The sky is blue!!

Σιγά το νέο θα μου πείτε. Όμως εδώ είναι άλλος κόσμος όταν ο ουρανός είναι μπλε. Τα πουλάκια κελαηδούν όλη μέρα κι όλη νύχτα, τα νερά στα κανάλια φαίνονται κρυστάλλινα (περίπου, εντάξει στάσιμα νερά είναι :p), τα δέντρα είναι καταπράσινα, τα λουλούδια ανθίζουν και ο κόσμος γελάει!! Πραγματικά δεν ξέρω που ήταν όλος αυτός ο κόσμος. Το προηγούμενο Σάββατο πήγα στο κέντρο και δεν μπορούσες να περπατήσεις χωρίς να πέσεις πάνω σε κάποιον. Είχε τόσο κόσμο που δεν νομίζω πως χωρούσαν όλοι αυτοί στην πραγματικότητα στην μικρή μας Brugge. Τα μαγαζιά έχουν βγάλει τραπέζια έξω (εδώ και μέρες απλά έκανε ψοφόκρυο πριν) και δεν υπήρχε μέρος για να κάτσεις, ήταν όλα γεμάτα!!!

Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ευχάριστη, καλή διάθεση, χαμόγελα – τι σου κάνει η φωτοσύνθεση :p

Κι έτσι κύλησε όλη η εβδομάδα. Είχε πάρα πολλούς Έλληνες τουρίστες εντωμεταξύ, κάθε μέρα έβλεπα κι άλλους. Μια μέρα είδα και 2 γκρουπάκια με τουλάχιστον 15-20 άτομα το καθένα :s. Ελπίζω όλοι αυτοί να ζουν στο εξωτερικό γιατί αν ζουν Ελλάδα κάποιος μας δουλεύει για την κρίση :p :p

Είναι ωραίο πάντως να αράζεις έξω και να λιάζεσαι με έναν καφέ στο χέρι (και το μπουφάν σου φυσικά, μην τρελαθούμε, δεν είναι και Αθήνα).

Με ενοχλεί λίγο που είναι τόσο στον κόσμο τους οι κάτοικοι (ώρες ώρες νομίζω πως αν πω σε κάποιους ότι υπάρχει κόσμος έξω από την Brugge θα ξαφνιαστούν :p) όμως κι εγώ καμιά φορά όταν βλέπω τα παρακάτω κάθε μέρα ξεχνιέμαι…

Advertisements

Ταξιδιωτικό Ημερολόγιο: Για να αγαπάς μια χώρα…

Για να αγαπήσω μια χώρα ουσιαστικά, χρειάζονται 2 πράγματα:

1ον, να ζήσω εκεί αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να μπορέσω να νιώσω λιγάκι την καθημερινότητα των κατοίκων της

2ον, να αγαπήσω τους κατοίκους της.

Ναι δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Ούτε ιστορία, ούτε υποδομές ούτε τίποτα. Βέβαια η κοινωνική κατάσταση στην χώρα αυτή έχει το χάλι της, όσο να’ναι επηρεάζεσαι λιγάκι. Όμως και πάλι, οι βασικοί παράγοντες (για μένα) είναι οι 2 που ανέφερα.

Έτσι αγαπάω την Ουαλία. Γιατί έζησα εκεί 3 χρόνια, σπούδασα, δούλεψα, γνώρισα Ουαλούς, την έζησα την χώρα για τα καλά. Κι αγαπάω την Αγγλία, γενικά το Ηνωμένο Βασίλειο, γιατί αφενός όλα τα μέρη που πήγα έμοιαζαν λιγάκι μεταξύ τους οπότε ήμουν παντού σαν στο σπίτι μου (την ουαλία εννοώ όταν λέω σπίτι μου) και αφετέρου έχω φίλους άγγλους που τους υπεραγαπώ και μου λείπουν πάρα μα πάρα πολύ.

Αυτό πρέπει να είναι Llanberis (τέλειο μέρος), είχαμε γυρίσει αρκετά εκείνη την μέρα και δεν θυμάμαι σίγουρα..

Όταν πήγα δεν το περίμενα ότι θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο. Προκατειλημμένη κι εγώ άκουγα Αγγλία και έβγαζα σπυριά – γι’αυτό κι επέλεξα να πάω στην Ουαλία, μιας κι είναι άλλη χώρα. Πόσο όμως τους αγάπησα τους άγγλους, περισσότερο κι από τους ισπανούς, σίγουρα περισσότερο από τους ιταλούς και σίγουρα περισσότερο από κάποιους έλληνες που γνώρισα έξω. Εντάξει δεν γνώρισα όλους τους άγγλους βέβαια, είναι όμως 8 άτομα με τα οποία ήρθα πολύ κοντά, με άλλους λίγο λιγότερο με άλλους λίγο περισσότερο. Και σ’αυτή την παρέα ήταν κι ένας Ιρλανδός, ένας Αφγανός, που έχει ζήσει στο Λονδίνο όλη του την ζωή, ένας Φιλιππινεζο –Ουαλός και μια κοπελιά από την Αλβανία που επίσης έχει ζήσει σχεδόν όλη της την ζωή στο Λονδίνο. Και την λατρεύω. Είναι ευγενική, καλή, έξυπνη και πραγματικά φίλη (και πάρα πολύ όμορφη). Κι όταν ακούω να μιλάνε άσχημα για τους αλβανούς μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι….

Γιατί αυτή η κοπέλα, όπως και οι Αγγλίδες της παρέας, όταν είχα ανάγκη στην Ουαλία ήταν δίπλα μου, όπως κανένας έλληνας δεν ήταν τότε. Γιατί όταν ήμουν μόνη μου άφησαν τα πάντα για να είναι μαζί μου συνέχεια, όταν το είχα ανάγκη με αγκάλιαζαν, προσπαθούσαν (11-12 άτομα) να με κάνουν να γελάσω. Κι όταν δεν ήταν καλά θα με έπαιρναν τηλέφωνο, βασιζόντουσαν πάνω μου όπως εγώ σ’αυτούς. Δεν χρειάστηκε καμία προσπάθεια να μπω στην παρέα τους. Με έβαλαν μόνοι τους από την 2η φορά που μιλήσαμε (μέναμε μαζί με κάποιους από αυτούς για ένα καλοκαίρι). Γιατί ήταν ανοιχτοί, δεχόντουσαν τους πάντες (βγαίναμε 20 άτομα κάθε φορά και βρίσκαμε άλλους τόσους όπου πηγαίναμε…), αρκεί να υπήρχαν κάποια κοινά στοιχεία – δεν ήταν σαν τους ψωνισμένους τους «μεσογειακούς» τύπους που όλοι οι άλλοι τους φαινόντουσαν «κρυόκωλοι».

Κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το ότι διάβαζαν. Τι διάβαζαν; Τα πάντα!! Κλασσική λογοτεχνία, ιστορικά, φαντασίας, περιοδικά, ό,τι έβρισκαν. Σχεδόν όλοι διάβαζαν το New Scientist και συζητούσαν συχνά για τα άρθρα του μετά και όλοι θυμόντουσαν τόσα πολλά πράγματα από το σχολείο που δεν το πίστευα κάθε φορά που το άκουγα. Εκτός του ότι οι κοπέλες ήταν της θεωρητικής κατεύθυνσης και παρόλα αυτά διάβαζαν το new scientist, θυμόντουσαν και πάρα πολλά από την φυσική και την χημεία στο σχολείο – και εννοείται τα πάντα από ιστορία. Ήταν χαρά να πηγαίνω στο σπίτι τους. Πάντα είχαν κόσμο, πάντα χάζευα τα βιβλία κι ας τα είχα ξαναδεί – του ενός κυρίως που ήταν όλα φαντασίας κι είχε και το absolute Sandman, το οποίο ήταν του από πάνω του αλλά το είχε κάτι αιώνες στο δωμάτιό του και το διάβαζα όποτε πήγαινα, και πάντα αυτός ο ένας που είχε όλα αυτά τα βιβλία μαγείρευε για όλους μας.. Α και σχεδόν πάντα παίζαμε επιτραπέζια. Αχ αυτό το articulate, μου έβγαζε την πίστη κάθε φορά, εδώ στα ελληνικά κι έχει κουλές λέξεις, που να το παίζεις και στα αγγλικά. Χάος! Και πολύ γέλιο.

Μ’αυτούς λοιπόν πέρασα και το πιο ενδιαφέρον, τρελό και περιπετειώδες σαββατοκύριακο στα 3 χρόνια που ήμουν εκεί και θα σας το διηγηθώ σύντομα. Το μόνο μου πρόβλημα τώρα πια είναι πως δεν μένουν όλοι μαζί πλέον (τέλειωσαν τις σπουδές μερικοί) και όποτε γυρίζω στο Η.Β δεν ξέρω πώς να τους βλέπω όλους, είναι σκορπισμένοι από δω κι από κει και θέλω έναν μήνα για να γυρίσω όλη την χώρα, είναι και μεγάλη πανάθεμά την. Το καλό είναι πως έχω «σπίτια» σχεδόν παντού τώρα, μόνο στην Σκωτία πρέπει να βρω κάποιον :p

Καλέ ναι, Ουαλία είναι!! Llanberdog λέγεται το μέρος κι έχει μια τεράστια παραλία!

Για να αγαπάς μια χώρα δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί σ’αυτήν. Ούτε να έχει γεννηθεί ο Πλάτωνας σ’αυτήν. Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, και θέτουν ανόητους όρους στο ποιος μπορεί και ποιος όχι να αγαπήσει μια χώρα, στο ποιο μέρος μπορεί κάποιος να θεωρήσει σπίτι του κι αν έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό. Τους λυπάμαι πραγματικά γιατί ζουν δηλητηριασμένοι και θα πεθάνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει την χαρά του να βρίσκεις το «σπίτι» σου εκεί που δεν το περιμένεις και τα «αδέρφια» σου εκεί που δεν το περιμένεις, έστω κι αν είσαι μετανάστης στην χώρα τους ή αυτοί στην δική σου…

Rammstein 2009

Ήρθε ο καιρός να γράψω για αυτή την συναυλία, καθώς και για το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη γενικότερα. Όμως πάμε για 2ο γύρο Ισπανία έτσι όπως το βλέπω, οπότε θα ακολουθήσει μίνι αφιερωματάκι με 4-5 άρθρα!

Σήμερα όμως το θέμα μας θα είναι μόνο οι Rammstein. Μάλλον είναι περιττό να πω πως δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο (κι έχω πάει σε αρκετές συναυλίες) και πως όσο προετοιμασμένη κι αν ήμουν από video που έβλεπα ε δεν ήμουν αρκετά προετοιμασμένη…. Πάμε από την αρχή όμως:

Οι πόρτες άνοιγαν στις 7.45 κι εγώ η κακομοίρα ήθελα να πάμε εκεί νωρίς, κατά τις 6, άντε 7 βρε αδερφέ, να χαρούμε λίγο το συναίσθημα της συναυλίας. Κι επίσης ήθελα να πάμε 1η σειρά, μια φορά βλέπεις τους Rammstein!!

Οι μισοί της παρέας πήγαν όντως νωρίς (ήμασταν αρκετά άτομα και δεν μέναμε όλοι μαζί), εμείς όμως αργήσαμε αρκετά και πρέπει να πω πως τα είχα πάρει λιγάκι γιατί μπερδευτήκαμε και με το μετρό (η μοναδική φορά στις τόσες μέρες, άμα βιάζεσαι τότε συμβαίνουν όλα τα στραβά…). Φτάσαμε τελικά και μόλις μπήκαμε μέσα και αρχίσαμε να κοιτάμε για τους άλλους (ήμασταν πάνω πάνω στις κερκίδες κι αυτοί κάτω και μπροστά…) κλείνουν τα φώτα:

Combichrist

Άγγλοι είναι αυτοί;;; 8.45 είχαν πει ότι θα βγουν και βγήκαν 8.40 σχεδόν!! Κατεβήκαμε κάτω απλά δεν πήγαμε μπροστά, αλλά βλέπαμε τέλεια από εκεί που ήμασταν και μετά από λίγα λεπτά είχαμε αρχίσει να χορεύουμε. Το ότι θα είναι οι combichrist support το έμαθα 1-2 βδομάδες πριν φύγουμε και χάρηκα αρκετά. Κι ήταν πάρα πολύ καλοί. Κάτι που δεν είχα προσέξει πριν είναι πως ο τραγουδιστής είναι φωνάρα!!! Είχα μείνει βλάκας, καλέ τι ωραία φωνή που έχει αυτός!!!!!!

Έπαιξαν πολύ λίγο όμως, 9.30 είχαν φύγει και νομίζω πως όλοι θέλαμε λίγο παραπάνω.

Δεν βρήκα κάτι καλό από την συναυλία οπότε θα μπει videaki. Προειδοποίηση: το video που ακολουθεί δεν είναι για ευαίσθητες ψυχές, παρακαλούνται όσοι δεν αντέχουν κάτι τέτοια απλά να μην το δουν και να μην αρχίσουν να γκρινιάζουν… Ευχαριστώ.

Rammstein

Μετά τους combichrist άνοιξαν τα φώτα και χώθηκα μπροστά. Ήμασταν δεξιά πάνω σ’ένα σκαλί κι έβλεπα τέλεια!!! Κατά τις 10 (επίσης στην ώρα τους, άντε να άργησαν 5 λεπτά) βγήκαν οι Rammstein – με έναν θεαματικότατο τρόπο φυσικά τον οποίο νομίζω πως θα χαλάσω αν περιγράψω :p

Από κει και πέρα το χάος. Οι άνθρωποι είναι θεοί, έπαιξαν πολύ, έπαιξαν δυνατά και σε κάθε τραγούδι είχαν κι ολόκληρη παράσταση από πίσω. Ώρες ώρες απλά χάζευα, δεν πίστευα τι έβλεπα.

Αυτά είναι πάνω κάτω τα τραγούδια που έπαιξαν (μου έχουν ξεφύγει κάποια):

Rammlied
B********
Keine Lust
Feuer Frei
Wiener Blut
Frühling In Paris
Ich Tu Dir Weh
Liebe Ist Für Alle Da
Links 2 3 4
Du Hast
Pussy
Benzin
Sonne
Ich Will
Seemann
Rosenrot
Engel

Και για να πάρετε μια γεύση του τι έγινε:

Στο Pussy ο Till απλά μας έκανε μια μικρή επίδειξη των προσόντων και των ικανοτήτων του – όσοι ήταν στις μπροστινές σειρές και τους πήραν τα «χύσια» ήταν πολύ ικανοποιημένοι μετά – εκστασιασμένοι θα έλεγα. Εμάς δυστυχώς δεν μας έφτασαν, σταμάτησαν ακριβώς μπροστά μας. Προς το τέλος του τραγουδιού γέμισε και η αίθουσα κάτι σαν κομφετί, κίτρινα και κόκκινα, ήταν υπερθέαμα – δεν έχω λόγια.

Καλά στο Feuer Frei έγινε χαμός. Καταρχάς να πω πως όταν έσκαγαν οι φωτιές οι μεγάλες τις νιώθαμε και μου είπαν τα παιδιά που ήταν πιο πίσω ότι τις ένιωθαν κι αυτοί. Ένας από εμάς που είχε πάει ακόμη πιο μπροστά ψήθηκε – απορώ πως αντέχει το συγκρότημα. Κάποια στιγμή σε αυτό το τραγούδι φόρεσαν οι 3 μπροστά κάτι σαν μάσκα στο στόμα τους και «έφτυναν» φωτιά όταν τραγουδούσαν. Δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Α και όταν έσκαγαν από πίσω τα «πυροτεχνήματα» τρανταζόταν το μέρος, τα ένιωθες να σκάνε στην καρδιά σου, ήταν απίστευτα τέλειο το όλο σκηνικό.

Το du hast είναι κλασσικά το αγαπημένο μου και μάλλον κι όλων των άλλων γιατί από τις πρώτες νότες τους έπεσε πανικός στο στάδιο, χαρά, ουρλιαχτά, χτύπημα – με πόνεσε ο αυχένας μου. Και εδώ θέλω να ρωτήσω τον κόσμο: πως στο καλό κοπανιέται έτσι ο τραγουδιστής; Το κεφάλι του νόμιζα ότι θα φύγει κάποια στιγμή, την επομένη θα έπρεπε να βάλει κολάρο – αν ήταν όπως ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Βέβαια ο λαιμός του είναι σαν κορμός δέντρου. Είναι τεράστιος ο τύπος, φέτες και το μπράτσο του είναι όσο το κεφάλι μου.

Sonne. Εδώ δεν έγινε κάτι τρελό απλά ήταν μια τέλεια στιγμή στην συναυλία οπότε απολαύστε.

Benzin. Ε όπως καταλαβαίνετε κι εδώ έγινε ένα έντονο παιχνίδι με τις φωτιές, πήρε κάποια στιγμή ο Till ένα μαραφέτι (σαν κι αυτά που λέμε στα rpg, θυμάμαι στο vampire, αναπτήρας και λακ για να κάνουμε φλογοβόλο, χιχιχιχι – ε μάλλον του Tiel ήταν λίγο πιο σοβαρό) και άρχισε να ξερνάει φωτιές από δω κι από κει. Και κάποια στιγμή τα σκάγια πήραν κι έναν άσχετο που ήταν πάνω στην σκηνή – με ένα φουτεράκι!! Θα δείτε την σκηνή στο video που ακολουθεί – εμείς καταλήξαμε πως ήταν στημένο πάντως (αν κι εκείνη την ώρα είχαμε σοκαριστεί λίγο).

Ich tu dir Weh.  Α καλά, εδώ κι αν ήταν show. Ο πληκτράς ήταν τρελή φάτσα, πάνω κάτω 5 κιλά μαζί με τα ρούχα και έκανε όλη την ώρα παλαβομάρες, μεγάλη μορφή ο τύπος (όπως και όλοι για να είμαστε αντικειμενικοί). Δεν λέω τίποτα, δείτε το και δείτε και το 2ο βίντεο που έχει χάλι ήχο αλλά φαίνεται καλά το σκηνικό…

Engel. Το περίμενα πως και πως, μεγάλη λατρεία αυτό το τραγούδι. Δεν έγινε κάτι συνταρακτικό πάνω στην σκηνή, σε σχέση με τα άλλα τουλάχιστον αλλά μ’αυτό έκλεισαν και είναι θεϊκό από μόνο του οπότε ακούστε το (έχει και ωραίους στίχους).

Γενικά σχόλια:

  • Η οργάνωση της συναυλίας ήταν άψογη. Όλα ξεκίνησαν στην ώρα τους και παρόλο που ήμασταν πίτα και είχαμε και τις φωτιές δεν ένιωσα να πεθαίνω από έλλειψη αέρα σε καμία στιγμή. Καλός εξαερισμός μάλλον. Μαστούρωνες λιγάκι βέβαια γιατί το μισό στάδιο κάπνιζε μπάφους, αλλά ήταν καλά, έκανες και κεφάλι τζάμπα. Α και το άλλο το θεϊκό είναι πως γυρνούσε ένας τυπάκος γύρω γύρω και πουλούσε μπύρες κι έτσι αν έσκαγες από την δίψα δεν ήταν ανάγκη να βγεις εκτός συναυλιακού χώρου για να δροσιστείς. 1000 μπράβο.
  • Σ’ένα τραγούδι χάλασε 2-3 φορές το μικρόφωνο αλλά αντιμετωπίστηκε γρήγορα και ο κόσμος από κάτω ήταν τόσο χαρούμενος που ήταν σαν να μην συνέβη καν.
  • Α, ας σημειωθεί ότι ήμασταν πολλοί έλληνες εκεί μέσα, 30-40 τουλάχιστον!! Την επόμενη φορά να οργανωθούμε!! Επίσης πέτυχα πολλούς γερμανούς και άγγλους.
  • Ένα στιγμιότυπο που με τρόμαξε λιγάκι: Ήρθε κάποια στιγμή μια κοπελιά, ισπανίδα, κι έπεσε πάνω στους μπροστινούς μου, επίσης ισπανοί, και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Τα παιδιά, που όπως καταλάβαμε την ήξεραν, προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν και να την σηκώσουν, γιατί δεν μπορούσε να σταθεί καλά – και να δουν και τι έχει γιατί δεν μιλούσε. Αφήστε φρικάραμε λιγάκι όλοι. Τελικά μου είπε μετά που συνήλθε λιγάκι και ήρθε δίπλα μου να βγάλει φωτογραφίες ότι ήταν καλά απλά ήταν πιο μπροστά, κάποια στιγμή την ζούληξαν πολύ και δεν μπορούσε να αναπνεύσει και φοβήθηκε ότι θα πεθάνει… Τέλος πάντων, καλά ήταν τελικά, αν και πονούσε σε διάφορα σημεία, αλλά αγχώθηκα για λίγο…
  • Κι ένα παράπονο: Δεν έπαιξαν το te quiero puta!!! Τραγικό;;; Και κάτι ισπανοί πίσω μου αυτό έλεγαν, το περιμέναμε πως και πως ρε γαμώτο…
  • Έκανα μια βλακεία και μετά τους combicrhist δεν είχα τηλέφωνο οπότε δεν μπορούσα να επικοινωνήσω ούτε με κάποια άτομα που ήταν μέσα στην συναυλία ούτε με κάποια που ήταν στην Αθήνα κι ήθελαν να ακούσουν λιγάκι – σόρυ βρε γλυκιά μου, δεν μπορούσα ούτε μήνυμα να στείλω!!
  • Πρώτη φορά πήγαμε σε συναυλία και λέγαμε πως το εισιτήριο ήταν πολύ φτηνό σε σχέση με το τι είδαμε!!

Η επιστροφή

Καλά στην επιστροφή γελάσαμε πάρα πολύ. Χάσαμε το τελευταίο μετρό και λιώσαμε σε ένα παγκάκι και εκεί μας βρήκαν κι άλλοι 4 από την παρέα (σύνολο 7) κι ευτυχώς η μια κοπέλα είχε την αντοχή να ψάξει σε χάρτες κλπ να βρει εναλλακτικές. Πήγαμε σε μια στάση του τραμ εκεί απέναντι που είχε πολύ κόσμο αλλά σύντομα ανακαλύψαμε πως όλοι ήταν τουρίστες και ψαχνόντουσαν. Είχε πολύ πλάκα γιατί ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον, ρωτούσαν εμάς πώς να πάνε στο κέντρο (στα ισπανικά κιόλας…)!!! Τελικά εντοπίσαμε λεωφορείο, νυχτερινή γραμμή. Είχε 9 νυχτερινές γραμμές, αν είναι δυνατόν. Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ, αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη στιγμή. Οι στάσεις φίσκα όμως κι όλοι από την συναυλία φυσικά και το λεωφορείο δεν σταματούσε καν γιατί που θα μπαίναμε, στην οροφή; Οπότε αρχίσαμε να προχωράμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς την αφετηρία. Εμείς κι άλλα 30-40 άτομα που ήταν εκεί γύρω. Κάποια στιγμή ένας από εμάς που ήταν μπροστά μπροστά φωνάζει να τρέξουμε κι αρχίζουμε το τρέξιμο λοιπόν. Κι όλοι οι υπόλοιποι (παρόλο που το «τρέξτε» δεν πρέπει να το κατάλαβαν). Ε προλάβαμε το λεωφορείο και οι 4 κάτσανε κιόλας, μετά από 1 στάση όμως έγινε ένα ντου και πραγματικά σκαρφαλώνανε όπου βρίσκανε, ζουληχτήκαμε αρκετά αλλά κλασσικά κάναμε μαλακίες και γελούσαμε. Μας άφησε και κοντά στο μέρος που μέναμε, μια χαρά!!

Ήταν λοιπόν μια πολύ καλή συναυλία κι η μέρα – αν και είχε κάποια μικρά ευτράπελα πριν την συναυλία – ήταν τέλεια, από αυτές τις μέρες που θυμάσαι για μια ζωή…

Λοιπόν, θέλετε να πάμε να τους δούμε και αλλού; Θα έλεγα ή Αγγλία (που πρέπει να πάω έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή) ή Νορβηγία (που άμα πάμε μπορεί να μείνω κιόλας :p) ή Ελβετία (που είναι κοντά και παίζουν και σε festival)!!

RAMMSTEIN

Νομίζω πως όσο και να το φωνάξω δεν μπορώ να περιγράψω τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μου:

Ναι είναι επίσημο πλέον, έχω τα εισιτήρια στα χέρια μου!!

Rammstein – 12 Νοεμβρίου 2009…

….στην Βαρκελώνη!!!!!!!!!!

82 εγκεφαλικά δηλαδή, για τι να πρωτοχαρώ, για τους rammstein (επιτέλους θα τους δω ζωντανά!!), για την Βαρκελώνη (Ισπανία again! Και 3 φορές που έχω πάει Ισπανία εκεί δεν είχα πάει)… Τρελή χαρά και τρελή παρέα επίσης, τώρα την ξέρω την δουλειά, θα μετράμε μέρες ως τότε…

H πρώτη μου αγάπη όσον αφορά τους Rammstein, εντάξει λογικό και αξέχαστο. Η σκέψη ότι θα το ακούσω live με τρελαίνει..

Du Hast

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich
Du hast mich
Du hast mich gefragt
Du hast mich gefragt
Du hast mich gefragt und ich hab nichts gesagt

Willst du, bis der Tod euch scheidet,
Treu ihr sein für alle Tage?

Nein!
Nein!

Willst du, bis der Tod euch scheidet,
Treu ihr sein für alle Tage?

Nein!
Nein!

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich

Du
Du hast
Du hast mich
Du hast mich
Du hast mich gefragt
Du hast mich gefragt
Du hast mich gefragt und ich hab nichts gesagt

Willst du, bis der Tod euch scheidet,
Treu ihr sein für alle Tage?

Nein!
Nein!

Willst du, bis zum Tod der Scheide,
Sie lieben auch in schlechten Tagen?

Nein!
Nein!

Willst du, bis der Tod euch scheidet,
Treu ihr sein….?

Nein!
Nein!

Κάπου εδώ θα χαθώ, είμαι σίγουρη πως θα το πουν (τι σκατά, στην Ισπανία θα είμαστε) και είμαι πραγματικά πολύ ευτυχισμένη προκαταβολικά γι’αυτό…

Te quiero puta

Hey amigos
Adelante amigos

Vamos vamos mi amor
Me gusta mucho tu sabor
No no no no tu corazón
Mucho mucho tu limón

Dame de tu fruta
Vamos mi amor
Te quiero puta
Te quiero puta
Ay que rico

Ay que rico un dos tres
Sí te deseo otra vez
Pero no no no tu corazón
Más más más de tu limón

Querido
Dame de tu fruta
Dame de tu fruta

Vamos mi amor
Te quiero puta
Te quiero puta
Ay que rico

Entre tus piernas voy a llorar
Feliz y triste voy a estar
Feliz y triste voy a estar

Más más más por favor
Más más más sí sí señor
Más más más por favor
Más más más sí sí señor

No me tengas miedo
No te voy a comer
Más más más por favor
Más más más sí sí señor
Sí sí señor

Te quiero puta
Te quiero puta
Dámelo dámelo
Te quiero puta

Δυσκολεύομαι για να μην βάλω όλη την δισκογραφία τους εδώ (ε έχω ενθουσιαστεί λέμε), οπότε άλλα 2 και τέλος γιατί με βλέπω να βάζω μέχρι αύριο…

Keine Lust

Ich hab’ kein Lust
Ich hab’ kein Lust
Ich hab’ kein Lust
Ich hab’ kein Lust

Ich habe keine Lust mich nicht zu hassen
Hab’ keine Lust mich anzufassen
Ich hätte Lust zu onanieren
Hab’ keine Lust es zu probieren
Ich hätte Lust mich auszuziehen
Hab’ keine Lust mich nackt zu sehen

Ich hätte Lust mit großen Tiere
Hab’ keine Lust es zu riskieren
Hab’ keine Lust vom Schnee zu gehen
Hab’ keine Lust zu erfrieren

Ich hab’ kein Lust
Ich hab’ kein Lust
Ich hab’ kein Lust
Nein ich hab’ kein Lust

Ich hab’ keine Lust etwas zu kauen
Denn ich hab’ keine Lust es zu verdauen
Hab’ keine Lust mich zu wiegen
Hab’ keine Lust im Fett zu liegen

Ich hätte Lust mit großen Tiere
Hab’ keine Lust es zu riskieren
Hab’ keine Lust vom Schnee zu gehen
Hab’ keine Lust zu erfrieren
Ich bleibe einfach liegen
Und wieder zähle ich die Fliegen
Lustlos fasse ich mich an
Und merke bald ich bin schon lange kalt
So kalt, mir ist kalt…

Ich hab’ keine Lust

Engel

Wer zu Lebzeit gut auf Erden
wird nach dem Tod ein Engel werden
den Blick gen Himmel fragst du dann
warum man sie nicht sehen kann

Erst wenn die Wolken schlafengehn
kann man uns am Himmel sehn
wir haben Angst und sind allein

Gott weiss ich will kein Engel sein

Sie leben hinterm Sonnenschein
getrennt von uns unendlich weit
sie mussen sich an Sterne krallen (ganz fest)
damit sie nicht vom Himmel fallen

Erst wenn die Wolken schlafengehn
kann man uns am Himmel sehn
wir haben Angst und sind allein

Gott weiss ich will kein Engel sein

Erst wenn die Wolken schlafengehn
kann man uns am Himmel sehn
wir haben Angst und sind allein

Gott weiss ich will kein Engel sein

Επιστροφή…

Είναι περιττό ίσως να πω πως στην Μ. Βρετανία πέρασα υπεεεεεεεεεεεέροχα!!! Είδα παλιούς φίλους, πρώην συνεργάτες, νέους φίλους, μέρη που αγαπάω, pubs στις οποίες έχω τέλειες αναμνήσεις, έφαγα κάποια από τα αγαπημένα μου φαγητά (και κυρίως γλυκά) και γενικά ήταν 10 μέρες πολύ γεμάτες και ευχάριστες.

Όσο για την οικονομική κρίση (έχω υποσχεθεί αναφορά στην Elva), ναι τους έχει χτυπήσει κι αυτούς φυσικά, αν και μου φαίνεται πως δεν είναι τραγικά τα πράγματα. Οι τιμές έχουν ανέβει ελάχιστα από ότι είδα, (βέβαια πριν από κάτι μήνες μου είχε πει ένας φίλος Ουαλός ότι είχαν μειώσει και το ΦΠΑ στο 15,5 αν θυμάμαι καλά, οπότε βοηθάει αυτό στις τιμές) και γενικά κανένας φίλος ή γνωστός δεν έχει απολυθεί. Υπάρχει βέβαια μια ανησυχία σε μερικές εταιρίες, αλλά όχι κάτι παραπάνω, χαλαρούς τους είδα όλους. Μάλιστα υπήρχαν και άτομα που σκεφτόντουσαν να αφήσουν την δουλειά τους για να βρουν κάποια καλύτερη ή κάτι διαφορετικό, οπότε καταλαβαίνουμε πως δεν το έχουν πάρει και τόσο άσχημα με την κρίση (ποιος εδώ στην ελλάδα θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο;;;). Βέβαια έχουν κλείσει κάποιες εταιρίες/μαγαζιά, αλλά έχουν ανοίξει κιόλας κάποια άλλα.

Αυτάααααααα για το θέμα (προς το παρόν).

Άντε καλώς σας βρήκα πάλι.