Intermission: Losing my religion

Since I abandoned religion, I find it very interesting to see how people experience both faith and the rejection of it.

(It is funny that most religious people – including my previous self – don’t ever think about things like that; atheists “play” with the philosophy of religion much more; religious people just believe)

Inspired by this very nice article, I decided to write something about my path to atheism.

I have heard too many times people saying that we (atheists) took the “easy road” because without religions we live without morals, we can do whatever we want, we’re not afraid of some divine judgment etc. Weeeell… Nope.

What I lost when I lost my religion:

Eternal life
For me religion was never about fear for an eternal punishment. Quite the contrary, it was promise for an eternal blissful life. Yes, I was very confident about my virtuous behaviour in this world and my place in heaven was guaranteed, ok? I was convinced that there is something more after death, something nice and desirable. The idea of nothingness, now that I find much more scary and worrying.

Peace of mind
That finality of life made me much more aware of the waste of it. Not only waste in the sense of me not taking full advantage of it but also of other people going through “hell on earth” just because they were unlucky enough to be born at the wrong place at the wrong time. The weight of the world is much heavier if you know that this is all we have.

Safety
Apart from the safety against final death, religion also offered me the safety of having someone watching over me and humanity 24/7. Yes, there are so many bad things going on BUT goddy would solve everything at some point – now, in the afterlife, whatever. As a believer I didn’t put too much thought on it, I felt just relieved thinking that this is how it worked. Now I know it’s all on us, what we make of the world and how everyone lives depends pretty much on… everyone (except god).

Naivety
In case it is not clear already, I was pretty naive back then. Which made me be more careless and happy in a way. Ignorance IS bliss! I didn’t need to ask many difficult questions since god knew what he was doing and his ways were mysterious so I didn’t need to understand them!

Why did I stop believing then?
So, someone might ask, if religion gave only good things to me, why did I stopped believing?

It is true that I only got positive feelings from religion. I never felt pressure from it, never had issues with sex, never felt sinful, never felt bad for being a woman or anything else from all the negative things people mention when they talk about their religious experience. This is not so hard if you think about it, the way religions are constructed it’s very easy to cherry pick whatever you want from the dogma and ignore the rest. That’s what everybody is doing anyway.

But at some point I did ask difficult questions – and to be more precise precious friends started asking me difficult questions and I had to face the answers. I have always appreciated reason and logic (oh the irony) and I did get troubled by the answers I had in the arguments with my friends. I could see that they were based on sentiments and faith but not in rational reasoning. I started to slowly shredding the veils of faith one at at time – but that is a story for another time.

The bottom line is that when I started poking my religious beliefs I realized they didn’t make much sense and then everything else started making all the sense in the world. As years went by, things became very clear to me, things about life, death, our existence. I don’t find it easy, but I find it unavoidable. I’d rather know a harsh true than a beautiful lie and since I now see the logic in atheism it would be impossible for me to deny it for convenience and comfort.

EHYD – Afterthoughts on the 2nd speech

The afterthoughts on the 2nd speech will deviate a bit from humanism; it’s more about personal thoughts but I do think they are connected to religion in a way – or in this case the lack of it.

Death

Nope, this time it isn’t about Morpheus sweet sister. Talking about philosophers, Blom mentioned Diderot and his feelings towards death since he denounced his faith. And from what I’ve heard (and as Blom also said) I should read his work cause I have developed similar – kind of panic stricken – feelings. It is a weird, irrational fear that I find hard to explain – even though I have talked about it a lot with several people.

Many atheists who were christians before, tell me that they feel liberated from the fear of death since they stopped believing in god. For them death was a possibility of eternal punishment, something unknown that could – and probably would – be very unpleasant. For me that was never the case. Death was just the next step. This life would end – no it wouldn’t even end, it would change to something different but just as good. I now realize that I was always reassured by the idea of keeping my consciousness. No matter what would happen after death, I would still be me because I would remember this life, my memories, my ideas, my tastes; everything that forms my current personality would go on, existing forever.

Of course this idea about after life was totally arbitrary and it changed. In the slow process towards atheism I came to believe that there is nothing after this life. We die and that’s it. Nothing of ourselves remains in any form or way. For many people that seems to be relieving. For me it is terrifying. Since I find it hard to explain I will try to do so by answering several arguments I’ve heard against it:

«Since we won’t exist after death we won’t care about it, so we shouldn’t be afraid».

Well obviously, I don’t care about what happens after death cause I already think that nothing happens after it. I don’t even care so much about the process of dying itself – which of course can be scary and painful etc but it’s not my main concern at the moment. It’s missing now that bothers me. I love what I have now, with all its ups and downs, happiness and sadness, creativity and procrastination. I love being able to think, to challenge myself and my beliefs, to bond with people, to enjoy music, painting, computer games! It’s not a matter of doing important things, it’s just about living, whatever that means.

«Death makes life unique – otherwise we wouldn’t appreciate it» and that comes often with
«Death is natural, it’s part of the circle of life and if you love life you should also love death»

Ok, I understand the concept of appreciating a situation when you have faced (or there is a possibility of facing) the opposite one but first of all I don’t agree with that 100% and also I don’t see how is that supposed to make me feel better. I don’t need to go to the desert without rations to value water. Sure, I might appreciate it more then but I don’t need to go to that extreme to realize its importance. In general, I can think rationally and I can cherish what I have without constant fear of losing it. If I would treasure it more due to that fear I don’t really care, I don’t think that difference worth’s it. The price is too high for a bit more appreciation than what I already have. And sure, death is natural, unavoidable and all that but that doesn’t mean I have to be happy about it in order to be happy about life. I can accept it but it can still bother me. Death is not part of life, it’s not the final act, it’s the end of it.

Is this part of the movie?

Is this part of the movie?

 At some point Blom said that Diderot found solace through art and I wonder if he meant that producing art soothed him. That I can very well understand, arts or anything that makes us feel good, helps us focus on now and kind of forget about what’s coming next. It is only rational to look for pleasures – let them be carnal, culinary, aesthetic or just Sunday evenings…

But he could also mean that the thought of producing art and leaving something behind made him feel better. Which brings me to another argument:

«We die but our legacy goes on, our actions affect life after us»

Well… «Frankly, my dear, I don’t give a damn«. It might be obvious by now that I don’t care about what happens after my death. My fear is founded on a selfish need to keep living. Sure I will be very happy if humanistic values are established on earth and even more happy if I help in any way towards that but still, that offers no comfort regarding death. Just the fact that we managed to be conscious of ourselves, to realize we exist and everything that comes with it, only to lose it someday is pissing me off a bit.

The final argument I will discuss is «since our time here is limited we should live our life in the fullest».

Again, no comfort against death. Apparently not wanting to die won’t make me sit at home all day, panicking and missing life. If anything it will make me try to live it in the fullest indeed – though I am not trying to fill every moment of my life with events and people just for that (as I’ve mentioned before I consider procrastination part of the pleasures of life :p) Still that doesn’t change the fact: this something that I am experiencing now I will eventually lose. It can be tomorrow or in 50 years, it will never be enough.

European Humanist Youth Days 1

Last weekend I attended the first European Humanist Youth Days in Brussels, and it was a very interesting event which shook me out of my lethargy. I want to share this experience with you, my beloved reader, and for the first time I’ll do it in English since I want the people I met there to be able to comment and add their experience of it. Too many things happened and too many ideas were heard so there’ll be several articles – this is just the introduction:

First of all I would like to comment on the organization. It was really nice, everything went smoothly and the people who worked for that made everything very easy for us. I don’t know if they were getting crazy about it deep inside, but to us they were always smiling and friendly and everyone seemed quite cool. Also the music was surprisingly nice, I would like to thank someone for that :p

logo_0

It might be due to my own bias but I feel and instant difference when I enter a university campus. There is a different culture, an underground movement, “ghosts” of thoughts and positively troubled minds roaming around. This difference becomes a huge chasm when you come from the museum-and ridiculously protected yet of course very beautiful-city of Brugge. Here culture feels like something forced, something we have to do. But around universities this just happens, ideas and the need of expression through different mediums just explode and touch everyone – especially in countries where you have to pay for your education, so many of the people who go there actually care about their studies…

[Bachelor degrees are for free in Greece and many students tend to forget they should be grateful for having access to education]

As I said, this might be due to my own personal, romantic, biased ideas about universities and students, but I felt good from the moment I set my foot there.

The campus was great, green and welcoming. The endless free water, beer and soft drinks might have helped also :p At any moment we had access to drinks, decent toilets and usually food, which was a big success with so many people. There were many activities, interesting speeches and of course the chance to chat with everyone and I marvelled on how ideas that are similar on their basis can differ depending on the experiences of the individual and the social situation in each country.

index

Everyone was more than eager to talk to everyone and even if you wanted to be blind and deaf to all around you it was impossible not to be drawn to the beauty of different cultures mingling and the variety of ideas “clashing”. Once more I felt that you are not better when you are with people from your own country, you are better around people you can communicate with – and if they happen to be from Germany, Holland, Italy, Greece or El Salvador who cares? The more the merrier… I felt a better connection with my lovely roommate from France in those 2 days than with many Greeks I’ve known for years…

So once again:

Europe should come together, people should forget about nations and differences. Our identities shouldn’t be defined by imaginary lines on maps nor should they be threatened by unification. Countries might be useful for practical reasons but it’s stupid to stick to them for definitions of who we are. Living together doesn’t mean we have to lose ourselves and become all the same, this is an irrational fear. Instinct might leads us in worshiping tribes but, for me, this is an instinct we should fight, alter, evolve.

Things always change, either we come in contact with others or not – and that’s good, being stale and unchangeable in a world that has so many new opportunities to offer is a waste of potential.

Following next:

Day 1 – Friday

European Union and Human Rights – how we treat religion and conservatism
Atheism and humanism – side thoughts after the speech
The values of renaissance – were they lost or misinterpreted?

 Day 2 – Saturday

Cold reading – when you trick yourself in believing

Anti-aging and who wants to live forever
Defining ourselves – side thoughts after the speech

 Day 3 – Sunday

I accuse – what are the issues for which we accuse our countries?

Chocolates!!! (well we are in Belgium after all :p)

Politicians and human rights

Αξιολογώντας τον ελεύθερο χρόνο μας…

Έχω (άααααλλο) ένα πρόβλημα τώρα τελευταία με τους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος «ε εσύ κάθεσαι σπίτι τόσες φορές, έχεις χρόνο για την τάδε αγγαρεία, ενώ εγώ όχι». Γιατί όμως δεν έχει χρόνο; Γιατί θα πάει για καφέ, βόλτα, για ψώνια κλπ. Εεεε, fuck off;;;

Συνήθως θα υπέθετα αυτόματα πως αυτός που λέει κάτι τέτοιο είναι το λιγότερο καθυστερημένος, όμως το ακούω κι από άτομα που δεν θεωρώ γενικά ηλίθια και προβληματίζομαι. Να θεωρήσω πως τελικά είναι ηλίθια αυτά τα άτομα ή να το ρίξω στα κοινωνικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί που για κάποιο λόγο έχουν δαιμονοποιήσει το να περνάς λίγο χρόνο με τον εαυτό σου; Ιδού η απορία…

Δεν με πειράζει να κάνω την τάδε αγγαρεία προφανώς, αυτό που με κάνει έξω φρενών είναι το συμπέρασμα του ότι δεν κάνω τίποτα επειδή κάθομαι σπίτι.

Εσύ ρε φίλε έχεις 5 ώρες ελεύθερες τη μέρα κι επιλέγεις να τις περάσεις έξω, σε καφέδες, τένις ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εγώ έχω 3 ώρες τη μέρα κι επιλέγω να διαβάσω ένα βιβλίο, να ζωγραφίσω, να παίξω ένα παιχνίδι, να κάτσω λίγο με τον εαυτό μου να τα πούμε βρε αδερφέ.

Γιατί υποτιμάς έτσι τον τρόπο που επιλέγω να περάσω τον χρόνο μου;

Από πότε και ΓΙΑΤΙ είναι ο καφές πιο σημαντικός από το να κάτσω μέσα να κάνω «τα δικά μου»; Γιατί οι δραστηριότητες εκτός σπιτιού θεωρούνται πιο σημαντικές από τις δραστηριότητες εντός σπιτιού; Δεν λέω πως δεν θα βγω ποτέ αλλά άσε με να κατανείμω τον χρόνο μου όπως θεωρώ εγώ σωστό.

Αν πεις σε κάποιον «δεν θα βγω σήμερα γιατί έχω μάθημα πλεξίματος bamboo καλαθιών» θα πει «α οκ, έχει μάθημα». Αν του πεις «δεν θα βγω σήμερα γιατί θέλω να κάτσω να δω House» θα πει «α τον καμένο, θα κάτσει μέσα». Να μη μιλήσω για την περίπτωση που θες να κάτσεις μέσα για να παίξεις κάνα παιχνιδάκι στον υπολογιστή, οι αντιδράσεις σ’αυτό είναι τόσο παράλογες που θα έχει το δικό του, ξεχωριστό άρθρο.

Image
Μα στάζει σοφία, φυσικά και θα κάτσω μέσα να το δω!!!

Ή σου λέει ο άλλος «είναι πολύ ωραία μέρα για να την περάσεις κλεισμένη μέσα». Μααα, δεν είμαι σκίουρος ρε άνθρωπε να τρέχω στα δάση όλη την ώρα ούτε νιώθω το σπίτι μου σαν φυλακή από την οποία πρέπει να «δραπετεύω» σε κάθε ευκαιρία οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί το να περάσω την ωραία μέρα μέσα σημαίνει πως η μέρα είναι χαμένη.

Αν λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη βγάζεις κι εσύ αυτό το ηλίθιο συμπέρασμα, think again!!! Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας απολύτως λόγος να θεωρείς πως αυτό που κάνεις εσύ είναι πιο σημαντικό από αυτό που κάνω εγώ μόνο και μόνο επειδή είναι εκτός σπιτιού. Και σίγουρα δεν σου δίνει αυτό το δικαίωμα να συμπεραίνεις πως δεν είναι πολύτιμος ο ελεύθερος χρόνος μου. Αντιθέτως, οι ώρες της μέρας που μένουν για τον εαυτό μου είναι πολύ λίγες και – ναι υπάρχει και αυτή η άποψη!!! – τις θεωρώ υπερβολικά σημαντικές για να τις ξοδεύω σε καθημερινούς καφέδες κι εξόδους.

Βλέπεις αυτό που εσύ μπορεί να θεωρείς αξιόλογο εγώ το θεωρώ ψιλοβαρετό αν γίνεται συνέχεια. Κι εγώ θεωρώ μη υγειές για πολλούς λόγους το να είναι κανείς όλη μέρα στους δρόμους και να μην περνάει λίγο χρόνο με τον εαυτό του και θα μπορούσα να στο αναλύω για ώρες αλλά δεν με ενδιαφέρει ούτε να σου τρίψω στη μούρη το ότι θεωρώ τις δραστηριότητές σου ανούσιες ούτε να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε (τις δραστηριότητες). Οπότε σταμάτα να το κάνεις κι εσύ γιατί είναι ηλίθιο, με εκνευρίζει και θα αρχίσω να συμπεραίνω πως το μυαλό το έχεις για φιγούρα και δεν το λειτουργείς και πολύ το εργαλείο (και μόνο το ότι πρέπει να κάτσω να το εξηγήσω όλο αυτό δηλαδή με οδηγεί ήδη σε αυτό το συμπέρασμα αλλά τέλος πάντων, I’ll give you the benefit of the doubt κι άλλες τέτοιες βλακείες).

Space is where we belong, anywhere but here…

Σήμερα θα γράψω κάτι καλό για το Βέλγιο – και ζητώ συγνώμη σε όσους περίμεναν ατέλειωτο θάψιμο, θα επανέλθω όμως, μην ανησυχείτε.

Ένα καλό που έχει το Βέλγιο είναι ότι αν κάνεις επίσημο παράπονο για κάποιο πρόβλημά σου συνήθως θα διορθωθεί, έτσι μετά το post για τον καιρό έχουμε καλοκαιρία!! Καλά χιόνισε λίγο χτες αλλά όχι εδώ που μένω και γενικά έχει ήλιο οπότε αποστολή εξετελέσθη :p

 Ένα άλλο καλό είναι οι Absynthe Minded.

 Υπέργλυκο συγκρότημα με πολύ καλή σκηνική παρουσία τους οποίους είδα το καλοκαίρι σε ένα festival και το Σάββατο δωρεάν στην κεντρική πλατεία του χωριού. Της Brugge εννοώ. Τέλος πάντων, χωρίο είναι κι αυτό :p

 Κι ήταν ένα πολύ ωραίο Σάββατο βράδυ, σε μια από τις πιο όμορφες και ατμοσφαιρικές πλατείες που έχω δει, η οποία ήταν γεμάτη από ένα πολύ ζωντανό κοινό (βασικά περισσότερη ζωή είχε το κοινό εκεί παρά στους metallica πέρυσι, τέλος πάντων, άλλο post αυτό), η παρέα ήταν πολύ ευχάριστη, οι Absynthe Minded έπαιξαν όλα τα αγαπημένα μου τραγούδια τους (εκτός από 1 αλλά τέλος πάντων, τους συγχωρώ) και γενικά μια χαρά.



And the sky is a hazy shade of winter

Θα αρχίσω τα posts μου με ένα ελαφρύ κράξιμο για το Βέλγιο, μη σας πάρω από τα μούτρα αμέσως. Επίσης σ’αυτό το post θέλω να καταγγείλω κάποια παγκόσμια συνομωσία που θέλει να μας πείσει πως ανεβαίνει η θερμοκρασία του πλανήτη και κάτι τέτοιες ασυναρτησίες. Όπως είπε και μια φίλη (όταν πήγε στο Εδιμβούργο έναν Αύγουστο): «global warming my ass, Edinburgh is going through an ice age».

6869826_700b

Έχω αρχίσει να συμπάσχω με τον Stark.

Ε κάπως έτσι είναι και στο Βέλγιο φέτος. Είχαμε καλό καιρό. Πέρυσι το Μάιο. Για 10 μέρες. Μετά είχαμε ένα μέτριο καλοκαίρι με αρκετές βροχές αλλά όχι τρελό κρύο (δεν έπεσε κάτω από 15 βαθμούς η θερμοκρασία, πιάσαμε και τους 25 νομίζω κάποια στιγμή). Μετά ήρθε το φθινόπωρο, εντάξει έβρεχε αλλά όχι τραγικά πολύ. Μετά ήηηρθε ο χειμώνας… Χιόνισε αργά φέτος και λίγο. Το έστρωσε για καμιά βδομάδα και μετά το έλιωσε. Για καμιά βδομάδα. Στο ενδιάμεσο έβρεχε φυσικά. Και μετά το ξαναέστρωσε. Και μ’αυτά και μ’αυτά ήρθε ο Μάρτης. Και κάποια στιγμή βγήκε ήλιος, άνθισαν σε 2 μέρες όλα τα λουλούδια παντού, μια ομορφιά σκέτη ήταν.

Crocus

Και την 3η μέρα είχαμε 10 πόντους χιόνι. Και μας πάει έτσι από τότε. Χωρίς τον ήλιο βέβαια, κυρίως μουνταμάρα και χιόνι έχουμε. Δεν το στρώνει βέβαια, τουλάχιστον όχι για μέρες αλλά δεν το λες και άνοιξη αυτό τώρα. Λέω να ξαναβγάλω τα χριστουγεννιάτικα, τουλάχιστον όταν χιονίζει έξω να έχω τα λαμπάκια μέσα να χαίρομαι.

DSCN0060

10 Μαρτίου, ώρα 3 το μεσημέρι. Κάπως έτσι είναι κάθε μέρα.

Θα μου πείτε τι με έχει πιάσει και βάζω δελτία καιρού στο blog μου. Ε μου την έχει βαρέσει αυτή η αστάθεια και ο μόνιμα γκρίζος ουρανός. Κι οι Βέλγοι μιλάνε συνέχεια για τον καιρό και τώρα καταλαβαίνω γιατί. Θέλω την άνοιξη μου τώρα!!

Alive and kicking (kind of)!!

Αγαπητό μου ημερολόγιο/blog, αποφάσισα να βγω από τη χειμερία νάρκη και να επιστρέψω στη blogoσφαιρα. Θα ξεκινήσουμε με μια “σύντομη” ματιά στα γεγονότα (της ζωής μου) των 2 τελευταίων χρόνων τα οποία θα εξετάσουμε σε επόμενα άρθρα πιο αναλυτικά και σε σχέση με φλέγοντα θέματα:

Είμαι ακόμα στο Βέλγιο και η γνώμη μου για την πόλη που μένω χειροτερεύει μέρα με τη μέρα :p Ναι ναι, δεν είναι σωστό να τσουβαλιάζουμε κλπ αλλά σε κάθε μέρος υπάρχουν κάποιες κοινωνικές νόρμες που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά και την αντίληψη των ανθρώπων που την απαρτίζουν. Φυσικά υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις όμως στα 2 χρόνια που είμαι εδώ δεν έχω πετύχει καμία ακόμα :p Καλά υπερβάλω προφανώς όμως η κατάσταση είναι όντως περίεργη εδώ και ο παραλογισμός πάει σύννεφο.

Βέβαια η λογική είναι μεγάλο θέμα, είναι μια κουβέντα που έχω κάνει με αρκετούς ανθρώπους τώρα τελευταία και βλέπω έναν φόβο. Σοβαρά!! Λες λογική και αντιδρούν λες και τους είπες τροχός οδοντίατρου. Η μεγαλύτερη νίκη των κακών (βάλε όποιον εσύ θεωρείς κακό σ’αυτή τη θέση :p) είναι ότι κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο ότι η λογική είναι μια κακιά άσχημη μάγισσα που καμιά φορά την καλούμε σπίτι μας από ανάγκη, να μας φτιάξει κάνα ξόρκι για το κρύωμα πχ, και μετά πρέπει να τη διώχνουμε γρήγορα γιατί δεν αντέχουμε να βλέπουμε και τη φάτσα της πολύ.

Aπό την άλλη πετάχτηκα στην Αγγλία κάποια στιγμή και ναι, ήμουν άπειρα προκατειλημμένη (αγαπώ Αγγλία) και φυσικά ήταν τέλεια, όπως ακριβώς το περίμενα. Αυτό, οι συζητήσεις περί λογικής και η συζήτηση με έναν φίλο για το τσουβάλιασμα με έβαλε σε σκέψεις: Προκαλούμε εμείς αυτά που παθαίνουμε; Είναι γνωστό πως ο εγκέφαλός μας τείνει να δίνει περισσότερη βάση στα γεγονότα και πληροφορίες που επιβεβαιώνουν αυτά που ήδη πιστεύουμε όμως πως δημιουργείται η προκατάληψη αρχικά; Και πως λειτουργεί αυτή η διαδικασία όταν ξέρεις ότι συμβαίνει και προσπαθείς να την σταματήσεις;

Μεταξύ Βελγίου και Αγγλίας θα ήθελα φυσικά να γυρίσω Ελλάδα. Παντού υπάρχουν καλοί και παντού υπάρχουν μαλάκες, όμως τουλάχιστον στη χώρα σου έχεις μάθει πώς να ξεχωρίζεις και να αντιμετωπίζεις τους μαλάκες. Έξω έρχεσαι αντιμέτωπος με νέα, απρόσμενα και τρομακτικά είδη μαλακίας και δεν ξέρεις από πού να καλυφθείς. Βέβαια η Ελλάδα συνεχίζει περήφανα κι ακάθεκτα στον κόσμο ατέλειωτων προβλημάτων, κάτι που προβληματίζει αφάνταστα τους μετανάστες.

Εμάς που φύγαμε πρόσφατα γιατί τα ζήσαμε τα προβλήματα σε μεγάλο βαθμό κι έχουμε πίσω ένα κάρο ανθρώπους που τα ζουν ακόμα και αγχωνόμαστε. Επίσης δε θα μας χαλούσε να γυρίσουμε πίσω κάποτε, είναι δύσκολο να ξεσυνηθίσεις τελικά από αυτό που έμαθες 20+ χρόνια.

Τους άλλους όμως, αυτούς που έφυγαν μικροί ή γεννήθηκαν εδώ τους προβληματίζει για άλλους λόγους. Τους αποδεικνύει πως κάνουν κάπου λάθος, η Ελλάδα δεν είναι η γη της επαγγελίας όπως νόμιζαν και θα πρέπει να αναβάλουν την επιστροφή τους άααααλλη μία χρονιά. Τους καταλαβαίνω από τη μία γιατί ζουν τόσα χρόνια στο Βέλγιο (μα που άφησα το φτυαράκι μου για το θάψιμο;) αλλά από την άλλη έχει ενδιαφέρον να βλέπεις πόσο διαστρεβλωμένη ιδέα για την Ελλάδα έχουν μερικοί άνθρωποι. Και τελικά αναρωτιέσαι: που να πάω να μείνω;;;;

Μέσα σ’όλες αυτές τις σκέψεις και τους προβληματισμούς έγιναν και κάποια τέλεια πραγματάκια, μικρά και ανεκτίμητα, όπως είναι πάντα αυτά τα πράγματα:

Είδα τους soundgarden (σχεδόν 2 φορές) και πήγα στο Stonehenge!!

Επίσης μιας και επιτρέψαμε θα ξαναπιάσουμε τα καλλιτεχνικά μας, ζωγραφική, μουσική, παιχνίδια, βιβλία, σειρές, έχουμε μείνει πίσω 2 χρόνια. Μια μικρή παρουσίαση γιατί δεν κρατιέμαι: Mass Effect. Τώρα. Και τα 3, με τη σειρά και τον ίδιο χαρακτήρα σε όλα. Τωρα. Κι όποιος ξαναπεί κάτι αρνητικό για τα παιχνίδια να ξέρει πως θα καίγεται για πάντα στην κόλαση για την άγνοιά του!!!!

Πάρτε κι ένα τραγουδάκι για το κλείσιμο: