και να μελετηθεί για παράδειγμα πόσοι γιατρεύτηκαν με ανθρώπινα μέσα, πόσοι γιατρεύτηκαν «θαυματουργά», πόσοι πέθαναν κλπ, για να διαπιστωθεί αν είναι στατιστικά σημαντικός ο αριθμός των ατόμων των οποίων εισακούσθηκαν οι προσευχές.

Εντάξει αυτό μπορεί να μην γίνεται, γιατί ακόμη κι αν υπάρξουν όλες οι προϋποθέσεις, τα εξεταζόμενα άτομα θα έχουν διαφορετικά ιατρικά ιστορικά, διαφορετικούς τρόπους ζωής και συνεπώς διαφορετικές αντοχές στην ασθένεια, αλλά και πάλι, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πως πρέπει να γίνει μια σωστή έρευνα και γιατί δεν μπορεί ένας επιστήμονας να δεχτεί ένα θαύμα και θα προτιμήσει την επιστημονική εξήγηση (που υπάρχει απλά οι πιστοί προτιμούν να την αγνοήσουν). Δηλαδή αν προσεύχονται 1000 άτομα και «απαντηθεί» η προσευχή του ενός είναι πολύ πιο λογικό να χαρακτηριστεί ως τυχαίο γεγονός στα πλαίσια μιας στατιστικής πιθανότητας παρά ως θαύμα…

Το επιχείρημα της υποκειμενικότητας αναφέρεται στο επίσης πολύ συνηθισμένο «εγώ το ξέρω πως υπάρχει θεός γιατί το νιώθω». Ε τι να πει κανείς γι’ αυτό το «ακράδαντο» επιχείρημα, κι εγώ νιώθω πως υπάρχουν μωβ ελέφαντες αλλά δεν το έκανα και θέμα στην βουλή… Έχω μόνο μια ερώτηση: μπορεί να είναι κανείς σίγουρος πως αυτό που νιώθει είναι 100% δικό του και δεν είναι απλά αποτέλεσμα μιας ζωής πλύσης εγκεφάλου και επιρροών από την κοινωνία; Με τόσα ερεθίσματα που λαμβάνουμε καθημερινά από την στιγμή που γεννιόμαστε πολλά νιώθουμε που απλά μας τα έχουν επιβάλλει εξωτερικοί παράγοντες. Και ναι το θρησκευτικό συναίσθημα είναι ένα από αυτά, από μωρά ακούμε τα ίδια και τα ίδια από το σχολείο και την οικογένεια για τον Θεό…

irreligion_cover_detail

Από τα 4 τελευταία επιχειρήματα ξεχώρισα τον επαναπροσδιορισμό. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να επαναπροσδιορίζουν τον θεό ως κάτι που τους αρέσει και το οποίο μπορούν να λατρεύουν. Πχ για κάποιον ο θεός είναι η αγάπη, η ομορφιά, η σοφία, ένας συνδυασμός όλων αυτών κλπ. Νομίζω πως όλοι σχεδόν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, έστω και ακούσια. Είναι τρομερό λάθος βέβαια, από την άποψη πως εντάξει, είναι σεβαστό να πει κανείς ο θεός είναι η αγάπη και γι’ αυτό πιστεύω αλλά δεν είναι λογικό ένα τέτοιο σκεπτικό να τον οδηγήσει στον άκρατο δογματισμό των μονοθεϊστικών θρησκειών και στην στήριξη παρακμασμένων ιερατείων. Και φυσικά δεν έχει το δικαίωμα να πιστεύει πως το δικό του σκεπτικό είναι το σωστό και των άλλων λάθος και θα πρέπει να τους μεταδώσει τα φώτα του…

Το τελευταίο επιχείρημα είναι γνωστό ως το στοίχημα του Πασκάλ (Pascal´s Wager), σύμφωνα με το οποίο χάνουμε περισσότερα αν δεν πιστεύουμε παρά αν πιστεύουμε. Αυτό είναι ένα επιχείρημα βασισμένο στην λογική του τζόγου, και εξηγείται εύκολα (εντάξει δεν θα το εξηγήσω τώρα, έλεος την ιστορία της ζωής μου έχω γράψει, πάρτε ένα link για το wiki). Βέβαια είναι εξίσου εύκολο να καταρριφθεί, γιατί ακολουθώντας την ίδια λογική μπορεί κανείς να καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα για οποιαδήποτε θρησκεία… Ένα από τα βασικά προβλήματα που δημιουργούνται όταν οι πιστοί ακολουθούν αυτή την λογική είναι ότι δίνεται πολύ μεγάλο βάρος σε μετά θάνατον αμοιβές, με αποτέλεσμα να μειώνεται η αξία της ανθρώπινης ζωής, των ανθρώπινων νόμων κλπ (βέβαια είμαι σίγουρη πως οι πιστοί θα είχαν διάφορα να αντιτάξουν εδώ, αλλά το θέμα είναι τι μας έχει πει η ιστορία..).

Το τελευταίο κεφάλαιο καταπιάνεται με την ονομασία όλων αυτών που δεν πιστεύουν. Αναφέρεται στον όρο brights, που μπορεί να μεταφραστεί ως φωτεινοί ή έξυπνοι. Θα πρόσθετα και το ψώνια, και συμφωνώ με τον συγγραφέα πως σαν όρος δεν λέει και πολλά. Για μένα είναι δηλαδή το χειρότερο που έχω ακούσει, όποια κι αν ήταν η πρόθεση αυτών που το σκέφτηκαν μου ακούγεται πάααρα πολύ μειωτικό για όλους τους άλλους ε και τέλος πάντων είναι σαν να αυτοονομάζεται κάποιος «ο τέλειος» πχ… Μάλλον συμφωνούμε και στο ότι το Άθρησκοι είναι μια καλή ονομασία..

Τέλος όσοι ασχολούνται με το θέμα και διαβάζουν λίγο θα βρουν στο βιβλίο αναφορές σε αρκετά γνωστά θέματα όπως το πρόβλημα του Επίκουρου, η κυκλική λογική, το ιπτάμενο μακαρονοτέρας, κλπ.

Την δεύτερη φωτογραφία την βρήκα εδώ: εδώ

1984

1984 – Nineteen Eighty Four
Τζόρτζ Όργουελ
(George Orwell)

Ήταν αναμενόμενο να ξεκινήσω τις βιβλιοπαρουσιάσεις με αυτό το βιβλίο, καθώς είναι το βιβλίο που με επηρέασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην ζωή μου.

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι καθορισμένη και ελεγχόμενη από τον Μεγάλο Αδελφό. Εκτός από την συνεχή παρακολούθηση όλοι μαθαίνουν από παιδιά να αναφέρουν κάθε ύποπτη κίνηση, ακόμη κι αν πρόκειται για τους ίδιους τους γονείς τους.

Η κοινωνία χωρίζεται σε 3 στρώματα, το Κόμμα, τον ευρύτερο κύκλο του Κόμματος και τον λαό. Η δουλειά του κεντρικού ήρωα, που ανήκει στην 2η κοινωνική κλίμακα, είναι να ξαναγράφει την ιστορία ώστε να συμφωνεί ανά πάσα στιγμή με την εκδοχή που εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του Κόμματος. Παρόλο που είναι πιστός στο σύστημα και του αρέσει η δουλειά του, το παρελθόν, το αληθινό παρελθόν, τον ελκύει ιδιαίτερα και σιγά σιγά αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό του ιδέες για τις οποίες κινδυνεύει να κατηγορηθεί από την Αστυνομία Σκέψης. Παράλληλα με την ιστορία που αφορά τα γεγονότα που τον οδήγησαν στην αντίδρασή του στο κατεστημένο, διαδραματίζεται και μια έντονα ερωτική ιστορία που θα τον επηρεάσει αρκετά.

Δεν θέλω να πω παραπάνω για την πλοκή, το βιβλίο είναι καταπληκτικό και δεν θέλω να χαλάσω την ατμόσφαιρα.

Το μέλλον που περιγράφει ο Όργουελ φαίνεται τρομακτικά οικείο πολλές φορές, και οι ανθρώπινες αδυναμίες και επιθυμίες αποτυπώνονται με μεγάλη ακρίβεια αν και με ίσως υπερβολικό τρόπο. Ακόμη καλύτερα αποτυπώνεται η ευκολία με την οποία ο άνθρωπος μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά σε παράλογες καταστάσεις, να πληγώσει τον συνάνθρωπό του χωρίς να έχει κανέναν πραγματικό λόγο, να ξεπεράσει τα όρια της ανθρωπιάς, να φερθεί με τρόπους αισχρούς και να προκαλέσει αφάνταστο πόνο χωρίς να νιώσει καθόλου τύψεις.

Το 1984, ο μεγάλος αδελφός και ο ίδιος ο Όργουελ έγιναν συνώνυμα ενός ζοφερού μέλλοντος, ολοκληρωτικών καθεστώτων και καταπάτησης της προσωπικής ελευθερίας και κατά την γνώμη μου το βιβλίο αυτό έχει προσφέρει πολλά στην λογοτεχνία και όχι μόνο.

Το παρακάτω μπορεί να μην θέλετε να το διαβάσετε αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο.

Ίσως επειδή ήμουν πιο μικρή και είχα μια πολύ αθώα εικόνα για τους ανθρώπους τότε, όλα μου φάνηκαν πολύ έντονα και το τέλος είναι το χειρότερο τέλος που θα μπορούσε να έχει. Τότε δεν μπορούσα καν να φανταστώ τί θα γινόταν, ήταν έξω από τα όρια του μυαλού μου…