EHYD – Afterthoughts on the 1st speech

As expected, this speech made me think a lot about religion and how we evaluate its place in our society. For better or worse when there are conservative problems depriving a minority of people of their rights, religion is always somewhere there, usually in the front row of the opposition, scaring people into hating each other. Again for better or worse Christianity is the main religion in Europe so that’ll be my main target  – it doesn’t mean I don’t dislike other religions just as much.

Now, dislike is a strong word and might annoy even some fellow humanists-atheists but my reasons are explained in detail:

Sophie In’t Veld mentioned at some point how beautiful the diversity we have is. Variety helps us progress as people, improve ourselves. She said a story about a conversation with 2 people, one from an ex communist country and one from Spain. The first one said that in EU he found his freedom, the freedom to believe without being prosecuted for it. The second one said that in EU he found his freedom, the freedom to be an atheist without being prosecuted for it. And there they are, both free in different ways and living in harmony with each other.

That is indeed all very nice BUT the moral of this story is not that it is beautiful when people believe in different things. The moral of this story is that you shouldn’t force any believe or the lack of it to anyone. You can’t make someone be an atheist, that’s absurd and stupid.

But you can and you must educate people. Variety is nice when we like different colors and so we make our worlds colorful and happy – or black and shadowy, now THAT’s variety. Variety is nice when I don’t like mushrooms in my pizza and I give them to my friend who loves them. Variety is nice when we have different experiences and we share them, seeing the world from another point of view and maybe even re-examining some of our ideas.

Now imagine this: you walk in a conversation where one person says lightning comes from Zeus, another says it comes from Thor and another one says it comes from invisible fairies who squeeze the clouds. What are you thoughts?

“Oh gosh, what a great variety of ideas! It just made me a better person to listen to all these different opinions about how lightning comes, I better not tell them the truth and ruin that which they choose to believe”.

I sure hope not! Most people would at least try to explain that this is not a great mystery, we know what causes lightings. Ok, not all of us can explain it in perfect scientific terms but we have a notion of what’s going on and good guy wikipedia is always available for things like that.

Of course it's a real photo sweetie!!

Of course it’s a real photo sweetie!!

Well, I don’t know how to break this to you but that’s what religions are. A distorted and WRONG idea about what’s going on and loads of people who lie to themselves and defy their logic in order to keep an irrational faith. And no, this is not an elitist opinion, it’s a simple fact.

There are 2 big categories of Christians.

1. “I accept everything the church says and does, they are the word of God on earth”.

Ok, I don’t think it’s really necessary to say much about why these people are dangerous but just in case:

These people accept amazingly lots of false information regarding scientific, social and ethical matters. I met someone who thinks the earth is 6000 old. How on this-surprisingly-young-earth can I marvel in the variety of ideas there? He’s just wrong! It’s so wrong that I can’t help disliking people like that. Because they could know the truth and they choose not to. That is plain stupidity in my dictionary.

There are things that we know, things that we’ve known for years and things that the scientists know and we don’t yet cause let’s face it, we don’t bother learning them. It doesn’t mean God and the Bible are the explanation, that’s actually the opposite of explanation. As Dawkins said, if you use God to explain a phenomenon not only you don’t explain it but you also stop yourself from finding its real cause because you stop looking for it.

Also, these are the people who will kill someone because their faith says so. They are more extreme in some countries and explode themselves killing hundreds and subtler in other countries, just letting a woman die to avoid an abortion (I have to note here that they somehow fail to inform people that sex before marriage is also a sin, so having a bunch of unmarried, underage mothers is somehow ok unlike using condoms or having abortions even for medical reasons… Go figure!). I never understood why killing is a sin but letting someone die when you could very easily save them is ok. How isn’t that murder? You deny someone the chance to live, wake up, it’s not gonna send you to paradise. Of course that’s the state’s fault for allowing this things to exist, you just can’t have hospitals that treat people only if it fits their believes.

So for this category of believers I think it’s quite straightforward why the “marvelous variety” thingy doesn’t work. It’s reason and sanity against irrationality and crazy behavior. I’m not saying we should force them to think otherwise, I just think (and hope) that proper education would do the trick and of course laws should protect individuals when their safety is threatened by this insanity.

2. “I don’t accept the church or their interpretation of the bible, they are corrupted and they use it for their own means – I am a good catholic/orthodox/whatever heresy I follow, the church is just wrong at some points”

Yeah, well… No. Orthodoxy is the interpretation of the Bible according to the Orthodox Church, Catholicism is the interpretation of the Bible according to the Catholic church etc etc etc. So no, I won’t accept the easy – yet extremely cowardice – solution of rejecting the church but keeping the organized religion, I’ve done it and I know it’s just an excuse not to look too deeply to things that might shake your faith.

Would you accept he's a humanist if he just claims he is? Words have a meaning, use them right.

Would you accept he’s a humanist if he just claims he is? Words have a meaning, use them right.

You don’t get to follow a ridiculously specific dogma among the hundreds of existing Christian heresies and pick and choose which parts you like and which you don’t. That’s organized religion and dogmas, you get all or nothing. What most people do is following personal religions, choosing the parts of the books that fit better with their personality and ideas for morality. That’s good, but I’d like it if people could be self-aware and recognize that this attitude does not make them members of an organized religion. Yes, I find this very important. First of all I think it makes a person better and stronger to be able to face such simple truths about themselves and it leads them to better self understanding. Plus here is the part where I feel they temporarily pause their rational and critical thinking. Accepting arbitrary bits and pieces of an organized religion and yet passionately loving it as a whole and identify yourself as a follower of this religion even though some of your believes are in direct opposition with its dogma… Well it is kind of messed up when it comes to logic and I really value reason (more will be said in the following article).

My second problem is that they do hurt the human rights movement, even if it is indirectly.

Of course these people can very well accept scientific truths and human rights etc etc so it’s all nice but still, they almost never defy their church. When the church says something like «80% of Europe is Christian» (suddenly the differences between heresies lose their importance) they are included in the percentage. When the church makes stupid decisions and puts pressure in governments and organization to choose the wrong way these people are used as statistics and – what’s worse – they won’t go out and say “Wait, we are Catholics but we don’t want women to be treated like shit, let them do whatever they want with their bodies”. Nope, they are silent and their silence allows the church to speak representing the whole of the herd (no insult meant, it’s bible’s terminology). Their inaction has consequences and they have to face them.

I’m not going to argue over the existence of a God as described by Deism – the philosophy of it is interesting but not within the objectives of this article. Such a God would be out of reach, not represented by holly books and cannot be used as an argument in favour of organized religion which – I can’t stress this point enough – promotes very specific believes and moral behaviour.

Respecting one’s beliefs doesn’t mean you are not allowed to criticize them or to try and educate them if they lack some knowledge or even try to change those beliefs if they result in people getting hurt.

In our strive to be politically correct we forget that people can make mistakes and that sometimes it’s not a matter of different viewpoints but of right and wrong.

Previous Article: EHYD – Sophie In’T Veld
Next Article: EHYD – Philipp Blom

EHYD – Sophie In’T Veld

Soooo, it’s time for my second article for the European Humanist Youth days and the first to present a speech. I am not going to try to transfer exactly what every speaker said, it’ll be mostly the impression I was left with and my thoughts on the context each time. And so it begins:

The first speaker was Sophie In’t Veld, a dynamic and interesting person, who spoke passionately about human rights and their representation in the European Union.

Apparently there are many conservative forces in the committee responsible for human rights and the EU in general keeps a kind of neutral-cowardice position when an issue arises in a country-state. No big news I guess but I have to admit that for me the EU is a beacon of equality, religious tolerance and humanistic ideals. I understand that it doesn’t enforce those ideals on countries but it encompasses them and supports them and that’s a good first step. The problem is that this is considered an awkward issue – still. It’s like messing with each country’s free will – surely you don’t want to impose your ideas on them (but as our speaker said they have no problem imposing them when it comes to economic issues).


I agree that nations should be free to govern themselves as they see fit but there is point where Europe has to interfere (within the Union at least). And that point is when people’s lives are in danger. And not only in actual, physical danger but also in psychological danger.

Sophie In’t Veld told a story of a woman who – not so long ago – died in Ireland because they refused to give her an abortion (I think it’s this one). She had complications, she was taken to a Catholic hospital, they couldn’t do anything and they knew the child would probably die –as would the mother. Yet they didn’t want to take an innocent life so they took two instead.

That is the actual, physical damage that conservatism and blind belief can cause and I’ll come back to that on the second part of this article.

I can’t ignore though the subtler damage done by rejection. Feeling that you are wrong as an entity, a freak of nature who doesn’t deserve to love and to be loved can result to serious psychological issues and consequently to dysfunctional adults with damaged lives. Ok, they’re alive but still…

Being gay for example, can leave you stigmatized and ostracized in quite a few European countries. Of course some will say that there are many people who are ostracized even without apparent reason (some teenagers for example) or because they’re fat etc. And I’ll say “So what?”. The fact that there are several wrongs in our society cannot be used as an argument against trying to correct those we can. Plus if people learn to be tolerant and embrace differences then more than one problems will be solved.

Another “argument” is that this happens mostly in small places, in villages where the traditional values are more prominent, societies are more closed to themselves and blah blah blah. Again: So what? If you are different for any reason all you can do is hope you’ll be lucky enough to be born in an open-minded city or move or live in misery? Why should we accept that?

Now don’t get me wrong, I’m not saying the situation in Europe is bad. On the contrary, I am very positive and I see a constantly improving attitude towards human rights and equality. I can never forget that if I was born not so long ago – being a woman – I wouldn’t have the right to even say all these things. No, progress is forcing its way to our society, it’s unstoppable and it improves our lives every day. But that doesn’t mean we have to stop fighting. Good things happened in the past because people asked for them, demanded them and so should we. There is room for improvements and we can actively help achieving them sooner.

(For example we might not need to have a death to have these news).

Previous article: Introduction to the European Humanist Youth Days
Next article: Afterthoughts

Ασυδοσία λόγου (και πράξεων)

Με αφορμή μια στατιστική έρευνα (που δεν μας είπε κάτι καινούριο βέβαια), θέλω να σχολιάσω το φαινόμενο της ασυδοσίας λόγου. Προφανώς – και για κάποιο ακατανόητο λόγο – το να λες στον άλλον ότι λέει βλακείες, και μάλιστα επικίνδυνες βλακείες που δεν θα πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία, είναι κακό. Ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει ότι θέλει. Σίγουρα, όμως κι ο καθένας έχει το δικαίωμα να του λέει ότι λέει βλακείες, όχι;;


Υπάρχουν πολλοί άθεοι/αγνωστικιστές/άθρησκοι κλπ εκεί έξω που δεν βλέπουν τον λόγο να ασχοληθούν. Δεν καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα αθεΐας, άλλωστε τα κινήματα φανατίζονται, χάνουν τους σκοπούς τους, καταλήγουν σε ανορθολογικές πράξεις που εμείς σαν ορθολογιστές και αντικειμενικοί πρέπει να αποφύγουμε. Άλλωστε τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, η θρησκεία δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα, η εκκλησία είναι το θέμα. Και δεν είναι σωστό να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους άλλους πως κάνουν λάθος, ποιοι είμαστε εμείς και κάτι τέτοια…

Think again!!!

Για το πρώτο σκέλος καταλαβαίνω και συμμερίζομαι τις ανησυχίες. Παρόλα αυτά είναι πάντα στο χέρι μας να προσπαθήσουμε για κάτι διαφορετικό και καλύτερο και ως τώρα πάει πολύ καλά αυτή η προσπάθεια. Για το δεύτερο σκέλος όμως…

Μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πιστεύει σε χαζομάρες, στη χώρα μας και στο εξωτερικό. Κι όχι δεν είναι μια χαρά αυτό, κι όχι δεν είναι καλό να πιστεύει ο καθένας ότι θέλει και ναι έχω κάθε δικαίωμα να τους τρίψω στη μούρη ότι αυτά που πιστεύουν είναι βλακείες και να τους ταρακουνήσω μέχρι να συνέλθουν. Κι όχι δεν είναι φασιστικό αυτό και θα εξηγήσω αμέσως γιατί:

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Αν κάποιος ερχόταν σήμερα κι έλεγε ότι η γη είναι επίπεδη κι ότι ο ήλιος γυρίζει γύρω της δεν θα του λέγαμε ότι δεν ισχύει αυτό; Δεν θα του δείχναμε στοιχεία που να αποδεικνύουν το λάθος του; Θα λέγαμε, «ε δεν πειράζει μωρέ, ας πιστεύει ό,τι θέλει, δικαίωμά του είναι»;;;; Αν αυτός ο άνθρωπος έπειθε κι άλλους 500 κι άρχιζαν να πολεμούν την αντίθετη (και αποδεδειγμένη εδώ και αιώνες) άποψη; Αν απαιτούσαν να διδάσκεται εναλλακτικά στα σχολεία η θεωρία της επίπεδης γης;

Θα ήταν φασιστικό να προσπαθήσω να του δείξω ότι κάνει λάθος; Θα ήταν φασιστικό να του απαγορέψω να διδάσκει το λάθος του στα σχολεία; Δεν είπα ότι θα τον κρεμάσω στο Σύνταγμα ούτε ότι θα του κόψω τη γλώσσα για να μη μιλάει, είπα ότι θα κάνω ότι μπορώ για να του δείξω ότι αυτό που λέει δεν ισχύει κι ότι σίγουρα δεν θα του επιτρέψω να το διδάσκει σε δημόσια σχολεία.

Πρέπει στο όνομα της ελευθερίας λόγου και άποψης θα δεχτούμε την κάθε παράλογη ιδέα και απαίτηση που μπορεί να θέλει κάποιος να επιβάλει στους άλλους; Δεν είναι φασισμός ούτε φανατισμός να προσπαθήσεις να διαδώσεις μια αλήθεια. Και όχι δεν μιλάω για την αθεΐα, αυτή είναι η δική μου αλήθεια κι αυτή δεν με ενδιαφέρει να την διαδώσω. Μιλάω για το ότι η γη είναι στρογγυλή. Αυτό θεωρώ πως είναι η βασικότερη δουλειά του κινήματος της αθεΐας, να αποτρέψει τις εκκλησίες από το να επεμβαίνουν στην παιδεία (και στην πολιτική, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), από το να διαδίδουν ψευδείς πληροφορίες και λανθασμένη γνώση.

Και δυστυχώς αυτό γίνεται έντονα, στον 21ο αιώνα, έτος 2013. Στα σχολεία διδάσκεται ακόμη ο δημιουργισμός, κι όσοι διαφωνούν ας κοιτάξουν το βιβλίο των θρησκευτικών. Πόσοι δάσκαλοι το παρουσιάζουν σαν παραμύθι κι όχι σαν αλήθεια; Μάλλον όχι πολλοί γιατί το 50% του πληθυσμού στην Ελλάδα πιστεύει πως ο θεός έφτιαξε τον κόσμο και αρνείται την θεωρία της εξέλιξης. Για όποιον δεν καταλαβαίνει τη σημασία αυτής της δήλωσης: είναι σαν το 50% του πληθυσμού, ένας στους δύο συνανθρώπους μας, να πιστεύει πως η γη είναι επίπεδη και ο ήλιος γυρίζει γύρω της. Ναι, είναι τόσο εξωφρενικό αυτό που πιστεύουν, είναι τόσο εξωφρενικό αυτό που διδάσκεται στα σχολεία κι όμως κάπως έχουν καταφέρει να το περνάνε στα ψιλά γράμματα, κάτι ασήμαντο για το οποίο δεν χρειάζεται να αντιδράσει κανείς. Αντιθέτως αν αντιδράσεις θεωρείσαι και φανατικός ή/και φασίστας.

Και ρωτάω τον καθένα από εσάς: Θα εμπιστευόσασταν τη ζωή σας σε έναν άνθρωπο που αρνείται πεισματικά να δεχτεί ότι η γη είναι στρογγυλή και περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο; Θα εμπιστευόσασταν τη ζωή σας σε έναν άνθρωπο που θεωρεί πως υπάρχουν καλικάντζαροι και νεράιδες; Θα εμπιστευόσασταν την κρίση ενός ανθρώπου που πιστεύει πως με τη μαύρη μαγεία μπορεί να λύσει τα προβλήματά του; Πως αν προσευχηθεί στον Δία θα βρέξει; Θα αφήνατε αυτόν τον άνθρωπο να πάρει αποφάσεις που θα επηρέαζαν τη ζωή σας; Τη ζωή του παιδιού σας; Θεωρείτε πως αυτός ο άνθρωπος που τόσο παράλογα εμμένει σε μια οφθαλμοφανώς λανθασμένη άποψη μπορεί να πάρει ορθολογικές αποφάσεις σε σχέση με κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα; Ή ακόμα και στην προσωπική του ζωή, θα τον εμπιστευόσασταν να γίνει ο πατέρας των παιδιών σας;

Γιατί αυτό ακριβώς κάνουμε όταν αφήνουμε το 50% του πληθυσμού να πιστεύει σε βλακείες, γιατί αυτοί οι άνθρωποι αντιδρούν παράλογα αρνούμενοι να δεχτούν τις αποδείξεις που έρχονται σε αντίθεση με μια πίστη βασισμένη σε ένα τίποτα. Κι η πίστη τους είναι πολύ παρόμοια με τα όσα ανέφερα στην προηγούμενη παράγραφο, απλά έχουν μάθει να την πλασάρουν ωραία. Κι αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν όλους μας, άλλες άμεσα κι άλλες έμμεσα.

Δεν καταλαβαίνω πως και πότε το να θες να διαδώσεις μια αλήθεια άρχισε να θεωρείται λάθος και καταπιεστικό. Κι είναι λυπηρό το ότι χρειάζεται τόση προσπάθεια για να διαδοθεί, από τη στιγμή που τα δεδομένα είναι εκεί έξω και ο καθένας μπορεί να τα βρει καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια.

Θα επανέλθω τις επόμενες μέρες με ένα παράδειγμα από μια πρόσφατη εμπειρία μου με έναν αμερικανό ευαγγελιστή που ξύπνησε μέσα μου πολλές ανησυχίες που είχα ξεχάσει λόγω άλλων προβλημάτων.

ΥΓ: Το παρακάτω video μιλάει για καταστάσεις που μας φαίνονται πολύ μακρινές στην Ελλάδα, όμως δείχνει πως η παραδοχή μιας παράλογης ιδέας που σε οδηγεί στο να αγνοήσεις δεδομένα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου, αφήνει ένα τεράστιο παράθυρο στους ανθρώπους για την παραδοχή κι άλλων παράλογων ιδεών και πράξεων. Μπορεί στην Ελλάδα να μην φτάνουν σε τόσο ακραίες καταστάσεις, δεν παύουν όμως να αποτελούν πρόβλημα – δε φημιζόμαστε άλλωστε σαν λαός για τη λογική μας…

Η υποτίμηση του κινδύνου

Είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο οι άνθρωποι να υποτιμούν την επικινδυνότητα του θρησκευτικού φανατισμού. Ή έστω να την εντοπίζουν σε μεμονωμένες ομάδες, συνήθως στις ομάδες που δεν ανήκουν οι ίδιοι. Οι χριστιανοί την εντοπίζουν στους μουσουλμάνους, οι ορθόδοξοι στους καθολικούς, οι παγανιστές στους μονοθεϊστές κ.ο.κ. Κι όμως όλες οι θρησκείες μπορούν να δημιουργήσουν ακραίες τάσεις στους ανθρώπους και αδικαιολόγητο μίσος προς οτιδήποτε διαφορετικό. Δείτε εδώ για παράδειγμα.

Ίσως έτσι δεις την αλήθεια και ακολουθήσεις κι εσύ την θρησκεία της αγάπης.

Είμαι σίγουρη πως αν ρωτήσεις αυτά τα άτομα θα σου πουν την πολυχρησιμοποιημένη καραμέλα για τον χριστιανισμό: Είναι η θρησκεία της αγάπης, ο Χριστός είπε «αγαπάτε αλλήλους», αυτό με τα μάγουλα, με τους χιτώνες, γενικότερα μια εικόνα που δεν έχει και μεγάλη σχέση με το «Σκοτώστε τους» και «Ελπίζω να πάνε στην κόλαση» που εξέφρασαν ποικιλοτρόπως στο συγκεκριμένο θέμα. Και όχι, δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την δικαιολογία ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά (είδαμε τι έκανε ένα μεμονωμένο περιστατικό φανατισμού στην Νορβηγία). Πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένας χαρισματικός ηγέτης που θα ενώσει αυτές τις φωνές και θα ξεκινήσει τον δικό του, πολύ πραγματικό και αιματηρό πόλεμο εναντίων άθεων και αλλόθρησκων; Δεν είναι η πρώτη φορά που θα συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία. Δεν θα είναι ούτε η τελευταία. Αυτό που συμβαίνει στα μυαλά αυτών των ανθρώπων τους ωθεί στο να εκφράζουν το απόλυτο μίσος και παρόλα αυτά να θεωρούν πως αυτό είναι φυσιολογικό στα πλαίσια της αγάπης της οποίας υποτίθεται πως διδάσκει η θρησκεία τους. Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός τότε δεν ξέρω τι είναι.

Όσο η θρησκευτική υποταγή γίνεται πιο σημαντική από την λογική και η αγάπη προς τον θεό πιο σημαντική από την αγάπη προς τον άνθρωπο θα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της αιματηρής επίλυσης των «διαφορών».

Αμάρτησα; (ΑΚΑ Αμαρτίες 2)

Το θέμα της αμαρτίας πάντα με ενοχλούσε, ακόμη κι όταν ήμουν χριστιανή, κι απορώ πως δεν το έχω σχολιάσει ακόμα εδώ.

 Δεν έχω πάει ποτέ για εξομολόγηση γιατί δεν θεωρούσα ποτέ πως έχω αμαρτίες (κι οι γονείς μου συμφωνούσαν ευτυχώς). Σαν έννοια μου φαινόταν τόσο βαριά που δεν θα μπορούσα να την χρησιμοποιήσω για να χαρακτηρίσω ένα ανθρώπινο λάθος. Πως είναι δυνατόν ένα παιδάκι να έχει αμαρτίες; Πως είναι δυνατόν να έχει ένας άνθρωπος αμαρτίες;

 Για τον πιστό η αμαρτία είναι κάτι που βασανίζει την αιώνια ψυχή του, που θα του στερήσει μια θέση από τον παράδεισο, που τον απομακρύνει από τον θεό του. Καταλαβαίνω βέβαια πως οι περισσότεροι πλέον πιστεύουν περισσότερο από συνήθεια και δεν δίνουν και μεγάλη βάση στο τι υποτίθεται πως λέει η θρησκεία τους για διάφορα θέματα. Αυτό όμως το μόνο που μας λέει είναι πως δεν είναι ουσιαστικά χριστιανοί ορθόδοξοι απλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν (εθελοτυφλούμε γερά) και  δεν αλλάζει το γεγονός:

 Η αμαρτία για την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία είναι κάτι πάρα πολύ άσχημο που στιγματίζει τον πιστό και για κανέναν λόγο δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται απερίσκεπτα.

 Και τι είναι αμαρτία; Σχεδόν τα πάντα. Αμαρτία είναι από το να βρίσεις το άγιο πνεύμα (γιατί το να βρίζεις ανύπαρκτα πουλιά είναι τρομερό πλήγμα για την ανθρωπότητα όπως όλοι καταλαβαίνουμε), μέχρι το να κάνεις σεξ πριν τον γάμο (τρελή κουτσομπόλα ο θεός, εκεί να δει τι κάνεις, πότε και με ποιον) και μέχρι το να σκοτώσεις. Δηλαδή έχει και 2-3 αμαρτίες που είναι όντως αρνητικές σαν πράξεις για το κοινωνικό σύνολο, κάτι βιασμούς, δολοφονίες και κλεψιές. Όμως όλες οι υπόλοιπες αμαρτίες είναι είτε εντελώς ασήμαντες, όπως για παράδειγμα το ότι έφαγες λάδι την μεγάλη παρασκευή, είτε σημαντικές απολαύσεις στην – όχι και τόσο μεγάλη για να την σπαταλάμε σε βλακείες – ζωή μας.

 Το αποτέλεσμα είναι να είμαστε όλοι αμαρτωλοί. Βέβαια ήμασταν έτσι κι αλλιώς γιατί η Εύα έφαγε το μήλο και η αμαρτία είναι κληρονομική και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά (αυτό τους πείραξε από την Εύα, το ότι είχε πάρει ό,τι κινούταν για να φτιάξει την ανθρωπότητα δεν τους ενόχλησε τους πουριτανούς χριστιανούς). Οπότε γεννιέται ένα παιδάκι σήμερα και είναι ήδη αμαρτωλό, καταδικασμένο. Πρέπει όλη του την ζωή να παλέψει, να δείξει τον καλύτερό του εαυτό για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του (κι αυτές που έχουν κάνει οι πρόγονοί του και φυσικά το βαραίνουν). Το καλό είναι πως με πραγματική “μετάνοια” οι αμαρτίες συγχωρούνται. Όλες. Και μάλιστα όχι μόνο συγχωρούνται αλλά αν ήταν πολύ βαριές και η “μετάνοια” είναι πολύ “έντονη” μπορεί να γίνεις και άγιος. Δείτε την ιστορία του Κωνσταντίνου πχ (ναι του γνωστού, σιγά μην τον πω και μέγα..) και πολλών άλλων αγίων.

 Όλα αυτά λοιπόν από παλιά τα θεωρούσα ανοησίες. Σιγά μην είναι καμιά κατινούλα ο θεός (έλεγα όταν πίστευα πως υπήρχε) και ασχολείται με το τι κάνω εγώ στην καθημερινότητά μου. Με φρίκη όμως ανακάλυψα πως υπάρχουν άνθρωποι που τα πιστεύουν. Και δεν λέω την γιαγιά μου, που είναι λογικό να έχει πιο αφελείς απόψεις σε κάποια θέματα. Όοοχι, μιλάω για ανθρώπους της ηλικίας μου και πιο νέους. Κι αυτό είναι λυπηρό γιατί έχω δει άτομα να ζουν με τύψεις και ενοχές, χωρίς να έχουν κάνει τίποτα λάθος φυσικά – εκτός από το ότι αποφάσισαν να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη θρησκεία και να την ακολουθήσουν σωστά, όχι όπως κάνουν οι δήθεν χριστιανοί που κρατάνε ό,τι τους αρέσει μόνο από το δόγμα. Είναι περιττό να πω πως οι τύψεις, οι ενοχές και η προσπάθεια να μην απολαμβάνουν κάποια πράγματα τους οδήγησε σε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα ε;

 Επίσης αυτό είναι και επικίνδυνο. Και για τα άτομα που τα πιστεύουν όλα αυτά και νοιώθουν αμαρτωλοί, γιατί καταστρέφουν τις ζωές τους αλλά και για τους γύρω τους. Γιατί κάποια από αυτά τα άτομα θεωρούν πως είναι καθήκον τους να καθαρίσουν τον κόσμο από την αμαρτία κι αν τους βρουν κάποια φιλόδοξα άτομα μπορούν πολύ εύκολα να τους χρησιμοποιήσουν για να χειραγωγήσουν τον κόσμο ή ακόμη και για να ξεκινήσουν ιερούς πολέμους. Ή για να μην αφήσουν μια χώρα να βγει ποτέ από τον μεσαίωνα της…

 Για άλλη μια φορά η ίδια ερώτηση: Πόσες παράλογες ιδέες μπορεί να δεχτεί και να προσπαθήσει να εκλογικεύσει ένας ανθρώπινος εγκέφαλος;;

Η τέχνη βέβαια βρίσκει έμπνευση παντού (ευτυχώς για εμάς). Στο σημερινό άρθρο οι εικόνες είναι από την Blackeri και την Juushika.

Αμαρτίες 1

Μου έστειλε χτες η Αόρατη Μελάνη αυτό και μ’άρεσε οπότε αναδημοσιεύω. Είναι ένας οδηγός εξομολόγησης για ιερωμένους βασισμένος σε έναν οδηγό εξομολόγησης για παιδιά (;;;). Αν χρησιμοποιούσαν τον συγκεκριμένο οδηγό όχι μόνο θα έμεναν 1-2 παπάδες στην ελλάδα αλλά και γενικότερα ο αριθμός των χριστιανών ορθόδοξων θα μειωνόταν στο 0.0001%. Πολυ θα ήθελα να το σχολίαζε κάποιος παπάς…. Μωρέ μήπως να το μοιράζαμε σε καμιά εκκλησία;;;

ΥΓ: Αυτό μου θύμισε διάφορα που ήθελα να γράψω για την αμαρτία αλλά μου βγήκαν πολλά τελικά οπότε θα τα βάλω σε ξεχωριστό αρθράκι.

Χριστιανοί και χριστιανοί

Ακόμη κι όταν άρχισα να δηλώνω αγνωστική, ακόμα κι όταν άρχισα να δηλώνω άθεη λίγο αργότερα, θεωρούσα πως οι θρησκείες είναι κάτι ωραίο, ρομαντικό, άλλος ένας παράγοντας διαφοροποίησης των ανθρώπων – κι αυτό είναι καλό γιατί μ’αρέσει η ποικιλία.

Τα τελευταία 3-4 χρόνια άρχισα να ασχολούμαι με ιστολόγια και άρχισα να γνωρίζω θρήσκους και άθεους μέσα από το ίντερνετ. Όχι ότι πριν δεν ήξερα, απλά ήταν άτομα του κύκλου μου και έχουμε παρόμοιες ιδέες και απόψεις (ναι και με τους χριστιανούς και με τους άθεους) και τους εκτιμώ πολύ.

Στο ίντερνετ όμως είχα την «ευκαιρία» να «γνωρίσω» άτομα που προτιμούσα να μην είχα γνωρίσει :p.

Είπα λοιπόν να σας μιλήσω για τους χριστιανούς που έχω συναντήσει εδώ γύρω (τους άθεους τους έχω κράξει εδώ, ας μην επαναλαμβάνομαι). Φυσικά υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες όμως θα μιλήσω για τις 3 βασικές που έχω εντοπίσει:

Οι καλούληδες

Σ’αυτή την κατηγορία ανήκουν αρκετοί χριστιανοί που θεωρούν πως ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης και προσπαθούν να ζουν με βάση αυτή την αρχή. Παραξενεύονται και μάλλον στεναχωριούνται που υπάρχουν άθεοι, είναι όμως ευγενικοί και μας προσεγγίζουν με ειλικρινή περιέργεια και καλή διάθεση. Οι περισσότεροι από αυτούς (για να μην πω όλοι) δεν έχουν ιδέα για το τι λέει η θρησκεία τους σε βάθος, γνωρίζουν μόνο ό,τι τους έχει πει ο πνευματικός τους και ό,τι μαθαίναμε στο σχολείο. Όσοι από αυτούς γνωρίζουν κάποια παραπάνω πράγματα κάνουν αυτόματα έναν διαχωρισμό εκκλησίας-θρησκείας στο μυαλό τους, ονομάζουν τα κακώς κείμενα των γραφών μεταφορικά ή/και συμβολικά ή τα αποδίδουν στα ήθη και τα έθιμα της εποχής που γράφτηκαν και τα βάζουν στο ντουλάπι, κρατώντας μόνο ό,τι θεωρούν καλό.

Με αυτή την κατηγορία μου αρέσει να συζητάω. Συνήθως είναι άνθρωποι που ξέρουν πως γίνεται ένας σωστός διάλογος και με κάποιους που έχουν μελετήσει 2 πράγματα παραπάνω η κουβέντα γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα.

Βέβαια δε θεωρώ πως είναι ακριβώς χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα το οποίο έχω θίξει εδώ.

Οι αδιάφοροι

Αυτοί δεν ασχολούνται καν, τι υπάρχουν άθεοι τι δεν υπάρχουν το ένα και το αυτό τους είναι. Δεν τους ενδιαφέρει και τόσο η θρησκεία, απλά έχουν συνηθίσει να πιστεύουν και να πηγαίνουν στην ανάσταση. Το θεωρούν μέρος της ζωής τους όπως θεωρούν τον πρωινό καφέ. Παραξενεύονται βέβαια που υπάρχουν άτομα που δεν πιστεύουν, γιατί θεωρούν αυτονόητο πως ΟΛΟΙ πιστεύουν, αφού έτσι μάθαμε, έτσι μεγαλώσαμε, είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι άλλο; Αλλά δε θα σκάσουν κιόλας. Συνήθως αυτοί αποφεύγουν τις κουβέντες με άθεους, απλά γιατί βαριούνται να μιλάνε για τέτοια θέματα.

Αν όμως νιώσουν πως μπορεί να κλονιστούν οι παραδόσεις της πατρίδας μας τότε μπορεί να μπουν στον κόπο να διαμαρτυρηθούν. Όχι τόσο γιατί αγαπάνε την θρησκεία τους με τον τρόπο που την αγαπάνε όσοι είναι στην από πάνω κατηγορία, όσο γιατί δεν αντέχουν τις αλλαγές και φοβούνται μην κλονιστεί η καθημερινότητά τους. Και ναι οι εικόνες στα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες για παράδειγμα είναι για αυτούς αναπόσπαστα κομμάτια της παράδοσής μας, που αν φύγουν μπορεί να οδηγήσουν σε τρομερές καταστροφές, να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα, να καταλάβουν εξωγήινοι την χώρα και διάφορα τέτοια…

Οι παρανοϊκοί

Εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας!! Αυτοί όταν ακούνε την λέξη «άθεος» τρελαίνονται, σεληνιάζονται και αφηνιάζουν. Θεωρούν πως οι άθεοι είναι εχθροί της θρησκείας τους, της χώρας τους (ναι είναι δικά τους αυτά), του πλανήτη ολόκληρου ίσως. Αυτοί θα κάνουν τα πάντα για να μας σπάσουν τα νεύρα.

Κακέ άθεε!! Φτου, 666!!! Φτου!!!

Θα αφιερώσουν τη ζωή τους στο να πολεμήσουν τους άθεους. Πραγματικά έχω δει άτομα να ξοδεύουν ΩΡΕΣ!!! Να έχουν ιστολόγια αφιερωμένα στην καταπολέμηση της αθεΐας, να κάθονται στο φόρουμ μας με τις ώρες και να σχολιάζουν τα πάντα. Κι αναρωτιέμαι what the fuck? Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν;;;

Θα μου πείτε «κι άθεοι το κάνουν αυτό, να έχουν ιστολόγια για την αθεΐα κλπ». Και θα σας πω «ναι αλλά υπάρχει ένας σκοπός, σε μια θεοκρατούμενη χώρα απαιτούμε το αυτονόητο: ανεξιθρησκία στην πράξη κι όχι στα λόγια». Και θα μου πείτε «ε και για τους χριστιανούς υπάρχει ένας σκοπός, να παραμείνει θεοκρατούμενη η χώρα».

Ε αυτό είναι που με τρελαίνει!!! Οι περισσότεροι χριστιανοί που ξέρω στην πραγματική ζωή θέλουν να αλλάξει η κατάσταση με την εκκλησία στην ελλάδα. Αφενός ενοχλούνται από την συμπεριφορά της και αφετέρου αναγνωρίζουν πως και οι αλλόθρησκοι, οι άθεοι και οι άθρησκοι έχουν δικαιώματα και δεν είναι δυνατόν να γίνονται θρησκευτικές διακρίσεις το 2010 (σχεδόν 11)…

Κι έρχεται ο άλλος στο ίντερνετ και το αισθάνεσαι, του έχει γυρίσει το μάτι ανάποδα που είσαι άθεος.


1ον, τι σε νοιάζει εσένα ρε φίλε τι θα είμαι εγώ; Εγώ θέλω να μην πιστεύω και να καώ στην κόλαση, άσε με στην ησυχία μου. Ε με το ζόρι να με «σώσεις»…

2ον, τι φοβούνται τόσο πολύ;;; Τι μπορεί να κάνουμε δηλαδή που είναι τόσο τραγικό και έχουν ξεσηκωθεί; Να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα των μη χριστιανών; Και αυτό θα καταστρέψει τον πλανήτη; Αν υπήρχε πανάγαθος θεός θα ντρεπόταν για τις πράξεις σας, θα περίμενε από εσάς να διεκδικείτε τα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, να τους δεχόσαστε και να τους σέβεστε όπως είναι κι όχι να χρησιμοποιείτε ύπουλους τρόπους για να τους πολεμήσετε επειδή δεν ασπάζονται την θρησκεία σας.

Ή μήπως φοβάστε ότι θα παρασύρουμε κι άλλους στον βούρκο της ακολασίας; Αχ βρε άνθρωποι κοιτάξτε να δείτε πως έχει η κατάσταση:

Ένα ενήλικο άτομο έχει την ικανότητα να κρίνει μόνο του το τι θεωρεί καλό και σωστό. Σε ανήλικα δε στοχεύουμε, αυτό είναι το δικό σας χόμπυ. Έτσι λοιπόν εκθέτουμε τις ιδέες μας στο ίντερνετ. Δεν κάνουμε προσηλυτισμό, δεν κάνουμε κήρυγμα, δεν αναγκάζουμε ΚΑΝΕΝΑΝ να έρθει να μας διαβάσει και πολύ περισσότερο δεν αναγκάζουμε κανέναν να συμφωνήσει μαζί μας. Γράφουμε τις απόψεις μας κι ΟΠΟΙΟΣ θέλει έρχεται και τις συζητάμε. Γιατί αυτό σας ενοχλεί; Αν κάποιος τις βρει λογικές και συμφωνήσει μαζί μας τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή. Φοβάστε μην χάσετε οπαδούς; Μια θρησκεία δεν πρέπει να κυνηγάει τους πιστούς με την απόχη, αν είναι σωστή και προσφέρει λύσεις θα πάνε οι πιστοί σε αυτήν.

Οπότε θεωρητικά δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε από εμάς, τι άγχος σας έχει πιάσει;

Ε μ’αυτά και μ’αυτά σταμάτησα να θεωρώ τις θρησκείες τόσο ρομαντικές. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ένας φίλος Άγγλος ίσως είχε δίκιο όταν έλεγε πως οι θρησκείες είναι πληγή για την ανθρωπότητα γιατί τυφλώνουν και φανατίζουν τους ανθρώπους αποτρέποντάς τους να σκεφτούν λογικά (ή να σκεφτούν γενικότερα). Θα μου  πείτε τέτοια αλλαγή μόνο και μόνο από μια κατηγορία ανθρώπων; Ναι, μια κατηγορία ανθρώπων είναι αρκετή για να δει κανείς την ζημιά που μπορεί να γίνει…


Ζούμε μεγάαααααααλες στιγμές. Σηκώθηκα χτες 7.30 το πρωί, έχασα τον ύπνο μου αλλάααααα άξιζε!!

Είχαμε μια πορεία διαμαρτυρίας χτες στην μητρόπολη για την εκκλησία, ήταν μια κίνηση πολιτών, οργανώθηκε στο facebook, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δεν υπήρχαν κόμματα μπλεγμένα, μια χαρά δηλαδή. Εντάξει, ήμασταν πολύ λίγοι αλλά πήγε πολύ καλά το θέμα. Αυτό που με ευχαριστεί είναι που όσο έχω δει ως τώρα οι δημοσιογράφοι δεν λένε ασυναρτησίες, δεν έχουν παραποιήσει καθόλου το θέμα και είναι γενικά αντίθετοι με την στάση της εκκλησίας.

Βλέπω τώρα στο Παπαδάκη διάφορα και έχω καταχαρεί παιδιά. Οι παπάδες έχουν αρχίσει να παθαίνουν εγκεφαλικά και ο κόσμος έχει αρχίσει να εκνευρίζεται και να τα χώνει. Νομίζω πως όλη η κοινή γνώμη, με ελάχιστες εξαιρέσεις έχει αγανακτήσει με την εκκλησία. Και οι θρήσκοι περισσότερο ίσως από τους άλλους γιατί πιστεύουν στην εκκλησία και απογοητεύονται. Και είναι και λογικό, να ΦΟΡΟΛΟΓΗΘΟΥΝ είναι το ζήτημα κι έχουν ξεσηκωθεί και θέλουν να πάνε και στο Ευρωδικαστήριο. Λες κι εμείς δεν φορολογούμαστε.

Έρχεται και το Πάσχα, ο κόσμος έχει φρικάρει. Χάνουν έδαφος. Καλά να πάθουν. Δεν ξέρουμε ποια είναι η περιουσία τους, δεν υπάρχει διαφάνεια και απειλούν κιόλας ότι θα σταματήσουν τις φιλανθρωπίες. Τέτοια αγιότητα πια δεν την αντέχω, τρέχει από τα παντζάκια, πήξαμε.

Θα επανέλθω στο θέμα, όπως και σε διάφορα άλλα, πολύ σύντομα.

Ο Θεός είναι… (ό,τι θέλει ο καθένας)

Λάστιχο τον έχουμε κάνει αυτόν τον θεό, ο καθένας θα σου πει το μακρύ του και το κοντό του για το τι θεωρεί πως είναι. Παρόλα αυτά όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως ανήκουν στο ίδιο δόγμα, λες και το δόγμα είναι κάτι ελαστικό που μπορεί άνετα να προσαρμόζεται στις προτιμήσεις μας. Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου.

Τέλος πάντων ξεφεύγω από το θέμα. Η πιο συχνή φράση/καραμέλα που ακούω είναι η εξής:

«Ο Θεός είναι αγάπη» κι ήταν μάλλον ζήτημα χρόνου μέχρι να λάβει το συλλογικό ιστολόγιο αθεΐα επιστολή που να μας «υπενθυμίζει» αυτό ακριβώς – γιατί οι περισσότερο πιστοί αυτό θεωρούν, πως εμείς οι άθεοι είτε ξεχνάμε κάποια πράγματα είτε δεν τα καταλαβαίνουμε σωστά. Αμ δε!! Θεωρώ την συγκεκριμένη καραμέλα αρκετά ενοχλητική πλέον και γι’αυτό θα σας πρότεινα αγαπημένοι μου αναγνώστες να διαβάσετε τις απαντήσεις των συντελεστών του συλλογικού ιστολογίου και να μας πείτε και την γνώμη σας αν δεν βαριέστε.

Τα σχόλια θα γίνουν εκεί προφανώς. Εμείς θα τα πούμε αύριο πάλι μάλλον. Φιλάκια πολλάααααααα!!!

Το θεριό στο κατώφλι

Αρθρογράφος: EvanT

Βγαίνω το βράδυ στο μπαλκόνι και κοιτάζω γύρω μου. Σκοτάδι, ένα δέντρο απέναντι χορεύει με τον αέρα, το φως του στύλου της ΔΕΗ χύνεται ανάμεσα απ’ τα φύλλα, τα παράθυρα στο σπίτι απέναντι είναι σκοτεινά και τα άστρα ξεπροβάλλουν πίσω απ’ το πέπλο των φώτων της πόλης. Δεν είναι πολλά. Ένα εδώ, ένα εκεί και όσο συνηθίζουν τα μάτια εμφανίζονται όλο και περισσότερα. Και για λίγο, για μια στιγμή μονάχα, νομίζω πως είμαι μόνος μου· μόνος μου σ’ όλο τον κόσμο. Και βγαίνει τότε το θεριό από τα βάθη της ψυχής μου και ρωτάει με φωνή βραχνή “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Δεν είναι ξένη η φωνή. Βραχνή κι αν είναι, αν την ακούσω πολύ προσεκτικά καταλαβαίνω ότι είναι η δική μου και είναι φωνή απαιτητική. Θέλει απάντηση και τη θέλει τώρα. Και δεν σκαμπάζει από δικαιολογίες κι επιπλήξεις, ούτε και σ’ αφήνει να την αγνοήσεις. Θέλει απάντηση και τη θέλει τώρα. Ούτε ψέματα σηκώνει η φωνή. Ψέματα στον εαυτό σου δεν μπορείς να πεις όσο κι αν το θέλεις. “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Μα αν δεν σηκώνει ψέματα η φωνή, μπορεί να της βουλώσει το στόμα μια μπούρδα, μια οποιαδήποτε μπούρδα, αρκεί να την πιστεύεις αρκετά. Γιατί σίγουρος αν δεν είσαι για ότι αποκριθείς, η φωνή εξαγριώνεται, θεριεύει και βρυχάται “Ψέματα μου λες, ανθρωπάκο. Από μένα θέλεις να κρυφτείς; Σε ξέρω πολύ καλά για να τα χάψω αυτά που μου τσαμπουνάς.” Και γελάει η βραχνή φωνή και καρκαράει κι αν είχε πρόσωπο σα γριά ξεδοντιάρα θά ‘ταν με κιτρινισμένα, σάπια δόντια και θανατερή ανάσα και πρόσωπο σκαμμένο από βαθιές ρυτίδες. Γιατί αυτή είναι η φωνή που όλοι τρέμουμε ν’ ακούσουμε το βράδυ, όταν όλα είναι ήσυχα και μόνοι μας θαρρούμε ότι είμαστε.

Από ένα σκοτάδι ερχόμαστε και όλο προς ένα σκοτάδι πάμε και το φως ανάμεσα το λέμε ζωή, αλλά στη σκοτεινιά της νύχτας όταν είμαστε το σκότος απ’ όπου ήρθαμε φαντάζει μακρινό και αδιάφορο, αλλά το σκοτάδι μπροστά μας είναι πηχτό και πιο άφωτο και απ’ την πιο άναστρη νύχτα και όπου και να γυρίσουμε το βλέπουμε μπροστά μας γιατί από μέσα μας αναβλύζει και μοιάζει της ζωής το φως ν’ αδυνατίζει.

Όλοι μας το κουβαλάμε το σκοτάδι αυτό που μιλάει με τη φαφούτικη φωνή των γηρατειών μας. Όλοι μας από τότε που ο πρώτος άνθρωπος με νου έμεινε μόνος του βράδυ στο δάσος και ένιωσε τη θνητότητά του να τον ζώνει από τριγύρω μαζί με τα θεριά. Και έδωσε όνομα στη φωνή αυτή ο άνθρωπος. Την είπε “δαίμονα”. Και τι φριχτός δαίμονας που είναι. Φριχτότερος απ’ όλους τους δαίμονες μαζί που έχει φανταστεί. Τον βλέπουμε συνέχεια γύρω μας το θάνατο και όσο περισσότερο είμαστε ζωντανοί, τόσο περισσότερο μας περιπαίζει.

“Γιατί είσαι εδώ; Πού πας; Θα σου πω εγώ! Σ’ εμένα έρχεσαι, μέρα με τη μέρα. Δε με θες, αλλά θα μού ΄ρθεις. Και τι θα κάνουμε μαζί, σαν το κατώφλι το περάσεις, δε σου λέω”.

Μα γιατί δε μου απαντάει; Μέσα μου δε ζει μήπως; Τη φωνή που από το ίδιο το μέσα μου ανεβαίνει γιατί δεν μπορώ να κουλαντρίσω; Όχι! Φωνή δικιά μου αυτή δεν είναι που με τρομάζει τόσο! Ο δαίμονας είναι που τ’ αρέσει να με βλέπει να ασφυκτιώ μες στο κορμί μου το ίδιο! Αχ, δε θα βρεθεί κάποιος της φωνής τη γλώσσα να την κόψει;

Και μες στην παραζάλη φτιάχνω τρομερό εχτρό για τη φωνή. Και μ’ όλα τα καλά και σπουδαία πράματα τον φορτώνω, να τον δει η φωνή που εγώ φαντάζομαι του δαίμονα, από μέσα μου, μεγάλο και φωτεινό και πλουμιστό και τρομερό στην όψη, να σκιαχτεί και να μ’ αφήσει ήσυχο. “Θεό” τον είπα τον οχτρό του. Και όντως! Τι χαρά! Φοβήθηκ’ η φωνή και έφυγε κι είμαι χαρούμενος για λίγο.

Μα τι κι αν άρον άρον την έδιωξα τη φωνή; Το ερώτημα έμεινε πίσω. “Το κατώφλι άμα περάσω τι θα βρω;” Και ο Θεός, που μ’ όλου του κόσμου τα καλά εφόρτωσα τώρα σιωπά κι αυτός γιατί το χρέος του έκανε· το κυνήγησε το χτήνος που αλυχτούσε το βράδυ σαν ήμουν μόνος στο μπαλκόνι. Και μένει η ερώτηση και τότε καταλαβαίνω ότι δεν ήταν η γριά η ξεδοντιάρα που φοβόμουν δαίμονας, αλλά κομμάτι του εαυτού μου και τώρα, χρόνια μετά, πίσω το ζητώ.

“Μα είσαι τρελός!;” μου λένε τότε όλοι. “Γιατί το θέλεις πίσω το τέρας με τη θανατερή ανάσα; Θα σου πω εγώ για το δικό μου το Θεό που το ‘διωξε και απάντηση μου έδωσε για το τι κρύβεται πίσω από το σκοτεινό κατώφλι στο τέρμα του φωτός που λέγεται ζωή. Κι άλλο φως έχει από πίσω, πιο πέρα κι από εκεί που φτάνει το μάτι, φως πηχτό που να το πιάσεις μπορείς και να γεμίσεις και τις τσέπες σου και τις τσέπες ολονών και πάλι να μη στερεύει και μοναχός σου ποτέ ξανά δε θά ‘σαι. Άσε το θεριό να αλυχτά πίσω από τη φωτεινή κουρτίνα πού ‘φτιαξα. Τι το θέλεις πίσω; Αυτά μου είπε εμένα ο Θεός μου.”

Μα ξέρω πως ο Θεός του είναι φτιαχτός σαν τον δικό μου. Και με φοβίζει ότι η φωτεινή κουρτίνα που μου υπόσχεται μπορεί να πέσει μία μέρα και πίσω από τις δίπλες της να φανεί πάλι το θεριό και να κρυφτώ δε θα μπορώ, στο φως λουσμένος καθώς θα ‘μαι. Και του λέω να ‘ρθει μαζί μου, να δοκιμάσουμε μαζί να το γκρεμοτσακίσουμε, αλλά δε θέλει ν’ αφήσει πίσω το Θεό του. Μ’ όλα τα καλά τον φόρτωσε και φοβερό και τρομερό καθώς τον έφτιαξε και με εξουσία στο τρομαχτικό θεριό, φοβάται πως τα καλά αυτά πίσω δε θα μπορεί να τα ζητήσει. Το σκιάζεται κι αυτός αυτό που έφτιαξε κι αν κάνει να φύγει, πίσω θα πρέπει να αφήσει της ζωής του τα καλύτερα. Μπορεί και να του λείψει. Σωτήρας και γλυκός βασανιστής μαζί.

Με τράβαγε κι εμένα απ’ το μπατζάκι ο Θεός μου. Δεν ήθελε να τον αφήσω πίσω και να του πάρω ότι εγώ του είχα δώσει. Δεν ήθελε πρόθυμα να αποχωριστεί όλα εκείνα που του φόρτωσα. Σα μουλάρι χρόνια τα κουβάλαγε αγόγγυστα και θαρρούσε πως τ’ ανήκαν. Τσίνισε πολύ, αλλά στο τέλος τα επήρα όλα. Και την αγάπη και την ευτυχία και την ελπίδα. Σάμπως δεν ήτανε δικά μου απ’ την αρχή;

Εγώ το δικό μου το Θεό τον εξεφόρτωσα. Πίσω τα πήρα όλα και άνοιξα τη μπαλκονόπορτα και τράβηξα την κουρτίνα να μπει πάλι μέσα το θεριό. Και να! Δεν ήτανε και τόσο τρομαχτικό όσο νόμιζα όταν μιλούσε με βραχνή φωνή στο σκοτεινό μπαλκόνι. Μέσα στο φως του δωματίου το είδα πολύ πιο καθαρά. Δεν ήτανε θεριό. Εγώ ήμουνα. Γέρος, με άσπρα μαλλιά και μέτωπο ρυτιδιασμένο και κουρασμένο πρόσωπο, μα τα μάτια μου θαρρώ πως ήταν ίδια και η φωνή τώρα δεν ήτανε βραχνή, μα καθάρια και κρυστάλλινη. Μα γιατί με πείραζε και με σκάνιαζε ο γέρος εαυτός μου χρόνια πριν. Θα φοβότανε κι εκείνος, πιο κοντά αφού ‘ταν στο κατώφλι και με ζήλευε που εγώ ήμουν μακριά και δε φοβόμουν.

Αλλά τώρα τον κατάλαβα. Στο μπαλκόνι τώρα όταν στέκομαι το βράδυ δε δίνω σημασία στο σκοτάδι και το σβηστό το φως απέναντι, αλλά στα φώτα τ’ αναμμένα στις πέρα πολυκατοικίες που είναι κι άλλοι που ξαγρυπνάνε σαν κι εμένα και στον μακρινό αχό του δρόμου από πίσω, που μια στο τόσο περνάει κάποιο αμάξι (αχ, και να ‘ξερα που θε να πάει ο οδηγός του). Μονάχος μου δεν είμαι τελικά. Κι ούτε με φοβίζει πια ο εαυτός μου ο ίδιος. Έχω κι άλλα, βέβαια, που φοβάμαι, αλλά ένα-ένα θα τα βρω και θα τα λύσω. Πώς αλλιώς θα έχει η ζωή ενδιαφέρον αν δεν έχεις στόχο καλύτερος να γίνεις; Και έχω ακόμα κρατημένη την αγάπη, τη χαρά και την ελπίδα να πορεύομαι.

Κι όταν τελειώσει το ταξίδι και κουρασμένος πέσω για να ξαποστάσω, μαζί του θα περάσω στο σκοτάδι πέρα απ’ το κατώφλι και θα δω τι κρύβεται εκεί πίσω. Ίσως Θεός να με υποδεχτεί καλύτερος, πολύ πιο σπουδαίος και τρανός απ’ ό,τι έφτιαξε ο φόβος του θηρίου εδώ χάμω. Ίσως μια άλλη ζωή να πάρω απ’ την αρχή και να διαβάσω κάποτε πάλι ετούτες τις αράδες απορώντας ποιος ήταν εκείνος που τις έγραψε. Ίσως το τίποτα, εκεί που ήμουνα και πριν να γεννηθώ, γλυκό και ήσυχο σαν την κοιλιά της μάνας μου που μ’ όνειρα κι ελπίδες με ανάθρεψε. Μα ό,τι κι αν είναι πίσω εκεί με θάρρος κατάματα θα το κοιτάξω γιατί έτσι τ’ αποφάσισα· εγώ κι όχι οι άλλοι. Κι εν τέλει γιατί να φοβηθώ; Θεριό μπροστά να το φυλάει το κατώφλι τώρα δεν υπάρχει.