17 Νοέμβρη

Δεν θυμάμαι και πολύ καλά τι γινόταν στο σχολείο, έχω πάντως την εντύπωση πως δεν τρελαινόμουν για τις γιορτές – ήταν απλά μια ευκαιρία για να χάσουμε μάθημα. Δεν ξέρω αν ένιωθα ποτέ εθνική περηφάνια, νομίζω πως δεν ήξερα καν τι είναι αυτό τότε. Γιορτές ήταν πάντως, οπότε μάλλον τίποτα κακό δεν περνούσε από το μυαλό μου – εκτός κι αν με έβαζαν να διαβάσω ποίημα, δεν μπορούσα, κοκάλωνα με τόσο κόσμο να με κοιτάει.

Όσο μεγάλωνα πάντως άρχισα να προτιμώ την γιορτή του πολυτεχνείου. Νομίζω πως μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Θα μου πείτε χαζός λόγος. Μπορεί, αλλά ήμουν παιδί. Σκεφτόμουν διαφορετικά, είχα άλλα κριτήρια και άλλες προτεραιότητες. Κι όμως δεν ήταν και τόσο χαζός τελικά. Υπήρχε μάλλον λόγος που μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Κάποια στιγμή στο γυμνάσιο συνειδητοποίησα πως το Πολυτεχνείο έγινε πολύ πρόσφατα. Και πως δεν είναι γιορτή. Οι δικοί μου είχαν μνήμες από το πολυτεχνείο, δεν είναι κάτι μακρινό που διαβάσαμε κάπου και δεν είναι ένας αγώνας ενάντια σ’έναν ξένο κατακτητή που ήθελε το κακό μας.

Ακούσαμε την κασέτα στο σχολείο, την ραδιοφωνική εκπομπή κι άκουσα το παιδί να λέει στους στρατιώτες πως είναι αδέρφια, και πως θα μπορούσαν να χτυπήσουν τα αδέρφια τους; Τότε μάλλον αρνήθηκα να καταλάβω τι σήμαινε αυτό, παρόλο που έκλαιγα κάθε φορά που το άκουγα.

Χρειάστηκε να διαβάσω το 1984 για να καταλάβω γιατί προτιμάω αυτή την γιορτή, και πάλι αυτό δεν έγινε αμέσως. Όμως τότε, όπως αργότερα με το βιβλίο, όπως κι ακόμα, ξανά και ξανά σοκάρομαι και λυπάμαι αφάνταστα όταν ανακαλύπτω αυτό που ξεχνάω συνεχώς:

Ο εχθρός δεν είναι ο άλλος. Ο ξένος. Ο εχθρός είμαστε εμείς. Οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος είναι κακό πλάσμα, τιποτένιο, δεν σέβεται τίποτα, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, είναι ανοιχτός και δεκτικός σε κάθε είδος χειραγώγησης, θα βιαστεί να κατηγορήσει τους πάντες αρκεί να βολευτεί, θα βιαστεί να ξεχάσει τα πάντα όταν θα νιώσει πως ξεβολεύεται, θα βιαστεί να πετάξει στα σκουπίδια αξίες που κερδήθηκαν με δυσκολία, αρκεί να γίνει το δικό του. Είμαστε κακομαθημένοι, μικρόψυχοι, εθελοτυφλούμε και κλείνουμε τα μάτια στον πόνο των άλλων για να μην χρειαστεί να αναλάβουμε ευθύνες.

Στο πολυτεχνείο ο αγώνας έγινε ενάντια στην σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου. Δεν ήταν ο τούρκος ή ο γερμανός απέναντί μας, ήμασταν εμείς οι ίδιοι, διεφθαρμένοι, πλανεμένοι από την εξουσία, έχοντας ανταλλάξει την δυνατότητα σκέψης με 30 αργύρια. Μόνο που δεν αυτοκτονήσαμε, απλά επιλέξαμε ξανά να ξεχάσουμε…

Δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους να λένε πως μας χρειάζεται μια χούντα. Πραγματικά.

7 thoughts on “17 Νοέμβρη

  1. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Εεεε… Αφενός συνήθως είμαι πιο αισιόδοξη κι αφετέρου έλεγα να μην σχολιάσω την σημερινή ημέρα. Όμως κλασσικά, καλύτερα να μην κάνω σχέδια καμιά φορά γιατί ανατρέπονται… Τέλος πάντων, θα ακολουθήσουν άρθρα για τους Rammstein και την βαρκελώνη σύντομα, δεν ξεχνάω τις υποσχέσεις μου🙂

  2. Ο/Η zaphod λέει:

    *****

    Σωστή….

  3. Ο/Η Newton λέει:

    17 Νοέμβρη! Αλήθειες και ψέμματα που ποτέ δεν μάθαμε στο σχολείο! Όπως και να ‘χει ήταν μια πολύ σημαντική περίοδος για τα Ελληνικά δρώμενα. Το χειρότερο κατά τη γνώμη μου δεν είναι να ακούω από κάποιον που δεν έχει ζήσει τη δικτατορία να ζητάει «μια χούντα», αλλά να το ακούω από κάποιους που την έζησαν!

  4. Ο/Η vasilhs psaras λέει:

    Το πολυτεχνείο το ξεκίνησαν οι αριστεροί και οι περισσότεροι από αυτούς μας πούλησαν και φυσικά η ιδέα του πολυτεχνείου πρέπει να είναι πιο δυνατή τώρα γιατί τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα και από την χούντα είτε σας αρέσει είτε όχι έτσι είναι την έχω ζήσει και ξέρω απλά η προπαγάνδα σας κάνει να μην το βλέπετε

  5. Ο/Η imagine λέει:

    Καλησπέρα!
    Το ότι δε ζούμε υπό καθεστώς χούντας, δε σημαίνει ότι ζούμε σε δημοκρατία ή ότι είμαστε πραγματικά ελεύθεροι! Στη μια περίπτωση κυβερνούσανε τα τανκ σαν μέθοδος τρομοκρατίας. Τώρα, κυβερνάνε οι τράπεζες και το κεφάλαιο, για τους οποίους όλοι δουλεύουμε λίγο πολύ, δημιουργούμε τον πλούτο και μας πετάνε τα ψίχουλα.

    Επί χούντας, ίσως δε μπορούσες να κυκλοφορήσεις στο δρόμο, τώρα όμως πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις αλήθεια; Είμαστε σε έναν κύκλο και κινούμαστε στα όριά του, στα όρια της επιβίωσης. Έξω από αυτόν κινούνται οι λίγοι, οι πολύ λίγοι. Το πολυτεχνείο είναι σύμβολο αντίστασης το οποίο βρίσκει αντίκτυπο στις μέρες μας. Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή χούντας!

  6. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    @Newton

    Πολλές αλήθειες και ψέματα δεν μάθαμε ποτέ στο σχολείο (και πολλά άλλα μάθαμε). Όσο για αυτούς που την έζησαν, αν τότε ήταν εναντίον της και τώρα την αναζητούν, έστω και χωρίς να το εννοούν πραγματικά, αυτό μας δείχνει πόσο πολύ απέτυχε η «δημοκρατία» μας…

    @vasilhs

    Δεν νομίζω πως είναι πολύ χειρότερα γιατί δεν κρίνω την κατάσταση με οικονομικά κριτήρια – δεν αποκλείω βέβαια να το κάνω κάποτε στο μέλλον. Πάντως τα πράγματα σίγουρα δεν είναι καλά και χρειάζεται αλλαγή, αλλά ποιος θα την φέρει και κυρίως ποιος έχει κάτι καλό να προτείνει;;

    @imagine

    «Το ότι δε ζούμε υπό καθεστώς χούντας, δε σημαίνει ότι ζούμε σε δημοκρατία ή ότι είμαστε πραγματικά ελεύθεροι!»

    Συμφωνώ γενικά μ’αυτά που γράφεις. Βέβαια τώρα γράφω ό,τι θέλω και δεν φοβάμαι μην με σκοτώσουν αύριο, κάτι είναι και αυτό. Αν και τελικά οδηγεί στον εφησυχασμό μερικών, απλά φωνάζουν και νομίζουν πως κάτι κάνουν. Το θέμα είναι πως μπορεί να γίνει κάτι, αρκεί να σταματήσουν όλοι να βολεύονται στον μικρόκοσμό τους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s