Rammstein 2009

Ήρθε ο καιρός να γράψω για αυτή την συναυλία, καθώς και για το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη γενικότερα. Όμως πάμε για 2ο γύρο Ισπανία έτσι όπως το βλέπω, οπότε θα ακολουθήσει μίνι αφιερωματάκι με 4-5 άρθρα!

Σήμερα όμως το θέμα μας θα είναι μόνο οι Rammstein. Μάλλον είναι περιττό να πω πως δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο (κι έχω πάει σε αρκετές συναυλίες) και πως όσο προετοιμασμένη κι αν ήμουν από video που έβλεπα ε δεν ήμουν αρκετά προετοιμασμένη…. Πάμε από την αρχή όμως:

Οι πόρτες άνοιγαν στις 7.45 κι εγώ η κακομοίρα ήθελα να πάμε εκεί νωρίς, κατά τις 6, άντε 7 βρε αδερφέ, να χαρούμε λίγο το συναίσθημα της συναυλίας. Κι επίσης ήθελα να πάμε 1η σειρά, μια φορά βλέπεις τους Rammstein!!

Οι μισοί της παρέας πήγαν όντως νωρίς (ήμασταν αρκετά άτομα και δεν μέναμε όλοι μαζί), εμείς όμως αργήσαμε αρκετά και πρέπει να πω πως τα είχα πάρει λιγάκι γιατί μπερδευτήκαμε και με το μετρό (η μοναδική φορά στις τόσες μέρες, άμα βιάζεσαι τότε συμβαίνουν όλα τα στραβά…). Φτάσαμε τελικά και μόλις μπήκαμε μέσα και αρχίσαμε να κοιτάμε για τους άλλους (ήμασταν πάνω πάνω στις κερκίδες κι αυτοί κάτω και μπροστά…) κλείνουν τα φώτα:

Combichrist

Άγγλοι είναι αυτοί;;; 8.45 είχαν πει ότι θα βγουν και βγήκαν 8.40 σχεδόν!! Κατεβήκαμε κάτω απλά δεν πήγαμε μπροστά, αλλά βλέπαμε τέλεια από εκεί που ήμασταν και μετά από λίγα λεπτά είχαμε αρχίσει να χορεύουμε. Το ότι θα είναι οι combichrist support το έμαθα 1-2 βδομάδες πριν φύγουμε και χάρηκα αρκετά. Κι ήταν πάρα πολύ καλοί. Κάτι που δεν είχα προσέξει πριν είναι πως ο τραγουδιστής είναι φωνάρα!!! Είχα μείνει βλάκας, καλέ τι ωραία φωνή που έχει αυτός!!!!!!

Έπαιξαν πολύ λίγο όμως, 9.30 είχαν φύγει και νομίζω πως όλοι θέλαμε λίγο παραπάνω.

Δεν βρήκα κάτι καλό από την συναυλία οπότε θα μπει videaki. Προειδοποίηση: το video που ακολουθεί δεν είναι για ευαίσθητες ψυχές, παρακαλούνται όσοι δεν αντέχουν κάτι τέτοια απλά να μην το δουν και να μην αρχίσουν να γκρινιάζουν… Ευχαριστώ.

Rammstein

Μετά τους combichrist άνοιξαν τα φώτα και χώθηκα μπροστά. Ήμασταν δεξιά πάνω σ’ένα σκαλί κι έβλεπα τέλεια!!! Κατά τις 10 (επίσης στην ώρα τους, άντε να άργησαν 5 λεπτά) βγήκαν οι Rammstein – με έναν θεαματικότατο τρόπο φυσικά τον οποίο νομίζω πως θα χαλάσω αν περιγράψω :p

Από κει και πέρα το χάος. Οι άνθρωποι είναι θεοί, έπαιξαν πολύ, έπαιξαν δυνατά και σε κάθε τραγούδι είχαν κι ολόκληρη παράσταση από πίσω. Ώρες ώρες απλά χάζευα, δεν πίστευα τι έβλεπα.

Αυτά είναι πάνω κάτω τα τραγούδια που έπαιξαν (μου έχουν ξεφύγει κάποια):

Rammlied
B********
Keine Lust
Feuer Frei
Wiener Blut
Frühling In Paris
Ich Tu Dir Weh
Liebe Ist Für Alle Da
Links 2 3 4
Du Hast
Pussy
Benzin
Sonne
Ich Will
Seemann
Rosenrot
Engel

Και για να πάρετε μια γεύση του τι έγινε:

Στο Pussy ο Till απλά μας έκανε μια μικρή επίδειξη των προσόντων και των ικανοτήτων του – όσοι ήταν στις μπροστινές σειρές και τους πήραν τα «χύσια» ήταν πολύ ικανοποιημένοι μετά – εκστασιασμένοι θα έλεγα. Εμάς δυστυχώς δεν μας έφτασαν, σταμάτησαν ακριβώς μπροστά μας. Προς το τέλος του τραγουδιού γέμισε και η αίθουσα κάτι σαν κομφετί, κίτρινα και κόκκινα, ήταν υπερθέαμα – δεν έχω λόγια.

Καλά στο Feuer Frei έγινε χαμός. Καταρχάς να πω πως όταν έσκαγαν οι φωτιές οι μεγάλες τις νιώθαμε και μου είπαν τα παιδιά που ήταν πιο πίσω ότι τις ένιωθαν κι αυτοί. Ένας από εμάς που είχε πάει ακόμη πιο μπροστά ψήθηκε – απορώ πως αντέχει το συγκρότημα. Κάποια στιγμή σε αυτό το τραγούδι φόρεσαν οι 3 μπροστά κάτι σαν μάσκα στο στόμα τους και «έφτυναν» φωτιά όταν τραγουδούσαν. Δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Α και όταν έσκαγαν από πίσω τα «πυροτεχνήματα» τρανταζόταν το μέρος, τα ένιωθες να σκάνε στην καρδιά σου, ήταν απίστευτα τέλειο το όλο σκηνικό.

Το du hast είναι κλασσικά το αγαπημένο μου και μάλλον κι όλων των άλλων γιατί από τις πρώτες νότες τους έπεσε πανικός στο στάδιο, χαρά, ουρλιαχτά, χτύπημα – με πόνεσε ο αυχένας μου. Και εδώ θέλω να ρωτήσω τον κόσμο: πως στο καλό κοπανιέται έτσι ο τραγουδιστής; Το κεφάλι του νόμιζα ότι θα φύγει κάποια στιγμή, την επομένη θα έπρεπε να βάλει κολάρο – αν ήταν όπως ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Βέβαια ο λαιμός του είναι σαν κορμός δέντρου. Είναι τεράστιος ο τύπος, φέτες και το μπράτσο του είναι όσο το κεφάλι μου.

Sonne. Εδώ δεν έγινε κάτι τρελό απλά ήταν μια τέλεια στιγμή στην συναυλία οπότε απολαύστε.

Benzin. Ε όπως καταλαβαίνετε κι εδώ έγινε ένα έντονο παιχνίδι με τις φωτιές, πήρε κάποια στιγμή ο Till ένα μαραφέτι (σαν κι αυτά που λέμε στα rpg, θυμάμαι στο vampire, αναπτήρας και λακ για να κάνουμε φλογοβόλο, χιχιχιχι – ε μάλλον του Tiel ήταν λίγο πιο σοβαρό) και άρχισε να ξερνάει φωτιές από δω κι από κει. Και κάποια στιγμή τα σκάγια πήραν κι έναν άσχετο που ήταν πάνω στην σκηνή – με ένα φουτεράκι!! Θα δείτε την σκηνή στο video που ακολουθεί – εμείς καταλήξαμε πως ήταν στημένο πάντως (αν κι εκείνη την ώρα είχαμε σοκαριστεί λίγο).

Ich tu dir Weh.  Α καλά, εδώ κι αν ήταν show. Ο πληκτράς ήταν τρελή φάτσα, πάνω κάτω 5 κιλά μαζί με τα ρούχα και έκανε όλη την ώρα παλαβομάρες, μεγάλη μορφή ο τύπος (όπως και όλοι για να είμαστε αντικειμενικοί). Δεν λέω τίποτα, δείτε το και δείτε και το 2ο βίντεο που έχει χάλι ήχο αλλά φαίνεται καλά το σκηνικό…

Engel. Το περίμενα πως και πως, μεγάλη λατρεία αυτό το τραγούδι. Δεν έγινε κάτι συνταρακτικό πάνω στην σκηνή, σε σχέση με τα άλλα τουλάχιστον αλλά μ’αυτό έκλεισαν και είναι θεϊκό από μόνο του οπότε ακούστε το (έχει και ωραίους στίχους).

Γενικά σχόλια:

  • Η οργάνωση της συναυλίας ήταν άψογη. Όλα ξεκίνησαν στην ώρα τους και παρόλο που ήμασταν πίτα και είχαμε και τις φωτιές δεν ένιωσα να πεθαίνω από έλλειψη αέρα σε καμία στιγμή. Καλός εξαερισμός μάλλον. Μαστούρωνες λιγάκι βέβαια γιατί το μισό στάδιο κάπνιζε μπάφους, αλλά ήταν καλά, έκανες και κεφάλι τζάμπα. Α και το άλλο το θεϊκό είναι πως γυρνούσε ένας τυπάκος γύρω γύρω και πουλούσε μπύρες κι έτσι αν έσκαγες από την δίψα δεν ήταν ανάγκη να βγεις εκτός συναυλιακού χώρου για να δροσιστείς. 1000 μπράβο.
  • Σ’ένα τραγούδι χάλασε 2-3 φορές το μικρόφωνο αλλά αντιμετωπίστηκε γρήγορα και ο κόσμος από κάτω ήταν τόσο χαρούμενος που ήταν σαν να μην συνέβη καν.
  • Α, ας σημειωθεί ότι ήμασταν πολλοί έλληνες εκεί μέσα, 30-40 τουλάχιστον!! Την επόμενη φορά να οργανωθούμε!! Επίσης πέτυχα πολλούς γερμανούς και άγγλους.
  • Ένα στιγμιότυπο που με τρόμαξε λιγάκι: Ήρθε κάποια στιγμή μια κοπελιά, ισπανίδα, κι έπεσε πάνω στους μπροστινούς μου, επίσης ισπανοί, και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Τα παιδιά, που όπως καταλάβαμε την ήξεραν, προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν και να την σηκώσουν, γιατί δεν μπορούσε να σταθεί καλά – και να δουν και τι έχει γιατί δεν μιλούσε. Αφήστε φρικάραμε λιγάκι όλοι. Τελικά μου είπε μετά που συνήλθε λιγάκι και ήρθε δίπλα μου να βγάλει φωτογραφίες ότι ήταν καλά απλά ήταν πιο μπροστά, κάποια στιγμή την ζούληξαν πολύ και δεν μπορούσε να αναπνεύσει και φοβήθηκε ότι θα πεθάνει… Τέλος πάντων, καλά ήταν τελικά, αν και πονούσε σε διάφορα σημεία, αλλά αγχώθηκα για λίγο…
  • Κι ένα παράπονο: Δεν έπαιξαν το te quiero puta!!! Τραγικό;;; Και κάτι ισπανοί πίσω μου αυτό έλεγαν, το περιμέναμε πως και πως ρε γαμώτο…
  • Έκανα μια βλακεία και μετά τους combicrhist δεν είχα τηλέφωνο οπότε δεν μπορούσα να επικοινωνήσω ούτε με κάποια άτομα που ήταν μέσα στην συναυλία ούτε με κάποια που ήταν στην Αθήνα κι ήθελαν να ακούσουν λιγάκι – σόρυ βρε γλυκιά μου, δεν μπορούσα ούτε μήνυμα να στείλω!!
  • Πρώτη φορά πήγαμε σε συναυλία και λέγαμε πως το εισιτήριο ήταν πολύ φτηνό σε σχέση με το τι είδαμε!!

Η επιστροφή

Καλά στην επιστροφή γελάσαμε πάρα πολύ. Χάσαμε το τελευταίο μετρό και λιώσαμε σε ένα παγκάκι και εκεί μας βρήκαν κι άλλοι 4 από την παρέα (σύνολο 7) κι ευτυχώς η μια κοπέλα είχε την αντοχή να ψάξει σε χάρτες κλπ να βρει εναλλακτικές. Πήγαμε σε μια στάση του τραμ εκεί απέναντι που είχε πολύ κόσμο αλλά σύντομα ανακαλύψαμε πως όλοι ήταν τουρίστες και ψαχνόντουσαν. Είχε πολύ πλάκα γιατί ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον, ρωτούσαν εμάς πώς να πάνε στο κέντρο (στα ισπανικά κιόλας…)!!! Τελικά εντοπίσαμε λεωφορείο, νυχτερινή γραμμή. Είχε 9 νυχτερινές γραμμές, αν είναι δυνατόν. Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ, αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη στιγμή. Οι στάσεις φίσκα όμως κι όλοι από την συναυλία φυσικά και το λεωφορείο δεν σταματούσε καν γιατί που θα μπαίναμε, στην οροφή; Οπότε αρχίσαμε να προχωράμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς την αφετηρία. Εμείς κι άλλα 30-40 άτομα που ήταν εκεί γύρω. Κάποια στιγμή ένας από εμάς που ήταν μπροστά μπροστά φωνάζει να τρέξουμε κι αρχίζουμε το τρέξιμο λοιπόν. Κι όλοι οι υπόλοιποι (παρόλο που το «τρέξτε» δεν πρέπει να το κατάλαβαν). Ε προλάβαμε το λεωφορείο και οι 4 κάτσανε κιόλας, μετά από 1 στάση όμως έγινε ένα ντου και πραγματικά σκαρφαλώνανε όπου βρίσκανε, ζουληχτήκαμε αρκετά αλλά κλασσικά κάναμε μαλακίες και γελούσαμε. Μας άφησε και κοντά στο μέρος που μέναμε, μια χαρά!!

Ήταν λοιπόν μια πολύ καλή συναυλία κι η μέρα – αν και είχε κάποια μικρά ευτράπελα πριν την συναυλία – ήταν τέλεια, από αυτές τις μέρες που θυμάσαι για μια ζωή…

Λοιπόν, θέλετε να πάμε να τους δούμε και αλλού; Θα έλεγα ή Αγγλία (που πρέπει να πάω έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή) ή Νορβηγία (που άμα πάμε μπορεί να μείνω κιόλας :p) ή Ελβετία (που είναι κοντά και παίζουν και σε festival)!!

Αγαπητό ημερολόγιο: Τα φώτα του δρόμου..

Αυτές τις μέρες ο καιρός είναι υπέροχος. Λίγη συννεφιά, λίγος ήλιος που και που, λίγη δροσιά…. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που δεν μπορώ να προσδιορίσω αλλά με κάνει χαρούμενη.

Κι ήμουν την Τρίτη στο μοναστηράκι, για καφέ σε ένα πολύ γλυκό μέρος, είχε αυτόν τον τέλειο καιρό, έπινα μια τέλεια σοκολάτα κι ήμουν με μια πολύ αγαπημένη φίλη στην αρχή και με μια άλλη πολύ αγαπημένη φίλη στην συνέχεια (ναι έκατσα ώρες εκεί).

Όταν άρχισε να σουρουπώνει άναψαν και τα φώτα, ο κόσμος πηγαινοερχόταν, συζητούσε ζωηρά, γελούσε, όλα ήταν τόσο όμορφα. Αυτό είναι ευτυχία. Για αυτό αγαπάω την Αθήνα. Κι όσο κι αν μου λείπει η Ουαλία πολλές φορές κάτι τέτοιες στιγμές μου θυμίζουν γιατί γύρισα, κάτι τέτοιες στιγμές είναι από τις λίγες που με γεμίζουν ουσιαστικά.

lights

Αυτές τις μέρες νιώθω ευτυχισμένη.


The Walkabouts

The light will stay on

I go to sleep, before
the devil wakes
and I wake up, before
the angels take

all my worldly desires
all my yardsticks of fear

all my secrets untold
all my motives unclear

hangin’ down in the fire
burnin’ them higher
won’t take them away from here

and long after we’re gone
the light will stay on

watched the city … city of crows
watched them fly, watched
’em all flyin’ low

out above the flood plain
just above the dirt road
they were hungry as winter,
hungry as us
not afraid to be flyin’, not
afraid to be lost

and long after we’re gone
the light will stay on

and if you bury me, add
three feet to it
one for your sorrow, two
for your sweat
three for the strange
things we never forget

and long after we’re gone
the light will stay on

and long after we’re safe
the lights will not fade

Faith devides us, death unites us

Έπαιξαν 1.30 ώρα περίπου, έπαιξαν ΤΕΛΕΙΑ κι όλοι φύγαμε μ’ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!!!!!! Κι έναν ελαφρύ πόνο στο σβέρκο, στα πόδια, στην πλάτη… Εντάξει δεν έπαθα εγκεφαλικό όπως στους moonspell είναι η αλήθεια, παρόλο που οι Paradise Lost μ’αρέσουν περισσότερο. Απλά μάλλον τα χρόνια αναμονής μέχρι να ακούσω το Vampiria ήταν πάρα πολλά κι είχε συσσωρευτεί η επιθυμία κι έσκασε, ενώ τους Lost τους είχα ξαναδεί. Τέλος πάντων. Επιστροφή στο θέμα μας.

Η άμαξα από πίσω δεν τα σπάει;;

Η άμαξα από πίσω δεν τα σπάει;;

Λοιπόν σήμερα θα συνδυάσουμε την συναυλία με παρουσίαση του καινούριου τους δίσκου (που ήταν και η αφορμή της περιοδείας τους) και σύντομα θα μπουν αναρτήσεις με πληροφορίες και τραγούδια από όλους τους δίσκους τους (ναι λέμε είναι τέλειοι κι όσα και να γράφω είναι λίγα):

Η βραδιά ξεκίνησε με τους SadDolls, οι οποίοι ήταν αρκετά καλοί και μάλλον επηρεασμένοι από 69 eyes και H.I.M. Στην συνέχεια ήρθαν οι Poem, που αν και δεν μπορώ να πω πως ήταν κοντά στο στυλ των Lost, ήταν πάρα πολύ καλοί!! Ο τραγουδιστής έχει τέλεια φωνή, αφού όταν ξεκίνησε να τραγουδάει δεν το πίστευα πως τραγουδούσε αυτός :p

Βέβαια όπως καταλαβαίνετε εγώ είχα αγχωθεί λόγω αναμονής. Καλά όλα αλλά ήμασταν εκεί από τις 8.15 κι είχε πάει 10+ η ώρα!!!!! Δεν το λέω αρνητικά, δεν κουραστήκαμε καθόλου και η διάθεση ήταν τέλεια από τις 8 ως την ώρα που φύγαμε, απλά ανυπομονούσα. Άξιζε όμως, και ιδού η playlist (με την ευγενική βοήθεια ενός φίλου ενός φίλου – τον οποίο ευχαριστώ και για τις φωτογραφίες). Α στις παρενθέσεις είναι το όνομα του δίσκου από τον οποίο προέρχεται το τραγούδι.

1

01. The Rise Of Denial (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
02. Pity The Sadness (Shades of god – 1992)
03. Erased (Symbol of live – 1992)
04. Embers Fire (Icon 1993)
05. I Remain (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
06. As I Die (Shades of God – 1992)
07. The Enemy (In Requiem – 2007)
08. First Light (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
09. Enchantment (Draconian Times – 1995)
10. Frailty (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
11. One Second (One Second – 1997)
12. Forever Failure (Draconian Times – 1995)
13. Requiem (In Requiem – 2007)
14. Faith Divides Us – Death Unites Us (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
15. As Horizons End (Faith Divides Us Death Unites Us – 2009)
16. Say Just Words (One Second – 1997)
17. Eternal (Gothic – 1991)

2

Το Faith Divides Us Death Unites Us, που κυκλοφόρησε το 2009, ακολουθεί πιο σκοτεινά μονοπάτια, γεμάτα θυμό, μελαγχολία και απελπισία. Η κιθάρα κυριαρχεί και η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ατμόσφαιρα – χωρίς βέβαια να υποβαθμίζεται η σημασία της φωνής του Νικολάκη (που λέγανε και τα παιδιά στην συναυλία) η οποία δεν σταματά να μας εκπλήσσει!! Για μένα αυτός ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος και στο repeat, αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω ξεχωρίσει ακόμα κάποιο κομμάτι ως αγαπημένο (αν και το I remain προχωράει αργά και σταθερά προς αυτή την θέση). Απολαύστε τα:

I Remain

Blindness as we consider our fate
Within our mortal wake
The will of one astray
To prevail my sins at gods gate

Digress as we consider and fail
Forlorn this empty cage
As treachery invades
You consider the tears and disengage

Tear me down and break me — I remain

I’ve never seen the love and confidence
To believe the faith and never speak again
Forever seething throes of opulence
To release the pain and never breathe again
Can you release the pain and never speak again

At God’s gate
Tear me down and break me I remain

3

Frailty

Nature
I’ve never shown so much redemption
I’ve never shown

Crawl through the mist to the masses
Born through sadness
Endeavoured far too long with this
I’m past this now

Your reach is far too long

Drawn to the freedom of action
Sworn compassion
Been severed far too long from this
I’m past this now

Failure,
I’ve never shown so much intention
I’ve never known

Scorn a resist that surpasses
Fortunes absence
Been severed far too long from this
It’s fractured now

And all I’ve got is frailty to release
time waits for no one

Your show won’t save me from the past
Dissolved dreaming it could last

Faith Divides Us

Faith Divides Us, Death Unites Us

Refrain from the way we were
Slain the invincible
Changed are the the ways of man
Fortitude to face the path

[Chorus:]
Vanquish the pain don’t want to see it fail
Faith divides us death unites us
Vanquish the pain don’t want to seek despair
Faith divides us death unites us

Tears for a hopeless case
Outside is still so vague
Frayed the landscapes of old
Cleared the indelible

[Chorus]

Cannot sleep through darkened skies
Cannot dream until it’s over
Cannot sleep through darkened skies
Cannot dream until it’s over

[Chorus]

As Horizons End

To remain pessimistic found, in this hour of distress
Till decayed, derelict down
In this shower of pretence

Desire profane
You never see again

As horizons end
Ever to descend
As horizons end
Ever to descend

You retain a desolated frown
In this hour of distress
You invade the decadent crowd
In a shadow of pretence

Desire profane
You never see again
The light of day it seems to be enslaved

Οι στίχοι εδώ κι επίσης μπορείτε να ακούσεται κι άλλα ωραία τραγουδάκια τους εδώ (και το άρθρο θα ενημερώνεται όσο θα γράφω κι άλλα άρθρα για αυτούς).

Χαρούλες

Λοιπόοοον, σήμερα θέλω να σας πω 2 πράγματα:

1ον πως θα λείψω για κάποιες μέρες γιατί θα έχω επισκέψεις (μια Κινέζα φίλη που γνώρισα στην Ουαλία) και καταλαβαίνετε, θα το παίξω τουρίστας στην Αθήνα λιγάκι…

2ον είμαι πολύ χαρούμενη κι ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!!! Έχουμε πήξει στην συναυλία αυτόν τον καιρό… Αχ, ευτυχία σκέτη… Καταρχάς πήγα 2 φορές στην Πέτρα αυτή την εβδομάδα, και το λατρεύω αυτό το μέρος, τα βράχια, το φεγγάρι (και τι φεγγάρι, γιομάτο), τα αστέρια, μια λατρεία είναι… Την πρώτη είδαμε ελληνικά συγκροτήματα που δεν είναι και πολύ κοντά στο στυλ μουσικής που ακούω αλλά ήταν γνωστοί και περάσαμε καλά (ήμασταν και κάμποσες χαζοχαρούμενες τρελές οπότε δύσκολο να περάσεις άσχημα). Την δεύτερη φορά (χτες!) είδαμε διάφορα ελληνικά συγκροτήματα με αγγλικό στίχο. Ήταν το Greek Alternative Day 2009 και θα σας πω λεπτομέρειες σε λιγάκι γι’αυτό. Και φίλτατοι αναγνώστες, η ευτυχία μου δεν περιγράφεται, δείτε πρόγραμμα για τους επόμενους μήνες:

11 Σεπτεμβρίου Archive

16 Σεπτεμβρίου (αν θυμάμαι καλά) κάτι φίλοι στο Πολυτεχνίo (εντάξει άσχετο με τα υπόλοιπα αλλά συναυλία είναι κι αυτό!!)

17 Οκτωβρίου Paradise Lost (άντε, παίζει να ξεπεράσω το σοκ από τους Moonspell μετά από αυτούς…)

1 Νοεμβρίου Amorphis (έλειπα πέρυσι και δεν τους είχα δει..)

12 Νοεμβρίου Rammstein

Αυτές είναι οι επιβεβαιωμένες, που θα πάμε 100%. Και πάμε τώρα και στις υπόλοιπες που δεν ξέρω αν θα πάω (λόγω παρέας κυρίως):

29 Σεπτεμβρίου Domine / Wolfcry. Ελάτε ρε παιδιά, 20 ευρώ είναι μόνο, ΠΡΕΠΕΙ να πάμε!!

04 Οκτωβρίου Candlemass. Ε ποιος δεν θέλει να δει τους candlemass τώρα;;; Εντάξει, μπορεί να κόψουμε τις φλέβες μας, ε και; Πρώτη φορά θα είναι;;;

10 Οκτωβρίου Tarja. Δεν με χάλαγε να πάω αλλά δεν καίγομαι κιόλας, πόσα λεφτά να δώσει κανείς για συναυλίες πια;;;

28 Νοεμβρίου Arch Enemy. Σ’αυτό θα αναγκάσω κάποιον να έρθει, δεν παίζει. Θέλω να δω την κοπελιά, τέτοια φωνή δηλαδή μου κάνει εντύπωση…

12 Δεκέμβρη Blue Oyster Cult. Εδώ μάλλον θα πάω, παρέα υπάρχει, εκτός κι αν έχει γίνει κάτι τραγικό και δεν μπορέσω…

17 Δεκέμβρη Gogol Bordello. Ελπίζω να τους δω, δεν τους είδα στο rockwave. Είναι βέβαια στο Ελληνικό, δηλαδή μίνι εκδρομή για να πας αλλά τέλος πάντων. Μέχρι τότε βλέπουμε.

Αυτάααα! Και ποιος ξέρει πόσες άλλες θα ανακοινωθούν 😉

Πάμε στο χτες τώρα. Χτες λοιπόν έπαιζαν αρκετοί. Τους DJ Ladydust (έπαιζε και στα διαλείμματα), Zebra Tracks, The Fuzzy Nerds τους χάσαμε όλους γιατί φυσικά αργήσαμε λιγάκι να πάμε :p. Από αυτούς που είδαμε έχουμε και λέμε:

Sunny Side of the Razor: πάρα πολύ καλοί, ωραία φωνή είχε η Λίλα (έτσι θα την λέω πάει και τέλειωσε), ωραία μουσικούλα, ωραία σκηνική παρουσία γενικά. Η κοπέλα είναι πολύ άνετη στην σκηνή και πολύ τσαχπίνα, και λάτρευα και την Λίλα στους Singles οπότε σιγά μη δεν μ’αρεσαν.

Transistor: Αυτούς τους ήξερα κι ήταν όπως τους περίμενα. Ωραίοι!! Μπράβο στα παιδιά.

Rosebleed: Ιδέα δεν είχα ποιοι είναι αυτοί αλλά τελικά όχι μόνο ήξερα ένα τραγούδι τους και μ’άρεσε πολύ αλλά μάλλον εντυπωσιάστηκα. Πολύ καλή φωνή το παιδάκι.. Τέλειο το παρακάτω τραγούδι:

Κάπου εδώ παραλίγο να φύγω, γιατί έφυγαν οι 2 φίλες που είχαμε πάει μαζί, αλλά ΕΥΤΥΧΩΣ είχα κι άλλον έναν φίλο εκεί κι έμεινα, φιουυυυυυ….

Film: Εεε, αυτούς τους έγραφε το εισιτήριο αλλά δεν παίξανε τελικά. Καλοί είναι πάντως, κάπου τους είχα δει κάποτε.

Cyanna: Στην αρχή δεν εντυπωσιάστηκα, αν και περίμενα πως και πώς να βγουν. Στην συνέχεια εντυπωσιάστηκα όμως :p. Εντάξει έπαιξαν το shine όπως ήταν αναμενόμενο και κωλοχάρηκα, όπως ήταν επίσης αναμενόμενο. Στα καπάκια παίζουν το Seven Nation Army οπότε εκστασιάστηκα και μ’έπιασε και νευρικότητα για κάνα τέταρτο (μου το προκαλεί το τραγούδι, δεν είναι τίποτα). Αυτό που με παραξένεψε είναι πως εκεί που έπαιζαν ένα τραγούδι τους τσουπ σου έσκαγαν ένα People are Strange (αν και τον Morisson δεν επιτρέπεται να τον αγγίζει κανείς κατά την γνώμη μου αλλά anyway) ή κάτι από Sabbath – και δεν ήταν άσχημο να πω την αλήθεια. Μια χαρά λοιπόν και αυτοί.

Closer: Παλιός έρωτας και το βιολί με τρελαίνει… Συνειδητοποίησα πως από τα καινούρια τους δεν ξέρω κανένα βέβαια! Την πρώτη φορά που τους είχα δει ήταν το 2000 νομίζω κι από τότε τους ξανάδα 2 φορές τουλάχιστον αλλά παλιάαααααααααα. Τέλος πάντων, μ’άρεσαν φυσικά και έπαιξαν τα αγαπημένα μου, το universe (το οποίο μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να το θυμηθώ :s) και το  wine (που από την πρώτη νότα μου προκάλεσε μίνι καρδιακό επεισόδιο – κατασυγκινήθηκα καλέ, άμα φτάσω τα 80 και θυμάμαι τα νιάτα μου δηλαδή τι θα παθαίνω;;;) και το mystery falls down, κι έτσι ένιωσα πλήρης ως άνθρωπος κι έφυγα με το χαμόγελο της colgate (και μια νύστα αφάνταστη :p).

Ααααααααα, θα σας πω κι ένα 3ο πράγμα, επειδή δεν έχω τον υπολογιστή μου κι έτσι δεν έχω και τα mp3 μου δεν μπορώ να βάλω τα τραγούδια στο gcast, θα έχει μόνο βιντεάκια προς το παρόν…

Άντε φιλάκια σ’όλους και καλό Σαββατοκύριακο!!!

would you come with me away from this world?

Έχω έναν γενικότερο εκνευρισμό τις μέρες αυτές, γι’αυτό μάλλον θα βάλω μόνο τραγουδάκια σήμερα, για να αλλάξω το κλίμα (και την διάθεσή μου)… Άντε, καλή ακρόαση!

Η αγάπη και ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι ένα θέμα το οποίο έχει αποτελέσει αιτία έμπνευσης σε όλα τα είδη τέχνης. Τι θα μπορούσε να σημαίνει λοιπόν μια τέτοια ερώτηση;

Blue Oyster Cult

(Don’t Fear) The Reaper

All our times have come
Here but now they’re gone
Seasons don’t fear the reaper
Nor do the wind, the sun or the rain..we can be like they are
Come on baby…don’t fear the reaper
Baby take my hand…don’t fear the reaper
We’ll be able to fly…don’t fear the reaper
Baby I’m your man…

Valentine is done
Here but now they’re gone
Romeo and Juliet
Are together in eternity…Romeo and Juliet
40,000 men and women everyday…Like Romeo and Juliet
40,000 men and women everyday…Redefine happiness
Another 40,000 coming everyday…We can be like they are
Come on baby…don’t fear the reaper
Baby take my hand…don’t fear the reaper
We’ll be able to fly…don’t fear the reaper
Baby I’m your man…

Love of two is one
Here but now they’re gone
Came the last night of sadness
And it was clear she couldn’t go on
Then the door was open and the wind appeared
The candles blew then disappeared
The curtains flew then he appeared…saying don’t be afraid
Come on baby…and she had no fear
And she ran to him…then they started to fly
They looked backward and said goodby…she had become like they are
She had taken his hand…she had become like they are
Come on baby…don’t fear the reaper

HIM

Join Me

Baby join me in death
Baby join me in death
Baby join me in death

We are so young
our lives have just begun
but already we’re considering
escape from this world

and we’ve waited for so long
for this moment to come
we’re so anxious to be together
together in death

Won’t you die tonight for love
Baby join me in death
Won’t you die
Baby join me in death
Won’t you die tonight for love
Baby join me in death

This world is a cruel place
and we’re here only to lose
so before life tears us apart let
death bless me with you

Won’t you die tonight for love
Baby join me in death
Won’t you die
Baby join me in death
Won’t you die tonight for love
Baby join me in death

this life ain’t worth living
this life ain’t worth living
this life ain’t worth living
this life ain’t worth living

Won’t you die tonight for love
Baby join me in death
Won’t you die
Baby join me in death
Won’t you die tonight for love
Baby join me in death

Baby join me in death

Βέβαια η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση θα μπορούσε να ήταν και απλά αυτό:

Deus

Nothing Really Ends

The plan it wasn’t much of a plan
I just started walking
I had enough of this old town
had nothing else to do
It was one of those nights
you wonder how nobody died
we started talking
You didn’t come here to have fun
you said: «well I just came for you»

But do you still love me?
do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance
with someone I’ve been
pushing away

And touch we touched the soul
the very soul, the soul of what we were then
With the old schemes of shattered dreams
lying on the floor
You looked at me
no more than sympathy
my lies you have heard them
My stories you have laughed with
my clothes you have torn

And do you still love me?
do you feel the same
And do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let’s go away, we’ll never have the chance again

You lost that feeling
You want it again
More than I’m feeling
you’ll never get
You’ve had a go at
all that you know
You lost that feeling
so come down and show

Don’t say goodbye
let accusations fly
like in that movie
You know the one where Martin Sheen
waves his arm to the girl on the street
I once told a friend
that nothing really ends
no one can prove it
So I’m asking you now
could it possibly be
that you still love me?
And do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let’s go away, we’ll never have the chance again

I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you

I take it all from you
I take it all from you

ΥΓ: Ξέρει κανείς ποια είναι αυτή η ταινία με τον Martin Sheen;;;;