Ταξιδιωτικό Ημερολόγιο: Για να αγαπάς μια χώρα…

Για να αγαπήσω μια χώρα ουσιαστικά, χρειάζονται 2 πράγματα:

1ον, να ζήσω εκεί αρκετό χρονικό διάστημα ώστε να μπορέσω να νιώσω λιγάκι την καθημερινότητα των κατοίκων της

2ον, να αγαπήσω τους κατοίκους της.

Ναι δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Ούτε ιστορία, ούτε υποδομές ούτε τίποτα. Βέβαια η κοινωνική κατάσταση στην χώρα αυτή έχει το χάλι της, όσο να’ναι επηρεάζεσαι λιγάκι. Όμως και πάλι, οι βασικοί παράγοντες (για μένα) είναι οι 2 που ανέφερα.

Έτσι αγαπάω την Ουαλία. Γιατί έζησα εκεί 3 χρόνια, σπούδασα, δούλεψα, γνώρισα Ουαλούς, την έζησα την χώρα για τα καλά. Κι αγαπάω την Αγγλία, γενικά το Ηνωμένο Βασίλειο, γιατί αφενός όλα τα μέρη που πήγα έμοιαζαν λιγάκι μεταξύ τους οπότε ήμουν παντού σαν στο σπίτι μου (την ουαλία εννοώ όταν λέω σπίτι μου) και αφετέρου έχω φίλους άγγλους που τους υπεραγαπώ και μου λείπουν πάρα μα πάρα πολύ.

Αυτό πρέπει να είναι Llanberis (τέλειο μέρος), είχαμε γυρίσει αρκετά εκείνη την μέρα και δεν θυμάμαι σίγουρα..

Όταν πήγα δεν το περίμενα ότι θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο. Προκατειλημμένη κι εγώ άκουγα Αγγλία και έβγαζα σπυριά – γι’αυτό κι επέλεξα να πάω στην Ουαλία, μιας κι είναι άλλη χώρα. Πόσο όμως τους αγάπησα τους άγγλους, περισσότερο κι από τους ισπανούς, σίγουρα περισσότερο από τους ιταλούς και σίγουρα περισσότερο από κάποιους έλληνες που γνώρισα έξω. Εντάξει δεν γνώρισα όλους τους άγγλους βέβαια, είναι όμως 8 άτομα με τα οποία ήρθα πολύ κοντά, με άλλους λίγο λιγότερο με άλλους λίγο περισσότερο. Και σ’αυτή την παρέα ήταν κι ένας Ιρλανδός, ένας Αφγανός, που έχει ζήσει στο Λονδίνο όλη του την ζωή, ένας Φιλιππινεζο –Ουαλός και μια κοπελιά από την Αλβανία που επίσης έχει ζήσει σχεδόν όλη της την ζωή στο Λονδίνο. Και την λατρεύω. Είναι ευγενική, καλή, έξυπνη και πραγματικά φίλη (και πάρα πολύ όμορφη). Κι όταν ακούω να μιλάνε άσχημα για τους αλβανούς μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι….

Γιατί αυτή η κοπέλα, όπως και οι Αγγλίδες της παρέας, όταν είχα ανάγκη στην Ουαλία ήταν δίπλα μου, όπως κανένας έλληνας δεν ήταν τότε. Γιατί όταν ήμουν μόνη μου άφησαν τα πάντα για να είναι μαζί μου συνέχεια, όταν το είχα ανάγκη με αγκάλιαζαν, προσπαθούσαν (11-12 άτομα) να με κάνουν να γελάσω. Κι όταν δεν ήταν καλά θα με έπαιρναν τηλέφωνο, βασιζόντουσαν πάνω μου όπως εγώ σ’αυτούς. Δεν χρειάστηκε καμία προσπάθεια να μπω στην παρέα τους. Με έβαλαν μόνοι τους από την 2η φορά που μιλήσαμε (μέναμε μαζί με κάποιους από αυτούς για ένα καλοκαίρι). Γιατί ήταν ανοιχτοί, δεχόντουσαν τους πάντες (βγαίναμε 20 άτομα κάθε φορά και βρίσκαμε άλλους τόσους όπου πηγαίναμε…), αρκεί να υπήρχαν κάποια κοινά στοιχεία – δεν ήταν σαν τους ψωνισμένους τους «μεσογειακούς» τύπους που όλοι οι άλλοι τους φαινόντουσαν «κρυόκωλοι».

Κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το ότι διάβαζαν. Τι διάβαζαν; Τα πάντα!! Κλασσική λογοτεχνία, ιστορικά, φαντασίας, περιοδικά, ό,τι έβρισκαν. Σχεδόν όλοι διάβαζαν το New Scientist και συζητούσαν συχνά για τα άρθρα του μετά και όλοι θυμόντουσαν τόσα πολλά πράγματα από το σχολείο που δεν το πίστευα κάθε φορά που το άκουγα. Εκτός του ότι οι κοπέλες ήταν της θεωρητικής κατεύθυνσης και παρόλα αυτά διάβαζαν το new scientist, θυμόντουσαν και πάρα πολλά από την φυσική και την χημεία στο σχολείο – και εννοείται τα πάντα από ιστορία. Ήταν χαρά να πηγαίνω στο σπίτι τους. Πάντα είχαν κόσμο, πάντα χάζευα τα βιβλία κι ας τα είχα ξαναδεί – του ενός κυρίως που ήταν όλα φαντασίας κι είχε και το absolute Sandman, το οποίο ήταν του από πάνω του αλλά το είχε κάτι αιώνες στο δωμάτιό του και το διάβαζα όποτε πήγαινα, και πάντα αυτός ο ένας που είχε όλα αυτά τα βιβλία μαγείρευε για όλους μας.. Α και σχεδόν πάντα παίζαμε επιτραπέζια. Αχ αυτό το articulate, μου έβγαζε την πίστη κάθε φορά, εδώ στα ελληνικά κι έχει κουλές λέξεις, που να το παίζεις και στα αγγλικά. Χάος! Και πολύ γέλιο.

Μ’αυτούς λοιπόν πέρασα και το πιο ενδιαφέρον, τρελό και περιπετειώδες σαββατοκύριακο στα 3 χρόνια που ήμουν εκεί και θα σας το διηγηθώ σύντομα. Το μόνο μου πρόβλημα τώρα πια είναι πως δεν μένουν όλοι μαζί πλέον (τέλειωσαν τις σπουδές μερικοί) και όποτε γυρίζω στο Η.Β δεν ξέρω πώς να τους βλέπω όλους, είναι σκορπισμένοι από δω κι από κει και θέλω έναν μήνα για να γυρίσω όλη την χώρα, είναι και μεγάλη πανάθεμά την. Το καλό είναι πως έχω «σπίτια» σχεδόν παντού τώρα, μόνο στην Σκωτία πρέπει να βρω κάποιον :p

Καλέ ναι, Ουαλία είναι!! Llanberdog λέγεται το μέρος κι έχει μια τεράστια παραλία!

Για να αγαπάς μια χώρα δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί σ’αυτήν. Ούτε να έχει γεννηθεί ο Πλάτωνας σ’αυτήν. Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, και θέτουν ανόητους όρους στο ποιος μπορεί και ποιος όχι να αγαπήσει μια χώρα, στο ποιο μέρος μπορεί κάποιος να θεωρήσει σπίτι του κι αν έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό. Τους λυπάμαι πραγματικά γιατί ζουν δηλητηριασμένοι και θα πεθάνουν χωρίς να έχουν γνωρίσει την χαρά του να βρίσκεις το «σπίτι» σου εκεί που δεν το περιμένεις και τα «αδέρφια» σου εκεί που δεν το περιμένεις, έστω κι αν είσαι μετανάστης στην χώρα τους ή αυτοί στην δική σου…

5 thoughts on “Ταξιδιωτικό Ημερολόγιο: Για να αγαπάς μια χώρα…

  1. Ο/Η Dimos el Grec λέει:

    Poly omorfo post!
    Tha mporousa paromoia pragmata na pw ki egw gia thn Ispania!
    NA synexiseis na ta pernas omorfa!
    Kai kalws se vrika!!!

  2. Ο/Η Λουκρητία λέει:

    Μου αρέσει απίστευτα η νοοτροπία σου =]

    Πράγματι, η αγάπη για μια χώρα δεν έχει καμιά σχέση για το αν γεννήθηκες σ’αυτήν. Είναι περισσότερο η προσωπική σου σύνδεση με τον τόπο, τους ανθρώπους, τη νοοτροπία.
    Συνέχισε αυτού του είδους τα ποστ, μου αρέσουν πάρα πολύ!😛

  3. Ο/Η Aθεος λέει:

    Καλημέρα
    Ένα νέο ιστολόγιο με θέμα την αθεΐα δημιουργήθηκε για όλους εμάς που έχουμε μάθει να ερευνούμε για την αλήθεια. Κάθε ένας που επιθυμεί να δημοσιεύσει μια ανάρτηση μπορεί να επικοινωνήσει με το email: atheismos@hotmail.gr

    http://a-theismos.blogspot.com/

  4. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Dimo καλώς μας ήρθες!!! Θα μπορούσα να πω κι εγώ 1-2 πραγματάκια για την ισπανία, άλλη φορά ίσως. Πάντως άμα ζήσεις κάπου δένεσαι, και με το μέρος και με τους ανθρώπους.

    Λουκρητία μου έτσι είναι, αν ο άνθρωπος δεν είναι κολλημένος παντού μπορεί να βρει μια πατρίδα.

    Άθεε καλή αρχή!!

  5. Ο/Η dimitsos λέει:

    Άντε ρε μπάζο που σου ανεβαίνει κιόλας το αίμα στο κεφάλι, όταν ακους να βρίζουν τους αλβανούς.

    Λογικό είναι.
    Άμα ένα κοριτσάκι ζει στο δικό της ονειρικό κόσμο, στη δική της ουτοπία και νομίζει ότι έτσι είναι η ζωη, τι περιμένεις??

    Δεν είσαι πάρα ένα φαντασμένο, φαντασιόπληκτο και ονειροπαρμένο κοριτσάκι, που δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας και ζει με παραισθησιογόνα.

    Δεν πρέπει να είσαι μόνο ένα κλασικό θηλυκό αναρχόμουτρο, που λέει τις γνωστές γυναικουλίστικες και αδελφίστικες παπάρες.

    Ίσα ίσα, θα πρέπει να χάνεις και λίγο λάδια για να γράφεις αυτές τις μαλακίες!!

    Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις, σαν εσένα, που επειδή το κωλοβαράνε με τις ώρες στις παρέες και περνάνε καλά, τους μπαίνει η «μηχανική» και «τεχνητή» εντύπωση ότι είναι τάχα… «αυθεντίες» και… «αστεράκια του λόγου» κι ότι όλα είναι «ωραία και καλά»!!!

    Έτσι λοιπόν, μπαίνουν σε μια ιστοσελίδα και με τεχνητό τρόπο, αρχίζουν την γνωστή τεχνητή ανάλυση, που δεν έχει απολύτως κανένα, μα κανένα αντίκρυσμα!!

    Είναι αυτό που λέμε, ο μονόλογος μιας απροσάρμοστης που ονειροβατεί! Από από την αρχή μέχρι και το τέλος των πόστ σου, φαίνεται ότι είσαι σε πλήρη σύγχυση και αφασία!!

    Πας στα κουτουρού, βάζεις διάφορες λέξεις στο κουφιοκέφαλό σου, τις πλάθεις και μετά πετάς τις ασυναρτησίες σου με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνονται εμπεριστατωμένες!!

    Και μετά από αυτό «το μηχανισμό μετατροπής των μαλακιών σου σε γνώμες ειδικού», έχεις τάχα και την ψευδαίσθηση ότι έβγαλες και συμπέρασμα!!

    Επειδή είσαι μια συνηθισμένη κοκότα που δεν έχει ανάγκη από κάτι παραπάνω, γιατί έχει μέτριο IQ, ζεις στο βώθρο σου και είσαι ικανή να πετάξεις 15.000 μαλακίες για να πείσεις τους άλλους…

    Είσαι τελείως φαντασιόπληκτη, νομίζοντας ότι όλα είναι υπέροχα και ωραία και νιώθοντας σαν να περπατάς σε ένα… καταπράσινο λιβαδάκι!!!!!!

    Και θολωμένη από τη μαλακία που σε βαράει, μπαίνεις σε ιστοσελίδες και γράφεις ό,τι σου καπνίσει!!!

    Κάτσε εσύ να ζεις μεσ’στα κοσμηματάκια, τα παπουτσάκια, τα κραγιονάκια, τις μάσκαρες και να κάνεις μαλακιούλες με τις φιλεναδίτσες σου.
    Και κυρίως με την αλβανέζα που την έχεις στολίσει με τόσα κομπλιμέντα!!;)
    (Αν σε ήξερα, θα έλεγα ότι θέλετε να τα φτιάξετε κιόλας…
    Εδώ που τα λέμε, με τέτοια κουσούρια που φαίνεται ότι κρύβεις, όλα είναι πιθανά!)

    ΖΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ ΤΣΟΚΑΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ ΣΟΥ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s