Intermission: Losing my religion

Since I abandoned religion, I find it very interesting to see how people experience both faith and the rejection of it.

(It is funny that most religious people – including my previous self – don’t ever think about things like that; atheists “play” with the philosophy of religion much more; religious people just believe)

Inspired by this very nice article, I decided to write something about my path to atheism.

I have heard too many times people saying that we (atheists) took the “easy road” because without religions we live without morals, we can do whatever we want, we’re not afraid of some divine judgment etc. Weeeell… Nope.

What I lost when I lost my religion:

Eternal life
For me religion was never about fear for an eternal punishment. Quite the contrary, it was promise for an eternal blissful life. Yes, I was very confident about my virtuous behaviour in this world and my place in heaven was guaranteed, ok? I was convinced that there is something more after death, something nice and desirable. The idea of nothingness, now that I find much more scary and worrying.

Peace of mind
That finality of life made me much more aware of the waste of it. Not only waste in the sense of me not taking full advantage of it but also of other people going through “hell on earth” just because they were unlucky enough to be born at the wrong place at the wrong time. The weight of the world is much heavier if you know that this is all we have.

Apart from the safety against final death, religion also offered me the safety of having someone watching over me and humanity 24/7. Yes, there are so many bad things going on BUT goddy would solve everything at some point – now, in the afterlife, whatever. As a believer I didn’t put too much thought on it, I felt just relieved thinking that this is how it worked. Now I know it’s all on us, what we make of the world and how everyone lives depends pretty much on… everyone (except god).

In case it is not clear already, I was pretty naive back then. Which made me be more careless and happy in a way. Ignorance IS bliss! I didn’t need to ask many difficult questions since god knew what he was doing and his ways were mysterious so I didn’t need to understand them!

Why did I stop believing then?
So, someone might ask, if religion gave only good things to me, why did I stopped believing?

It is true that I only got positive feelings from religion. I never felt pressure from it, never had issues with sex, never felt sinful, never felt bad for being a woman or anything else from all the negative things people mention when they talk about their religious experience. This is not so hard if you think about it, the way religions are constructed it’s very easy to cherry pick whatever you want from the dogma and ignore the rest. That’s what everybody is doing anyway.

But at some point I did ask difficult questions – and to be more precise precious friends started asking me difficult questions and I had to face the answers. I have always appreciated reason and logic (oh the irony) and I did get troubled by the answers I had in the arguments with my friends. I could see that they were based on sentiments and faith but not in rational reasoning. I started to slowly shredding the veils of faith one at at time – but that is a story for another time.

The bottom line is that when I started poking my religious beliefs I realized they didn’t make much sense and then everything else started making all the sense in the world. As years went by, things became very clear to me, things about life, death, our existence. I don’t find it easy, but I find it unavoidable. I’d rather know a harsh true than a beautiful lie and since I now see the logic in atheism it would be impossible for me to deny it for convenience and comfort.

EHYD – Afterthoughts on the 1st speech

As expected, this speech made me think a lot about religion and how we evaluate its place in our society. For better or worse when there are conservative problems depriving a minority of people of their rights, religion is always somewhere there, usually in the front row of the opposition, scaring people into hating each other. Again for better or worse Christianity is the main religion in Europe so that’ll be my main target  – it doesn’t mean I don’t dislike other religions just as much.

Now, dislike is a strong word and might annoy even some fellow humanists-atheists but my reasons are explained in detail:

Sophie In’t Veld mentioned at some point how beautiful the diversity we have is. Variety helps us progress as people, improve ourselves. She said a story about a conversation with 2 people, one from an ex communist country and one from Spain. The first one said that in EU he found his freedom, the freedom to believe without being prosecuted for it. The second one said that in EU he found his freedom, the freedom to be an atheist without being prosecuted for it. And there they are, both free in different ways and living in harmony with each other.

That is indeed all very nice BUT the moral of this story is not that it is beautiful when people believe in different things. The moral of this story is that you shouldn’t force any believe or the lack of it to anyone. You can’t make someone be an atheist, that’s absurd and stupid.

But you can and you must educate people. Variety is nice when we like different colors and so we make our worlds colorful and happy – or black and shadowy, now THAT’s variety. Variety is nice when I don’t like mushrooms in my pizza and I give them to my friend who loves them. Variety is nice when we have different experiences and we share them, seeing the world from another point of view and maybe even re-examining some of our ideas.

Now imagine this: you walk in a conversation where one person says lightning comes from Zeus, another says it comes from Thor and another one says it comes from invisible fairies who squeeze the clouds. What are you thoughts?

“Oh gosh, what a great variety of ideas! It just made me a better person to listen to all these different opinions about how lightning comes, I better not tell them the truth and ruin that which they choose to believe”.

I sure hope not! Most people would at least try to explain that this is not a great mystery, we know what causes lightings. Ok, not all of us can explain it in perfect scientific terms but we have a notion of what’s going on and good guy wikipedia is always available for things like that.

Of course it's a real photo sweetie!!

Of course it’s a real photo sweetie!!

Well, I don’t know how to break this to you but that’s what religions are. A distorted and WRONG idea about what’s going on and loads of people who lie to themselves and defy their logic in order to keep an irrational faith. And no, this is not an elitist opinion, it’s a simple fact.

There are 2 big categories of Christians.

1. “I accept everything the church says and does, they are the word of God on earth”.

Ok, I don’t think it’s really necessary to say much about why these people are dangerous but just in case:

These people accept amazingly lots of false information regarding scientific, social and ethical matters. I met someone who thinks the earth is 6000 old. How on this-surprisingly-young-earth can I marvel in the variety of ideas there? He’s just wrong! It’s so wrong that I can’t help disliking people like that. Because they could know the truth and they choose not to. That is plain stupidity in my dictionary.

There are things that we know, things that we’ve known for years and things that the scientists know and we don’t yet cause let’s face it, we don’t bother learning them. It doesn’t mean God and the Bible are the explanation, that’s actually the opposite of explanation. As Dawkins said, if you use God to explain a phenomenon not only you don’t explain it but you also stop yourself from finding its real cause because you stop looking for it.

Also, these are the people who will kill someone because their faith says so. They are more extreme in some countries and explode themselves killing hundreds and subtler in other countries, just letting a woman die to avoid an abortion (I have to note here that they somehow fail to inform people that sex before marriage is also a sin, so having a bunch of unmarried, underage mothers is somehow ok unlike using condoms or having abortions even for medical reasons… Go figure!). I never understood why killing is a sin but letting someone die when you could very easily save them is ok. How isn’t that murder? You deny someone the chance to live, wake up, it’s not gonna send you to paradise. Of course that’s the state’s fault for allowing this things to exist, you just can’t have hospitals that treat people only if it fits their believes.

So for this category of believers I think it’s quite straightforward why the “marvelous variety” thingy doesn’t work. It’s reason and sanity against irrationality and crazy behavior. I’m not saying we should force them to think otherwise, I just think (and hope) that proper education would do the trick and of course laws should protect individuals when their safety is threatened by this insanity.

2. “I don’t accept the church or their interpretation of the bible, they are corrupted and they use it for their own means – I am a good catholic/orthodox/whatever heresy I follow, the church is just wrong at some points”

Yeah, well… No. Orthodoxy is the interpretation of the Bible according to the Orthodox Church, Catholicism is the interpretation of the Bible according to the Catholic church etc etc etc. So no, I won’t accept the easy – yet extremely cowardice – solution of rejecting the church but keeping the organized religion, I’ve done it and I know it’s just an excuse not to look too deeply to things that might shake your faith.

Would you accept he's a humanist if he just claims he is? Words have a meaning, use them right.

Would you accept he’s a humanist if he just claims he is? Words have a meaning, use them right.

You don’t get to follow a ridiculously specific dogma among the hundreds of existing Christian heresies and pick and choose which parts you like and which you don’t. That’s organized religion and dogmas, you get all or nothing. What most people do is following personal religions, choosing the parts of the books that fit better with their personality and ideas for morality. That’s good, but I’d like it if people could be self-aware and recognize that this attitude does not make them members of an organized religion. Yes, I find this very important. First of all I think it makes a person better and stronger to be able to face such simple truths about themselves and it leads them to better self understanding. Plus here is the part where I feel they temporarily pause their rational and critical thinking. Accepting arbitrary bits and pieces of an organized religion and yet passionately loving it as a whole and identify yourself as a follower of this religion even though some of your believes are in direct opposition with its dogma… Well it is kind of messed up when it comes to logic and I really value reason (more will be said in the following article).

My second problem is that they do hurt the human rights movement, even if it is indirectly.

Of course these people can very well accept scientific truths and human rights etc etc so it’s all nice but still, they almost never defy their church. When the church says something like «80% of Europe is Christian» (suddenly the differences between heresies lose their importance) they are included in the percentage. When the church makes stupid decisions and puts pressure in governments and organization to choose the wrong way these people are used as statistics and – what’s worse – they won’t go out and say “Wait, we are Catholics but we don’t want women to be treated like shit, let them do whatever they want with their bodies”. Nope, they are silent and their silence allows the church to speak representing the whole of the herd (no insult meant, it’s bible’s terminology). Their inaction has consequences and they have to face them.

I’m not going to argue over the existence of a God as described by Deism – the philosophy of it is interesting but not within the objectives of this article. Such a God would be out of reach, not represented by holly books and cannot be used as an argument in favour of organized religion which – I can’t stress this point enough – promotes very specific believes and moral behaviour.

Respecting one’s beliefs doesn’t mean you are not allowed to criticize them or to try and educate them if they lack some knowledge or even try to change those beliefs if they result in people getting hurt.

In our strive to be politically correct we forget that people can make mistakes and that sometimes it’s not a matter of different viewpoints but of right and wrong.

Previous Article: EHYD – Sophie In’T Veld
Next Article: EHYD – Philipp Blom

Ασυδοσία λόγου (και πράξεων)

Με αφορμή μια στατιστική έρευνα (που δεν μας είπε κάτι καινούριο βέβαια), θέλω να σχολιάσω το φαινόμενο της ασυδοσίας λόγου. Προφανώς – και για κάποιο ακατανόητο λόγο – το να λες στον άλλον ότι λέει βλακείες, και μάλιστα επικίνδυνες βλακείες που δεν θα πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία, είναι κακό. Ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει ότι θέλει. Σίγουρα, όμως κι ο καθένας έχει το δικαίωμα να του λέει ότι λέει βλακείες, όχι;;


Υπάρχουν πολλοί άθεοι/αγνωστικιστές/άθρησκοι κλπ εκεί έξω που δεν βλέπουν τον λόγο να ασχοληθούν. Δεν καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα αθεΐας, άλλωστε τα κινήματα φανατίζονται, χάνουν τους σκοπούς τους, καταλήγουν σε ανορθολογικές πράξεις που εμείς σαν ορθολογιστές και αντικειμενικοί πρέπει να αποφύγουμε. Άλλωστε τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, η θρησκεία δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα, η εκκλησία είναι το θέμα. Και δεν είναι σωστό να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους άλλους πως κάνουν λάθος, ποιοι είμαστε εμείς και κάτι τέτοια…

Think again!!!

Για το πρώτο σκέλος καταλαβαίνω και συμμερίζομαι τις ανησυχίες. Παρόλα αυτά είναι πάντα στο χέρι μας να προσπαθήσουμε για κάτι διαφορετικό και καλύτερο και ως τώρα πάει πολύ καλά αυτή η προσπάθεια. Για το δεύτερο σκέλος όμως…

Μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πιστεύει σε χαζομάρες, στη χώρα μας και στο εξωτερικό. Κι όχι δεν είναι μια χαρά αυτό, κι όχι δεν είναι καλό να πιστεύει ο καθένας ότι θέλει και ναι έχω κάθε δικαίωμα να τους τρίψω στη μούρη ότι αυτά που πιστεύουν είναι βλακείες και να τους ταρακουνήσω μέχρι να συνέλθουν. Κι όχι δεν είναι φασιστικό αυτό και θα εξηγήσω αμέσως γιατί:

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Αν κάποιος ερχόταν σήμερα κι έλεγε ότι η γη είναι επίπεδη κι ότι ο ήλιος γυρίζει γύρω της δεν θα του λέγαμε ότι δεν ισχύει αυτό; Δεν θα του δείχναμε στοιχεία που να αποδεικνύουν το λάθος του; Θα λέγαμε, «ε δεν πειράζει μωρέ, ας πιστεύει ό,τι θέλει, δικαίωμά του είναι»;;;; Αν αυτός ο άνθρωπος έπειθε κι άλλους 500 κι άρχιζαν να πολεμούν την αντίθετη (και αποδεδειγμένη εδώ και αιώνες) άποψη; Αν απαιτούσαν να διδάσκεται εναλλακτικά στα σχολεία η θεωρία της επίπεδης γης;

Θα ήταν φασιστικό να προσπαθήσω να του δείξω ότι κάνει λάθος; Θα ήταν φασιστικό να του απαγορέψω να διδάσκει το λάθος του στα σχολεία; Δεν είπα ότι θα τον κρεμάσω στο Σύνταγμα ούτε ότι θα του κόψω τη γλώσσα για να μη μιλάει, είπα ότι θα κάνω ότι μπορώ για να του δείξω ότι αυτό που λέει δεν ισχύει κι ότι σίγουρα δεν θα του επιτρέψω να το διδάσκει σε δημόσια σχολεία.

Πρέπει στο όνομα της ελευθερίας λόγου και άποψης θα δεχτούμε την κάθε παράλογη ιδέα και απαίτηση που μπορεί να θέλει κάποιος να επιβάλει στους άλλους; Δεν είναι φασισμός ούτε φανατισμός να προσπαθήσεις να διαδώσεις μια αλήθεια. Και όχι δεν μιλάω για την αθεΐα, αυτή είναι η δική μου αλήθεια κι αυτή δεν με ενδιαφέρει να την διαδώσω. Μιλάω για το ότι η γη είναι στρογγυλή. Αυτό θεωρώ πως είναι η βασικότερη δουλειά του κινήματος της αθεΐας, να αποτρέψει τις εκκλησίες από το να επεμβαίνουν στην παιδεία (και στην πολιτική, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), από το να διαδίδουν ψευδείς πληροφορίες και λανθασμένη γνώση.

Και δυστυχώς αυτό γίνεται έντονα, στον 21ο αιώνα, έτος 2013. Στα σχολεία διδάσκεται ακόμη ο δημιουργισμός, κι όσοι διαφωνούν ας κοιτάξουν το βιβλίο των θρησκευτικών. Πόσοι δάσκαλοι το παρουσιάζουν σαν παραμύθι κι όχι σαν αλήθεια; Μάλλον όχι πολλοί γιατί το 50% του πληθυσμού στην Ελλάδα πιστεύει πως ο θεός έφτιαξε τον κόσμο και αρνείται την θεωρία της εξέλιξης. Για όποιον δεν καταλαβαίνει τη σημασία αυτής της δήλωσης: είναι σαν το 50% του πληθυσμού, ένας στους δύο συνανθρώπους μας, να πιστεύει πως η γη είναι επίπεδη και ο ήλιος γυρίζει γύρω της. Ναι, είναι τόσο εξωφρενικό αυτό που πιστεύουν, είναι τόσο εξωφρενικό αυτό που διδάσκεται στα σχολεία κι όμως κάπως έχουν καταφέρει να το περνάνε στα ψιλά γράμματα, κάτι ασήμαντο για το οποίο δεν χρειάζεται να αντιδράσει κανείς. Αντιθέτως αν αντιδράσεις θεωρείσαι και φανατικός ή/και φασίστας.

Και ρωτάω τον καθένα από εσάς: Θα εμπιστευόσασταν τη ζωή σας σε έναν άνθρωπο που αρνείται πεισματικά να δεχτεί ότι η γη είναι στρογγυλή και περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο; Θα εμπιστευόσασταν τη ζωή σας σε έναν άνθρωπο που θεωρεί πως υπάρχουν καλικάντζαροι και νεράιδες; Θα εμπιστευόσασταν την κρίση ενός ανθρώπου που πιστεύει πως με τη μαύρη μαγεία μπορεί να λύσει τα προβλήματά του; Πως αν προσευχηθεί στον Δία θα βρέξει; Θα αφήνατε αυτόν τον άνθρωπο να πάρει αποφάσεις που θα επηρέαζαν τη ζωή σας; Τη ζωή του παιδιού σας; Θεωρείτε πως αυτός ο άνθρωπος που τόσο παράλογα εμμένει σε μια οφθαλμοφανώς λανθασμένη άποψη μπορεί να πάρει ορθολογικές αποφάσεις σε σχέση με κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα; Ή ακόμα και στην προσωπική του ζωή, θα τον εμπιστευόσασταν να γίνει ο πατέρας των παιδιών σας;

Γιατί αυτό ακριβώς κάνουμε όταν αφήνουμε το 50% του πληθυσμού να πιστεύει σε βλακείες, γιατί αυτοί οι άνθρωποι αντιδρούν παράλογα αρνούμενοι να δεχτούν τις αποδείξεις που έρχονται σε αντίθεση με μια πίστη βασισμένη σε ένα τίποτα. Κι η πίστη τους είναι πολύ παρόμοια με τα όσα ανέφερα στην προηγούμενη παράγραφο, απλά έχουν μάθει να την πλασάρουν ωραία. Κι αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν όλους μας, άλλες άμεσα κι άλλες έμμεσα.

Δεν καταλαβαίνω πως και πότε το να θες να διαδώσεις μια αλήθεια άρχισε να θεωρείται λάθος και καταπιεστικό. Κι είναι λυπηρό το ότι χρειάζεται τόση προσπάθεια για να διαδοθεί, από τη στιγμή που τα δεδομένα είναι εκεί έξω και ο καθένας μπορεί να τα βρει καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια.

Θα επανέλθω τις επόμενες μέρες με ένα παράδειγμα από μια πρόσφατη εμπειρία μου με έναν αμερικανό ευαγγελιστή που ξύπνησε μέσα μου πολλές ανησυχίες που είχα ξεχάσει λόγω άλλων προβλημάτων.

ΥΓ: Το παρακάτω video μιλάει για καταστάσεις που μας φαίνονται πολύ μακρινές στην Ελλάδα, όμως δείχνει πως η παραδοχή μιας παράλογης ιδέας που σε οδηγεί στο να αγνοήσεις δεδομένα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου, αφήνει ένα τεράστιο παράθυρο στους ανθρώπους για την παραδοχή κι άλλων παράλογων ιδεών και πράξεων. Μπορεί στην Ελλάδα να μην φτάνουν σε τόσο ακραίες καταστάσεις, δεν παύουν όμως να αποτελούν πρόβλημα – δε φημιζόμαστε άλλωστε σαν λαός για τη λογική μας…

Χριστιανοί και χριστιανοί

Ακόμη κι όταν άρχισα να δηλώνω αγνωστική, ακόμα κι όταν άρχισα να δηλώνω άθεη λίγο αργότερα, θεωρούσα πως οι θρησκείες είναι κάτι ωραίο, ρομαντικό, άλλος ένας παράγοντας διαφοροποίησης των ανθρώπων – κι αυτό είναι καλό γιατί μ’αρέσει η ποικιλία.

Τα τελευταία 3-4 χρόνια άρχισα να ασχολούμαι με ιστολόγια και άρχισα να γνωρίζω θρήσκους και άθεους μέσα από το ίντερνετ. Όχι ότι πριν δεν ήξερα, απλά ήταν άτομα του κύκλου μου και έχουμε παρόμοιες ιδέες και απόψεις (ναι και με τους χριστιανούς και με τους άθεους) και τους εκτιμώ πολύ.

Στο ίντερνετ όμως είχα την «ευκαιρία» να «γνωρίσω» άτομα που προτιμούσα να μην είχα γνωρίσει :p.

Είπα λοιπόν να σας μιλήσω για τους χριστιανούς που έχω συναντήσει εδώ γύρω (τους άθεους τους έχω κράξει εδώ, ας μην επαναλαμβάνομαι). Φυσικά υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες όμως θα μιλήσω για τις 3 βασικές που έχω εντοπίσει:

Οι καλούληδες

Σ’αυτή την κατηγορία ανήκουν αρκετοί χριστιανοί που θεωρούν πως ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης και προσπαθούν να ζουν με βάση αυτή την αρχή. Παραξενεύονται και μάλλον στεναχωριούνται που υπάρχουν άθεοι, είναι όμως ευγενικοί και μας προσεγγίζουν με ειλικρινή περιέργεια και καλή διάθεση. Οι περισσότεροι από αυτούς (για να μην πω όλοι) δεν έχουν ιδέα για το τι λέει η θρησκεία τους σε βάθος, γνωρίζουν μόνο ό,τι τους έχει πει ο πνευματικός τους και ό,τι μαθαίναμε στο σχολείο. Όσοι από αυτούς γνωρίζουν κάποια παραπάνω πράγματα κάνουν αυτόματα έναν διαχωρισμό εκκλησίας-θρησκείας στο μυαλό τους, ονομάζουν τα κακώς κείμενα των γραφών μεταφορικά ή/και συμβολικά ή τα αποδίδουν στα ήθη και τα έθιμα της εποχής που γράφτηκαν και τα βάζουν στο ντουλάπι, κρατώντας μόνο ό,τι θεωρούν καλό.

Με αυτή την κατηγορία μου αρέσει να συζητάω. Συνήθως είναι άνθρωποι που ξέρουν πως γίνεται ένας σωστός διάλογος και με κάποιους που έχουν μελετήσει 2 πράγματα παραπάνω η κουβέντα γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα.

Βέβαια δε θεωρώ πως είναι ακριβώς χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα το οποίο έχω θίξει εδώ.

Οι αδιάφοροι

Αυτοί δεν ασχολούνται καν, τι υπάρχουν άθεοι τι δεν υπάρχουν το ένα και το αυτό τους είναι. Δεν τους ενδιαφέρει και τόσο η θρησκεία, απλά έχουν συνηθίσει να πιστεύουν και να πηγαίνουν στην ανάσταση. Το θεωρούν μέρος της ζωής τους όπως θεωρούν τον πρωινό καφέ. Παραξενεύονται βέβαια που υπάρχουν άτομα που δεν πιστεύουν, γιατί θεωρούν αυτονόητο πως ΟΛΟΙ πιστεύουν, αφού έτσι μάθαμε, έτσι μεγαλώσαμε, είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι άλλο; Αλλά δε θα σκάσουν κιόλας. Συνήθως αυτοί αποφεύγουν τις κουβέντες με άθεους, απλά γιατί βαριούνται να μιλάνε για τέτοια θέματα.

Αν όμως νιώσουν πως μπορεί να κλονιστούν οι παραδόσεις της πατρίδας μας τότε μπορεί να μπουν στον κόπο να διαμαρτυρηθούν. Όχι τόσο γιατί αγαπάνε την θρησκεία τους με τον τρόπο που την αγαπάνε όσοι είναι στην από πάνω κατηγορία, όσο γιατί δεν αντέχουν τις αλλαγές και φοβούνται μην κλονιστεί η καθημερινότητά τους. Και ναι οι εικόνες στα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες για παράδειγμα είναι για αυτούς αναπόσπαστα κομμάτια της παράδοσής μας, που αν φύγουν μπορεί να οδηγήσουν σε τρομερές καταστροφές, να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα, να καταλάβουν εξωγήινοι την χώρα και διάφορα τέτοια…

Οι παρανοϊκοί

Εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας!! Αυτοί όταν ακούνε την λέξη «άθεος» τρελαίνονται, σεληνιάζονται και αφηνιάζουν. Θεωρούν πως οι άθεοι είναι εχθροί της θρησκείας τους, της χώρας τους (ναι είναι δικά τους αυτά), του πλανήτη ολόκληρου ίσως. Αυτοί θα κάνουν τα πάντα για να μας σπάσουν τα νεύρα.

Κακέ άθεε!! Φτου, 666!!! Φτου!!!

Θα αφιερώσουν τη ζωή τους στο να πολεμήσουν τους άθεους. Πραγματικά έχω δει άτομα να ξοδεύουν ΩΡΕΣ!!! Να έχουν ιστολόγια αφιερωμένα στην καταπολέμηση της αθεΐας, να κάθονται στο φόρουμ μας με τις ώρες και να σχολιάζουν τα πάντα. Κι αναρωτιέμαι what the fuck? Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν;;;

Θα μου πείτε «κι άθεοι το κάνουν αυτό, να έχουν ιστολόγια για την αθεΐα κλπ». Και θα σας πω «ναι αλλά υπάρχει ένας σκοπός, σε μια θεοκρατούμενη χώρα απαιτούμε το αυτονόητο: ανεξιθρησκία στην πράξη κι όχι στα λόγια». Και θα μου πείτε «ε και για τους χριστιανούς υπάρχει ένας σκοπός, να παραμείνει θεοκρατούμενη η χώρα».

Ε αυτό είναι που με τρελαίνει!!! Οι περισσότεροι χριστιανοί που ξέρω στην πραγματική ζωή θέλουν να αλλάξει η κατάσταση με την εκκλησία στην ελλάδα. Αφενός ενοχλούνται από την συμπεριφορά της και αφετέρου αναγνωρίζουν πως και οι αλλόθρησκοι, οι άθεοι και οι άθρησκοι έχουν δικαιώματα και δεν είναι δυνατόν να γίνονται θρησκευτικές διακρίσεις το 2010 (σχεδόν 11)…

Κι έρχεται ο άλλος στο ίντερνετ και το αισθάνεσαι, του έχει γυρίσει το μάτι ανάποδα που είσαι άθεος.


1ον, τι σε νοιάζει εσένα ρε φίλε τι θα είμαι εγώ; Εγώ θέλω να μην πιστεύω και να καώ στην κόλαση, άσε με στην ησυχία μου. Ε με το ζόρι να με «σώσεις»…

2ον, τι φοβούνται τόσο πολύ;;; Τι μπορεί να κάνουμε δηλαδή που είναι τόσο τραγικό και έχουν ξεσηκωθεί; Να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα των μη χριστιανών; Και αυτό θα καταστρέψει τον πλανήτη; Αν υπήρχε πανάγαθος θεός θα ντρεπόταν για τις πράξεις σας, θα περίμενε από εσάς να διεκδικείτε τα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, να τους δεχόσαστε και να τους σέβεστε όπως είναι κι όχι να χρησιμοποιείτε ύπουλους τρόπους για να τους πολεμήσετε επειδή δεν ασπάζονται την θρησκεία σας.

Ή μήπως φοβάστε ότι θα παρασύρουμε κι άλλους στον βούρκο της ακολασίας; Αχ βρε άνθρωποι κοιτάξτε να δείτε πως έχει η κατάσταση:

Ένα ενήλικο άτομο έχει την ικανότητα να κρίνει μόνο του το τι θεωρεί καλό και σωστό. Σε ανήλικα δε στοχεύουμε, αυτό είναι το δικό σας χόμπυ. Έτσι λοιπόν εκθέτουμε τις ιδέες μας στο ίντερνετ. Δεν κάνουμε προσηλυτισμό, δεν κάνουμε κήρυγμα, δεν αναγκάζουμε ΚΑΝΕΝΑΝ να έρθει να μας διαβάσει και πολύ περισσότερο δεν αναγκάζουμε κανέναν να συμφωνήσει μαζί μας. Γράφουμε τις απόψεις μας κι ΟΠΟΙΟΣ θέλει έρχεται και τις συζητάμε. Γιατί αυτό σας ενοχλεί; Αν κάποιος τις βρει λογικές και συμφωνήσει μαζί μας τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή. Φοβάστε μην χάσετε οπαδούς; Μια θρησκεία δεν πρέπει να κυνηγάει τους πιστούς με την απόχη, αν είναι σωστή και προσφέρει λύσεις θα πάνε οι πιστοί σε αυτήν.

Οπότε θεωρητικά δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε από εμάς, τι άγχος σας έχει πιάσει;

Ε μ’αυτά και μ’αυτά σταμάτησα να θεωρώ τις θρησκείες τόσο ρομαντικές. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ένας φίλος Άγγλος ίσως είχε δίκιο όταν έλεγε πως οι θρησκείες είναι πληγή για την ανθρωπότητα γιατί τυφλώνουν και φανατίζουν τους ανθρώπους αποτρέποντάς τους να σκεφτούν λογικά (ή να σκεφτούν γενικότερα). Θα μου  πείτε τέτοια αλλαγή μόνο και μόνο από μια κατηγορία ανθρώπων; Ναι, μια κατηγορία ανθρώπων είναι αρκετή για να δει κανείς την ζημιά που μπορεί να γίνει…

Καλή αρχή!!!!

Τον Μάιο του 2010 ορισμένοι από τους συντελεστές του blog και του forum «Αθεΐα», προχώρησαν στην ίδρυση της Ένωσης Άθεων, μιας ένωσης προσώπων που έχει σκοπό την προώθηση της εκκοσμίκευσης της πολιτείας, της θρησκευτικής ελευθερίας, του ανθρωπισμού, του σκεπτικισμού, του ορθολογισμού, της κριτικής σκέψης και της αθεϊστικής οπτικής. Η ύπαρξη ενός φορέα με νομική υπόσταση μας επιτρέπει να επιδιώξουμε καλύτερα τους σκοπούς μας και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας ως πολίτες.

Χτες, 5-8-2010 τέθηκε σε λειτουργία η ιστοσελίδα της Ένωσης Άθεων στη διεύθυνση

Εκεί θα βρείτε αναρτημένο το καταστατικό και φόρμες εγγραφής για όποιον επιθυμεί να γίνει μέλος, καθώς και τα στοιχεία επικοινωνίας της Ένωσης. Η σελίδα θα εμπλουτίζεται σταδιακά με πληροφορίες για τις δράσεις της Ένωσης και άλλο σχετικό υλικό.

Ενημέρωση και δράση

Ελπίζω να προσέξατε ότι στο πλάι μπήκαν 2 καινούρια bannerακια.

Ο ένας είναι για την βάφτιση, δηλαδή για την μη βάφτιση. Όπως ίσως ΔΕΝ ξέρει πολύς κόσμος (γιατί πολύ βολικά κανένας υπεύθυνος φορέας δεν φρόντισε να γνωστοποιήσει) η βάφτιση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική και κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει για κάποιον που δεν είναι βαφτισμένος. Μην ακούσω δηλαδή χαζομάρες του στυλ «και τι γίνεται με το σχολείο» γιατί τίποτα δεν γίνεται, πάει κανονικά το παιδί. Διαβάστε το άρθρο της Αόρατης Μελάνης πάνω στο θέμα. Το μόνο ζήτημα που ίσως δημιουργηθεί είναι αν θέλει να κάνει θρησκευτικό γάμο. Μπορεί βέβαια πάντα να βαφτιστεί τότε (και να το κάνει και συνειδητά). Για να τα ξεχωρίσουμε:

  • Η ονοματοδοσία είναι νομική πράξη που δίνει στο παιδί όνομα, είναι απαραίτητη και υποχρεωτική για όλους και δηλώνεται στο ληξιαρχείο.
  • Η βάφτιση είναι μια θρησκευτική τελετή που εντάσσει το παιδί σε μια θρησκεία. Δεν θα σχολιάσω το τι σημαίνει ηθικά αυτό, απλά θα μείνω στο ότι δεν είναι υποχρεωτικό και δεν ταυτίζεται με την ονοματοδοσία.

Θα κλείσω το θέμα λέγοντας πως αναγνωρίζω την ανάγκη του καθένα, χριστιανού και μη να γιορτάσει το γεγονός της ονοματοδοσίας του παιδιού του. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο να γίνει με μια θρησκευτική βάφτιση, μια γιορτή μπορεί πάντα να γίνει ανάλογα με το γούστο και την όρεξη των γονιών.

Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε αυτό το κείμενο.

Ο δεύτερος σύνδεσμος είναι για την διαγραφή του θρησκεύματος από το ληξιαρχείο. Αυτό είναι πολύ απλό κατά την γνώμη μου: Δεν είναι κάποιος πλέον χριστιανός αλλά όταν ήταν τσιπιρίκι τον βάφτισαν; Ε ας κάνει μια διαγραφή, δεν είναι τίποτα και σημαίνει πολλά. Και σημαίνει πολλά γιατί είναι μια δημόσια δήλωση πως στην ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο χριστιανοί ορθόδοξοι, πως ο κόσμος δεν επαναπαύεται σε μια κατάσταση αλλά διεκδικεί τα δικαιώματά του και την αλλαγή και πως οι τρόποι της εκκλησίας δεν μας βρίσκουν όλους σύμφωνους. Δεν αρκεί να λέμε κάποια πράγματα, χρειάζονται και οι ανάλογες πράξεις. Αν ακολουθήσετε τον σύνδεσμο θα δείτε στο κείμενο πως οργανώνεται μαζική διαγραφή από τα ληξιαρχεία τον Ιούνιο και διάφορες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.

Ο Θεός είναι… (ό,τι θέλει ο καθένας)

Λάστιχο τον έχουμε κάνει αυτόν τον θεό, ο καθένας θα σου πει το μακρύ του και το κοντό του για το τι θεωρεί πως είναι. Παρόλα αυτά όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως ανήκουν στο ίδιο δόγμα, λες και το δόγμα είναι κάτι ελαστικό που μπορεί άνετα να προσαρμόζεται στις προτιμήσεις μας. Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου.

Τέλος πάντων ξεφεύγω από το θέμα. Η πιο συχνή φράση/καραμέλα που ακούω είναι η εξής:

«Ο Θεός είναι αγάπη» κι ήταν μάλλον ζήτημα χρόνου μέχρι να λάβει το συλλογικό ιστολόγιο αθεΐα επιστολή που να μας «υπενθυμίζει» αυτό ακριβώς – γιατί οι περισσότερο πιστοί αυτό θεωρούν, πως εμείς οι άθεοι είτε ξεχνάμε κάποια πράγματα είτε δεν τα καταλαβαίνουμε σωστά. Αμ δε!! Θεωρώ την συγκεκριμένη καραμέλα αρκετά ενοχλητική πλέον και γι’αυτό θα σας πρότεινα αγαπημένοι μου αναγνώστες να διαβάσετε τις απαντήσεις των συντελεστών του συλλογικού ιστολογίου και να μας πείτε και την γνώμη σας αν δεν βαριέστε.

Τα σχόλια θα γίνουν εκεί προφανώς. Εμείς θα τα πούμε αύριο πάλι μάλλον. Φιλάκια πολλάααααααα!!!

Το θεριό στο κατώφλι

Αρθρογράφος: EvanT

Βγαίνω το βράδυ στο μπαλκόνι και κοιτάζω γύρω μου. Σκοτάδι, ένα δέντρο απέναντι χορεύει με τον αέρα, το φως του στύλου της ΔΕΗ χύνεται ανάμεσα απ’ τα φύλλα, τα παράθυρα στο σπίτι απέναντι είναι σκοτεινά και τα άστρα ξεπροβάλλουν πίσω απ’ το πέπλο των φώτων της πόλης. Δεν είναι πολλά. Ένα εδώ, ένα εκεί και όσο συνηθίζουν τα μάτια εμφανίζονται όλο και περισσότερα. Και για λίγο, για μια στιγμή μονάχα, νομίζω πως είμαι μόνος μου· μόνος μου σ’ όλο τον κόσμο. Και βγαίνει τότε το θεριό από τα βάθη της ψυχής μου και ρωτάει με φωνή βραχνή “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Δεν είναι ξένη η φωνή. Βραχνή κι αν είναι, αν την ακούσω πολύ προσεκτικά καταλαβαίνω ότι είναι η δική μου και είναι φωνή απαιτητική. Θέλει απάντηση και τη θέλει τώρα. Και δεν σκαμπάζει από δικαιολογίες κι επιπλήξεις, ούτε και σ’ αφήνει να την αγνοήσεις. Θέλει απάντηση και τη θέλει τώρα. Ούτε ψέματα σηκώνει η φωνή. Ψέματα στον εαυτό σου δεν μπορείς να πεις όσο κι αν το θέλεις. “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Μα αν δεν σηκώνει ψέματα η φωνή, μπορεί να της βουλώσει το στόμα μια μπούρδα, μια οποιαδήποτε μπούρδα, αρκεί να την πιστεύεις αρκετά. Γιατί σίγουρος αν δεν είσαι για ότι αποκριθείς, η φωνή εξαγριώνεται, θεριεύει και βρυχάται “Ψέματα μου λες, ανθρωπάκο. Από μένα θέλεις να κρυφτείς; Σε ξέρω πολύ καλά για να τα χάψω αυτά που μου τσαμπουνάς.” Και γελάει η βραχνή φωνή και καρκαράει κι αν είχε πρόσωπο σα γριά ξεδοντιάρα θά ‘ταν με κιτρινισμένα, σάπια δόντια και θανατερή ανάσα και πρόσωπο σκαμμένο από βαθιές ρυτίδες. Γιατί αυτή είναι η φωνή που όλοι τρέμουμε ν’ ακούσουμε το βράδυ, όταν όλα είναι ήσυχα και μόνοι μας θαρρούμε ότι είμαστε.

Από ένα σκοτάδι ερχόμαστε και όλο προς ένα σκοτάδι πάμε και το φως ανάμεσα το λέμε ζωή, αλλά στη σκοτεινιά της νύχτας όταν είμαστε το σκότος απ’ όπου ήρθαμε φαντάζει μακρινό και αδιάφορο, αλλά το σκοτάδι μπροστά μας είναι πηχτό και πιο άφωτο και απ’ την πιο άναστρη νύχτα και όπου και να γυρίσουμε το βλέπουμε μπροστά μας γιατί από μέσα μας αναβλύζει και μοιάζει της ζωής το φως ν’ αδυνατίζει.

Όλοι μας το κουβαλάμε το σκοτάδι αυτό που μιλάει με τη φαφούτικη φωνή των γηρατειών μας. Όλοι μας από τότε που ο πρώτος άνθρωπος με νου έμεινε μόνος του βράδυ στο δάσος και ένιωσε τη θνητότητά του να τον ζώνει από τριγύρω μαζί με τα θεριά. Και έδωσε όνομα στη φωνή αυτή ο άνθρωπος. Την είπε “δαίμονα”. Και τι φριχτός δαίμονας που είναι. Φριχτότερος απ’ όλους τους δαίμονες μαζί που έχει φανταστεί. Τον βλέπουμε συνέχεια γύρω μας το θάνατο και όσο περισσότερο είμαστε ζωντανοί, τόσο περισσότερο μας περιπαίζει.

“Γιατί είσαι εδώ; Πού πας; Θα σου πω εγώ! Σ’ εμένα έρχεσαι, μέρα με τη μέρα. Δε με θες, αλλά θα μού ΄ρθεις. Και τι θα κάνουμε μαζί, σαν το κατώφλι το περάσεις, δε σου λέω”.

Μα γιατί δε μου απαντάει; Μέσα μου δε ζει μήπως; Τη φωνή που από το ίδιο το μέσα μου ανεβαίνει γιατί δεν μπορώ να κουλαντρίσω; Όχι! Φωνή δικιά μου αυτή δεν είναι που με τρομάζει τόσο! Ο δαίμονας είναι που τ’ αρέσει να με βλέπει να ασφυκτιώ μες στο κορμί μου το ίδιο! Αχ, δε θα βρεθεί κάποιος της φωνής τη γλώσσα να την κόψει;

Και μες στην παραζάλη φτιάχνω τρομερό εχτρό για τη φωνή. Και μ’ όλα τα καλά και σπουδαία πράματα τον φορτώνω, να τον δει η φωνή που εγώ φαντάζομαι του δαίμονα, από μέσα μου, μεγάλο και φωτεινό και πλουμιστό και τρομερό στην όψη, να σκιαχτεί και να μ’ αφήσει ήσυχο. “Θεό” τον είπα τον οχτρό του. Και όντως! Τι χαρά! Φοβήθηκ’ η φωνή και έφυγε κι είμαι χαρούμενος για λίγο.

Μα τι κι αν άρον άρον την έδιωξα τη φωνή; Το ερώτημα έμεινε πίσω. “Το κατώφλι άμα περάσω τι θα βρω;” Και ο Θεός, που μ’ όλου του κόσμου τα καλά εφόρτωσα τώρα σιωπά κι αυτός γιατί το χρέος του έκανε· το κυνήγησε το χτήνος που αλυχτούσε το βράδυ σαν ήμουν μόνος στο μπαλκόνι. Και μένει η ερώτηση και τότε καταλαβαίνω ότι δεν ήταν η γριά η ξεδοντιάρα που φοβόμουν δαίμονας, αλλά κομμάτι του εαυτού μου και τώρα, χρόνια μετά, πίσω το ζητώ.

“Μα είσαι τρελός!;” μου λένε τότε όλοι. “Γιατί το θέλεις πίσω το τέρας με τη θανατερή ανάσα; Θα σου πω εγώ για το δικό μου το Θεό που το ‘διωξε και απάντηση μου έδωσε για το τι κρύβεται πίσω από το σκοτεινό κατώφλι στο τέρμα του φωτός που λέγεται ζωή. Κι άλλο φως έχει από πίσω, πιο πέρα κι από εκεί που φτάνει το μάτι, φως πηχτό που να το πιάσεις μπορείς και να γεμίσεις και τις τσέπες σου και τις τσέπες ολονών και πάλι να μη στερεύει και μοναχός σου ποτέ ξανά δε θά ‘σαι. Άσε το θεριό να αλυχτά πίσω από τη φωτεινή κουρτίνα πού ‘φτιαξα. Τι το θέλεις πίσω; Αυτά μου είπε εμένα ο Θεός μου.”

Μα ξέρω πως ο Θεός του είναι φτιαχτός σαν τον δικό μου. Και με φοβίζει ότι η φωτεινή κουρτίνα που μου υπόσχεται μπορεί να πέσει μία μέρα και πίσω από τις δίπλες της να φανεί πάλι το θεριό και να κρυφτώ δε θα μπορώ, στο φως λουσμένος καθώς θα ‘μαι. Και του λέω να ‘ρθει μαζί μου, να δοκιμάσουμε μαζί να το γκρεμοτσακίσουμε, αλλά δε θέλει ν’ αφήσει πίσω το Θεό του. Μ’ όλα τα καλά τον φόρτωσε και φοβερό και τρομερό καθώς τον έφτιαξε και με εξουσία στο τρομαχτικό θεριό, φοβάται πως τα καλά αυτά πίσω δε θα μπορεί να τα ζητήσει. Το σκιάζεται κι αυτός αυτό που έφτιαξε κι αν κάνει να φύγει, πίσω θα πρέπει να αφήσει της ζωής του τα καλύτερα. Μπορεί και να του λείψει. Σωτήρας και γλυκός βασανιστής μαζί.

Με τράβαγε κι εμένα απ’ το μπατζάκι ο Θεός μου. Δεν ήθελε να τον αφήσω πίσω και να του πάρω ότι εγώ του είχα δώσει. Δεν ήθελε πρόθυμα να αποχωριστεί όλα εκείνα που του φόρτωσα. Σα μουλάρι χρόνια τα κουβάλαγε αγόγγυστα και θαρρούσε πως τ’ ανήκαν. Τσίνισε πολύ, αλλά στο τέλος τα επήρα όλα. Και την αγάπη και την ευτυχία και την ελπίδα. Σάμπως δεν ήτανε δικά μου απ’ την αρχή;

Εγώ το δικό μου το Θεό τον εξεφόρτωσα. Πίσω τα πήρα όλα και άνοιξα τη μπαλκονόπορτα και τράβηξα την κουρτίνα να μπει πάλι μέσα το θεριό. Και να! Δεν ήτανε και τόσο τρομαχτικό όσο νόμιζα όταν μιλούσε με βραχνή φωνή στο σκοτεινό μπαλκόνι. Μέσα στο φως του δωματίου το είδα πολύ πιο καθαρά. Δεν ήτανε θεριό. Εγώ ήμουνα. Γέρος, με άσπρα μαλλιά και μέτωπο ρυτιδιασμένο και κουρασμένο πρόσωπο, μα τα μάτια μου θαρρώ πως ήταν ίδια και η φωνή τώρα δεν ήτανε βραχνή, μα καθάρια και κρυστάλλινη. Μα γιατί με πείραζε και με σκάνιαζε ο γέρος εαυτός μου χρόνια πριν. Θα φοβότανε κι εκείνος, πιο κοντά αφού ‘ταν στο κατώφλι και με ζήλευε που εγώ ήμουν μακριά και δε φοβόμουν.

Αλλά τώρα τον κατάλαβα. Στο μπαλκόνι τώρα όταν στέκομαι το βράδυ δε δίνω σημασία στο σκοτάδι και το σβηστό το φως απέναντι, αλλά στα φώτα τ’ αναμμένα στις πέρα πολυκατοικίες που είναι κι άλλοι που ξαγρυπνάνε σαν κι εμένα και στον μακρινό αχό του δρόμου από πίσω, που μια στο τόσο περνάει κάποιο αμάξι (αχ, και να ‘ξερα που θε να πάει ο οδηγός του). Μονάχος μου δεν είμαι τελικά. Κι ούτε με φοβίζει πια ο εαυτός μου ο ίδιος. Έχω κι άλλα, βέβαια, που φοβάμαι, αλλά ένα-ένα θα τα βρω και θα τα λύσω. Πώς αλλιώς θα έχει η ζωή ενδιαφέρον αν δεν έχεις στόχο καλύτερος να γίνεις; Και έχω ακόμα κρατημένη την αγάπη, τη χαρά και την ελπίδα να πορεύομαι.

Κι όταν τελειώσει το ταξίδι και κουρασμένος πέσω για να ξαποστάσω, μαζί του θα περάσω στο σκοτάδι πέρα απ’ το κατώφλι και θα δω τι κρύβεται εκεί πίσω. Ίσως Θεός να με υποδεχτεί καλύτερος, πολύ πιο σπουδαίος και τρανός απ’ ό,τι έφτιαξε ο φόβος του θηρίου εδώ χάμω. Ίσως μια άλλη ζωή να πάρω απ’ την αρχή και να διαβάσω κάποτε πάλι ετούτες τις αράδες απορώντας ποιος ήταν εκείνος που τις έγραψε. Ίσως το τίποτα, εκεί που ήμουνα και πριν να γεννηθώ, γλυκό και ήσυχο σαν την κοιλιά της μάνας μου που μ’ όνειρα κι ελπίδες με ανάθρεψε. Μα ό,τι κι αν είναι πίσω εκεί με θάρρος κατάματα θα το κοιτάξω γιατί έτσι τ’ αποφάσισα· εγώ κι όχι οι άλλοι. Κι εν τέλει γιατί να φοβηθώ; Θεριό μπροστά να το φυλάει το κατώφλι τώρα δεν υπάρχει.


Μαντέψτε τι έκανα το Σάββατο.




Εντάξει δεν πρόκειται να το μαντέψετε, οπότε θα σας το πω: Πήγα σ’έναν γάμο. Κι όχι μόνο πήγα, αλλά χάρηκα και συγκινήθηκα τόσο πολύ που δεν ήθελα να σχολιάσω τα ευτράπελα που συνέβησαν αμέσως (είπα να περάσουν 2-3 μέρες).

Γιατί ναι, έγιναν πράγματα που δεν ήταν και πολύ σωστά και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ότι είμαι άθεη και δεν συμπαθώ την εκκλησία.

Καταρχάς μπορώ να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι για κάποιον πιστό να εκφράσει την αγάπη του προς το ταίρι του ενώπιον του θεού του. Να επισημοποιήσει την σχέση του και να ζητήσει από τον θεό του να την ευλογήσει. Σε έναν άθεο μπορεί αυτά να ακούγονται ανούσια, για έναν θρήσκο όμως έχουν ιδιαίτερο νόημα, το οποίο σέβομαι. Από την στιγμή που η κοπέλα που παντρευόταν ήταν γνωστή μου, ήξερα τι είχε περάσει στην ζωή της και πόσο σημαντικός ήταν ο γάμος σαν ιδέα για αυτήν, θεωρούσα πως της αξίζει να έχει την τελετή που ονειρεύεται και όχι μόνο δεν είχα πρόβλημα να πάω, αλλά χάρηκα κιόλας πάρα μα πάρα πολύ.

Πήγα με κάθε καλή διάθεση λοιπόν. Όμως δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον παπά. Και δεν μπορώ να μην σχολιάσω κιόλας, μερικές συμπεριφορές είναι απαράδεκτες.


Πήρε λοιπόν ο παπάς τους κουμπάρους κάποια στιγμή πριν τον γάμο και τους ρώτησε αν είναι χριστιανοί. Δεν κατάλαβα προς τι η ερώτηση. Δηλαδή αν κάποιος είναι αλλόθρησκος, άθρησκος ή άθεος απαγορεύεται να παντρέψει κάποιον φίλο του; Η κολλητή μου που ήταν κουμπάρα είναι άθεη. Όμως η κοπέλα που παντρευόταν ήταν φίλη της από όταν ήταν μωρά, είναι σαν αδερφές, εννοείται και ήθελε όχι μόνο να είναι κοντά της σε μια τόσο σημαντική μέρα αλλά να την ευχαριστήσει όσο μπορεί.

Αφού την ήθελε για κουμπάρα δηλαδή τι να της έλεγε; Α είμαι άθεη ευχαριστώ δεν θα πάρω; Είναι δυνατόν οι θρησκείες να αποτελούν εμπόδιο στις σχέσεις των ανθρώπων; Και τι τον ένοιαζε τον παπά; Ίσα ίσα που θεωρώ πως με την πράξη της, αν και άθεη δηλαδή να θέλει να την παντρέψει την τίμησε σαν φίλη – και το ίδιο έκανε και η νύφη, γιατί επέλεξε την κουμπάρα της με βάση την αγάπη κι όχι την θρησκεία.

Η φίλη μου λοιπόν απάντησε ναι στην ανόητη αυτή ερώτηση, αφενός γιατί δεν την περίμενε και την βρήκε απροετοίμαστη κι αφετέρου γιατί δεν ήθελε να δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα 10 λεπτά πριν τον γάμο.


Και συνεχίζει ο παπάς το ρεσιτάλ, ζητώντας από τους κουμπάρους να δώσουν κάτι για την εκκλησία, για τους ψάλτες, τους καντηλανάφτες κλπ. Και δίνει το παιδί 100 ευρώ. Και τους λέει το κορυφαίο: «τίποτα παραπάνω;»

Δεν φτάνει που ζητάει ελεημοσύνη στον γάμο, δεν του φτάνουν κι 100 ευρώ!!! Του είπαν όχι τα παιδιά και τότε συνέχισε τα κορυφαία: «για την διακόσμηση όμως είχατε..». Είχε και θράσος δηλαδή!!

Βέβαια όταν ένα νέο ζευγάρι ξεκινά την ζωή του μαζί κλπ κλπ κλπ, είναι όντως υπερβολικό κατά την γνώμη μου να ξοδεύει τόσα χρήματα σε μία και μόνο βραδιά (γιατί ένας γάμος είναι υπερβολικά ακριβός όπως είδα πάλι) αλλά τουλάχιστον είναι επιλογή τους και σίγουρα δεν είναι δουλειά του παπά να τους κρίνει. Θα τους πει ο παπάς πως θα κάνουν τον γάμο τους; Επίσης είχε σίγουρα 6 γάμους εκείνη την ημέρα, μη σας πω και περισσότερους. Από 100 ευρώ να έδινε ο καθένας, που κάποιοι θα έδωσαν και παραπάνω, έβγαλαν 600 ευρώ τουλάχιστον. Σε μία μέρα!!!!!!!!!!!! Κι έχουν το θράσος και μιλάνε;;

Εδώ λοιπόν πήγε να γίνει  ένα μικροεπεισόδιο γιατί τα πήρε η φίλη μου και του την είπε αλλά τέλος πάντων, δεν συνεχίστηκε το θέμα….


Κατά την διάρκεια του μυστηρίου ο παπάς είχε την φαεινή ιδέα να το ρίξει στο τραγούδι. Εκεί που έψελνε δηλαδή, όταν μια φράση τέλειωνε σε -ου το γυρνούσε σε μπαλάντα. Έλεγε πχ: «.. και του κυρίου –ου ου ουυυυυυυυυ», «και του υιού – ου ου ουυυυυυυυυυ». Τώρα βέβαια άλλο να το διαβάζετε κι άλλο να το ακούτε. Εμείς λυθήκαμε στα γέλια όταν το ακούσαμε, δεν γινόταν ρε παιδιά, σοβαρά προσπαθούσαμε να κρατηθούμε από σεβασμό στο ζευγάρι αλλά όταν έγινε στο μυαλό μου ο παραλληλισμός με τον axl rose το χάσαμε τελείως, μόνο που δεν πέσαμε κάτω…

Δικό σας

Μετά δε πάει να πει το πάτερ ημών  και λέει: «τώρα θα πούμε το πάτερ ημών, πάμε όλοι μαζί!!» μ’ένα κέφι, μια χαρά, που πάλι μας έκανε να λυθούμε στα γέλια… Μα πάμε όλοι μαζί; Που νόμιζε ότι ήταν, πάλι καλά που δεν μας είπε να χτυπάμε παλαμάκια με τον ρυθμό…

Ίσως ήθελε να γίνει τραγουδιστής κι έβγαζε τα απωθημένα του, τι να πω..


Ε ναι, τον έπιασε κι ένα παραλήρημα στο τέλος. Και μας αρχίζει (στο περίπου, δεν τα θυμάμαι ακριβώς όλα – στις παρενθέσεις τα σχόλιά μου):

Έχω όμως να πω πως όταν είπαμε το πάτερ ημών δεν σας άκουσα όλους. Είμαστε τόσα άτομα εδώ, πρέπει να σειστεί η εκκλησία κανονικά (ε πείτε μου, είναι αυτό απωθημένο ή όχι τώρα;;;;). Να μην ντρέπεστε να πείτε το πάτερ ημών (καλέ ποια ντροπή, οι μισοί ξεράθηκαν στα γέλια με το πάμε όλοι μαζί κι οι άλλοι μισοί είχαν μείνει κάγκελο μ’αυτά που άκουγαν, γι’αυτό δεν έψαλαν οι άνθρωποι) και να κάνετε τον σταυρό σας……….Μπλα μπλα μπλα (ε δεν τα θυμάμαι όλα, είχε πάρει φόρα κι έλεγε κι έλεγε)….

Και όσο για την νέα γρίπη (ωπ τα πιάσαμε τα λεφτά μας) να μην φοβάστε! Μην ακούτε τι λένε ότι δεν πρέπει να έρχεστε στην εκκλησία για να μην κολλήσετε, δεν κολλάτε στον οίκο του θεού (ναι κανονικά είναι γιατρός και πυρηνικός φυσικός αλλά στον ελεύθερο χρόνο του κάνει και γάμους). Όποιος λαμβάνει το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι προστατευμένος (=όσοι έχουν κολλήσει το οτιδήποτε δεν έχουν κοινωνήσει ποτέ στην ζωή τους;;)….

Κι είχε έρθει μια γιαγιά τις προάλλες εδώ με τα εγγόνια της και σκούπισε την εικόνα της παναγίας πριν βάλει τα παιδιά να την φιλήσουν. Αυτό ήταν ντροπή, προσβολή, καλύτερα να μην τα έφερνε τα παιδιά (ναι έπρεπε να τα βάλει να φιλήσουν μια εικόνα που έχει 10 κιλά κραγιόν και σάλια πάνω της, γιατί μερικοί νομίζουν ότι αν δώσουν ρουφηχτό γλωσσόφιλο στην εικόνα θα αποδείξουν τον σεβασμό τους καλύτερα και μερικές θεωρούν πως αν δεν βάλουν ό,τι καλλυντικό έχουν στο ντουλάπι τους ο θεός θα τις παρεξηγήσει).

Και να ξέρετε πως κανένας κληρικός δεν έχει κολλήσει ποτέ καμία αρρώστια, ούτε AIDS, ούτε ηπατίτιδα, ούτε μπλα μπλα μπλα (δεν θυμάμαι τον κατάλογο με τις υπόλοιπες αρρώστιες που δεν έχουν κολλήσει ποτέ οι κληρικοί).

Κάπου εκεί μας λυπήθηκε και σταμάτησε.

1ον: Ρε άνθρωπε εντάξει, σ’έχει πιάσει τρομάρα πως το ποίμνιο σου θα μειωθεί ΚΙ ΑΛΛΟ λόγω της γρίπης, είναι ανάγκη να κάνεις κήρυγμα μες στον γάμο;;; Κάντο την Κυριακή μετά την λειτουργία, τώρα βρήκες;;;

2ον: Αρχίζεις να μιλάς για AIDS και ηπατίτιδα στον γάμο;;; Μα τόσο τακτ και διπλωματία πια που αναρωτιέμαι μήπως είναι και στο διπλωματικό σώμα εκτός των άλλων. Δεν θέλει πολύ μυαλό, όταν ο άλλος παντρεύεται δεν θέλει να του πεις τον πόνο σου και κυρίως δεν θέλει να ακούσει για θανατηφόρες αρρώστιες, πώς να το κάνουμε τώρα;;;

Εντάξει έλεγε ασυναρτησίες και φυσικά ούτε που του περνούσε από το μυαλό πως μπορεί να υπήρχαν και μη χριστιανοί στο κοινό του, αλλά αυτά λέω να μην τα σχολιάσω. Είναι γνωστές οι θέσεις της εκκλησίας σε πολλά θέματα, όπως και οι εμμονές μερικών κληρικών. Τα έχω πει αλλού και θα τα πω κι αλλού.

Αυτό που ήθελα να θίξω στο παρόν άρθρο είναι η αναισθησία του συγκεκριμένου παπά – η οποία συναντάται σε αρκετούς δυστυχώς. Έδωσε στο μυστήριο του γάμου λιγότερη αξία από όση του έδωσα εγώ που είμαι άθεη. Για αυτόν προφανώς ήταν μια ευκαιρία να βγάλει λεφτά και να κάνει κήρυγμα (για να προσελκύσει πιστούς και να βγάλει περισσότερα λεφτά). Δεν σεβάστηκε πως για το ζευγάρι αυτό ήταν κάτι διαφορετικό, μια υπόσχεση όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και απέναντι σ’έναν θεό στον οποίο αυτοί πιστεύουν και τον οποίο σέβονται και ήθελαν να τιμήσουν.

Μια χριστιανή κοπελιά που ήταν στην παρέα μας τα είχε πάρει με τον παπά, και με το δίκιο της. Βλέπει πως κάνουν την θρησκεία της τσίρκο. Αν εγώ κι η κουμπάρα ως άθεες ενοχληθήκαμε μια φορά γιατί θεωρήσαμε πως η συμπεριφορά του παπά προσέβαλε το ζευγάρι που ήταν φίλοι μας, η συγκεκριμένη κοπελιά ενοχλήθηκε 10 φορές, γιατί τέτοιες συμπεριφορές προσβάλουν αυτό που πιστεύει κι αυτό που αγαπάει. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, απλά κρίμα γιατί μερικοί άνθρωποι πιστεύουν πραγματικά κι απογοητεύονται χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα όμως (το γιατί είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)…

Παραλογισμοί (ή μαζοχιστικές τάσεις);

Κάτι που μου κάνει εντύπωση σήμερα, είναι το πόσα πολλά άτομα δεν έχουν εξοικειωθεί με τον εαυτό τους, δεν νιώθουν άνετα με την φύση τους και φυσικά αυτό τους το συναίσθημα αντανακλάται και στους άλλους. Όπως είναι αναμενόμενο αυτό δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και στην ψυχολογία τους γιατί είναι σημαντικό για την ψυχική ισορροπία του κάθε ανθρώπου να γίνεται αποδεκτός από τον κοινωνικό του περίγυρο όπως είναι – και στην τελική ανάλυση για αυτό ακριβώς που είναι. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως πρέπει να επαναπαύεται και να μην διορθώνει κάποια ελαττώματα του, αλλά αναφερόμουν κυρίως σε θέματα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Θα εμβαθύνω στην συνέχεια, κυρίως με τα δύο παραδείγματα που αποτέλεσαν και την πηγή έμπνευσης για το παρόν άρθρο.

Στο παιδικό μυαλό μου η θρησκεία ήταν ένα αποκούμπι, ένας τρόπος για να βρεις τον εαυτό σου, ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, μια οδός που οδηγεί στην εξερεύνηση του εαυτού μας και στην αυτογνωσία. Οι ιερείς ήταν οι συνοδοιπόροι και οι οδηγοί μας σ’αυτό τον δρόμο, είχαν γνώσεις και σοφία που εγώ δεν είχα, είχαν κάνει ενδοσκόπηση με τρόπο που δεν ήξερα να κάνω και – μαζί με την φιλανθρωπία – σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν τον κάθε άνθρωπο να είναι καλά με τον εαυτό του.

Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου όταν ανακάλυψα κάποια στιγμή στην ζωή μου πως όχι μόνο δεν ισχύει αυτό, αλλά συμβαίνει μάλλον το αντίθετο τις περισσότερες φορές. Η εκκλησία καταδικάζει συμπεριφορές που πηγάζουν από την φύση του ανθρώπου, πολύ συχνά καταδικάζει και την ίδια την φύση του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι τύψεις και ενοχές εκεί που κανονικά δεν θα υπήρχαν. Με λίγα λόγια ενισχύει την προσωπική ανασφάλεια αντί να την καταπραΰνει, κλείνει τα μάτια στις ανάγκες των ανθρώπων και τους κάνει να αισθάνονται άσχημα γι’αυτές. Το πιο τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι κατά την γνώμη μου πως για έναν πιστό η άποψη της εκκλησίας (λογικά) έχει ιδιαίτερο βάρος, δεν είναι δηλαδή σαν να τον απορρίπτει κάποιος άγνωστος, του οποίου οι ιδέες μπορεί και να μην έχουν καμία σημασία, αλλά σαν να τον απορρίπτει κάποιος που αγαπάει, κάποιος στον οποίο περίμενε να βρει στήριγμα και συμπαράσταση.


Παρόλο που δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα τότε, δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ το παρακάτω περιστατικό:

Πρέπει να πήγαινα γυμνάσιο, ήταν Πάσχα και νήστευα μια βδομάδα– γιατί το ήθελα, ήταν σημαντική η «θεία» κοινωνία για μένα τότε – κάποιες μέρες ακόμα και το λάδι, για να πάω να κοινωνήσω το Μεγάλο Σάββατο. Την Μεγάλη Παρασκευή με «τίμησε» με την παρουσία της η έμμηνος ρύση μου και δεν με άφησαν να κοινωνήσω, γιατί λέει τότε είμαστε βρώμικες εμείς οι γυναίκες. Δεν φτάνει που πονούσα δηλαδή τα άκουσα κι από πάνω… Τότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αλλά σιγά σιγά συνειδητοποίησα πως η θέση της γυναίκας στην θρησκευτική ζωή της χώρας μας είναι πολύ υποβαθμισμένη.

Σύμφωνα με την εκκλησία οι γυναίκες ευθύνονται για το προπατορικό αμάρτημα το οποίο φέρουν στους ώμους τους για πάντα προφανώς και γι’αυτό αντιμετωπίζονται πολύ συχνά σαν ένας ενοχλητικός πειρασμός – γι’αυτό και δεν επιτρέπεται η είσοδός τους στα μοναστήρια (να πληρώνουμε φόρους για να υπάρχουν όμως μπορούμε φυσικά) ή στο ιερό. Είναι άλλωστε σαφές στην Βίβλο πως πάντα μια γυναίκα φταίει για όλα:

• Οι δύο κόρες του Λωτ τον μέθυσαν, τον παραπλάνησαν και έμειναν και οι δύο έγκυες από τον πατέρα τους (Γένεση, 19:30-36)
• Ο Σολόμωντας είχε αρκετές γυναίκες και ερωμένες (πράγμα απόλυτα θεμιτό για έναν άντρα προφανώς) οι οποίες τον παρέσυραν στο να λατρεύει κι άλλους θεούς και αυτό οδήγησε στην πτώση του (Βασιλέων 11)
• Η Σαλώμη με τον προκλητικό χορό της ανάγκασε τον Ηρώδη να σκοτώσει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Για το ιερό βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος, απλά θεωρούμαστε λίγο κατώτερα όντα από τους άντρες, ας μην κοροϊδευόμαστε. Όσο και να ωραιοποιούμε κάποια πράγματα η αλήθεια είναι μία και δεν αλλάζει – πως αλλιώς εξηγείται το ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ιέρειες και γενικά δεν μπορούμε να έχουμε καμία άποψη και ανάμειξη στο θέμα της θρησκείας (εκτός από όταν πρόκειται για οικονομική ενίσχυση);

Στην βίβλο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα, αρχικά ανήκουν στον πατέρα τους και στην συνέχεια στον σύζυγό τους:

• Για αρχή η γυναίκα δημιουργήθηκε από τα πλευρά του άντρα, ως βοηθός και σύντροφος του γιατί δεν βρήκε ο Θεός κάποιο ζώο από αυτά που είχε ήδη δημιουργήσει κατάλληλο για αυτή την δουλειά – ιδέα η οποία για αιώνες στήριζε την άποψη πως οι άντρες είναι ανώτεροι (Γένεση, 1:27 – 3:24)
• Μια σύζυγος η οποία τελικά δεν ήταν παρθένα θα έπρεπε να λιθοβοληθεί από τους άντρες του χωριού της – είναι περιττό να αναφέρω πως για τους άντρες αντίστοιχα όμως δεν υπάρχει κάτι; (Δευτερονόμιον 22:13 – 21)
• Οι άντρες γενικά μπορούσαν να παντρευτούν ή να έχουν όσες ερωτικές συντρόφους θέλουν, είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα πραγματικά που δεν μπορώ να τα παραθέσω όλα εδώ. Ενδεικτικά να αναφέρω τον Αβραάμ (ο οποίος είχε 2 συζύγους και μια ερωμένη), τον Μωυσή οποίος είχε 2 γυναίκες και τον Σολομώντα, ο οποίος είχε 700 συζύγους και 300 ερωμένες (πως τα κατάφερνε αναρωτιέμαι….)
• Το «αγαπημένο» μου εδάφιο φυσικά είναι αυτό που ο Λωτ δίνει τις 2 παρθένες του κόρες στο πλήθος στα Σόδομα για να τις βιάσουν για να προστατέψει τους 2 καλεσμένους του. Μετά από αυτό ο Λωτ θεωρείται άξιος σωτηρίας ως αγνός και ξεχωριστός μέσα στο χάος των αμαρτωλών όταν καταστρέφεται η πόλη… Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου;;; (Γένεση, 19:8)
• Έξοδος 20,21. Τι να πρωτοπεί κανείς εδώ, γίνεται προφανές πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του πατέρα της, αφού αναφέρεται πως μπορεί να την πουλήσει για σκλάβα, πως αν κάποιος την αποπλανήσει και την οδηγήσει στο να χάσει την παρθενιά της πρέπει είτε να την παντρευτεί (να αναλάβει αυτός την ιδιοκτησία της δηλαδή) ή να δώσει χρήματα στον πατέρα της για την ζημιά που έκανε στην περιουσία του και διάφορα τέτοια ωραία…

Τα παραδείγματα είναι δυστυχώς πάρα πολλά. Βέβαια θα βιαστούν να πουν κάποιοι χριστιανοί πως ο Χριστός ακύρωσε τα πάντα και μίλησε για ισότητα – όμως ακόμη και στην διδασκαλία του όπως αποδίδεται στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν σημεία αντίφασης, άλλοτε δηλαδή αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν ίσα πλάσματα και άλλοτε όχι. Για παράδειγμα είχε μόνο αρσενικούς μαθητές, στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο παρουσιάζεται να δέχεται τον γάμο μιας χήρας με τον αδερφό του πρώην άντρα της χωρίς να θεωρείται απαραίτητη η γνώμη της ίδιας. Στο κατά Ματθαίον αποκάλεσε μια γυναίκα που τον παρακάλεσε να εξορκίσει έναν δαίμονα από την κόρη της σκύλο – αν και λένε πως μάλλον δεν το έκανε επειδή ήταν γυναίκα αλλά επειδή δεν ήταν Εβραία, ήταν δηλαδή ρατσιστικός κι όχι σεξιστικός ο λόγος. Βέβαια στην συνέχεια της ιστορίας το μετάνιωσε και βοήθησε το κορίτσι.

Ας αναλογιστούν όμως οι πιστοί, ακόμη κι αν ήταν έτσι, ακόμη κι αν όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, αν οι πράξεις της εκκλησίας και η συμπεριφορά της απέναντι στις γυναίκες δείχνει κάτι τέτοιο. Γιατί τί να τις κάνω τις θεωρίες αν με αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο; Το αποτέλεσμα είναι που μετράει.

Ας δούμε λοιπόν τί γνώμη έχουν οι «άγιοι» πατέρες της εκκλησίας για το θέμα:

• Αγ. Αυγουστίνος Ιππώνος (354 -430 μ.Χ): «Δεν μπορώ να βρω κάποια χρησιμότητα στην γυναίκα εκτός από το να εγκυμονούν». Να πλένουμε πιάτα ίσως;
• Αγ. Θωμάς Ακινάτης (1225 – 1274): «Όσον αφορά την φύση, η γυναίκα είναι ελαττωματική και κακής σχεδίασης…». Ήθελα να ήξερα, κατά την γνώμη του ποιος μας σχεδίασε έτσι στραβά δηλαδή;;;
• Μαρτίνος Λούθηρος (1483 – 1546): «Αφήστε τες να πεθάνουν στην γέννα, γι’αυτό υπάρχουν». Ευχαριστούμε…

Ξανά σε μια προσπάθεια να είμαι αντικειμενική, θα δεχτώ την άποψη πολλών πιστών πως αφενός τα περισσότερα από όλα αυτά ειπώθηκαν στο πνεύμα της εποχής τους, τότε οι γυναίκες ήταν κατώτερες γενικότερα οπότε έτσι τις αντιμετώπιζαν και οι χριστιανοί και αφετέρου πως τα τελευταία χρόνια η εκκλησία έχει κάνει πολλά βήματα στο να δεχτεί την ισότητα των δύο φύλων.

Θα προσθέσω όμως πως αυτό έγινε στα λόγια κυρίως κι όχι στις πράξεις. Επίσης τι αξία έχει τώρα πια; Όταν η υποτιθέμενη θρησκεία της αγάπης θα μπορούσε να κάνει την πραγματική διαφορά υποστηρίζοντας το δίκιο, όχι μόνο έκλεισε τα μάτια αλλά τάχθηκε ανοιχτά κατά των γυναικών. Όταν το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό κλίμα άλλαξε η αλλαγή της συμπεριφορά της μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως ένα έξυπνο παιχνίδι στον κόσμο του μάρκετινγκ αφού προκειμένου να μην χάσουν οπαδούς (=πελάτες) αλλάζουν λίγο τις τακτικές τους… Όμως εξακολουθώ να μην έχω ακούσει καμία επίσημη καταδίκη των όσων λέει η Βίβλος για τις γυναίκες κι ούτε έχω δει καμία ουσιαστική αλλαγή στην διάρθρωση της ηγεσίας της εκκλησίας. Μένουν λοιπόν στα λόγια για να εφησυχάσουν μερικούς, στις πράξεις όμως δεν αποδεικνύουν τίποτα.

Ομοφυλόφιλοι και άλλοι

Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα. Οι ομοφυλόφιλοι δεν αντιμετωπίζονται καν σαν άνθρωποι, για την εκκλησία δεν έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται, δεν έχουν κανένα δικαίωμα βασικά και απορώ πως τους επιτρέπουν να ζουν (είμαι σίγουρη πως δεν το θέλουν αλλά δεν έχουν βρει λύση ακόμα). Και βλέπουμε «γλυκύτατους» παπάδες να ξεσηκώνονται και να μιλούν απαξιωτικά για ομοφυλόφιλα ζευγάρια που επιθυμούν να είναι μαζί και να ενωθούν με τα «ιερά» δεσμά του γάμου. Για την εκκλησία προφανώς οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι άξιοι να ανταλλάξουν όρκους αγάπης μπροστά στο θεό τους, η σεξουαλική τους προτίμηση θεωρείται διαστροφή και αρρώστια, η αγάπη που τους ωθεί στο να θέλουν να είναι μαζί αντιμετωπίζεται σαν χολέρα – και ξανά αναρωτιέμαι, αν ο θεός έφτιαξε τα πάντα τέλεια τότε γιατί η φύση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο λάθος κατά την άποψη της εκκλησίας;

Ομοίως υπάρχει μια, «λογικότατη» για κάποιους, απαξίωση για διάφορους ανθρώπους:

Για αυτούς που δεν επιθυμούν να παντρευτούν και δεν επιθυμούν ούτε να μονάσουν ταυτόχρονα – όπως ακούσαμε τον Άνθιμο να λέει είναι πόρνοι με λίγα λόγια!!

Για αυτούς που επιλέγουν να μην συμμετέχουν στις ομαδικές τελετές (=> δεν συμμετέχουν και οικονομικά) αλλά προτιμούν να λατρεύουν την πίστη τους μόνοι τους.

Για αυτούς που δεν καταδικάζουν τους αλλόθρησκους – δεν είναι αρκετά φανατισμένοι με την θρησκεία τους προφανώς και δεν θέλουν να την διαδώσουν με κάθε τρόπο (πολέμους πχ) κι έτσι δεν φέρνουν περισσότερα χρήματα στην επιχείρηση…

Για αυτούς που δεν συμφωνούν στα πάντα με την εκκλησία – είναι αιρετικοί και εδώ που τα λέμε αυτό ισχύει για όλους σχεδόν, κάθε πιστός πιστεύει στα δικά του, αν το συνειδητοποιούσαν κάποτε ίσως να είχαμε καμιά θετική εξέλιξη στην ιστορία…

Όπως βλέπουμε οι λόγοι είναι «σημαντικοί» και όλοι «ανθρωπιστικού» ενδιαφέροντος, όπως αρμόζει στην «θρησκεία της αγάπης».


Δεν έχω απαιτήσεις από την εκκλησία να αλλάξει τις θέσεις της. Όχι, καθόλου δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο. Γιατί πραγματικά, αν μια θρησκεία αλλάξει, εκσυγχρονιστεί όπως λένε μερικοί, είναι η ίδια θρησκεία στην ουσία; Ή είναι μια νέα θρησκεία που ξεγελά τους οπαδούς της κρατώντας το ίδιο όνομα; Όχι, δεν περιμένω να αλλάξει η εκκλησία απλά αναρωτιέμαι:

Μα αφού η εκκλησία μερικούς ανθρώπους δεν τους θέλει, κι όχι μόνο δεν τους θέλει, τους προσβάλλει κιόλας, γιατί αυτοί επιμένουν να είναι χριστιανοί; Όταν η θρησκεία σου δεν μπορεί να δεχτεί την διαφορετικότητά σου και σε κάνει να νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματά σου και την φύση σου, δεν σου μπαίνουν έστω ιδέες πως κάτι δεν πάει καλά; Δεν είναι δυνατόν πράγματα που απλά συμβαίνουν (το να είμαι γυναίκα πχ), πράγματα που είναι φυσιολογικά και πάνω στα οποία δεν έχουμε καμία επιλογή και εξουσία να τα καταδικάζει κάποιος και να στιγματίζει τους άλλους για αυτά.

Είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς πως μια θρησκεία που θέλει να δημιουργήσει ενοχές σε κάποιες ομάδες προφανώς και θα χρησιμοποιήσει αυτές τις ενοχές για να τους ελέγχει; Για να έχουν περισσότερη δύναμη κάποιες άλλες ομάδες; Καταρχάς μια θρησκεία που δεν γεμίζει αυτοπεποίθηση και δυναμισμό τα μέλη της είναι αποτυχημένη, γιατί υποτίθεται πως οι θρησκείες παρέχουν πνευματική καθοδήγηση κι έχουν ως σκοπό να δείξουν στους ανθρώπους πως μπορούν να ζουν καλά (αυτά τα χαριτωμένα λένε στο marketing που κάνουν τουλάχιστον). Φυσικά δεν περίμενα να προσπαθήσει να κάνει ο χριστιανισμός κάτι τέτοιο, γιατί καλά όλα αυτά τα ρομαντικά αλλά η ουσία πάντα είναι στις πράξεις – και στις πράξεις ο χριστιανισμός έχει αποδείξει επανειλημμένα πως δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους αλλά για τους ιερείς, δεν ενδιαφέρεται για την ισότητα αλλά για την εξουσία, δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία του κόσμου αλλά για την ευημερία του κλήρου, δεν ενδιαφέρεται για την ελευθερία της σκέψης και των πράξεων αλλά για την υποδούλωση του πνεύματος, δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά για το πώς θα διατηρήσει το κύρος και την εξουσία του καταπατώντας τα…

Ωραίος είναι ο ρομαντισμός, ωραίες είναι οι ιστοριούλες περί θρησκείας της αγάπης, πάρα πολύ ωραία είναι όλα αυτά, όμως όταν γυρνάει ο άλλος στην πραγματική σου ζωή και σου λέει για παράδειγμα «αααα, είσαι ομοφυλόφιλος αρνούμαι να σε παντρέψω», πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να συνειδητοποιήσεις πως οι ωραίες ιστοριούλες απέχουν έτη φωτός από τις πράξεις, πως τα παραμυθάκια δεν θα σε βοηθήσουν στο να είσαι ευτυχισμένος και πως το μόνο που αξίζει να κάνεις είναι να απομακρύνεις από την ζωή σου όσους δεν μπορούν να σε δεχτούν για αυτό που είσαι…