The only chains that exist are in your mind

Ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει αγανακτήσει.

Κάποιοι απλά επειδή ενοχλήθηκαν προσωπικά, τους έβγαλαν βίαια από το βόλεμά τους.  Καλά να πάθουν, όταν οι άλλοι είχαν προβλήματα αυτοί τους έκριναν από την ασφάλειά τους. Τώρα που «τρέμουν» πολλές θέσεις όλοι ξαφνικά έχουν παράπονα και θέλουν στήριξη.

Άλλοι πάλι έχουν αγανακτήσει εδώ και καιρό και φωνάζουν εδώ και καιρό, όχι μόνο για τα δικά τους προβλήματα αλλά και για τα προβλήματα των άλλων.

Δεν ξέρω σε ποια από τις 2 κατηγορίες ανήκουν οι παρακάτω, πάντως αυτό που κάνουν μ’αρέσει πολύ. Είναι ένας πρωτότυπος τρόπος διαμαρτυρίας (οι πορείες έχουν καταντήσει παράδοση πια, σαν την μαγειρίτσα) και «χτυπάει» εκεί που πρέπει. Στοχεύει στην αφύπνιση του κόσμου, κι αυτό χρειαζόμαστε: να ξυπνήσουμε, να δούμε τι συμβαίνει και τι φταίει κι όχι να αναμασάμε έτοιμους και απαρχαιωμένους λόγους άλλων. Οι περισσότερες διαμαρτυρίες διεκδικούν δικαιώματα (χωρίς να έχουν πάντα την σωστή κατεύθυνση ή τις σωστές απαιτήσεις κατά την γνώμη μου), πόσες όμως διαμαρτυρίες διεκδικούν την κριτική σκέψη που τόσο έξυπνα μας έχουν στερήσει;

Επίσης δεν μπορώ να μην πω και την κακιούλα μου για τους ελληνάρες. Λένε πολλοί πως εμείς εδώ είμαστε οι «επαναστάτες» και στις άλλες χώρες είναι τα πρόβατα. Κι όμως έχουν γίνει – και γίνονται – τόσα πράγματα, τόσες κινήσεις σε άλλες χώρες που ούτε που μας περνάνε από το μυαλό. Και για μερικές δεν μαθαίνουμε και ποτέ τίποτα.

Μπορεί να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα, όμως και το να κλείνει κανείς τα φώτα για μια ώρα ή να κατεβαίνει σε μια πορεία κάθε βδομάδα κλείνοντας τους δρόμους δεν έχει αποδειχτεί πιο αποτελεσματικό ως τώρα.