EHYD – More afterthoughts on the 2nd speech

This trail of thoughts is quite different from the previous one and it has to do with the way we treat logic and reason.

I can’t help myself in blaming religion again – but I do think that Christianity has affected people in reacting to reason in a way that I could compare to fear (I’m talking about the west. Of course other religions are to blame in other parts of the world :p ). And so we have a situation that I find a bit ironic:

On one hand almost everyone will get offended if you tell them they are irrational and will of course recognise the importance of logic. «Being rational» is a «label» that most people want for themselves and they take pride in «wearing» – even if it does not really fit them at all.

They will however accept irrational behaviour from themselves and from others if they name it «sentimental». Most people totally separate logic and sentiment in their minds, thinking these two are in an eternal battle and of course sentiments must win. It’s ok if you act like a crazy sociopath or a total jerk, as long as it is a «sentimental» reaction. Then it is humane, even welcomed by some people as a proof that you have feelings and you are not a robot.

Hearing things like that made me realise that people treat logic and sentiments as two mutually exclusive things. Like if there is only so much space in your brain for these two and you have to determine a percentage for each one, let’s say to find a balance with 50% logic and 50% sentiment. That means that 50% of the times you can act like a cold, calculating machine and the rest of the times you can act like a crazy person. Thankfully, it doesn’t work like that.

The last couple of years, I started praising logic in every chance and trying to show people the fallacy in the aforementioned way of thinking. In the many talks I had on the subject, I often get replies such as: «Of course you have to be rational BUT you also need sentiments», «you need a balance», «logic is ok but we are nothing without feelings»*.

Why? Why do people have to bring up sentiments every time I talk about logic? Why do they think that logic tries to kick feelings out of our lives? Being rational doesn’t mean you’re incapable of feeling things, it just means you are examining those feelings, you analyse them and know what you experience and why. Many people will tell you that then the «magic is gone», because apparently there is some kind of magical attractiveness in not knowing yourself, not understanding what you feel, in acting impulsively and probably ending up hurting people in the process. Yes, this is what happens when you don’t stop and think about your feelings.

Well, if you do work with yourself and you do analyse your thoughts and feelings you might not get excited with every little stupid thing. That does not mean you’ll never get excited. You will, but with people and situations that are better suited for you. You will even make mistakes and impulsive decisions – but at least you will expect the consequences and learn from them. Most importantly, you have less chances of hurting people around you and yourself, because you will know what you want and why.

I really can’t understand how some people appreciate more the irrational – almost paranoid – behaviour that can be a result of someone being a mindless, blind sentimental being than the stability and maturity that come with thinking, analysing and understanding your feelings. How is it possible for people not wanting to get to know themselves better? How can they be satisfied with claiming «that’s how I feel». Yes you do, but WHY?

*I stumble upon that way of thinking in more issues lately. Marriage and the seriousness of relationships, left and right in politics (especially in Greece), wanting to have free time and laziness, playing computer games and being social etc.

I feel it’s getting harder and harder expressing an opinion without having someone replying with a «yes but what-I-consider-to-be-the-oposite-of-what-you’re-saying is not a better option».

Oh boy, do I have news for you? I am not obliged to choose between 2 mutually exclusive situations in every issue in my life. Rejecting (or preferring) something doesn’t mean I automatically embrace (or never do) what (you consider to be) the opposite! The spectrum of choices we get is usually much wider and we can have a multifaceted personality instead of a two-dimensional, black-and-white one.

EHYD – Afterthoughts on the 2nd speech

The afterthoughts on the 2nd speech will deviate a bit from humanism; it’s more about personal thoughts but I do think they are connected to religion in a way – or in this case the lack of it.


Nope, this time it isn’t about Morpheus sweet sister. Talking about philosophers, Blom mentioned Diderot and his feelings towards death since he denounced his faith. And from what I’ve heard (and as Blom also said) I should read his work cause I have developed similar – kind of panic stricken – feelings. It is a weird, irrational fear that I find hard to explain – even though I have talked about it a lot with several people.

Many atheists who were christians before, tell me that they feel liberated from the fear of death since they stopped believing in god. For them death was a possibility of eternal punishment, something unknown that could – and probably would – be very unpleasant. For me that was never the case. Death was just the next step. This life would end – no it wouldn’t even end, it would change to something different but just as good. I now realize that I was always reassured by the idea of keeping my consciousness. No matter what would happen after death, I would still be me because I would remember this life, my memories, my ideas, my tastes; everything that forms my current personality would go on, existing forever.

Of course this idea about after life was totally arbitrary and it changed. In the slow process towards atheism I came to believe that there is nothing after this life. We die and that’s it. Nothing of ourselves remains in any form or way. For many people that seems to be relieving. For me it is terrifying. Since I find it hard to explain I will try to do so by answering several arguments I’ve heard against it:

«Since we won’t exist after death we won’t care about it, so we shouldn’t be afraid».

Well obviously, I don’t care about what happens after death cause I already think that nothing happens after it. I don’t even care so much about the process of dying itself – which of course can be scary and painful etc but it’s not my main concern at the moment. It’s missing now that bothers me. I love what I have now, with all its ups and downs, happiness and sadness, creativity and procrastination. I love being able to think, to challenge myself and my beliefs, to bond with people, to enjoy music, painting, computer games! It’s not a matter of doing important things, it’s just about living, whatever that means.

«Death makes life unique – otherwise we wouldn’t appreciate it» and that comes often with
«Death is natural, it’s part of the circle of life and if you love life you should also love death»

Ok, I understand the concept of appreciating a situation when you have faced (or there is a possibility of facing) the opposite one but first of all I don’t agree with that 100% and also I don’t see how is that supposed to make me feel better. I don’t need to go to the desert without rations to value water. Sure, I might appreciate it more then but I don’t need to go to that extreme to realize its importance. In general, I can think rationally and I can cherish what I have without constant fear of losing it. If I would treasure it more due to that fear I don’t really care, I don’t think that difference worth’s it. The price is too high for a bit more appreciation than what I already have. And sure, death is natural, unavoidable and all that but that doesn’t mean I have to be happy about it in order to be happy about life. I can accept it but it can still bother me. Death is not part of life, it’s not the final act, it’s the end of it.

Is this part of the movie?

Is this part of the movie?

 At some point Blom said that Diderot found solace through art and I wonder if he meant that producing art soothed him. That I can very well understand, arts or anything that makes us feel good, helps us focus on now and kind of forget about what’s coming next. It is only rational to look for pleasures – let them be carnal, culinary, aesthetic or just Sunday evenings…

But he could also mean that the thought of producing art and leaving something behind made him feel better. Which brings me to another argument:

«We die but our legacy goes on, our actions affect life after us»

Well… «Frankly, my dear, I don’t give a damn«. It might be obvious by now that I don’t care about what happens after my death. My fear is founded on a selfish need to keep living. Sure I will be very happy if humanistic values are established on earth and even more happy if I help in any way towards that but still, that offers no comfort regarding death. Just the fact that we managed to be conscious of ourselves, to realize we exist and everything that comes with it, only to lose it someday is pissing me off a bit.

The final argument I will discuss is «since our time here is limited we should live our life in the fullest».

Again, no comfort against death. Apparently not wanting to die won’t make me sit at home all day, panicking and missing life. If anything it will make me try to live it in the fullest indeed – though I am not trying to fill every moment of my life with events and people just for that (as I’ve mentioned before I consider procrastination part of the pleasures of life :p) Still that doesn’t change the fact: this something that I am experiencing now I will eventually lose. It can be tomorrow or in 50 years, it will never be enough.

Αξιολογώντας τον ελεύθερο χρόνο μας…

Έχω (άααααλλο) ένα πρόβλημα τώρα τελευταία με τους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος «ε εσύ κάθεσαι σπίτι τόσες φορές, έχεις χρόνο για την τάδε αγγαρεία, ενώ εγώ όχι». Γιατί όμως δεν έχει χρόνο; Γιατί θα πάει για καφέ, βόλτα, για ψώνια κλπ. Εεεε, fuck off;;;

Συνήθως θα υπέθετα αυτόματα πως αυτός που λέει κάτι τέτοιο είναι το λιγότερο καθυστερημένος, όμως το ακούω κι από άτομα που δεν θεωρώ γενικά ηλίθια και προβληματίζομαι. Να θεωρήσω πως τελικά είναι ηλίθια αυτά τα άτομα ή να το ρίξω στα κοινωνικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί που για κάποιο λόγο έχουν δαιμονοποιήσει το να περνάς λίγο χρόνο με τον εαυτό σου; Ιδού η απορία…

Δεν με πειράζει να κάνω την τάδε αγγαρεία προφανώς, αυτό που με κάνει έξω φρενών είναι το συμπέρασμα του ότι δεν κάνω τίποτα επειδή κάθομαι σπίτι.

Εσύ ρε φίλε έχεις 5 ώρες ελεύθερες τη μέρα κι επιλέγεις να τις περάσεις έξω, σε καφέδες, τένις ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εγώ έχω 3 ώρες τη μέρα κι επιλέγω να διαβάσω ένα βιβλίο, να ζωγραφίσω, να παίξω ένα παιχνίδι, να κάτσω λίγο με τον εαυτό μου να τα πούμε βρε αδερφέ.

Γιατί υποτιμάς έτσι τον τρόπο που επιλέγω να περάσω τον χρόνο μου;

Από πότε και ΓΙΑΤΙ είναι ο καφές πιο σημαντικός από το να κάτσω μέσα να κάνω «τα δικά μου»; Γιατί οι δραστηριότητες εκτός σπιτιού θεωρούνται πιο σημαντικές από τις δραστηριότητες εντός σπιτιού; Δεν λέω πως δεν θα βγω ποτέ αλλά άσε με να κατανείμω τον χρόνο μου όπως θεωρώ εγώ σωστό.

Αν πεις σε κάποιον «δεν θα βγω σήμερα γιατί έχω μάθημα πλεξίματος bamboo καλαθιών» θα πει «α οκ, έχει μάθημα». Αν του πεις «δεν θα βγω σήμερα γιατί θέλω να κάτσω να δω House» θα πει «α τον καμένο, θα κάτσει μέσα». Να μη μιλήσω για την περίπτωση που θες να κάτσεις μέσα για να παίξεις κάνα παιχνιδάκι στον υπολογιστή, οι αντιδράσεις σ’αυτό είναι τόσο παράλογες που θα έχει το δικό του, ξεχωριστό άρθρο.

Μα στάζει σοφία, φυσικά και θα κάτσω μέσα να το δω!!!

Ή σου λέει ο άλλος «είναι πολύ ωραία μέρα για να την περάσεις κλεισμένη μέσα». Μααα, δεν είμαι σκίουρος ρε άνθρωπε να τρέχω στα δάση όλη την ώρα ούτε νιώθω το σπίτι μου σαν φυλακή από την οποία πρέπει να «δραπετεύω» σε κάθε ευκαιρία οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί το να περάσω την ωραία μέρα μέσα σημαίνει πως η μέρα είναι χαμένη.

Αν λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη βγάζεις κι εσύ αυτό το ηλίθιο συμπέρασμα, think again!!! Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας απολύτως λόγος να θεωρείς πως αυτό που κάνεις εσύ είναι πιο σημαντικό από αυτό που κάνω εγώ μόνο και μόνο επειδή είναι εκτός σπιτιού. Και σίγουρα δεν σου δίνει αυτό το δικαίωμα να συμπεραίνεις πως δεν είναι πολύτιμος ο ελεύθερος χρόνος μου. Αντιθέτως, οι ώρες της μέρας που μένουν για τον εαυτό μου είναι πολύ λίγες και – ναι υπάρχει και αυτή η άποψη!!! – τις θεωρώ υπερβολικά σημαντικές για να τις ξοδεύω σε καθημερινούς καφέδες κι εξόδους.

Βλέπεις αυτό που εσύ μπορεί να θεωρείς αξιόλογο εγώ το θεωρώ ψιλοβαρετό αν γίνεται συνέχεια. Κι εγώ θεωρώ μη υγειές για πολλούς λόγους το να είναι κανείς όλη μέρα στους δρόμους και να μην περνάει λίγο χρόνο με τον εαυτό του και θα μπορούσα να στο αναλύω για ώρες αλλά δεν με ενδιαφέρει ούτε να σου τρίψω στη μούρη το ότι θεωρώ τις δραστηριότητές σου ανούσιες ούτε να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε (τις δραστηριότητες). Οπότε σταμάτα να το κάνεις κι εσύ γιατί είναι ηλίθιο, με εκνευρίζει και θα αρχίσω να συμπεραίνω πως το μυαλό το έχεις για φιγούρα και δεν το λειτουργείς και πολύ το εργαλείο (και μόνο το ότι πρέπει να κάτσω να το εξηγήσω όλο αυτό δηλαδή με οδηγεί ήδη σε αυτό το συμπέρασμα αλλά τέλος πάντων, I’ll give you the benefit of the doubt κι άλλες τέτοιες βλακείες).


Mαργαριτάρια ανεκτίμητης αξίας μαζεύω τον τελευταίο καιρό. Έχω γίνει πλούσια και θα σας αποκαλύψω μια μεγάλη αλήθεια:

Γιατί ο κόσμος πάει κατά διαόλου;

Γιατί το επιλέγει και είναι περήφανος για αυτό! (matrix style)

Έχουμε παραμυθιάσει τον εαυτό μας με ιστοριούλες για την δίψα για μάθηση που έχει ο άνθρωπος, την ανάγκη για γνώση, την αγάπη για εξερεύνηση και για την αλήθεια. Βλακείες. Απλά όλα αυτά ακούγονται ρομαντικά και δίνουν τροφή σε συγγραφείς για να γράφουν best sellers.

Στην πραγματικότητα ο κόσμος προτιμάει:

α) Να πιστέψει κάθε παράλογη και τρελή θεωρία συνομωσίας του πετάξεις στην μούρη. Γιατί; Γιατί τότε μπορεί να γυρίσει να σου πει με υφάκι: «αααα, αυτό δεν είναι αλήθεια, όλος ο πλανήτης νομίζει πως είναι έτσι αλλά ΕΓΩ ξέρω την συνομωσία τους!!». Είναι σαν να παίζει σε μια ταινία και κακά τα ψέματα, όλοι θέλουν να δουν τον εαυτό τους στην τηλεόραση να σώζει αθώες bimbo από τους κακόβουλους που προσπαθούν να κυβερνήσουν τον πλανήτη ενώ όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουμε πάρει χαμπάρι (T-H-E-Y are everywhere!!). Κι έτσι φτάνουμε να διαβάζουμε σχόλια σαν το παρακάτω (από εδώ, το άρθρο μιλάει για το τελευταίο ταξίδι του Atlantis):

katarxas to video einai fake, oloi kseroume oti pote den phgame oute sto feggari oute sto diasthma. mhn masate ta psemmata tous. den einai dynaton na pame sto feggari h sto diasthma, eimaste anthrwpoi, exoume periorismenes dynatothtes. kai pou petame kala na lete

Κάτσε να το πούμε στους αστροναύτες με τρόπο γιατί οι καημένοι τόσο καιρό νόμιζαν ότι πήγαιναν στο diasthma και τώρα δεν ξέρω πως θα το πάρουν…

Καημένε τρελέ αστροναύτη, ως πότε θα έχεις έναν φανταστικό φίλο/διαστημικό σταθμό; Μεγάλωσες πια…

Και αυτό (από χριστιανικό forum):

Δηλαδη ειναι τελειως τυχαιο που βαλανε στο ιδιο πληκτρο το ς μαζι με το W ή ειναι τοσο αλλαζονες που μας το πετανε στα μουτρα και εμεις δεν το καταλαβαινουμε;Και γιατι να λεγεται www (world wide web) και να μην λεγεται uwn (universal wide net);Τυχαιο και αυτο;

Επιχείρημα που αποδεικνύει ότι το internet είναι ο αντίχρηστος. Γιατί ς = w = 6 λέει.

Βέβαια τώρα θα έχουμε θεματάκι γιατί και οι καινούριες κάρτες είναι ο αντίχρηστος και μπορεί το ίντερνετ να παρεξηγηθεί, αλλά τι να κάνουμε; Δεν μπορούν όλοι να είναι ο σωστός αντίχρηστος (που παρεμπιπτόντως νόμιζα ότι θα ήταν άνθρωπος και μάλιστα κάνα γκομενάκι όπως στις ταινίες αλλά σκατά, κι εκεί να μας τα χαλάσουν ρε γαμώτο).

Καταραμένο W!! Σε καταλάβαμε πια, σταμάτα να το παίζεις αθώο…

β) Να μην μάθει την αλήθεια. Ζούμε στον 21ο αιώνα και οι πληροφορίες σου επιτίθενται πλέον. Δηλαδή και να θες να τις αποφύγεις και να μην μάθεις τίποτα είναι αδύνατον εκτός κι αν κλειστείς μόνος σου σε ένα δωμάτιο χωρίς ρεύμα και χωρίς παράθυρα. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία για την αμάθεια και την άγνοια μερικών ανθρώπων. Απλά είναι επιλογή τους. Και διαβάζω μαργαριτάρια σαν τα παρακάτω (από χριστιανικό forum ως «αποστομωτική» απάντηση προς άθεους):

Αν πούμε ότι ο Ήλιος δημιουργήθηκε από το αυτόματο, είναι σαν κάρβουνο στο μπάρμπεκιου. Πως αυτό το κάρβουνο μέσα στους αιώνες αυτό το κάρβουνο δεν έγινε στάχτη δεν έλιωσε ακόμη όπως λιώνει στο μπάρμπεκιου το κάρβουνο ; Τύχη ή δημιουργία;

Τόσα κάρβουνα κι ούτε μια μπριζόλα δεν φάγαμε…

Βρείτε τις διαφορές (για δυνατούς λύτες)

Ή ένα άλλο που είχα διαβάσει και δεν το βρήκα δυστυχώς τώρα, ήταν όμως μια ερώτηση ενός πιστού για τα πλευρά μας. Αφού η γυναίκα φτιάχτηκε από το πλευρό άντρα, ο άντρας έχει ένα λιγότερο πλευρό; Και η απάντηση ήταν πως αυτό δεν μπορούμε να το δούμε οπότε θα υποθέσουμε φυσικά πως είναι έτσι όπως το λέει στην βίβλο και ΝΑΙ ο άντρας έχει ένα λιγότερο πλευρό.

Και εκεί κανονικά θα έπρεπε να τα πάρει ο υπολογιστής στο κρανίο, να πιάσει το πληκτρολόγιο να τους το φέρει στο κεφάλι και να σηκωθεί να φύγει.

Can you count my bones?

Είναι άλλο πράγμα το να μην σε ενδιαφέρει να μάθεις κάτι κι άλλο το να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τις απόψεις σου χρησιμοποιώντας «επιχειρήματα» που αγνοούν και παραποιούν επιδεικτικά γνώσεις τις οποίες η ανθρωπότητα κατέχει πλέον εδώ και χρόνια. Και να σημειωθεί πως οι παραπάνω έχουν υπολογιστές, internet, μπαίνουν σε blogs και forum αλλά το google δεν το έχουν ανακαλύψει ακόμα…

Ίσως νομίζετε πως αυτά που περιγράφω εδώ είναι μεμονωμένα παραδείγματα και δεν είναι τόσο σημαντικά ώστε να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. WRONG!! Είναι εντυπωσιακό το πόση ηλιθιότητα κυκλοφορεί στον πλανήτη και με πόση άνεση διαφημίζει την άγνοιά της λες κι είναι κάποιο προσόν. Μια βολτίτσα στο internet είναι καλός τρόπος για να αρχίσει κανείς να καταλαβαίνει το μέγεθος του προβλήματος.

Μια βόμβα που θα σκότωνε τους ηλίθιους μόνο πόσα θα έπιανε άραγε;;

H Ελληνική γλώσσα 2

Σήμερα θα σας παρουσιάσω κάτι εντυπωσιακό! Μέσα σ’όλα τα «ψαγμένα» και «φιλοσοφημένα» email που κυκλοφορούν, υπάρχει και το παρακάτω (τα μωβ σχόλια δικά μου και ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες για την πιθανή διάχυση του εγκεφάλου τους από τα αυτιά τους):

ΝΑ ΓΙΑΤΙ H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΦΑΒΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ (εμ τι νομίζατε, πως είναι τυχαία; τς τς τα, αστοιχείωτοι):

«Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνηση τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως. Σύμφωνα με αυτήν την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμμα) ακούγονται και γράφονται ως εξής:


Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας, έχουμε τα ακόλουθα:


Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα (ε ναι, εννοούμενα, γιατί αμφιβάλει κανείς;) συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής – επίκλησης προς την πηγή του φωτός.









Δεν την βάζω την σημασία γιατί πάει πολύ μακριά η βαλίτσα… Δείτε όμως το αποτέλεσμα:



Ε; Για πείτε; Εντυπωσιακό; Το τι μπορεί να πιστέψει ένας άνθρωπος είναι παραπάνω από εντυπωσιακό… Έχω κάτι ακόμα καλύτερο! Έκανα δική μου αποκωδικοποίηση προσθέτοντας ΦΥΣΙΚΑ «λίγα» ρήματα (και ουσιαστικά κι ό,τι άλλο ήθελα) που έλειπαν και σας δίνω το ζουμί:

«Κάποτε σ’αυτόν το χώρο που ζούμε έζησαν κάποιοι άνθρωποι που είπαν σπουδαία ή/και ωραία πράγματα. Τώρα ζούνε κάποιοι άνθρωποι που είναι στην πλειοψηφία τους κακομαθημένοι, άχρηστοι, λαμόγια και καλοπερασάκηδες. Αλλά είναι και ψωνάρες και νομίζουν πως είναι σπουδαίοι για λόγια που είπαν πριν από αιώνες κάποιοι άλλοι και πιστεύουν ό,τι μαλακία ακούν άμα ταΐζει τον εγωισμό τους.»


Διαβάστε ακόμα:

Η ένδοξη ελληνική γλώσσα 1

Η ένδοξη ελληνική γλώσσα 1…

…και οι άδοξοι ανεγκέφαλοι έλληνες:

Έλαβα αυτό το mail πριν από λίγες μέρες και είπα να το σχολιάσω…

1ον, μου βρώμησε αμέσως για hoax, πλακίτσα, σαν κι αυτές τις μαλακίες που γυρνάνε κατά καιρούς (πχ. Πως η ελληνική γλώσσα θα γίνει η γλώσσα της ευρωπαϊκής ένωσης και τέτοιες ασυναρτησίες). Με μια σύντομη έρευνα όμως δεν βρήκα στοιχεία για αυτό, αντιθέτως έχει δημοσιευτεί και σε εφημερίδες. Όχι ότι αυτό μας λέει κάτι, οι «θρύλοι» μέσω ίντερνετ εξαπλώνονται με τέτοιους ρυθμούς και υπάρχουν αρκετοί ευκολόπιστοι που σύντομα θα θεωρούνται αλήθεια όλες οι βλακείες που ακούγονται. Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω ας μου πει πάντως.

2ον, ας δεχτώ, μιας και δεν έχω στοιχεία για το αντίθετο, πως ισχύει αυτό που λέει. Πάμε να δούμε αντιδράσεις από τους λογικούς και πανέξυπνους συμπολίτες μας:

Απλοποίηση ελληνικής γλώσσας / στείλε το σε πολλούς μήπως και ξυπνήσουμε!!!

Ε; Από τι να ξυπνήσουμε; Από την αρχή το μήνυμα δεν ξεκινάει καλά.


Να το πάλι. Πολύ σοβαρό το μήνυμα, μη σας πω να στέκεστε προσοχή όσο το διαβάζετε. Ελπίζω να ξυπνήσετε μόνο γιατί αλλιώς θα σας λένε πως κοιμάστε όρθιοι…

Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος  Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.
Προωθήστε το mail αυτό για την ενημέρωση του κόσμου για τη νέα αυτή και δόλια ανθελληνική επίθεση, με το πρόσχημα δήθεν του εκσυγχρονισμού της (ήδη επικίνδυνα ρημαγμένης τα τελευταία χρόνια) γλώσσας μας!

Παιδιά πάρτε τα κουμπούρια σας ΤΩΡΑ!! Δεχόμαστε επίθεση!!! Δόλια κιόλας. Και φυσικά ανθελληνική γιατί ως γνωστόν μας έχει βάλει στο μάτι όλη η υφήλιος και θέλει να μας ξεκάνει. Τώρα φταίω αν στείλω σαν απάντηση το τηλέφωνο κάνα ψυχολόγου για να τσεκάρουν μερικοί μερικοί την μανία καταδίωξης που μάλλον έχουν;; Δυστυχώς η μαλακία δεν διορθώνεται με ψυχολόγο, δεν πειράζει, δεν λέω να γίνουν τέλειοι, κάθε βελτίωση είναι καλοδεχούμενη.


Ναι έχει και υστερόγραφο… Αγωνία;;;

Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος

Την τύφλα του. Δεν είμαστε καθόλου δυσκολοκυβέρνητοι, αν μας δώσεις ένα γλειφιτζούρι (= μια θέση στο δημόσιο) γινόμαστε πρόβατα. Αν δε πετάξεις και μια Βανδή στο πρόγραμμα και λίγα γαρίφαλα και πιάτα για σπάσιμο καθόμαστε και στα 4. Α, μόνο μην μας πάρεις τον φραπέ και το σουβλάκι γιατί θίγεις την εθνική μας υπερηφάνεια. Άμα όμως μας χαϊδέψεις λίγο τα αυτιά για την σπουδαία μας ιστορία και το καταπληκτικό dna μας γινόμαστε σκλάβοι. Κυριολεκτικά.

και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε
1.      τη γλώσσα,
2.      τη θρησκεία,

Ε όχι που δεν θα το χώνανε. Να την πλήξουν ρε, που καθόμαστε σαν τους βλάκες και μας τα τρώνε οι παπάδες. Άλλωστε δεν είμαστε όλοι χριστιανοί, τι να κάνουμε για να γίνει κατανοητό;;;

3.      τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα,

Βεβαίως, γιατί όλοι οι έλληναρες έχουν τεράστια αποθέματα πνεύματος και την ιστορία την παίζουν στα δάχτυλα. Ειδικά αν πρόκειται για το ποιος πήγε με ποια, πως, που και πότε, ποιος πήρε διαζύγιο, ποιος τραγουδάει πιο φάλτσα από τον άλλο και ποιος αγρότης θα βρει γκόμενα στα χωράφια.

ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ

Έτσι. Γιατί όλοι στις ΗΠΑ κάθε βράδυ κοιμούνται με τον φόβο μας και κάθε πρωί ξυπνάνε τρομαγμένοι. Σου λέει αν σταματήσουν να χαζολογάνε και να κωλοβαράνε, να βλέπουν ό,τι καμένο έχει η τηλεόραση κι ανοίξουν κάνα βιβλίο πάει, την κάτσαμε. Θα πάρουν αεροπλάνα και βαπόρια και θα τα κάνουν όλα λαμπόγιαλο και θα γίνουν αυτοί πλανητάρχες στην θέση του πλανητάρχη.

Βασικά αν ξυπνήσει όντως κανείς θα καταλάβει πως δεν χρειάζεται να μας κάνει κανείς τίποτα για να μην αναπτυσσόμαστε, φτάνει η ηλίθια η νοοτροπία μας. Μόνοι μας τα καταφέρνουμε καλύτερα στο να βγάλουμε τα μάτια μας, δεν θέλουμε βοήθεια.

Θα ήθελα να προσθέσω και τα εξής:
Ας τολμήσει κάποιος ξένος να προτείνει σε Γάλλο να εξαλείψει τους τρεις τόνους, ή να γράψει το beaucoup  – bocou, ή  το couteau – couto.  Aς τολμήσει να προτείνει σε ένα Άγγλο να γράψει αντί thought -thot, αντί wrought – rot, ή σε ένα Γερμανό να γράψει αντί Gemutsbeschaffenheit -Gemutsbesafenheit , ή αντίErbschleicher – Erbsleiher και θα δούμε τι θα γίνει!!

Δεν ξέρω, λογικά όμως πως απλά θα βάλουν τα γέλια και θα τον γράψουν ή θα τον κοιτάξουν περίεργα και θα του πουν όχι. Εκτός από τα φασιστάκια που θα το πάρουν προσωπικά και θα ενοχληθούν και θα αρχίσουν να τον βρίζουν. Και όπως και να έχει, τι με νοιάζει εμένα τι θα κάνει ο Γάλλος, ο Γερμανός κι ο Άγγλος;; Άμα πέσουν από τον γκρεμό θα πέσω κι εγώ; Βασικά οι γερμανοί μακάρι να βγάζανε κανένα σύμφωνο γιατί στραμπουλάς την γλώσσα σου για να πεις μια λέξη και οι γάλλοι μακάρι να βγάζανε τους τόνους και τα μισά φωνήεντα, έτσι, για σπάσιμο γιατί είναι ψώνια με την γλώσσα τους και με εκνευρίζουν…

Έχω τονίσει το «προτείνει» γιατί προφανώς οι προτάσεις απαγορεύονται. Είναι σατανικά κόλπα για να μας μπερδεύουν. Άμα σας προτείνει κάποιος κάτι που δεν θέλετε να τον κοπανήσετε. Για να μην πω να τον πυροβολήσετε. Ακούς εκεί, έχει και το θράσος να ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ!!! Μα που έχει φτάσει αυτή η κοινωνία;;


Διευκρινίζει, μην το προωθήσεις σε κανέναν άλλο και γίνει κανένα μπέρδεμα.


Δεν συμφωνώ ούτε γω με την πρόταση αυτή.

Την καταλαβαίνω βέβαια. Έχω μάθει να γράφω με 5 διαφορετικούς τρόπους τον ήχο «ι» και ναι μεν δεν με πειράζει αλλά ουσιαστικά είναι λίγο άχρηστοι. Κάποτε είχαν διαφορετικές προφορές και νόημα, τώρα πια όμως όχι. Θεωρώ πως η γλώσσα πρέπει να εξελίσσεται γενικά και θεωρώ ανούσια και μη ρεαλιστική την προσπάθεια να βάλεις μια γλώσσα στην κατάψυξη και να την κρατήσεις αναλλοίωτη.  Αλλά είμαι και λίγο ρομαντική, ας το πούμε, σ’αυτό το θέμα και μ’αρέσουν και τα αρχαία οπότε δεν θα ήθελα να αλλάξει κάτι αυτή την στιγμή. Εξαιτίας μιας ιδιαίτερης συμπάθειας που έχω αναπτύξει τελευταία για την γλωσσολογία και τις γλώσσες γενικότερα μπορώ να πω πως μου κακοφάνηκε κιόλας λίγο η ιδέα καθώς διάβαζα το mail.

Αλλά δεν ξύπνησε μέσα μου ο Κολοκοτρώνης όταν το διάβασα ρε παιδιά, ούτε σεληνιάστηκα ούτε έπαθα εγκεφαλικό. Δεν το είδα σαν επίθεση και δεν θέλω να κρεμάσω αυτόν που το πρότεινε. Με ανησυχεί για άλλη μια φορά όμως που κάποιοι μάλλον θέλουν. Με ανησυχεί που μου το είχαν ξαναστείλει και που το βρήκα εδώ και είδα πως έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε. 2 χρόνια!!! Κάτι μου λέει πως δεν έγινε δεκτή η πρόταση. Εε;; Στο ψάξιμο στον γούγλη (google) είδα πως έχει φάει πολύ βρισίδι ο τύπος γι’αυτό πάντως. Αν δεν μπορείς να απορρίψεις μια πρόταση που δεν σου αρέσει χωρίς να ξεφτιλίσεις αυτόν που την έκανε δεν αξίζεις να μιλάς μια γλώσσα που θεωρείς σπουδαία και πλούσια φίλε. Πρόταση είναι γαμώτο, δεν στην επιβάλλει κανένας, είναι δυνατόν να θεωρούνται τα πάντα απειλές;;;;

Ουφ. Θα σας πω κι άλλα για την γλώσσα μας αυτές τις μέρες. Έχει ζουμί το θέμα από ό,τι φαίνεται γιατί κάνει πολύ κόσμο περήφανο (πως;;; μα πως;;; δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα).

Internet και σχέσεις: Η τρέλα στο internet

Σήμερα με χαρά σας παρουσιάζω άλλο ένα άρθρο για τις ανθρώπινες σχέσεις, βασισμένο στην συνεχή μελέτη μου σ’αυτό το περίεργο είδος που ονομάζουμε άνθρωπο. Τα δεδομένα είναι βασισμένα λίγο σε προσωπικές εμπειρίες, λίγο (ή πολύ) σε διηγήσεις φίλων, όπως πάντα άλλωστε.

Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο λέγοντας πως δεν είμαι καινούρια στο ίντερνετ. Έχω υπολογιστή από όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού, και τότε είχαμε dos. Μπαίνω στο ίντερνετ χρόνια, δεν ξέρω πόσα, παίζει από πρώτη-δευτέρα γυμνασίου. Όμως δεν έμπαινα σε chat, ποτέ. Στο πανεπιστήμιο έφτιαξα icq, για να μιλάω με φίλους όμως. Μετά έφτιαξα και msn. Πάλι για φίλους. Πιο μετά facebook, πάλι για φίλους και ποτέ δεν έκανα add αγνώστους. Αυτά.

Η εισαγωγή ήταν για να σας εξηγήσω πως δεν έζησα το «καμάκι» μέσω νετ κι έτσι μου ήρθαν λίγο απότομα κάποια πράγματα.

Έχοντας αυτές τις εμπειρίες λοιπόν άρχισα ξαφνικά, μετά από τόσα χρόνια στο ίντερνετ να «γνωρίζω» κόσμο. Ε ναι από τα blogs. Και ρε παιδιά ποτέ δεν το περίμενα αλλά πάρα πολλά blogs είναι στην πραγματικότητα γραφεία συνοικεσίων. Σοβαρά!! Έπεσα από τα σύννεφα!!

Έχει ο άλλος/η ένα σοβαρό ιστολόγιο στο οποίο μάλιστα εκθέτει πάρα πολύ ωραίες απόψεις και τελικά ανακαλύπτεις πως θέλει γκόμενα/ο. Βρε άνθρωπε, τόσος κόπος για μια σχέση; Τι απελπισία είναι αυτή πια;

Δεν λέω να γνωρίσεις στην πραγματική ζωή κάποιον από ένα ιστολόγιο και να προκύψει κάτι. Εντάξει, τυχαίνουν αυτά και μπράβο. Όμως μερικοί και μερικές έχουν αυτό ως μοναδικό στόχο. Και «την πέφτουν» σε όποιον τύχει να «γνωρίσουν» σε blog και στην συνέχεια να «μιλήσουν» στο μσν. Το μεγάλο γέλιο όμως είναι όταν αυτοί στους οποίους την πέφτουν μιλάνε μεταξύ τους.

Πάντως όπως ανακάλυψα μάλλον το ζουν το όλο θέμα. Μιλάς με τον άλλον στο μσν πολύ και σου λέει ότι του αρέσουν οι απόψεις σου πάρα πολύ κι έτσι νιώθει έλξη (εγκεφαλική); Άμα κάνεις το λάθος και του πεις ναι οκ το ίδιο συμβαίνει και σ’εμένα αλλά ας μην ξεχνάμε πως δεν γνωριζόμαστε ουσιαστικά η μετάφραση είναι: ναι οκ, είμαστε μαζί και πάμε για γάμο. Γιατί γι’αυτόν περνάτε ωραίες στιγμές, μοιράζεστε κάτι, έχετε πια δεσμευτεί από τα λόγια σας. Αν δε κάνεις το λάθος και βγεις, χααααα, δεν σε σώζει τίποτα μετά. Κάθε ώρα που περνάτε μαζί για τον άλλο είναι μια αιωνιότητα, οπότε αν πιείτε καφέ έχετε πάρα πολύ σοβαρή σχέση (γιατί απλή σχέση έχετε έτσι κι αλλιώς, αφού μιλάτε στο μσν ντε!!!), αν το κάνετε ξεκινάνε τα σχέδια για συγκατοίκηση, ο γάμος έρχεται στο τριήμερο και τα παιδιά στην βδομάδα. Κι όχι δεν υπερβάλω. Εντάξει υπερβάλω λιγάκι αλλά όχι πάρα πολύ. Γι’αυτό αγαπητοί μου αναγνώστες πρέπει να αναγνωρίζετε τα σημάδια αμέσως και να φεύγετε προς την αντίθετη κατεύθυνση με ταχύτητα πυραύλου. Βέβαια καμιά φορά τα σημάδια δεν φαίνεται παρά μόνο όταν είναι αργά και ο άλλος έχει γίνει τσιμπούρι. Γι’αυτό φύλαγε τα ρούχα σου αναγνώστη μου, μην εμπιστεύεσαι κανέναν!!! Καλά έλεγαν οι μαμάδες μας, να μην μιλάμε σε αγνώστους :p

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι οι εμπειρίες ενός φίλου, που τραβάει διάφορα. Είναι κι ευγενικό παιδί, του μιλάνε, απαντάει. Του αρέσει κι η κουβέντα κι η ανταλλαγή απόψεων οπότε θα μιλήσει και λίγο παραπάνω, θα ενθουσιαστεί, θα απαντήσει, θα ρωτήσει. Είναι κι ανοιχτός τύπος, μπορεί και να ανοιχτεί λιγάκι για κάποια προσωπικά του θέματα μετά από πολλή κουβέντα. Όμως δεν δίνει την εντύπωση πως ψάχνεται για γκόμενα, γιατί δεν ψάχνεται!! Κι όμως! Φέρονται λες κι είναι υποψήφιος γαμπρός, επειδή μιλάνε στο μσν!! Ζήλειες, κτητικότητες, απαιτήσεις. Κι έχω ακούσει και από άλλους παρόμοια σκηνικά. Υπάρχει αυτό το πράγμα τώρα;

Επίσης να παρατηρήσω πως το ακούω πολύ από άντρες, ενώ θα περίμενα το αντίθετο. Τι έγινε βρε κοπελιές; Γιατί τέτοια μανία; Βγείτε λιγάκι έξω και θα γνωρίσετε κόσμο, εδώ ήρθατε να βρείτε σχέση; Α ναι, θέλουν και σχέση που είναι αντικειμενικά πιο δύσκολο μέσω ίντερνετ, όχι ένα πήδημα και τέλος. Εντάξει υπάρχουν και άντρες τέτοιοι βέβαια, αλλά ας μην το σχολιάσω κι αυτό τώρα…

Τι να πω, καλή τύχη να πω; Προσοχή πάντως στους καινούριους γιατί κυκλοφορούν καρχαρίες εκεί έξω κι αν τους μιλήσετε λίγο παραπάνω μετά θα σας λένε ότι χαράμισαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους για σας και πως τους είναι δύσκολο να ξεχάσουν τα όσα ζήσατε μαζί (;;) ενώ εσείς είστε άπονα γαϊδούρια. Ω ναι, ένα μεγάλο τρελοκομείο είμαστε.

Οι «άγνωστοι»

Καμιά φορά μπορεί να είσαι χάλια και παραδόξως να μην θες να μιλήσεις σε έναν φίλο. Δεν μου συμβαίνει συχνά, βασικά δεν μου συμβαίνει ποτέ μάλλον γιατί με τις κολλητές μου είμαστε σαν αδέρφια, αλλά μου έχει τύχει να είμαι down ή να έχω τα νεύρα μου κι ένας (σχεδόν) άγνωστος να μπορεί να μου φτιάξει το κέφι πολύ περισσότερο και πολύ πιο γρήγορα από ότι κάποιος γνωστός ή και φίλος.

Στην αρχή αναρωτιόμουν, τι σκατά, καλύτερα με καταλαβαίνει ο άγνωστος;

Αλλά όχι, καμία σχέση τελικά απλά είναι έξω από τον χορό. Καμιά φορά αυτό και μόνο αρκεί. Θα μιλήσεις με κάποιον «άσχετο» που ουσιαστικά δεν είναι μέρος της ζωής σου κι έτσι θέλοντας και μη δεν μπορεί να σου θυμίσει αυτό που σε ενοχλεί. Θα μιλήσετε για πράγματα «άσχετα» κι αυτό θα σε αναζωογονήσει γιατί θα μάθεις κάτι καινούριο, θα κάνεις μια καινούρια κουβέντα με τρόπο που δεν έχεις ξανακάνει ποτέ (γιατί κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο), θα μιλήσεις για πράγματα που δεν είναι μέρος της καθημερινότητάς σου και θα ξεχαστείς. Επίσης μερικά άτομα είναι πολύ στον κόσμο τους και θα σε κάνουν να γελάσεις θες δεν θες. Και καμιά φορά καταλήγουν όντως να νοιάζονται για σένα και να μπαίνουν στην ζωή σου (και τότε παύουν να είναι άγνωστοι :p).

Ευχαριστώ λοιπόν τους ευγενικούς «αγνώστους» της ζωής μου που με βοηθάνε χωρίς να το ξέρουν πολλές φορές, που θα περάσουν ώρες προσπαθώντας να με κάνουν να γελάσω χωρίς να με ρωτάνε καν τι έχω πολλές φορές, που μπορεί να με έχουν βοηθήσει να βρω λύσεις χωρίς να ξέρουν καν το πρόβλημα πολλές φορές, που γίνονται πολύ καλοί φίλοι μου πολλές φορές και που ίσως καμιά φορά να χανόμαστε αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την κουβέντα τους που με έκανε να χαμογελάσω όταν το είχα ανάγκη.


Είναι γεγονός πως κάποιες λέξεις είναι αρνητικά φορτισμένες και πολλά άτομα δεν τις επιθυμούν σαν χαρακτηρισμούς για τους εαυτούς τους. Αντιθέτως άλλες λέξεις θεωρούνται πολύ «cool» που λέγανε κι οι φίλοι μου οι Άγγλοι και όλοι χαζοχαίρονται αν τους τις «κολλήσει» κανείς.

Στις πρώτες λέξεις ανήκουν συνήθως οι: φανατισμένος, εθνικιστής, ρατσιστής κλπ

Στις δεύτερες ανήκουν οι: ψαγμένος, ανοιχτόμυαλος, μορφωμένος κλπ.

Όμως ρε άνθρωπε αν μου λες:

«Εγώ ρατσιστής δεν είμαι αλλά όλοι οι αλβανοί είναι κλέφτες/όλοι οι ξένοι βρωμάνε/οι ξένοι φταίνε για όλα στην Ελλάδα» και διάφορα άλλα τέτοια ωραία, ε πάρτο απόφαση!! Είσαι ρατσιστής, πάει και τέλειωσε. Δεν σου λέω αν έχεις δίκιο ή άδικο τώρα, απλά παραδέξου ότι είσαι ρατσιστής να πάμε παρακάτω!!!!!!!!!!

«Εγώωωωωω, δεν είμαι κολλημένος αλλά οι άθεοι δεν πρέπει ποτέ να λένε καλά πράγματα για τους χριστιανούς ή/και κακά πράγματα για τους άθεους», δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά είσαι κολλημένος με κ κεφαλαίο.

«Εγώ δεν είμαι φανατισμένος αλλά όσους διαφωνούν μαζί μου τους βρίζω». Α ναι μάλιστα, σωστά, δεν είσαι φανατισμένος, γιατί αν ήσουν (κατά την γνώμη σου) θα τους έκοβες τη γλώσσα ας πουμε;; Βρε πως διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα για να ταιριάζει στα μέτρα μας πάντα…

Επίσης αν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, αν αρνείσαι να εξετάσεις το ενδεχόμενο του να κάνεις λάθος, του να υπάρχει περιθώριο να βελτιώσεις τον εαυτό σου ή έστω του να υπάρχει μια διαφορετική άποψη από την δική σου που δεν είναι λάθος (ούτε και σωστή, απλά διαφορετική!!) λυπάμαι αλλά δεν είσαι ούτε ψαγμένος ούτε ανοιχτόμυαλος.

Κι όσα βιβλία και να έχει διαβάσει κάποιος και να θεωρείται μορφωμένος, άμα είναι μαλάκας, μαλάκας θα παραμείνει, δεν αλλάζει αυτό…

Ας πω κλείνοντας, πως δεν θέλω να κρίνω τους φανατισμένους, εθνικιστές, ρατσιστές, κολλημένους, ψαγμένους, ανοιχτομυαλους κλπ με αυτό το άρθρο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να ακολουθεί τις ιδέες που θεωρεί πιο σωστές.

Αυτό το άρθρο απευθύνεται στα άτομα που δεν μπορούν να αποδεχτούν κάποιο χαρακτηριστικό του εαυτού τους και επιμένουν πως δεν το έχουν, απλά και μόνο γιατί δεν τους αρέσει σαν ιδέα.

Εεεεεεεεε άμα δεν σας αρέσει βουλώστε το ρημάδι, μη μου το παίζετε προοδευτικοί κι είστε πιο συντηρητικοί κι από τον Καρατζαφέρη!! Δεν μπορεί να είστε ο ορισμός της λέξης που δεν σας αρέσει και να εθελοτυφλείτε τόσο πολύ!! Πάρτε το απόφαση πως έχετε ένα κουσούρι που δεν το θέλετε, αλλάχτε το και μην πρήζετε κι εμάς τους υπόλοιπους. Επίσης μην τσαντίζεστε αν σας υποδείξει κανείς πως μπορεί ναι μεν να βρίζετε τους ρατσιστές αλλά στην ουσία ρατσιστής είστε κι εσείς για παράδειγμα. Μπορεί η αλήθεια να πονάει αλλά δεν είναι καλύτερα να την ακούμε από το να ακούμε κούφια κομπλιμέντα που προέρχονται από άτομα που είτε δεν μας ξέρουν καλά, είτε παραμυθιάστηκαν από την εικόνα που προβάλουμε (και είναι αυτή που στην πραγματικότητα θα θέλαμε να είναι), είτε έχουν κάποιους σκοπούς και γι’αυτό μας γλύφουν;

Επίσης το άρθρο απευθύνεται και σ’όσους νομίζουν πως επειδή έχουν διαβάσει μια βιβλιοθήκη είναι ψαγμένοι και πιο σημαντικοί από τους άλλους- ξεκαβαλήστε, καλή η γνώση αλλά θέλει κάτι παραπάνω ένας άνθρωπος για να είναι αξιόλογος…

Άνθρωποι και Κότες

Μέσα σ’όλες τις μελέτες των ανθρώπινων συμπεριφορών που διεξάγουμε τις τελευταίες δεκαετίες (υπερβολή, να πω πενταετίες καλύτερα;; γιατί δεν ζω και πολλές δεκαετίες… ), έχουμε καταλήξει σε διάφορα συμπεράσματα τα οποία αποφάσισα να παρουσιάζω που και που στο ιστολόγιο μου, για να σας δώσω μερικές πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργεί το ζώο που ονομάζεται άνθρωπος (και πώς να το αντιμετωπίζετε).

Σήμερα θα δούμε μια έρευνα για τους ανθρώπους και τις κότες (υπάρχει άλλη μια έρευνα για τους Μαλακομαγνήτες, δημοσιευμένη στο ιστολόγιο του αγαπητού Gi Gaga Kouni Beli).

Άνθρωποι και Κότες

Αυτό το άρθρο δεν είναι εμπνευσμένο από το (μεγάλο) έργο του Στάινμπεκ, το Άνθρωποι και Ποντίκια (το τι κλάμα είχα ρίξει δεν περιγράφεται), ούτε από το μυστηριώδες τραγούδι των Killers, Are we humans or are we dancers (το τι γέλιο έχουμε ρίξει προσπαθώντας να το ερμηνεύσουμε δεν περιγράφεται). Όχι αγαπημένοι μου αναγνώστες! Αυτό το άρθρο είναι βγαλμένο από την ζωή (ενώ όλα τα άλλα είναι από κάπου αλλού :p) και εμπνευσμένο από κάτι διαλόγους με κάποιους φίλους…

Είναι μάλλον τυχερά μερικά άτομα, γιατί έχω μια παιχνιδιάρικη διάθεση η οποία με οδηγεί στο να λέω μαλακιούλες αντί να τους ξεχέζω πατόκορφα.

Γιατί φίλτατοι αναγνώστες (και δεν απευθύνομαι σ’όλους τους αναγνώστες, μόνο στους πραγματικά φίλτατους – ξέρουν αυτοί ποιοι είναι – οι άλλοι να πάτε να πνιγείτε – κι αυτοί ξέρουν ποιοι είναι), υπάρχουν άνθρωποι και υπάρχουν και κότες. Και δεν αναφέρομαι στα συμπαθέστατα πτηνά που μας προμηθεύουν με αυγά – τα οποία μ’αρέσουν πολύ πρέπει να σας πω. Όχι, αναφέρομαι στους ανθρώπους κότες που έχουν μερικά πολύ ξεκάθαρα (και τραγικά ενοχλητικά) χαρακτηριστικά:

1ον: Το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό τους είναι ότι θα σου μιλήσουν πολύ όμορφα, πάρα πολύ όμορφα και θα χρησιμοποιήσουν διαφόρων ειδών κολακείες (άσχετα με το αν ισχύουν αυτά που σου λένε για σένα ή όχι…). Θα το κάνουν αυτό γιατί κάτι περιμένουν από εσένα και συνήθως περιμένουν να τους κάτσεις (ας είμαστε ειλικρινείς, μεγάλα παιδιά είμαστε ε;).

Κότες λοιπόν γιατί δεν έχουν τα κότσια να σου πουν στα ίσια τι θέλουν, αλλά προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν και να βρουν το κουμπί σου – σε ποιο σημείο δηλαδή ο εγωισμός σου κολακεύεται τόσο ώστε να σου επιτρέψει να ανοίξεις τα πόδια σου… (Στα πλαίσια της αντικειμενικότητας – που τόσο λατρεύω – πρέπει να πω εδώ βέβαια πως βρίσκουν και τα κάνουν.. γιατί εντάξει πες να την πατήσεις μια φορά, ε τι στο καλό, μετά πρέπει να μάθεις και να τους αποφεύγεις…)

2ον. Το δεύτερο βασικότερο χαρακτηριστικό των ατόμων αυτών είναι πως ενώ σε κολακεύουν όπως περιγράψαμε παραπάνω, σε κάποιους τρίτους βγάζουν το χρυσό φτυάρι και σε θάβουν ασύστολα… Εντάξει κάποιες φορές ίσως όχι και ασύστολα, αλλά πάντως λένε βλακείες που δεν ισχύουν. Και τις λένε για 2 λόγους. Για να δικαιολογήσουν το ότι δεν φαίνεται να τους θαυμάζεις και να τους θεωρείς σούπερ-ουάου τρομερά άτομα και γιατί φοβούνται ότι μπορεί να συμπαθήσεις κανέναν άλλον περισσότερο από αυτούς – οπότε θεωρούν καλό να διαδίδουν ηλίθιες φήμες μπας και σε αντιπαθήσουν όλοι οι άλλοι και δεν έχεις κανέναν να συμπαθήσεις.

Κότες λοιπόν γιατί σε θάβουν πίσω από την πλάτη σου ενώ αν έχουν κάτι θα έπρεπε να το πουν μπροστά σου. Αλλά όταν αυτά που λένε είναι ανυπόστατα δεν μπορούν να το πουν μπροστά σου εδώ που τα λέμε γιατί τους κολλάς στον τοίχο για πλάκα και δεν έχουν τι να πουν.

3ον. Ποτέ δεν παραδέχονται ότι έκαναν λάθος. Ακόμη κι όταν λένε συγνώμη δεν το εννοούν απλά το λένε γιατί έχουν κάτι να κερδίσουν (βλ. νούμερο 1).

Κότες λοιπόν, γιατί ψάχνουν συνεχώς δικαιολογίες για τα λάθη τους και γιατί λένε συγνώμες που δεν εννοούν απλά για να αποφύγουν συζητήσεις στις οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν.

Ίσως υπάρχουν 1-2 ακόμα τυπικά χαρακτηριστικά τους αλλά νομίζω πως αυτά είναι τα 3 βασικά. Όταν συναντάτε τέτοια άτομα πολυαγαπημένοι μου αναγνώστες καλό θα ήταν να φεύγετε με ελαφρά πηδηματάκια.

Συνήθως δεν είναι κακά, όχι, απλά ήταν άτυχα στην ζωή τους και δεν κατάφεραν να γίνουν αυτό που θα ήθελαν να είναι οπότε προσπαθούν να ξεγελάσουν τον εαυτό τους και τους άλλους… Αυτό όμως τους οδηγεί στο να εθελοτυφλούν και έτσι να χάνουν κάθε πιθανότητα βελτίωσης (γιατί κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι μπορούμε και πρέπει να αλλάζουμε, εξέλιξη ονομάζεται νομίζω…). Ίσως μάλιστα με λίγη βοήθεια να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο της μαλακίας στον οποίο έχουν παγιδευτεί και να μπορέσουν να γίνουν επιτέλους αυτό που θέλουν (ή κάτι τέτοιο στο περίπου).

Το θέμα όμως είναι πως αυτά τα άτομα είναι συνήθως σαν συναισθηματικά βαμπίρ. Εντάξει, μην βγείτε με τις πρόκες και τα ξύλα στους δρόμους, συναισθηματικά είπαμε, δεν θα σας φάνε στα αλήθεια. Θα σας εξαντλήσουν όμως.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη ερώτηση: Μπορείτε να τους αντέξετε; Έχετε τον χρόνο και τις ψυχικές δυνάμεις που πρέπει να καταβληθούν για να τους βοηθήσετε ή απλά στο τέλος θα σας σαλέψει από την πολλή προσπάθεια; Αν δεν μπορείτε φίλοι μου τρέξτε μακριά, δεν μας όρισε άλλωστε κανένας σωτήρες του κόσμου, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δεχόμαστε τα πάντα… Αν πάλι θεωρείτε πως μπορείτε, τότε καλή σας τύχη.

Και ναι, είμαι αυστηρή. Προσπαθώ πάντα πριν κρίνω κάποιον να «περπατήσω στα παπούτσια του». Δεν λέω πως το καταφέρνω φυσικά γιατί δεν είναι κι εύκολο. Αλλά προσπαθώ να ζυγίσω τις καταστάσεις που έχουν οδηγήσει στην σημερινή προσωπικότητά του και στους λόγους που μπορεί να προκαλούν την συγκεκριμένη (απεχθέστατη) συμπεριφορά του.

Ε αλλά ας μην το παρακάνουμε κιόλας. Κάποια στιγμή οι δικαιολογίες για όλους τελειώνουν. Και τότε φαίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Μερικοί είναι οκ, μερικοί είναι γαμάτοι, μερικοί είναι βασανισμένοι και χρειάζονται πραγματικά κατανόηση, μερικοί είναι απλά δειλές κότες που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα όπως είναι. Όλοι περάσαμε δυσκολίες, όλοι έχουμε ιστορίες να πούμε, όλοι έχουμε ένα παρελθόν που σέρνεται πίσω μας άλλοτε απαλά κι άλλοτε βαρύ σαν αμόνι, αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελεί δικαιολογία για να θεωρούμε τον εαυτό μας υπεράνω των άλλων. Όποιος δεν μπορεί να κάνει την αυτοκριτική του ας είναι για πάντα δέσμιος των αδυναμιών και των λαθών του κι ας αναρωτιέται μονίμως γιατί οι άλλοι είναι τόσο «κακοί», «μικρόψυχοι», «κατώτερου επιπέδου» από αυτόν και συχνά «αδιάφοροι» προς αυτόν και δεν τον καταλαβαίνουν.