Κυβερνογραφία

Μέσα στη κακοκεφιά και ανησυχία της κρίσης έμαθα κάτι πολύ ευχάριστο πρόσφατα. Ένας φίλος δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο!!!!!

Ο Χρήστος που λέτε έχει πολύ ωραίο τρόπο γραφής και πολύ ωραίες ιδέες και είμαι σίγουρη πως θα είναι καταπληκτικό βιβλίο. Στις ατέλειωτες ώρες συζητήσεων, λιωμένοι στο πάτωμα (ήμασταν πολλοί και δεν χωρούσαμε στους καναπέδες :p), παρέα με τσιγάρα και μπύρες σε διάφορα σπίτια στην Ουαλία!

Καλή αρχή Χρήστο!

Advertisements

Reaper Man

Όχι δεν θα γράψω για τον Χάρο σήμερα, δηλαδή για τον Χάρο θα γράψω αλλά για έναν Χάρο αξιολάτρευτο… Πιο συγκεκριμένα θα γράψω για τον ΘΑΝΑΤΟ, τον πιο συμπαθητικό θάνατο που μπορείτε να φανταστείτε (μόνο η Death του Gaiman τον συναγωνίζεται σε αυτό το θέμα).

Στον υπέροχο κόσμο του Discworld λοιπόν ο Θάνατος ζει στον κόσμο του (κυριολεκτικά, ζει σε μια δική του διάσταση, σε ένα ωραίο σπιτάκι με τον μπάτλερ του και την υιοθετημένη εγγονή του), θερίζει κόσμο, περνάει μια χαρά γενικότερα όταν κάποια στιγμή αρχίζει να το σκέφτεται λιγάκι.. Αρχίζει να έχει κάτι που μοιάζει με συναισθήματα (αμυδρά). Κάποια πλάσματα λοιπόν (τρία σε ένα) που είναι υπεύθυνα για διάφορα κοσμικά θέματα αποφασίζουν πως δεν είναι κατάλληλος πλέον για αυτή την δουλειά και του ανακοινώνουν πως συνταξιοδοτείται, πρέπει να ζήσει στη γη σαν άνθρωπος (στο περίπου) και θα αντικατασταθεί σύντομα.

Ναι, ο κόσμος είναι ένας τεράστιος δίσκος, που στέκεται πάνω σε 4 ελέφαντες που στέκονται πάνω σε μια τεράστια χελώνα που ταξιδεύει στο διάστημα, βλέπετε κάτι περίεργο;;

Κι έτσι ο Θάνατος βρίσκεται σε μια φάρμα, να δουλεύει για μια ηλικιωμένη κυριούλα, να έχει πλέον μια κλεψύδρα με τον δικό του χρόνο ζωής (που είναι περιορισμένος) και να θέλει απεγνωσμένα να ζήσει!!! Τι συμβαίνει όταν ο Θάνατος φοβάται τον θάνατο;

Αυτό είναι ένα από τα λίγα προβλήματα στο βιβλίο, καθώς η συλλογική συνείδηση του κόσμου μάλλον δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε και δε δημιούργησε άλλον θάνατο, κι έτσι όσοι πεθαίνουν δεν έχουν που να πάνε. Από τη μια ξεφυτρώνουν σιγά σιγά πολλοί μικροί Θάνατοι για το κάθε ον, με τον Θάνατο των Ποντικιών να κλέβει την παράσταση, κι από την άλλη ένας καημενούλης μάγος που περίμενε να πεθάνει βρίσκει την ψυχή του παγιδευμένη στο σώμα του και ζει ευτράπελες περιπέτειες. Αν και νεκρός και μπερδεμένος νιώθει πιο ζωντανός από ποτέ κι ανακαλύπτει πτυχές της πόλης του που ούτε φανταζόταν πως υπήρχαν, καθώς και καινούριους φίλους (αν και κάπως πιο νεκρούς από ό,τι ίσως θα περίμενε).

Βέβαια ούτε κι η ίδια η πόλη θα μπορούσε να φανταστεί αυτά που γινόντουσαν, όταν η ζωή που δεν μπορούσε να πεθάνει άρχισε να φορτίζεται και να διαχέεται παντού.

Χάος με μεγάλες δόσεις χιούμορ χαρακτηρίζουν το Reaper Man, πράγμα που δεν είναι περίεργο για βιβλίο του Discworld. Γενικά στα βιβλία του ο Pratchett περιγράφει με τον πιο καυστικό τρόπο έναν κόσμο που μοιάζει επικίνδυνα πολύ με τον δικό μας, ειδικά στα στραβά του. Σχολιάζει με μοναδικό τρόπο τις θρησκείες, τις κυβερνήσεις και την εξουσία γενικότερα, τις μικρές αδυναμίες και τα πάθη των ανθρώπων. Όμως αυτό το βιβλίο μου φάνηκε διαφορετικό από όσα έχω διαβάσει ως τώρα γιατί ήταν πολύ συναισθηματικό και φιλοσοφημένο. Αναφέρεται στον υπερκαταναλωτισμό της κοινωνίας μας, στο ότι οι άνθρωποι μπορεί να κλείνονται στον εαυτό τους και να μην βλέπουν πως υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να τους αγγίξουν, στο πόσο μάταιη και μικρή μπορεί να φαίνεται η ζωή μας και τελικά στο πόσο πολύ αξίζει και πόσο την αγαπάμε (ναι τα έχει όλα!!). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!! Και κατά προτίμηση στην αγγλική του έκδοση. Δεν έχω διαβάσει τις ελληνικές μεταφράσεις αλλά το  Rincewind που έγινε Ανεμοβρόχης (ένας ήρωας άλλων βιβλίων του Discworld) μου έπεσε πολύ βαρύ..

Το Reaper Μan είναι το 11ο βιβλίο του Discworld (με βάση την χρονολογική σειρά που τα έγραψε ο Terry Pratchett) και το 2ο της σειράς βιβλίων με τον Death.

Δείτε και το site της σειράς, έχει και οδηγό για το πως να διαβάσετε τα βιβλία (είναι και 38…)

Transmetropolitan

Βρήκα τον καινούριο μου έρωτα κι ονομάζεται Spider Jerusalem!! Ναι καλέ, έχω ενθουσιαστεί τόσο που αποφάσισα να κάτσω να γράψω άρθρο παρά τον κίνδυνο για την ψυχική μου υγεία (όταν λέμε το pc δεν την παλεύει το εννοούμε…).

Ο Spider :) :)

Ο Spider 🙂 🙂 (ναι τα γυαλιά κάνουν θραύση..)

Λοιπόν ο Spider δεν είναι αυτό ακριβώς που ονομάζουμε ερωτεύσιμος τύπος, μάλλον δεν είναι ούτε καν γοητευτικός, είναι όμως αποφασισμένος να πει την αλήθεια, να φωνάξει την αλήθεια μέχρι να αναγκαστούν να τον ακούσουν όσοι επιλέγουν να την αγνοούν. Κι έχει ένα κάποιο στυλ μέσα στους ωμούς του τρόπους και στις ελαφρώς τραβηγμένες μεθόδους του…

Έχοντας γνωρίσει μεγάλη επιτυχία σαν δημοσιογράφος αλλά και σαν συγγραφέας έχει αποφασίσει να εξαφανιστεί από τον κόσμο. Σιχαίνεται την δημοσιότητα, σιχαίνεται τους οπαδούς του και γενικά σιχαίνεται τα πάντα στην πόλη από ό,τι φαίνεται…

Περνάει πέντε ήρεμα χρόνια αποκομμένος από τον κόσμο σε μια καλύβα σ’ένα βουνό αλλά ο εκδότης του αποφασίζει να τον «ταράξει» ξανά, όταν του ζητάει να του δώσει τα 2 ακόμη βιβλία που του χρωστάει από το παλιό τους συμβόλαιο.

Ο Spider όταν ήταν στο βουνό. Μα δεν μοιάζει με τον Alan Moore;;;

Ο Spider όταν ήταν στο βουνό. Μα δεν μοιάζει με τον Alan Moore;;;

Ε; Δεν μοιάζουν;;;

Ε; Δεν μοιάζουν;;; (Ο Alan Moore για όποιον δεν το κατάλαβε...)

Ανήμπορος να γράψει στο βουνό, ο Spider αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στον εφιάλτη του. Όμως μέσα στην γκρίνια και την μιζέρια που τον διακατέχει βρίσκει στην πόλη αυτό που υπήρχε πάντα εκεί. Ζωντάνια! Πιάνει δουλειά ως δημοσιογράφος για να εξασφαλίσει τα προς το ζην και ανακαλύπτει εκ νέου τα – όχι και τόσο ευχάριστα – μυστικά της πόλης.

Μαζί του βλέπουμε κι εμείς πως οι δημοσιογράφοι μπορούν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη, πως οι μόδες μπορεί να γίνουν καταστροφικές συνήθειες, πως ο κόσμος πολύ συχνά προτιμά να μην ξέρει αλλά και πως αν τύχει και μάθει μπορεί να προκαλέσει σημαντικές αλλαγές αντιδρώντας, πως η τηλεόραση καίει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα και δημιουργεί υποταγμένους καταναλωτές και φυσικά πως οι θρησκείες ξεζουμίζουν τους ανθρώπους από κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και ικανότητας κριτικής σκέψης.

Απολαύστε:

(Περιγράφοντας βίαιες σκηνές καταστολής μιας πορείας):

«I’m sorry. Is that too harsh an observation for you? Does that sound too much like the Truth?

Fuck you.

If anyone in this shithole city gave two tugs of a dead dog’s cock about Truth, this wouldn’t be happening…»

Transmetropolitan_SpiderJerusalem

(Ακολουθούν περισσότερες βίαιες περιγραφές, με την αστυνομία να έχει ξεφύγει από τον έλεγχο εδώ και ώρα..)

«Enjoying this? You like the way I describe disgusting shit happening to people you probably walked past in the street last week? Good. You earned it. With your silence.»

(Κι αφού τα χώνει στην αστυνομία, το κράτος και σε πολλούς άλλους):

«You must like it when people in authority they never earned lie to you.»

Μα δεν είναι σαν να περιγράφει την Ελλάδα;;;!!;;;

Και πάμε και στην θρησκεία. Είναι σ’ένα μέρος όπου υπάρχουν αντιπρόσωποι από διάφορες θρησκείες, για ό,τι ανοησία μπορείτε να φανταστείτε – υποτίθεται πως στην εποχή του κάθε ώρα ξεφυτρώνει και μια νέα θρησκεία. Και πιάνει μια «κουβέντα» με έναν από αυτούς (αφού έχει ξεφτιλίσει έναν άλλο προηγουμένως):

«Yeah. I’m calling your “faith” bullshit. This man (για έναν κακομοίρη που περνούσε κι έκατσε να ακούσει το κήρυγμα) needs medical help if he can’t get through his life without something invisible to believe in.

Thieves, the goddamn lot of you! Thieves and leeches. Fucking vampires sucking the will from people whose only goddamn crimes were to be frightened and tired. And you don’t’ help them! You don’t listen to them! They get no truth from you! All you do is scare them with stories of something that doesn’t exist!»

Πρέπει να πάρω τον 2ο τόμο…

Ο πρώτος τόμος

Ο πρώτος τόμος

*Το Transmetropolitan είναι δημιουργία του Warren Ellis, σχεδιασμένο από τον Darick Robertson. Έχουν κυκλοφορήσει 60 τεύχη τα οποία συγκεντρώνονται σε 10 τόμους. Τα γεγονότα που περιγράφονται παραπάνω προέρχονται από τον πρώτο τόμο, Transmetropolitan: Back in the street, εκδόσεις Vertigo. Α, έχει και πρόλογο από τον Garth Ennis 🙂

Ο χορός των εφτά πέπλων…

Νομίζω πως έχω ερωτευτεί τον Tom Robbins… Είναι βέβαια 77 χρονών, αλλά τι σημασία έχει; Δεν μπορώ παρά να μείνω άφωνη μπροστά σε ένα τέτοιο μυαλό κι ένα τέτοιο ταλέντο. Πάντα νιώθω μαγεμένη μπροστά σε έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο – αν και παλιότερα το πάθαινα μόνο με όσους είχαν σχέση με τις θετικές επιστήμες ή την ζωγραφική…

Τέλος πάντων, ο Robbins με έχει μαγέψει 2 φορές ως τώρα, την πρώτη με το Άρωμα του Ονείρου, και την δεύτερη με τον Χορό των Εφτά Πέπλων. Βέβαια πρέπει να καταλαβαίνω κάτι λάθος, γιατί ενώ εκφράζει μια αισιοδοξία και εντοπίζει την ομορφιά του κόσμου μας στα βιβλία του, πάντα μελαγχολώ όταν τα διαβάζω και με επηρεάζουν με τρόπους που δεν επηρεάζουν κανέναν από όσους συζητώ μαζί τους για αυτά. Δηλαδή γράφει έναν ύμνο για την ζωή, και μου προκαλεί φόβο για τον θάνατο (πρωτόγνωρο αυτό για μένα), γράφει για την ελπίδα αλλαγής και με πιάνει η απελπισία της στασιμότητας, δεν ξέρω τι να πω…

Γι’αυτό θα πω δυο λόγια για το βιβλίο.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Σε 512 σελίδες παρακολουθούμε την ζωή μιας νεαρής σερβιτόρας / ζωγράφου που, μόλις παντρεύεται, φεύγει με τον άντρα της από το μικρό μέρος που μένουν για να πάνε στην Νέα Υόρκη. Θα μου πείτε τι το καταπληκτικό έχει αυτό; Χα, ο Robins είναι ο θεός των λέξεων και της μίξης ιδεών.

Στο βιβλίο του μιλάει για την τέχνη, την πολιτική, την θρησκεία, το σεξ (μάλλον πάντα μιλάει για το σεξ) και πολλά άλλα θέματα με τρόπους που με άγγιξαν βαθύτατα. Δηλαδή μιλάει σχεδόν για όλα τα θέματα που με ενδιαφέρουν και μάλιστα με έναν τρόπο λογοτεχνικό και πρωτότυπο (τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος από ένα βιβλίο;).

Την μια στιγμή είναι απόλυτα λυρικός και μεταφέρει τον αναγνώστη στο πιο όμορφο τοπίο, και την άλλη αφάνταστα σκληρός και ωμός, δείχνοντας την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι. Πάντα όμως είναι ευγενικός με τον αναγνώστη, προσεγγίζοντας τα πάθη και τις σκέψεις του σαν τον καλύτερο ψυχολόγο του κόσμου.

Στην ζωή της νεαρής σερβιτόρας μας μπλέκονται ένας περιστρεφόμενος καλλιτέχνης του δρόμου, ένας (όχι και τόσο συμπαθητικός) ιεροκήρυκας, οι γονείς της, μια κονσέρβα φασόλια (ιδιαίτερα έξυπνη), μια πορφύρα κι ένα βαμμένο ραβδί (ιδιαίτερα σοφά και συμβολικά αντικείμενα), ένα κουτάλι (καλά αυτό της φέρνει τα πάνω κάτω), μια βρώμικη κάλτσα (εντάξει αυτή δεν μπλέκεται πολύ), ένας συμπαθητικός εβραίος κι ένας συμπαθητικός άραβας που ανοίγουν εστιατόριο απέναντι από το κτίριο του ΟΗΕ και της δίνουν δουλειά (ναι είναι τρελός ο συγγραφέας, γι’αυτό τον λατρεύω), μια μαγευτική, νεαρή Σαλώμη και φυσικά η Τέχνη (εντάξει κι άλλοι αλλά ας μην γράψω όλο το βιβλίο εδώ τώρα).

Άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, όλοι οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος έχουν κάτι να προσθέσουν στην ιστορία και, ακόμη περισσότερο, κάτι να πουν στον αναγνώστη.

Salome_Fowler

Η Σαλώμη σε μια πιο ρομαντική ίσως απεικόνιση

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, τα εφτά πέπλα που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να δουν την ζωή όπως είναι πέφτουν ένα ένα, και πίσω από αυτά φανερώνεται ο παραλογισμός και τα άκρα στα οποία μπορούν να οδηγήσουν ο φανατισμός και η απληστία αλλά και η απελευθέρωση που μπορεί να έρθει με την συνειδητοποίηση της κατάστασής μας.

Πρέπει να πω σ’αυτό το σημείο πως η μετάφραση είναι πάρα πολύ καλή. Είναι η μοναδική φορά που ο ελληνικός τίτλος είναι τόσο εύστοχος ώστε να μ’αρέσει σχεδόν περισσότερο από τον πρωτότυπο!! Βέβαια και ο πρωτότυπος (Skinny Legs and All) κολλάει τέλεια με την ιστορία, αλλά εξίσου καλά ταιριάζει και ο τίτλος που διάλεξαν οι μεταφραστές, μπράβο τους! Αααα, για όποιον δεν το ξέρει (αν και δεν καταλαβαίνω τί δουλειά έχει στο ιστολόγιό μου αν δεν το ξέρει :p) ο χορός των εφτά πέπλων ήταν ο χορός της Σαλώμης, κι έχει διάφορες σημασίες…

Ακολουθούν κομμάτια από το βιβλίο και οφείλω να σας προειδοποιήσω. Δεν αποκαλύπτω τίποτα από την πλοκή αλλά και πάλι όποιος έχει σκοπό να το διαβάσει ίσως θα ήθελε να σταματήσει την ανάγνωση εδώ και να πάει κατευθείαν στο τραγουδάκι που υπάρχει στο τέλος…

Η Σαλώμη από τον Mucha (την πήρα από ένα πολύ ωραίο blog, κάντε κλικ στην εικόνα)

Η Σαλώμη από τον Mucha (την πήρα από ένα πολύ ωραίο blog, κάντε κλικ στην εικόνα)

“Στο στοιχειωμένο σπίτι της ζωής, η τέχνη είναι η μόνη σκάλα που δεν τρίζει”

H σκιά δεν ανήκει στο αντικείμενο που την ρίχνει”

“Η ανθρώπινη ανοησία δεν σταματά την πορεία των άστρων”

“Υπάρχουν πέπλα άγνοιας και ψευδαίσθησης που μας χωρίζουν από το στοιχείο που είναι απόλυτα απαραίτητο προκειμένου να κατανοήσουμε το εξελικτικό μας ταξίδι, πέπλα που μας κρύβουν το Μυστήριο που κατέχει μια πρωτεύουσα θέση στην ύπαρξή μας.”

“Το πρώτο από αυτά τα πέπλα κρύβει την καταπίεση της Θεάς, σκεπάζει το σεξουαλικό πρόσωπο του πλανήτη, καλύπτει τον αρχαίο θεμέλιο λίθο του ερωτικού τρόμου που στηρίζει την θρησκεία του σύγχρονου ανθρώπου”

Το δεύτερο πέπλο “διαχωρίζει ένα ον από το μεταμορφωτικό φως της ελευθερίας, από την μεθυστική λάμψη της αυτοδιάθεσης” και μόλις πέσει θα αποκαλυφθεί πως “οι άνθρωποι δεν είναι κυρίαρχοι των φυτών και των ζώων…. Η ανθρωπότητα είναι μια λειτουργία της φύσης. Επομένως δεν μπορεί να ζει ξεχωριστά από την φύση- αν κάνει κάτι τέτοιο ξεγελά απλώς τον εαυτό της”.

Το τρίτο πέπλο είναι το πέπλο της πολιτικής αυταπάτης. “Γιατί τι άλλο είναι η πολιτική στο κάτω κάτω, αν όχι η μανιακή ανάγκη των πολιτικών να ελέγχουν αντικείμενα και να παίρνουν αποφάσεις για άλλους ανθρώπους;” “Φυσικά όσο υπάρχουν πρόθυμοι οπαδοί θα υπάρχουν και οι ηγέτες που θα τους εκμεταλλευτούν”.

Η Σαλώμη σκοτεινή κι ελκυστική

Η Σαλώμη σκοτεινή κι ελκυστική

Το τέταρτο πέπλο είναι αυτό της θρησκείας. “Η θρησκεία είναι ένας από τους κυριότερους δημιουργούς της ανθρώπινης δυστυχίας”.

Ο συγγραφέας δεν κρίνει την θρησκευτικότητα, τον μυστικισμό ή και την ίδια την ύπαρξη του θεού, κατακεραυνώνει όμως την οργανωμένη θρησκεία (χα, όπως καταλαβαίνετε φίλοι αναγνώστες θα είχα πολλά να πω εδώ).

Για τους πρώτους χριστιανούς λέει: “Άνθρωποι που προσεύχονταν αλλά δεν χόρευαν, που νήστευαν αλλά δεν γιόρταζαν, που βάφτιζαν αλλά δεν έπαιζαν, που μαστίγωναν αλλά δεν γαμούσαν, που αγόραζαν πνεύμα αλλά πουλούσαν ψυχή, που τιμούσαν τον πατέρα αλλά εξαπατούσαν την μητέρα…”

Και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου σκέφτεται: “Η θρησκευτική ανατροφή που μου έδωσαν όταν ήμουν μικρή ήταν μια μορφή κακοποίησης”

Το πέμπτο πέπλο είναι αυτό της οικονομικής αξίας. “Η παρανοϊκή επίδραση των χρημάτων είναι ότι η αριθμητική με την οποία μετράμε τα πράγματα έχει γίνει πιο πολύτιμη από τα ίδια τα πράγματα”

Το έκτο πέπλο μας αποκαλύπτει (όταν πέφτει) πως “το τέλος του κόσμου είναι το πιο επικίνδυνο κλισέ από όλα”, πως “είναι μια ψευδαίσθηση που καταφέρνει να αναισθητοποιήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους” και πως “όταν δίνεις έμφαση στην μεταθανάτια ζωή, αρνιέσαι την ζωή. Όταν συγκεντρώνεις όλη την προσοχή σου στον παράδεισο, δημιουργείς κόλαση”.

Περιγράφει καταστάσεις που ίσως φανούν τρελές σε κάποιους – κι όμως δεν είναι καθόλου απίθανες…

Όσο για το έβδομο πέπλο: “Η ψευδαίσθηση του έβδομου πέπλου είναι ότι μπορείς να βάλεις κάποιον άλλο να το κάνει στην θέση σου: να σκεφτεί στην θέση σου, να κρεμάσει στο λαιμό του το δικό σου σταυρό…. Γι’αυτό ο καθένας πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του, να ορίσει τον δικό του θάνατο και να κατασκευάσει την δική του σωτηρία…”

Αυτά. Διαβάστε το

They call for me
Dance Of The Seven Veils
I have no choice
I’m nothing if I fail

Lonely Salomé, Dancing Salomé
Veil for veil away
Villain and prey

The first veil falls – illusion
The second one – innocence
The third one follows – pride
And four was my way back

Losing my dignity
With every move I make
I’m losing it
The veil falls

Freedom was long ago
With every step I take
I walk away
From this veil

Singing Salomé, Naked Salomé
Veil for veil away
Villain and prey

If there’s one thing left to see
That’s of interest
Then it’s in my chest
The seventh veil is me

Abarat

“The Night is blue and black.

The Night is silence, poetry and love.

It is dancers in their grove of bones,

It is all transforming things.

It is fate, it is freedom.

It is masks and silver and ambiguity,

It is blood; it is forgiveness;

It is the invisible music of instinct”

abarat_book_cover

Μόλις τέλειωσα το πρώτο βιβλίο του Abarat, του Clive Barker, και πρέπει να πω πως μου άρεσε πολύ. Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάποιο βιβλίο του, αλλά νομίζω πως αυτό δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα γραφής του γιατί από ό, τι έχω ακούσει ο Barker γράφει για σκοτεινά και διεστραμμένα όνειρα, ποτισμένα με τρόμο και μια απροσδιόριστη αίσθηση παρακμής. Ε αυτό καμία σχέση. Έχει φυσικά μια δόση μαυρίλας αλλά είναι περισσότερο ένα γλυκό παραμύθι, δεν υπάρχει καμία αίσθηση τρόμου και προφανώς καμία διάθεση να προκαλέσει κάτι τέτοιο. Να ταράξει με διάφορους τρόπους ίσως, να φοβίσει όμως όχι. Βέβαια διάβασα πως απευθύνεται σε πιο νεαρό κοινό, οπότε δικαιολογείται το ύφος του.

Δεν με ενόχλησε καθόλου αυτό βέβαια (ε ναι μ’ αρέσουν τα παραμυθάκια).. Η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι πολύ ωραία, οι περιγραφές πολύ ζωντανές, διαβάζεται ευχάριστα και η φαντασία του συγγραφέα οργιάζει. Υπόθεση Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Κάντυ, ένα κοριτσάκι 16 χρονών από την Μινεσότα, που βαριέται την ζωή της, αντιπαθεί την καθηγήτριά της, δεν τα πάει καλά με τον πατέρα της (και δικαιολογημένα), λυπάται την μητέρα της και γενικά ζει μια «ιδανική ζωή»… Α έχει κι ένα μάτι μπλε κι ένα καφέ (ναι σαν χάσκι).

yacandy2

Ψάχνοντας πληροφορίες για μια εργασία για την πόλη της, την οποία θεωρεί αφόρητα πληκτική, μαθαίνει μια ενδιαφέρουσα, αν και δυσάρεστη, ιστορία για το παρελθόν της πόλης και έναν απόγονο του ιδρυτή της. Μετά από αυτό αρχίζει μια σειρά γεγονότων που την οδηγούν στο Abarat, έναν κόσμο πέρα από κάθε φαντασία., έναν κόσμο όπου ο χρόνος είναι χώρος!! Το Abarat είναι ένα τεράστιο αρχιπέλαγος, στο οποίο υπάρχουν 25 νησιά, ένα για κάθε ώρα της ημέρας και ένα που είναι έξω από τον χρόνο (και τα όρια του ανθρώπινου νου όπως φαίνεται).

yalighthouse

Στον κόσμο αυτό η Κάντυ θα ανακαλύψει πως όχι μόνο έχει μια θέση, αλλά και έναν σκοπό, και θα δει πως τα πράγματα είναι καμιά φορά πολύ πιο περίπλοκα από ό, τι νομίζουμε και πως φυσικά δεν ήταν πάντα όπως τα βλέπουμε σήμερα, αλλά κάποιες φορές ήταν αδιανόητα διαφορετικά. Τέλος θα μάθει πως για όλα υπάρχει κάποιος λόγος, ακόμα και για τα γεγονότα που συνέβησαν κάποτε πίσω στην Μινεσότα από όπου ήρθε.

Βρίσκω την ιδέα για τον χρόνο – χώρο πανέμορφη, γενικά έχω μια αδυναμία στα βιβλία που «παίζουν» με τον χρόνο. Το βιβλίο ταξιδεύει τον αναγνώστη σε απίθανα μέρη, όπως το νησί 3 το απόγευμα (ή αλλιώς Nonce – το έχω στα αγγλικά το βιβλίο οπότε κάποια ονόματα δεν ξέρω πως τα έχουν μεταφράσει), όπου ο ήλιος λάμπει πάντα, οι μουσώνες έρχονται ξαφνικά και όταν φεύγουν το νησί ανθίζει σε δευτερόλεπτα και οι ήρωες παραμένουν μαγεμένοι να παρατηρούν τα μπουμπούκια να δημιουργούνται και να ανοίγουν σκορπώντας παντού το μεθυστικό άρωμά τους. Ή το φοβερό νησί του Μεσονυκτίου όπου κατοικούν ανείπωτοι τρόμοι και στο οποίο βασιλεύει ο Christopher Carrion, ένας αδίστακτος αφέντης.

yacarrion2

Επίσης η ηρωίδα συναντά ένα απίστευτο πλήθος χαρακτήρων, πλάσματα περίεργα τα οποία δεν θέλω να περιγράψω τώρα γιατί ο Barker το κάνει καλύτερα από μένα και δεν θέλω να με βρίζουν όσοι θα το διαβάσουν. Πάντως όταν διάβασα την περιγραφή της πρώτης πόλης που επισκέπτεται όταν φτάνει στο Abarat και των κατοίκων της, εντυπωσιάστηκα. Όλοι οι κύριοι χαρακτήρες (κι είναι πολλοί), έχουν βάθος και κανένας δεν είναι απλά καλός ή κακός, ο Barker δεν φαίνεται να έχει σκοπό να απλουστεύσει τα πράγματα για τους αναγνώστες του (ευτυχώς). Για παράδειγμα ένιωσα μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τον κεντρικό εφιάλτη του βιβλίου που υποτίθεται ότι είναι ΤΟ κακό, και μια απεριόριστη αηδία για έναν άλλο χαρακτήρα που δεν είναι ακριβώς κακός, δεν θεωρείται τουλάχιστον, αλλά είναι απλά αντιπαθέστατος.

yalyre

Προφανώς όλες αυτές οι ιδέες δεν χωρέσανε σε ένα βιβλίο κι έτσι κατέληξε να είναι πενταλογία. Ο Barker είχε ολοκληρώσει 300 ζωγραφιές, ελάχιστες από τις οποίες βλέπετε εδώ, πριν αρχίσει να γράφει το 1ο βιβλίο!! Τέλος ο τίτλος του βιβλίου είναι ένα αμφίγραμμα, δηλαδή διαβάζεται και άμα γυρίσεις το βιβλίο ανάποδα και το σχεδίασε κάποιος από το studio Disney (αυτό είναι σχεδιαστικό κόλπο, δεν έχει σχέση με την λέξη αυτή καθαυτή).

Για το βιβλίο:

http://www.thebooksofabarat.com/content4/xbarat99.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Abarat

Για τον συγγραφέα και το βιβλίο (από εδώ είναι και οι εικόνες):

http://www.clivebarker.info/

Για τα αμφιγράμματα:

http://en.wikipedia.org/wiki/Ambigram

Μια ετοιμοθάνατη γη…

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα βιβλίο που λέγεται Ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης. Μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα πάαααααρα πολύ. Κατ’ αρχήν είναι κλασσικές, καλογραμμένες ιστορίες φαντασίας!!! Και προσωπικά μου φάνηκαν και πολύ πρωτότυπες. Βέβαια ο ενθουσιασμός ξεχείλισε από παντού όταν διάβασα για ένα ξόρκι που κάνει κάποιος στο βιβλίο κάποια στιγμή. Ονομάζεται prismatic spray!!! Ring any bells? Ναι, ήμουν σίγουρη και χωρίς να το διαβάσω στον πρόλογο πως όλο το dnd είναι βασισμένο στα βιβλία αυτά. Είναι σαν να διαβάζεις ιστορία!!!

Α, να πω πως στην Ελληνική του έκδοση τα βιβλίο έχουν εξώφυλλα Luis Royo (ΜΠΡΑΒΟ στον εκδοτικό οίκο!!)

etoimo8anatigh

Ας τα πάρω από την αρχή όμως γιατί μάλλον κάπου πρέπει να με χάσατε…

Ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης

Οι ιστορίες της ετοιμοθάνατης γης είναι μια σειρά φαντασίας, του συγγραφέα Jack Vance, που διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον, σε μια γη όπου ο ήλιος της σβήνει. Ο κόσμος αυτός είναι παγωμένος, τα χρώματά του είναι πιο σκοτεινά, ο ουρανός έχει ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα, στερημένος από φεγγάρι και με έναν ήλιο που θα σβήσει από στιγμή σε στιγμή. Η μαγεία κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια (αιώνες ίσως) και οι περισσότεροι πολιτισμοί που υπήρχαν έχουν παρακμάσει πλέον.

Σ’ αυτόν τον «ευχάριστο» κόσμο λοιπόν οι ήρωες είναι συχνά περίεργοι, υποταγμένοι στις επιθυμίες και τις αδυναμίες τους, άλλοτε δυνατοί καταφέρνουν να βγουν αλώβητοι και νικητές, κι άλλοτε χάνονται στα πάθη τους.

matiaanwrteroukosmou

Η σειρά αποτελείται από τα εξής βιβλία:

  • The Dying Earth (Ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης)  – Συλλογή από αλληλένδετες ιστορίες, 1950
  • The Eyes of the Overworld (Τα Μάτια του Ανώτερου Κόσμου)  – Διήγημα, 1966
  • Cugel´s Saga (Η Οδύσσεια του Κούζελ) – Διήγημα, 1983
  • Rhialto the Marvellous (Ριάλτο ο Θαυμαστός) – Συλλογή από αλληλένδετες ιστορίες, 1984

Ο συγγραφέας Michael Shea έχει γράψει ένα βιβλίο στον ίδιο κόσμο, το A Quest of Simbilis, το οποίο μάλιστα θεωρήθηκε η επίσημη συνέχεια του Eyes of the Overworld μιας και δημοσιεύτηκε 9 χρόνια πριν την συνέχεια που έγραψε ο ίδιος ο Vance.

odysseiakouzel

Επιρροές

Αρκετοί συγγραφείς είχαν μιλήσει για μια ετοιμοθάνατη γη πριν τον Vance, και προφανώς τον επηρέασαν. Μέσα σ’ αυτούς ήταν οι Λόρδος Βύρωνας με το ποίημα Σκοτάδι (1816), η Marey Shelley με το διήγημα Ο τελευταίος άνθρωπος, ο H.G.Wells με το διήγημα Η Μηχανή του χρόνου και ο Clark Ashton Smith, με την σειρά ιστοριών του στην Zothique, την τελευταία ήπειρο της γης.

To  καταπληκτικό όμως είναι πως έχει επηρεάσει αυτή η, σχετικά άγνωστη στην Ελλάδα, σειρά τον κόσμο της φαντασίας. Κατ’ αρχήν όπως ανέφερα και στην αρχή το σύστημα μαγείας στο Dungeons and Dragons είναι βασισμένο στα βιβλία αυτά. Μια από τις πιο γνωστές θεότητες στο D&D ονομάζεται Vecna, αναγραμματισμός του Vance και φυσικά υπάρχει και το επίσημο παιχνίδι ρόλων που ονομάζεται Dying Earth.

Επίσης πάρα πολλοί συγγραφείς χρησιμοποίησαν τον κόσμο του Vance ως έμπνευση για τις δικές τους ιστορίες δημιουργώντας έτσι ένα ολόκληρο είδος επιστημονικής φαντασίας που διαδραματίζεται στο τέλος του χρόνου, σε μια γη που πεθαίνει. Το είδος αυτό πήρε το όνομά του από την σειρά του Vance και διαφέρει από το είδος φαντασίας που ονομάζεται αποκαλυπτικό (apocalyptic – αυτές οι μεταφράσεις στα ελληνικά μου φαίνονται πολύ αστείες…) στο ότι η γη δεν κινδυνεύει από μια καταστροφική δύναμη, αλλά από εξάντληση της εντροπίας.

b132837

Για περισσότερα:

wikipedia dying earth series

wikipedia dying earth subgenre

κριτικές βιβλίων

Irreligion

Irreligion

A mathematician explains why the arguments for god just don’t add up

John Allen Paulos

Βιβλιοπαρουσίαση

Στο βιβλίο αυτό ο John Allen Paulos προσπαθεί με απλό τρόπο να αντικρούσει κάποια από τα βασικότερα, κατά την γνώμη του, επιχειρήματα των χριστιανών και να αποδείξει γιατί δεν συμβαδίζει με την λογική η ιδέα του θεού και της πίστης, όπως παρουσιάζονται στις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες τουλάχιστον.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 3 ενότητες, σε κάθε μία από τις οποίες εξετάζονται 4 επιχειρήματα (και κάνα δυο σχετικές ιστορίες από την ζωή του συγγραφέα):

– Τα 4 κλασσικά επιχειρήματα: Τα πιο παραδοσιακά επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν οι πιστοί από την αρχή της ιστορίας τους.

– Τα 4 υποκειμενικά επιχειρήματα: Επιχειρήματα βασισμένα στις προσωπικές «εμπειρίες» και διδασκαλίες που έχει λάβει ο καθένας

– Τα 4 ψυχο-μαθηματικά επιχειρήματα: Πιο περίπλοκα επιχειρήματα βασισμένα κάποιες φορές στον συνδυασμό της θρησκείας και της επιστήμης.(ψυχολογίας και μαθηματιικών)

irreligion1

Βιβλιοκριτική

Η προσωπική μου άποψη είναι πως το βιβλίο είναι πολύ καλό και ενδιαφέρον. Ο λόγος του συγγραφέα είναι απλός, κατανοητός και με συνοχή. Σε αρκετά σημεία βρήκα τον εαυτό μου να χαμογελάει εντοπίζοντας πράγματα που συμβαίνουν και στην δική μου καθημερινότητα αλλά έχω μάθει ίσως να αγνοώ, αλλά και να γελάει γιατί ο συγγραφέας έχει και πολύ καλό χιούμορ (ή έχω μεγάλη αδυναμία στους μαθηματικούς…). Επίσης υπάρχουν αρκετές πληροφορίες, για την Αμερική κυρίως, αλλά μια οικογένεια είμαστε όλοι στην γη πλέον και καλό είναι να ξέρουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούμε για κάποια θέματα.

Βέβαια κάποια από τα επιχειρήματα που προσπαθεί να αντικρούσει μου φαίνονται το λιγότερο παιδικά αλλά υποθέτω πως ο συγγραφέας θεωρεί πως πρέπει να τα αναφέρει από προσωπική εμπειρία που προέρχεται από συζητήσεις τους με πιστούς. Και η αλήθεια είναι πως μετά από λίγες συζητήσεις που έχω κάνει με κάποιους έχω αρχίσει να πιστεύω πως ίσως χρειάζεται όντως να προσπαθήσει κανείς να συζητήσει το θέμα από τα πολύ αρχικά και απλά στάδια αν θέλει να βγάλει μια άκρη…

Ίσως λοιπόν να φανεί λίγο βαρετό σε κάποιον που έχει διαβάσει πολύ, απλά και μόνο γιατί στις 100 από τις 149 σελίδες λέει απλά το αυτονόητο και είναι πολύ πιθανό απλά να κουνάτε το κεφάλι σε κάθε πρόταση και να λέτε «ε ναι, εννοείται». Προφανώς όμως για κάποιους όχι μόνο δεν είναι αυτονόητα αυτά, αλλά δεν μπορούν να τα καταλάβουν καθόλου. Και δεν πιστεύω πως το βιβλίο αυτό θα μπορέσει να τους τα εξηγήσει. Όπως και ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα, το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε άτομα που είτε δεν πιστεύουν ήδη, είτε έχουν αμφιβολίες, είτε είναι αναποφάσιστοι. Φανατισμένοι ή πολύ αφοσιωμένοι πιστοί δηλαδή δεν πρόκειται κατά την γνώμη μου, όχι μόνο να το εκτιμήσουν, αλλά και να καταλάβουν τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα στο ελάχιστο. Έχω ξαναπεί πως υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ στον τρόπο σκέψης κάποιων πιστών και των υπολοίπων και δυστυχώς δεν είναι εύκολο να γεφυρωθεί (και δεν είναι λάθος της μίας πλευράς μόνο). Θα γράψω περισσότερα για το θέμα αυτό σε προσεχές άρθρο.

Ένα άλλο στοιχείο είναι πως ο συγγραφέας προσπαθεί να κρατήσει μια, όσο γίνεται, μετριοπαθή στάση. Μου φάνηκε δηλαδή πως δεν θέλει να προσβάλλει τους πιστούς με κανέναν τρόπο και πως δεν έχει σκοπό να ακολουθήσει τον επιθετικό τρόπο άλλων συγγραφέων που μίλησαν για το ίδιο θέμα.

Ακολουθεί μια μικρή παρουσίαση κάποιων κομματιών του βιβλίου που μου άρεσαν αρκετά, μαζί με σκέψεις και συναισθήματα που μου δημιούργησαν. Όσοι βαριούνται ή προτιμούν να μην ξέρουν τίποτα για το βιβλίο αν θέλουν να το διαβάσουν μπορούν να σταματήσουν το διάβασμα τώρα!!

images2

Επιχειρήματα…

Ένα από τα 4 κλασσικά επιχειρήματα ήταν αυτό της πρωταρχικής αιτίας. Σύμφωνα με αυτό τα πάντα έχουν μια αιτία προέλευσης. Έτσι κι ο κόσμος κάπως δημιουργήθηκε οπότε υπάρχει θεός/δημιουργός.

Πράγματι πολύ κλασσικό επιχείρημα. Αυτό που μου άρεσε από τις απόψεις του συγγραφέα ήταν η πολύ λογική ερώτηση: Γιατί μπορούμε να δεχτούμε πως ο Θεός απλά υπάρχει, χωρίς να τον δημιούργησε κανείς, αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε το ίδιο και για τον κόσμο; Αυτή η εισαγωγή μιας ύπαρξης που δεν μπορούμε να δούμε ή και να αντιληφθούμε με κάποιον τρόπο, στην ουσία περιπλέκει το πρόβλημα της δημιουργίας του κόσμου αντί να το απλουστεύει γιατί για να εξηγήσουμε κάτι περίπλοκο, τον κόσμο, χρησιμοποιούμε κάτι πιο περίπλοκο και ακατανόητο, τον θεό. Αυτό είναι παράλογο επειδή δεν απαντάει ουσιαστικά καμία ερώτηση (μιας και η πιο κλασσική απάντηση είναι το «άγνωστη η θέληση/οι τρόποι του Κυρίου»).

Επίσης πολλοί άνθρωποι θεωρούν την θεωρία της εξέλιξης λανθασμένη επειδή υποθέτει την τυχαία δημιουργία ενός κόσμου που φαίνεται πολύ περίπλοκος και τέλειος για να είναι τυχαίος. Εδώ γίνονται πολλαπλά λάθη στον συλλογισμό βέβαια και αυτό είναι κυρίως αποτέλεσμα άγνοιας και ελλιπής γνώσης όσον αφορά την εξελεγκτική θεωρία. (κατά την δική μου γνώμη). Αφενός η ύπαρξη και ο κόσμος δεν είναι τόσο τέλεια όσο θεωρούν πολλοί, και αφετέρου τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αιώνες εξέλιξης οδήγησαν στο να επικρατήσουν τα είδη που υπάρχουν σήμερα με τις λειτουργίες που αυτά έχουν.

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα νομίζω πως η επικρατέστερη είναι η δεύτερη κατηγορία επιχειρημάτων που εξετάζεται στο βιβλίο. Αυτά είναι οι συμπτώσεις, οι προφητείες, η υποκειμενικότητα και οι θεϊκές παρεμβάσεις. Για τις συμπτώσεις, τις προφητείες και τις θεϊκές παρεμβάσεις το πιο ισχυρό αντεπιχείρημα είναι η αδυναμία να αποδειχτούν με εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα. Γενικά όσοι έχουν μελετήσει στατιστική, έστω και λίγο, μπορούν να δουν πολύ διαφορετικά τα πράγματα και όντας μαθηματικός ο συγγραφέας έχει πολλά να πει πάνω στο θέμα.

Πάντως το θέμα των θαυμάτων είναι πολυσυζητημένο (είχαν γίνει και αρκετές συζητήσεις στου Διαγόρα, εδώ, εδώ και εδώ ) και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος να θεωρήσει πως το να σωθεί ένα παιδί είναι θαύμα την στιγμή που πεθαίνουν 1000 και πως μπορεί να δεχτεί ότι η δική του προσευχή εισακούσθηκε ενώ οι προσευχές τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων αγνοούνται.. Κι όλα αυτά ενώ την ίδια στιγμή υποστηρίζει πως πιστεύει σ’έναν θεό αγάπης, δηλαδή ο παραλογισμός σ’όλο του το μεγαλείο.

Ο συγγραφέας αναφέρει έναν τρόπο να γίνει μια έρευνα πάνω στα θέματα αυτά. Θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα ικανοποιητικό στατιστικό δείγμα (= σχετικά μεγάλος αριθμός ατόμων) με κάποια άτομα που να πάσχουν από την ίδια ασθένεια και θα βρίσκονται και στο ίδιο στάδιο ασθένειας, να προσεύχονται με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο θεό και να μελετηθεί για παράδειγμα πόσοι γιατρεύτηκαν με ανθρώπινα μέσα, πόσοι γιατρεύτηκαν «θαυματουργά», πόσοι πέθαναν κλπ, για να διαπιστωθεί αν είναι στατιστικά σημαντικός ο αριθμός των ατόμων των οποίων εισακούσθηκαν οι προσευχές.

Εντάξει αυτό μπορεί να μην γίνεται, γιατί ακόμη κι αν υπάρξουν όλες οι προϋποθέσεις, τα εξεταζόμενα άτομα θα έχουν διαφορετικά ιατρικά ιστορικά, διαφορετικούς τρόπους ζωής και συνεπώς διαφορετικές αντοχές στην ασθένεια, αλλά και πάλι, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πως πρέπει να γίνει μια σωστή έρευνα και γιατί δεν μπορεί ένας επιστήμονας να δεχτεί ένα θαύμα και θα προτιμήσει την επιστημονική εξήγηση (που υπάρχει απλά οι πιστοί προτιμούν να την αγνοήσουν). Δηλαδή αν προσεύχονται 1000 άτομα και «απαντηθεί» η προσευχή του ενός είναι πολύ πιο λογικό να χαρακτηριστεί ως τυχαίο γεγονός στα πλαίσια μιας στατιστικής πιθανότητας παρά ως θαύμα…

Το επιχείρημα της υποκειμενικότητας αναφέρεται στο επίσης πολύ συνηθισμένο «εγώ το ξέρω πως υπάρχει θεός γιατί το νιώθω». Ε τι να πει κανείς γι’ αυτό το «ακράδαντο» επιχείρημα, κι εγώ νιώθω πως υπάρχουν μωβ ελέφαντες αλλά δεν το έκανα και θέμα στην βουλή… Έχω μόνο μια ερώτηση: μπορεί να είναι κανείς σίγουρος πως αυτό που νιώθει είναι 100% δικό του και δεν είναι απλά αποτέλεσμα μιας ζωής πλύσης εγκεφάλου και επιρροών από την κοινωνία; Με τόσα ερεθίσματα που λαμβάνουμε καθημερινά από την στιγμή που γεννιόμαστε πολλά νιώθουμε που απλά μας τα έχουν επιβάλλει εξωτερικοί παράγοντες. Και ναι το θρησκευτικό συναίσθημα είναι ένα από αυτά, από μωρά ακούμε τα ίδια και τα ίδια από το σχολείο και την οικογένεια για τον Θεό…

irreligion_cover_detail

Από τα 4 τελευταία επιχειρήματα ξεχώρισα τον επαναπροσδιορισμό. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να επαναπροσδιορίζουν τον θεό ως κάτι που τους αρέσει και το οποίο μπορούν να λατρεύουν. Πχ για κάποιον ο θεός είναι η αγάπη, η ομορφιά, η σοφία, ένας συνδυασμός όλων αυτών κλπ. Νομίζω πως όλοι σχεδόν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, έστω και ακούσια. Είναι τρομερό λάθος βέβαια, από την άποψη πως εντάξει, είναι σεβαστό να πει κανείς ο θεός είναι η αγάπη και γι’ αυτό πιστεύω αλλά δεν είναι λογικό ένα τέτοιο σκεπτικό να τον οδηγήσει στον άκρατο δογματισμό των μονοθεϊστικών θρησκειών και στην στήριξη παρακμασμένων ιερατείων. Και φυσικά δεν έχει το δικαίωμα να πιστεύει πως το δικό του σκεπτικό είναι το σωστό και των άλλων λάθος και θα πρέπει να τους μεταδώσει τα φώτα του…

Το τελευταίο επιχείρημα είναι γνωστό ως το στοίχημα του Πασκάλ (Pascal´s Wager), σύμφωνα με το οποίο χάνουμε περισσότερα αν δεν πιστεύουμε παρά αν πιστεύουμε. Αυτό είναι ένα επιχείρημα βασισμένο στην λογική του τζόγου, και εξηγείται εύκολα (εντάξει δεν θα το εξηγήσω τώρα, έλεος την ιστορία της ζωής μου έχω γράψει, πάρτε ένα link για το wiki). Βέβαια είναι εξίσου εύκολο να καταρριφθεί, γιατί ακολουθώντας την ίδια λογική μπορεί κανείς να καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα για οποιαδήποτε θρησκεία… Ένα από τα βασικά προβλήματα που δημιουργούνται όταν οι πιστοί ακολουθούν αυτή την λογική είναι ότι δίνεται πολύ μεγάλο βάρος σε μετά θάνατον αμοιβές, με αποτέλεσμα να μειώνεται η αξία της ανθρώπινης ζωής, των ανθρώπινων νόμων κλπ (βέβαια είμαι σίγουρη πως οι πιστοί θα είχαν διάφορα να αντιτάξουν εδώ, αλλά το θέμα είναι τι μας έχει πει η ιστορία..).

Το τελευταίο κεφάλαιο καταπιάνεται με την ονομασία όλων αυτών που δεν πιστεύουν. Αναφέρεται στον όρο brights, που μπορεί να μεταφραστεί ως φωτεινοί ή έξυπνοι. Θα πρόσθετα και το ψώνια, και συμφωνώ με τον συγγραφέα πως σαν όρος δεν λέει και πολλά. Για μένα είναι δηλαδή το χειρότερο που έχω ακούσει, όποια κι αν ήταν η πρόθεση αυτών που το σκέφτηκαν μου ακούγεται πάααρα πολύ μειωτικό για όλους τους άλλους ε και τέλος πάντων είναι σαν να αυτοονομάζεται κάποιος «ο τέλειος» πχ… Μάλλον συμφωνούμε και στο ότι το Άθρησκοι είναι μια καλή ονομασία..

Τέλος όσοι ασχολούνται με το θέμα και διαβάζουν λίγο θα βρουν στο βιβλίο αναφορές σε αρκετά γνωστά θέματα όπως το πρόβλημα του Επίκουρου, η κυκλική λογική, το ιπτάμενο μακαρονοτέρας, κλπ.

Την δεύτερη φωτογραφία την βρήκα εδώ: εδώ