Καλημέρες!!

Είμαι μες στην καλή χαρά αυτές τις μέρες, με μερικές εξαιρέσεις εκνευρισμού που έχουν σχέση με το προηγούμενο άρθρο.

Όλα ξεκίνησαν από εδώ, όπου ο αεροχείμαρρος είπε να γράψει ένα κείμενο  με γνώμονα την αγάπη και τις ομοιότητες των ανθρώπων κι όχι τις διαφορές. Δεν είναι στόχος μου τώρα να σχολιάσω την προσέγγισή του, κάποιοι μπορεί να διαφωνήσουν μαζί του αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Η διαφωνία είναι καλό πράγμα, η ανικανότητα να διαφωνήσει κανείς κόσμια είναι κακό πράγμα. Οι «διαφωνίες» και οι παρεξηγήσεις συνεχίστηκαν και εδώ, αλλά νομίζω πως πολύ ασχολήθηκα με τοίχους και με τα κόμπλεξ του καθενός – αφήστε που δεν την αντέχω τόση ξυνίλα, δεν τα μπορώ αυτά, θέλω γλυκές καταστάσεις (ναι μ’αρέσουν οι σοκολάτες, τι να κάνω..)

Θα κάνω την αλλαγή λοιπόν τώρα και θα επικεντρωθώ στο άλλο κομμάτι του πρώτου κειμένου που προκάλεσε όλη αυτή την φασαρία. Στην αγάπη!! (πως τα συνδέω έτσι η άτιμη όμως έ;) :p

Αγάπη είναι να είμαι πτώμα και να σκάει η ξαδερφούλα μου (12 χρονών) με το twilight στο χέρι και να μου δηλώνει περιχαρής πως θα μείνει μαζί μου απόψε και έφερε και ταινία να δούμε (ταινία με βαμπιράκια, καλά το τί χαρά ένιωσα, έχει πάρει καλό δρόμο αυτό το παιδί!!) και να καθόμαστε και να χαζογελάμε ως τις 3!!!

Αγάπη είναι να λείπεις 3 χρόνια και να γυρνάς και να είναι σαν να μην άλλαξε τίποτα, να βλέπεις τις φίλες σου και να είναι απλά σαν να είχατε πατήσει το pause και τώρα ξαναρχίζετε από εκεί που είχατε μείνει (περίπου).

Αγάπη είναι να λατρεύεις τον τρόπο που γέρνει το κεφάλι του στο πλάι όταν γελάει.

Αγάπη είναι να είσαι με την κολλητή σου 21 τέλεια χρόνια.

Αγάπη είναι να φεύγει η άλλη κολλητή σου για 20 μέρες και να φρικάρεις γιατί θα σου λείπει.

Αγάπη είναι να σκοτώνεστε ή να χάνεστε με μερικά άτομα αλλά να ξέρεις πως πάντα θα είσαι εκεί και πάντα θα είναι εκεί γιατί μερικές φιλίες δεν χαλάνε βρε παιδί μου με τίποτα.

Αγάπη είναι να σου φτιάχνουν το κέφι στις 2 τα ξημερώματα με μια λεξούλα (και να μην το καταλαβαίνουν κιόλας, βρεεε που πήγε το μυαλό σου :p)

Αγάπη είναι να φεύγεις και να αφήνεις κομμάτια σου πίσω, γιατί ενώ πας σπίτι ήσουν ήδη σπίτι και γενικά άντε βρες άκρη με τα σπίτια…

Η αγάπη είναι χαμόγελα!

Γενικά η αγάπη σε όλες της τις μορφές είναι ωραία, κρίμα που μερικοί δεν μπορούν να την νιώσουν…

Camouflage

Love Is A Shield

Love is a shield,
to hide behind,
love is a field
to grow inside,
and when I sometimes close my eyes
my mind starts spinning round.
Love is a baby
in a mother`s arms,
love is your breath
which makes me warm,
and when I sometimes close my eyes,
my mind starts spinning round.
There is a feeling
that flows through me,
when you are near
you make it real
and we could live for this ideal.
And all the pictures we run through,
seem to be perfect,
seem to be true.
But nothing is quite forever,
especially staying together.
I don`t care now
what comes along,
what counts is us,
no matter what will be,
just this naivety.
The changing words we`re taking in,
seem to be perfect,
seem to win.
But nothing is quite forever,
especially staying together.

Camouflage

16 thoughts on “Καλημέρες!!

  1. Ο/Η billtaxi λέει:

    αγαπητη ιοκαστη ειμαι 52 ετων και δεν εχω βρει ποτε αγαπη ειναι δυνατον να βρεις εσυ? ποιος θα δωσει αγαπη αφου ολοι κοιτανε τον εαυτο τους και την υλη με εκτιμηση billtaxi

  2. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    :S Αισιόδοξα ξεκινήσαμε τα σχόλια σήμερα! Ως τώρα έχω λάβει άπειρη αγάπη, δεν έχω κανένα παράπονο. Σχετικά νωρίς είναι ακόμα στην ζωή μου βέβαια, έχουμε καιρό, αλλά προτιμώ να είμαι αισιόδοξη…

  3. Ο/Η Κλείτωρ λέει:

    αγάπη είναι αυτό που μας αρέσει.

  4. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Οι σοκολάαααααααααααααααατες δηλαδή!! (ναι με έχει πιάσει σοκολατομανία, αγνοείστε με!)

  5. Ο/Η Apostolis λέει:

    Δεν βλέπω κάτι κακό στην αισιοδοξία, αρκεί να μh σε απογειώνει επικίνδυνα, γι’ αυτό πάντα προτείνω στους υπεροπτιμιστές να κρατάνε και μια πισινή, ένα αλεξίπτωτο βρε αδελφέ, ώστε να μην σπάσουν πολλά πράγματα μετά την πτώση. Γιατί δυστυχώς, πάντα υπάρχει πτώση. Χαζοί είναι τόσα εκατομμύρια κινέζοι που λένε «ότι ανεβαίνει κατεβαίνει»;

    Όπως αναφέρω και αλλού, «Παρά του μη έχοντος, ουκ αν λάβοις», οπότε όλα όσα σχετίζονται με την αγάπη κλωθογυρνάνε και περιστρέφονται γύρω από το προσωπικό απόθεμα του καθενός. Έχεις; Οι πιθανότητες κλίνουν προς το να δώσεις (χωρίς να παίρνουμε και όρκο ότι θα το κάνεις, έτσι;). Δεν έχεις; Αυτοί που περιμένουν από σένα χάσανε.

    Γνωρίζοντας καλά τη μικρότητά μου σε σχέση με πολλούς μεγάλους και τρανούς που έχουν κατα καιρούς και ανά τους αιώνες γράψει για την αγάπη, δε θα αποτολμήσω να δώσω καλλιτεχνική ερμηνεία στον όρο. Θα ήθελα μόνο να τον περιγράψω εννοιολογικά, όπως τον βιώνω εγώ, και να αποσαφηνίσω ότι πολλές φορές αυτό που νιώθει ένας άνθρωπος δεν είναι αυτό που νομίζει ότι νιώθει.Νιώθουμε ότι αγαπάμε τον άλλο (ανάλογα με το ποιος είναι ο άλλος εστιάζεται και το είδος της αγάπης μας γι’ αυτόν) αλλά δε σημαίνει ότι αυτό το συναίσθημα είναι αγάπη.

    Βα το εξηγήσω με ένα παράδειγμα: Λέγεται ότι αγάπη είναι να χαίρεσαι για την ευτυχία του άλλου. Πείτε μου εσείς πολλά ζευγάρια που νιώθουν έτσι, εάν η ευτυχία του ενός δεν προσδιορίζεται σώνει και καλά με την ύπαρξη η συμμετοχή του άλλου. Με λίγα λόγια, εγώ σ’ αγαπάω και είμαι τρελά ευτυχισμένος που μ’ άφησες για να τα φτιάξεις με τον Κώστα, γιατί εσύ είσαι ευτυχισμένη μ’ εκείνον περισσότερο απ’ ότι με μένα!

    Επομένως, ή μιλάμε για διάφορα είδη αγάπης (προς το θεό, προς την οικογένεια, ερωτική, παθολογική, προς συγκεκριμένες καταστάσεις και δραστηριότητες) και κάνουμε κοινωνιολογική ανάλυση, ή σοβαρευόμαστε και καθορίζουμε την αγάπη ως το υπέρτατο όλων των συναισθημάτων, όπου εκεί πλέον είμαστε υποχρεωμένοι να προσθέσουμε και το επίθετο «ανιδιοτελής» και καθαρίσαμε με την κουβέντα.

    Γιατί περιορίζω την αγάπη και της κοτσάρω το τρέϊλερ της ανιδιοτέλειας με το ζόρι; Γιατί η ελληνική γλώσσα περιλαμβάνει γύρω στα εξήντα εκατομμύρια λέξεις! Κάποια από αυτές είναι κατάλληλη να χαρακτηρίσει το συναίσθημα που νιώθουμε, όταν δεν πρόκειται περί ανιδιοτελούς αγάπης. Θα είναι εγωισμός; Ερωτας; Διαστροφή, Συμφέρον; Ευφορία; Κατάνυξη; Δέος; Κάτι θα είναι, αλλά πάντως όχι αγάπη.

    Λυπάμαι πραγματικά που αναγκάζομαι να ταμπελοποιώ και να παντρεύω ουσιαστικά και επίθετα μ’ αυτόν τον προσβλητικό τρόπο. Σε άλλους καιρούς και άλλες κοινωνίες το επίθετο ανιδιοτελής θα ήταν αυταπόδεικτο σύστοιχο αντικείμενο στο ουσιαστικό αγάπη, θα εννοούνταν και δε θα χρειαζόταν να ειπωθεί κάν. Σήμερα όμως πρέπει να αποσαφηνίζεται, μια που όλα πρέπει να αποσαφηνίζονται για να γίνονται διακριτά και κατανοητά, κατά την ίδια έννοια που ενυπάρχει στον εντελώς ηλίθιο διάλογο:

    – Πήγα και είδα το νέο μουσίο ακρόπολης
    – α, δεν είναι πολύ τέλειο;

    Όχι ρε φίλε, δεν είναι πολύ τέλειο, είνια γύρω στο 84,6% τέλειο αλλά έχει και κάτι ψιλά ψεγάδια… Τσκ, τσκ, νεοέλληνες…

    Τέλος πάντων. Μy dear Ιοκάστη, είναι πραγματικά λυπηρό να μη μπορεί να νιώσει κανείς αγάπη στην ένταση και στο μεγαλείο που πρέπει στη λέξη. Υπό αυτή τη συνθήκη όμως, αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, στο χώρο που φυλάμε ζηλότυπα τις εμπειρίες μας, έχοντας παράλληλα υπόψη ότι αγάπη είναι 100% καθαρό συναίσθημα, χωρίς υστεροβουλία, που χαρακτηρίζεται από απεριόριστο δόσιμο, αυθεντική προσφορά, ολοσχερή αυταπάρνηση, πλήρη υποταγή και κατακρήμνιση του εγώ μας υπέρ του αγαπώμενου στόχου, θα δούμε ότι δεν έχουμε χαρίσει όση αγάπη θεωρούσαμε γύρω μας, ούτε έχουμε λάβει όση νομίζαμε ότι πήραμε…

    Και μ’ αυτά τα λόγια επιστρέφω στο προσωπικό απόθεμα, στο οποίο αναφέρθηκα δύο τόμους εγκυκλοπαίδειας πιο πάνω. Απλά, σχεδόν απλοϊκά, και ίσως λίγο ορθολογιστικά και μαθηματικά, αποδεικνύεται η απουσία αγάπης από την καθημερινή μας ζωή. Λέγοντας απουσία, εννοώ τα πολύ λιγότερα ποσά αγάπης που δίνουμε και παίρνουμε από όση κανονικά θα έπρεπε, δηλαδή τις ελάχιστες στιγμές που βιώνουμε την ενέργειά μας να χαρίζεται απλόχερα και χωρίς ενδοιασμούς ή επιτόκια, όρους και προϋποθέσεις, συμβάσεις και συμβόλαια.

    Δεδομένο: Εάν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν είσαι σε θέση να αγαπήσεις κανέναν άλλο

    Δεδομένο: Για να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πρέπει να αποδεχτείς τις αδυναμίες του, να αναγνωρίσεις τα δυνατά του σημεία, να ενισχύσεις τις κλίσεις του, να ενθαρρύνεις τον αυθορμητισμό του, να συγχωρείς τα λάθη του χωρίς υπερβολικές τιμωρίες ή υπερβολικές δικαιολογίες, να είσαι μόνιμα σε επιφυλακή και σε ενεργή κατάσταση με τα συναισθηματά σου, να απολαμβάνεις την ένταση της χαράς όσο και της λύπης σου, να γίνεις ένα μαζί του.

    Ερώτηση: Ποιος έχει πετύχει τα παραπάνω; Αυτός και μόνο έχει βιώσει το συναίσθημα της αγάπης στην ολότητά του και όχι κομμάτια κι αποσπάσματα ατάκτως εριμμένα. Επίσης, αυτός έχει τη δυνατότητα να χαρίσει αγάπη, που σημαίνει ότι έχει τη δυνατότητα να χαρίσει κάτι χωρίς να του λείψει στο παραμικρό. Γιατί αυτό τελικά είναι η αγάπη. Κάτι που δίνεις χωρίς να σου λείψει, χωρίς να το χάσεις, χωρίς να το απαιτήσεις πίσω, εντόκως ή ατόκως. Αν δεν είναι έτσι, δεν είναι αγάπη. Μπορεί να είναι ιμάμ μπαϊλντί, πάντως αγάπη δεν είναι… Γι’ αυτό και μόνο γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί στα λόγια μας και να το σκεφτόμαστε και λιγάκι πριν ασυλλόγιστα ξεστομίσουμε τα «σ’ αγαπώ» μας…

    Μολονότι κινδυνεύω να χαρακτηριστώ αιρετικός από τους απανταχού άθεους ανά την υφήλιο, οφείλω να δηλώσω ότι ίσως αυτό να είναι το μόνο πράγμα με το οποίο συμφωνώ με τη χριστιανική θρησκεία. Η βασική της αρχή, «ο θεός είναι αγάπη». Σπεύδω να εξηγηθώ: Εάν πραγματικά υπάρχει θεός, και αυτός ο θεός είναι φτιαγμένος από αγάπη, τότε τον καλωσορίζω στον κόσμο μου. Γιατί; Μα πολύ απλά, γιατί από μόνο του αυτό το γεγονός μου υποδηλώνει ότι αυτό το πλάσμα δε θέλει τίποτε από μένα, ωστόσο κάθε φορά που κάνω κάτι (κάποια ενέργεια, σκέψη, οτιδήποτε) που να ενισχύει την αγάπη γύρω μου, χαμογελά. Είπες ότι η αγάπη είναι χαμόγελα; Well, I couldn’t agree more… Το πρόβλημά μου με τους θεούς είναι η χειραγώγηση. Δεν την ανέχομαι. Δε ταιριάζει στο χαρακτήρα μου να με χειρίζονται άλλοι για τους όποιους σκοπούς τους και δε βιώνω καμιά ανάγκη να γονατίσω και να παρακαλέσω οποιονδήποτε για οποιοδήποτε θέμα με προβληματίζει, με πληγώνει, με κάνει και υποφέρω, με ταλαιπωρεί. Ούτε περιμένω από κανέναν να λύσει τα δικά μου προβλήματα με οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Πατάω στο πόδια μου, τραβάω μπροστά με το κεφάλι ψηλά και δε δέχομαι ούτε την υποχρέωση της πίστης, ούτε την τρομοκρατία της αιώνιας τιμωρίας για την έλλειψη πίστης μου. Καλοσωρίζω, λοιπόν, στη ζωή μου, ένα πλάσμα γεμάτο από αγάπη, φτιαγμένο από αγάπη, για ένα και μόνο λόγο. Γιατί μου αρέσει η ιδέα ότι κάποιος τα κατάφερε και βιώνει αγνά, ανιδιοτελή συναισθήματα. Και ναι, θέλω να του μοιάσω, γιατί όχι; Είναι καλύτερος από μένα. Θέλω κι εγώ να βιώσω για μακρύ χρονικό διάστημα την απόλυτη και πλήρη αίσθηση του ν’ αγαπάς χωρίς να σε νοιάζει τίποτε άλλο πέρα από αυτή την ίδια υπέροχη αίσθηση της αγάπης.

    Νομίζω ότι διαβάζοντας τα παραπάνω δεν πρέπει να βρεθεί ούτε ένας χριστιανός να διαφωνήσει μαζί μου, μολονότι οι απόψεις μας είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες.

    Σε ό,τι αφορά τους πιστούς, θα ήθελα να αντιπαραβάλλω τα όσα λέχθηκαν πιο πάνω για τον τρόπο με τον οποίο «αγαπούν» οι άνθρωποι. Τι σημαίνει «αγαπώ το θεό»; Πώς βιώνουν οι πιστοί μια τέτοια αγάπη; Τι πραγματικά σημαίνει να αγαπάς ένα θεό; Τι διαφορά έχει η ανιδιοτελής αγάπη προς το θεό από την ανιδιοτελή αγάπη προς το γονέα, το σύντροφο, το φίλο, τα ζώα, τη φύση; Το παράκανα; Γιατί η αγάπη είναι κάτι που πρέπει να εστιάζεται σε ανθρώπους και ανώτερες μορφές ζωής; Δεν νιώθει ο σκύλος μου την αγάπη μου γι’ αυτόν; Δε με κοιτάει με λατρεία κάθε φορά που με υποδέχεται σπίτι κουνώντας την ουρά του καθώς επιστρέφω από τη δουλειά; Αν αυτό δεν είναι αγάπη, πραγματικά δεν ξέρω τι είναι. Δε μεγαλώνει πιο γρήγορα και δεν ανθίζει περισσότερο το φυτό που του μιλάς γλυκά και του τραγουδάς, όπως κάνουν τα ξωτικά στον κόσμο του Εραγκον του Παολίνι;

    Μια από τις απόψεις που συχνά αναφέρονται και σχολιάζονται δεξιά κι αριστερά είναι ότι εάν ο άνθρωπος έκανε χρήση 100% του εγκεφάλου του (σήμερα γύρω στο 9% εάν δεν απατώμαι) και 100% της συνείδησής του (σήμερα λιγότερο από 3% θαρρώ) θα ήταν αυτό που αποκαλούμε θεό. Λοιπόν, δε διαφωνώ καθόλου! Ο Αϊνστάιν χρησιμοποιούσε το μυαλό του λίγο περισσότερο από 10% και έχει μείνει στην ιστορία. Απλοί άνθρωποι που έχουν έλεγχο στη σκέψη τους μπορούν να κάνουν πράγματα που σε άλλους μοιάζουν απίστευτα και θαυματουργά.

    Μπορεί τα παραπάνω να μην έχουν άμεση σχέση τόσο με την αγάπη, όσο και με το θέμα που άνοιξες. Μπορεί, επίσης, να ανοίγουν τους ασκούς του αιόλου σχετικά με το τι είναι θεός, από τι είναι φτιαγμένος και τι πρέπει να κάνουμε εμείς γι’ αυτό, πώς αντιδράμε, πώς δεχόμαστε ή απορρίπτουμε μια τέτοια ύπαρξη. Ωστόσο, εάν όλοι αυτοί που τιτλοφορούνται χριστιανοί (ας παραμείνει η κουβέντα σ’ αυτούς) έκαναν αυτό που ισχυρίζονται τα ιερά βιβλία τους, δηλαδή αποδέχονταν ένα ον με τη ρήση «ο θεός είναι αγάπη» και προσπαθούσαν με όλο τους το είναι να του μοιάξουν, να ταυτιστούν μ’ αυτό, πραγματικά δε θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα μαζί τους. Τι είπαν οι Beatles; All you need is love, σωστά;

    Λοιπόν, για να το κλείνω σιγά σιγά, αγάπη είναι κάτι που λείπει από τον κόσμο, γιατί δεν την βιώνουν πολλοί, λόγω της ελειμματικής ανθρώπινης φύσης, άρα δεν την χαρίζουν απλόχερα πολλοί. Είναι αφενός μεγάλο κρίμα κι αφετέρου μεγάλη αντίφαση και παράνοια, γιατί η πλειονότητα γύρω μας (στην Ελλάδα) πιστεύει ακράδαντα και ακλόνητα σε ένα θεό αγάπης και συγχώρεσης…

    Θα μου επιτρέψεις τώρα να πάω να διαβάσω το κείμενο του αεροχείμαρρου, ελπίζω να έχει ενδιαφέρον, μολονότι βαριέμαι αφόρητα τα debate, τις “διαφωνίες” και οι παρεξηγήσεις που αναφέρεις καθώς και τις πύρινες ρομφαίες που ξεσπαθώνουν μερικοί όλη την ώρα…

    ^up^

  6. Ο/Η Penthesilia λέει:

    Μη μου φρικάρεις καλή μου και φρικάρω κι εγώ… Κρίμα είναι… Σήμερα κάπως ξεαγχώθηκα με αυτά που είπε η Μαρία μεν , συνεχίζω να πιστεύω ότι θα μου λείψετε άπειρα δε… Από την άλλη σκέφτομαι πως 20 μέρες περνάνε σα νερό (εσύ έλειψες 3 χρόνια και τα καταφέραμε – εντάξει δεν ήμασταν τόοοοοσο δεμένες τότε, αλλά τι ψυχή έχουν 20 μερούλες;; ‘Ασε που σας περιμένω στο επισκεπτήριο🙂 – όχι δε μπαίνω φυλακή φίλες και φίλοι, κατασκήνωση πάω να δουλέψω)

    Θα συμφωνήσω εν μέρει με τον billtaxi (στα πλαίσια της τελευταίας απαισιοδοξίας που με έχει πιάσει – βλ. Nobody loves no one) αλλά από την άλλη, πως αλλιώς να χαρακτηρίσω αυτό που νιώθω για όλους εσάς τους υπέροχους φίλους που έχω αν όχι αγάπη;;;;

    Σας λατρεύω όλους κι εσένα Ιοκαστούλα μου ακόμα πιο πολύ!

    So (σύμφωνα με το μοτίβο: The truth is out there) Love is out there. Let’s keep searching!

  7. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    @ Apostolis

    Μου φαίνεται ότι θα γράψω καινούριο άρθρο για τον σχολιασμό του σχολίου σου, γιατί βλέπω να υπάρχουν πολλά σημεία που θέλω να σχολιάσω.. :p

    Έχεις απόλυτο δίκιο για την αισιοδοξία! Έχει πλάκα όμως το πώς το αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι γύρω μας αυτό. Προσωπικά κάποιοι θα μου πουν να προσγειωθώ λίγο παραπάνω, ενώ άλλοι θεωρούν τις πισινές που κρατάω υπερβολικές και θα μου πουν πως δεν είμαι αυθόρμητη κλπ. Ό,τι να’ναι δηλαδή ο καθένας… Στο τέλος σημασία έχει πάντα να αντιδράει όπως νιώθει κανείς, αλλά να είναι συνειδητοποιημένος και να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του (αν εγώ πετάω στα σύννεφα και δεν βλέπω μπροστά μου πχ στην πτώση δεν θα κατηγορήσω τους άλλους!!)

    Επίσης έχεις δίκιο για την λέξη αγάπη. Λέγεται εύκολα και καμιά φορά δεν είναι ακριβώς αγάπη αυτό που νιώθουμε. Βέβαια θα μου πεις ποια είμαι εγώ για να ορίσω την αγάπη… Καμία και δεν προσπαθώ να την ορίσω, απλά αυτό εξαρτάται από το τι νιώθεις και θα τολμήσω να πω πως έχω βιώσει πάρα πολλά από τα είδη αγάπης, ναι και την απόλυτα ανιδιοτελή κι αυτό ήταν αποκάλυψη για μένα, έφερε τα πάνω κάτω στην ζωή μου και στο πως κατανοούσα κάποια πράγματα.

    Όμως κλασσικά δεν τρελαίνομαι για ορισμούς, σ’αυτά τα θέματα συνήθως δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχουν μόνο συναισθήματα (που λέει κι ένας φίλος) και μόνο συνέπειες τις οποίες θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε (που λέω κι εγώ). Σημασία έχει να μπορεί κάποιος να δώσει και να δεχτεί αγάπη (και το 2ο καμιά φορά είναι δύσκολο).

    Το είδος αγάπης που περιγράφεις πάντως, χωρίς επιτόκια, όρους και προϋποθέσεις (το καλύτερο δηλαδή) θεωρώ πως γίνεται να το ζούμε καθημερινά με τους φίλους μας, μπορεί να ακούγεται λίγο απλοϊκό αυτό σε κάποιους αλλά προς το παρόν έτσι το βλέπω (ααα, λένε πως αυτό νιώθουν και οι γονείς για τα παιδιά τους)…

    «Δεδομένο: Εάν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν είσαι σε θέση να αγαπήσεις κανέναν άλλο»

    +1000!! Τα πάντα ξεκινάνε από τον εαυτό μας. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν όοοολοι που προσπαθούν να τα βρουν με τον εαυτό τους μέσω τρίτων. Δεν γίνεται βρε παιδιά, τι να κάνουμε; Τζάμπα προσπάθειες. Και σίγουρα, για να αγαπήσει κανείς τον εαυτό του πρέπει να δεχτεί καταρχάς πως δεν είναι τέλειος και πως αυτό δεν είναι κακό και στην συνέχεια να προσπαθήσει να διορθώσει και ό,τι πιθανότατα δεν του αρέσει (δεν λέει να επαναπαυόμαστε κιόλας στην καραμέλα, έτσι είμαι και σ’όποιον αρέσω, μερικά πράγματα διορθώνονται, άιντε, ξεκουνηθείτε!)

    «Επίσης, αυτός έχει τη δυνατότητα να χαρίσει αγάπη, που σημαίνει ότι έχει τη δυνατότητα να χαρίσει κάτι χωρίς να του λείψει στο παραμικρό. Γιατί αυτό τελικά είναι η αγάπη. Κάτι που δίνεις χωρίς να σου λείψει, χωρίς να το χάσεις, χωρίς να το απαιτήσεις πίσω, εντόκως ή ατόκως. Αν δεν είναι έτσι, δεν είναι αγάπη. Μπορεί να είναι ιμάμ μπαϊλντί, πάντως αγάπη δεν είναι…»

    Πόσο δίκιο έχεις!! Μα πόσο δίκιο… Κι έρχεται ο κόσμος και σου λέει όποιος αγαπάει βασανίζει. Όχι ρε φίλε, τι βλαμμένες δικαιολογίες είναι αυτές; Όποιος αγαπάει μπορεί να βασανίζεται για να ΜΗΝ βασανίζει αλλά πάντως δεν κάνει πουτάνα την ζωή του άλλου γιατί τελικά αυτό είναι καθαρός εγωισμός… Άι σιχτίρ…

    Ωραίο αυτό το ο θεός είναι αγάπη, βέβαια αν ίσχυε κάτι έχει γίνει λάθος γιατί στον κόσμο μας η αγάπη έχει πάει περίπατο :p

    Δεν θέλω να πολυσχολιάσω τα της θρησκείας γιατί βαριέμαι το θέμα αυτό σήμερα, όμως έχω μια ένσταση με το θέμα του «αγαπάω τον Θεό». Αυτό ίσως να το κάνω άρθρο όμως.. Τέλος πάντων, εγώ αυτό δεν το καταλαβαίνω. Ναι εντάξει, κι εγώ αγαπάω Μορφέα, είναι το ίδιο με το να αγαπάω κάποιον άνθρωπο; Ο άνθρωπος αυτή την αγάπη την αξιοποιεί συναισθηματικά, δηλαδή τον κάνει να νιώθει καλά, του δίνει κάτι και μ’αυτό γίνεται ο κόσμος μας λίγο καλύτερος. Κι αν αγαπάς έναν σκύλο κάνεις τον κόσμο λίγο καλύτερο γι’αυτόν κι αυτό είναι εξίσου σημαντικό. Άμα αγαπάς ένα αόρατο πλάσμα τι προσφέρεις και σε ποιον; Τέλος πάντων, όπως την βρίσκει ο καθένας…. Για μένα η αγάπη είναι πολύ πολύτιμη για να την σπαταλάω έτσι..

    Ουφ, αρκετά για τώρα γιατί πρέπει να φύγω κιόλας κάποια στιγμή!!

    @Penthesilia,

    Εντάξει δεν φρικάρω, μη φρικάρεις :p

    Καλά αυτά που είπε η Μαρία όντως, άντε σου έφεξε πάλι. Μπορεί να σου έρθουμε πάντως!!! Αλλά ναι, μετά από τα 3 χρόνια οι 20 μέρες θα φύγουν γρήγορα…

    Είπαμε, όχι απαισιοδοξίες!! Κι εμείς σε λατρεύουμε! Άντε μήπως να φεύγουμε όμως σιγά σιγά γιατί θα αργήσουμε;;; :p

  8. Ο/Η aeroxeimarros λέει:

    @Apostolis
    Εξαιρετικό το σχόλιο σου, απολαυστικότατο!

    Και εγώ ως έννοια τον αγαπάω τον Θεό!! Δεν είστε «αιρετικός» απλά κάποιοι «άθεοι» γίνονται….. φανατικοί πιστοί καμιά φορά και σου παραδίδουν αρχές αθεΐας από τις οποίες δεν πρέπει να παρεκκλίνεις!!

    Αν όντως ο Θεός είναι πανάγαθος ,παντοδύναμος, πανταχού παρόν και ελεύθερος με όλη τη σημασία της λέξης τότε και ποιος δεν θα μπορούσε να τον αγαπήσει!!

    Απλά: Το να περνάμε από την έννοια στην ύπαρξη, είναι απλά παράλογο!!!!

    Μένουμε στην έννοια για να τον αγαπάμε ως έχει!🙂

  9. Ο/Η Apostolis λέει:

    Σας ευχαριστώ για τα θετικά σχόλια. Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη είναι θέμα απλό, απλούστατο και ίσως γι’ αυτό τεράστιο και πολυδαίδαλο. Εάν μας μάθαιναν πώς να αγαπάμε αντί μιας σωρείας άχρηστων και πολλές φορές επιζήμιων γνώσεων, καθώς μεγαλώνουμε, δε θα υπήρχε η ανάγκη να γράφουμε τώρα για την αγάπη σε ιστολόγια…. (πλάκα πλάκα, ίσως να μην υπήρχε καν ανάγκη να υπάρχουν ιστολόγια, χεχε)

    Θα ήθελα να σταθώ μόνο σε ένα σημείο. Έχω ήδη διευκρινίσει και σε άλλη θέση ότι το εάν υπάρχει θεός ή θεοί και θεές, είναι ενα θέμα που δε με απασχολεί καθόλου, εκτός κι αν οι θεές ήταν ψηλές ξανθές γαλανομάτες! Ως εκ τούτου, δε βλέπω το λόγο να λογοφέρνω με άλλους που πιστεύουν οτι υπάρχει, ότι δεν υπάρχει ή κάτι ενδιάμεσο εν πάση περιπτώσει. Απο τη στιγμή που έχω αποφασίσει ότι δεν οφείλω υποταγή σε κανέναν πλην του ίδιου μου του εαυτού (την οποία, ωστόσο, θεωρώ μέγιστη υποχρέωσή μου), δε θα με ένοιαζε ακόμη κι αν επιβιβαζόμουν καθημερινά σε λεωφορεία και τραίνα γεμάτα θεούς. Από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί… Αντιλαμβάνεστε ότι υπό αυτή τη συνθήκη έχω εντελώς απαλλαγεί από το άγχος και την αγωνία, οπότε μπορώ κάλλιστα να συνηπάρξω τόσο με φανατικούς άθεους όσο και με φανατικούς πιστούς (άσχετα αν νιώθω απεριόριστη λύπη τους δεύτερους).

    Επομένως, η ερώτησή μου «Τι πραγματικά σημαίνει να αγαπάς ένα θεό;» είναι καθαρά ρητορική. Αυτό που πιστεύω είναι ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι λατρεύουν κάποιο θεό, ή, εν προκειμένω, το θεο των χριστιανών, θεωρώ ότι εννοούν ότι εκτιμούν απεριόριστα το γεγονός ότι ο θεός-δημιουργός τους χάρισε τη ζωή που ζουν και το ψωμί που τρώνε και θα είναι για πάντα ευγνώμονες γι’ αυτό. Βέβαια, άλλο αγάπη κι άλλο ευγνωμοσύνη, αλλά έχω ήδη αναφερθεί στην πλάνη από την οποία πολλοί άνθρωποι παγιδεύονται, νομίζοντας ότι το συναίσθημα που βιώνουν είναι αγάπη…

    Ξέρετε, σκέφτηκα να εγραφώ σε κάποιο φόρουμ χριστιανικών συζητήσεων και να θέσω αυτό το ερώτημα. Τι σημαίνει για σένα «αγαπώ το θεό»; Πεθαίνω από περιέργεια να διαβάσω τις απαντήσεις, αν και κάτι μου λέει κρυφά μέσα μου ότι δε θα λάβω ούτε μια ουσιαστική, πηγαία, αληθινή απάντηση. Φοβάμαι ότι οι πιστοί, τουλάχιστον η πλειονότητά τους, θεωρεί αδιανόητο να μην αγαπά το θεό, γιατί αλλιώς χάνεται το βασικό θεμέλιο της πίστης κάτω από τα πόδια τους. Μέσα στα λοιπά θρησκευτικά τους καθήκοντα εντάσσουν εκ των ων ουκ άνευ και την αγάπη προς το θεό, κατά την ίδια έννοια που θυμούνται να σταυροκοπηθούν όταν περνάνε έξω από εκκλησία (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί, αλλά τέλος πάντων). Επίσης πιστεύω ότι οι περισσότεροι πιστοί χρησιμοποιούν το θεό για να ζητάνε πράγματα, χάρες, ρουσφέτια, κοκ (όπως κάνουν τα πιτσιρίκια με τον άι βασίλη), και είναι προφανές ότι δεν μπορείς να ζητάς κάτι από κάποιον ενώ ταυτόχρονα τον φτύνεις, σωστά; Με δεδομένο ότι το αντάλλαγμα για να ζητάνε ό,τι θέλουν είναι μικρό και φθηνό κι επειδή ποτέ κανένας θεός δεν κατέβηκε να τους παραπονεθεί ότι δεν τον αγαπάνε αρκετά, μπορούν κάλλιστα να ισχυρίζονται ότι αγαπάνε, λατρεύουν, είναι τρελοί και παλαβοί με το θεό τους. Αγάπη αδοκίμαστη, ατεστάριστη, μη δυνάμενη να υπαχθεί σε ποσοτικό ή ποιοτικό έλεγχο, ωστόσο αγάπη. Εχει καλώς, μακάρι να αγαπούσαν τους γύρω τους το ένα εκατοστό από όσο ισχυρίζονται ότι αγαπάνε το θεό τους. Διότι, ας μη ξεχνάμε το άλλο βασικό θετικό κομμάτι της χριστιανικής θρησκείας, το περίφημο «αγαπάτε αλλήλους» στο οποίο σκόπιμα δεν αναφέρθηκα σε προηγούμενο κείμενό μου, αλλιώς θα έγραφα ακόμη την πρώτη απάντηση στην Ιοκάστη χαχα

    aeroxeimarros, με όλο το σεβασμό που σου έχω, ας μου επιτραπεί να διορθώσω ελαφρά (αλλά πολύ δραστικά) την πρότασή σου: Αν ο ανθρωπος είναι πανάγαθος και ελεύθερος με όλη τη σημασία της λέξης τότε και ποιος δεν θα μπορούσε να τον αγαπήσει!! Τι να σου κάνω, είπες τη μαγική λέξη, «ελευθερία» και μάλιστα «με όλη τη σημασία της λέξης», δεν μπορούσα να το αφήσω να ασχολίαστο…🙂

  10. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    @Apostolis

    “Εάν μας μάθαιναν πώς να αγαπάμε…”

    Μαθαίνεται αυτό; Νομίζω πως ο μόνος τρόπος να δώσεις αγάπη είναι να λάβεις αγάπη (εντάξει και να κάτσεις να δουλέψεις λίγο τον εγκέφαλό σου, δεν τον έχουμε για να πιάνει χώρο :p)…

    “Έχω ήδη διευκρινίσει και σε άλλη θέση ότι το εάν υπάρχει θεός ή θεοί και θεές, είναι ενα θέμα που δε με απασχολεί καθόλου, εκτός κι αν οι θεές ήταν ψηλές ξανθές γαλανομάτες!”

    Συμφωνώ, μόνο που εμένα δεν με απασχολεί ακόμη κι αν οι θεές ήταν ψηλές ξανθές γαλανομάτες :p Στην σημερινή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σαν κοινωνία θεωρώ πως είναι λίγο άσκοπο να αναλωνόμαστε με θεωρητικά ερωτήματα και εικασίες, από την στιγμή που γύρω μας υπάρχουν πολύ αληθινά προβλήματα που ζητάνε πρακτικές λύσεις. Ειδικά από την στιγμή που κάποιοι στηρίζονται σ’αυτές τις θεωρίες για να ελέγχουν την πραγματικότητα…

    Πλέον έχω μάθει πως ο ρεαλισμός είναι καλύτερος από τον ρομαντισμό σε κάποιες περιπτώσεις γιατί είναι πιο εφαρμόσιμος και στο τέλος αυτό είναι που μετράει. Οπότε ναι το αγαπάτε αλλήλους ακούγεται πολύ όμορφο αλλά εκ των πραγμάτων είναι λίγο ουτοπικό. Αυτό το έχει πει και κάποιος άλλος κάπου αλλού αλλά δεν θυμάμαι ποιος (ο Άστρον ίσως;;) αλλά πάντως συμφωνώ 100%. Είναι λίγο άκυρο να λες στον άλλον αγάπα τους πάντες, εδώ μερικοί δεν αγαπάνε τα άντερά τους, θα αγαπάνε και τους άσχετους; Είναι πολύ πιο λογικό και ρεαλιστικό απλά να σεβόμαστε τους άλλους… Γιατί συνήθως τα μεγάλα λόγια είναι απλά λόγια τελικά…

  11. Ο/Η Apostolis λέει:

    Ναι, πιστεύω πως μαθαίνεται, και ένα κύριος τρόπος είναι αυτός που αναφέρεις, αλλά θεωρώ ότι είναι ένα γεν ικότερο θέμα ανατροφής και εστιασμού στο συναισθηματικό κόσμο του παιδιού από γονείς, δασκάλους, κλπ. Η άκρατη ανταγωνιστικότητα, η μανία της πρωτιάς, το σύνδρομο του Πήτερ Παν, για παράδειγμα, δεν πολυβοηθάνε συναισθήματα αγάπης να αναπτυχθούν…

    Χμ, είναι θέμα γούστου, έχω φίλες που θα ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τις θεές που προαναφέρονται😉

    Το «αγαπάτε αλλήλους» δε νομίζω ότι έχει διαγαλαξιακή ερμηνεία. Σιγά σιγά ξεκινάει κανείς, πράγματι, από τα έντερά του τα ίδια πρώτα, και συνεχίζει με τους γύρω του. Το να αγαπάς αληθινά, όπως αναλυτικά έχει ειπωθεί πιο πανω, σημαίνει πολλά και πολύ δύσκολα πράγματα, όπως το να αφήνεις τον εγωισμό σου και το ίδιο σου το εγώ σε δεύτερη μοίρα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καταφέρει να το κάνουν αυτό για έστω κι έναν άλλο άνθρωπο σε όλη τους της ζωή, πώς να απαιτήσουμε αβασάνιστα ένα ευρύτερο επίπεδο τέτοιας έκδρασης συναισθημάτων; Κάθε αρχή και δύσκολα…

    Κατ’ εμέ ο ρεαλισμός είναι η καβάτζα που φυλάει κάποιος καλού κακού στην κωλοτσέπη του, γνωρίζοντας ότι εάν είναι fully συναισθηματικός, θα βρεθεί κάποιος πονηρός, σφετεριστής, εκμεταλλευτής, να τον πατήσει. Λογικό και τίμιο είναι λοιπόν να κρατάει κάποια αποθέματα πραγματικότητας στο συναισθηματικό πορτοφόλι του. Αρα ουτοπικό δεν είναι να θεωρούμε ότι μια πλήρως συναισθηματική κοινωνία ανθρώπων θα αποτύγχανε να επιβιώσει, ουτοπικό είνια να ελπίζομυε ότι θα εξαλοιφθεί από την ανθρώπινη φύση η ανάγκη εκμετάλλευσης του άλλου, αρπαγής ενίοτε και διαπόμπευσης των υπαρχόντων του, υλικών, ψυχικών και πνευματικών. Μπορεί να φαίνεται ίδιο, αλλα είναι πολύ διαφορετικό κι όχι μόνο από τη σκοπιά της διαλεκτικής ή κοινωνιολογικής προσέγγισης.

    Τα μεγάλα λόγια λέγονται σαν όραμα, όχι σαν αυτοσκοπός. Κανείς δεν ξεκινά να χτίζει μια οικοδομή από το ρετιρέ, ωστόσο η επιθυμία είναι να φτάσεις τελικά στο ρετιρέ.

  12. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    @Apostolis

    «Τα μεγάλα λόγια λέγονται σαν όραμα, όχι σαν αυτοσκοπός. Κανείς δεν ξεκινά να χτίζει μια οικοδομή από το ρετιρέ, ωστόσο η επιθυμία είναι να φτάσεις τελικά στο ρετιρέ.»

    Συμφωνώ γενικά, όμως στο προηγούμενο σχόλιο ήθελα να θίξω μια περίπτωση που μου φαίνεται πολύ συχνή τώρα τελευταία, αυτή των ανθρώπων που έχουν τα μεγάλα λόγια σαν καραμέλα αλλά δεν κάνουν καμία προσπάθεια όχι να φτάσουν στο ρετιρέ αλλά ούτε καν στον ημιώροφο. Και μιας κι έχουμε το παράδειγμα της αγάπης ας συνεχίσω μ’αυτό: σχεδόν όλοι οι χριστιανοί θα υποστηρίξουν πως τους αρέσει η θρησκεία τους γιατί είναι η θρησκεία της αγάπης. Συγκριτικά όμως πολύ λίγοι θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν τί είναι πραγματικά η αγάπη και να την προσφέρουν απλόχερα στους γύρω τους. Το ίδιο συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους και πολλά θέματα, γι’αυτό έχω μάθει να είμαι λίγο επιφυλακτική στα μεγάλα λόγια…

  13. Ο/Η Apostolis λέει:

    Ιοκάστη μου, επιλέγουμε με ποιους θα κάνουμε παρέα, έτσι δεν είναι. Αυτούς που πιπιλάνε λοιπόν τέτοιες καραμέλλες δεν τους κάνουμε παρέα. Αυτοί χάνουν!🙂

    Πιστεύω ότι με την εμπειρία στη ζωή έρχεται και η εύκολη αναγνώριση του φαφλατά, του υπερφίαλου, του «πολλά υποσχόμενου» και «ελάχιστα πράττοντος». Καλά κάνεις και είσαι επιφυλακτική. δεδομένου ότι όλοι σήμερα έχουν βγεί παγανιά και ψάχνουν κορόιδα. Οσον αφορά τους χριστιανούς, δεν διαφέρουν σε τίποτε από όλους τους άλλους. Ελάχιστοι απ’ αυτούς πηγαίνουν στην εκκλησία για να δοξάσουν το θεό τους, ελάχιστοι πράττουν αυτά που κυρήττει η θρησκεία τους και πραγματικά ελάχιστοι πιστεύουν ότι εάν δώσουν αγάπη, ο άλλος δε θα το εκλάβει ως μειονέκτημα ή αδυναμία τους. Τον εικοστό πρώτο αιώνα στον οποίο ζούμε, ποιος μπορεί να τους αδικήσει που φέρονται έτσι; Δε μοιάζει και πολύ για αιώνας της αγάπης…

    Αντιγραφω από το άρθρο του αεροχείμαρου που αναφέρεις αρχή αρχή στο άρθρο σου:

    «Εξαιρετικό το απόσπασμα από μία διάλεξη ενός άθεου φιλοσόφου τον Αντρέ κοντ-Σπονβιλ όπου μιλούσε για την πνευματικότητα ενός άθεου!
    Στο τέλος της διάλεξης τον πλησιάζει ένας ιερέας καθολικός και του λέει: «Μου άρεσε πολύ η διάλεξης σας! Συμφωνώ σε όλα!»»

    Εγώ, λοιπόν, αυτή τη στάση και συνπεριφορά εκτιμώ κι επικροτώ. Κι όσον αφορά την αγάπη, προτιμώ να κάνω παρέα με ένα χριστιανό, μωαμεθανό, βουδιστή που ξέρει να αγαπά και δεν τον νοιάζει αν τον τσαλαπατήσουν γι’ αυτό, παρά με έναν άθεο που αδυνατεί να αγαπήσει. Το να διακρίνει, να κατηγοριοποιείς, να απορρίπτεις, να περιθωριοποείς, είνια το μόνο εύκολο. Το να δοθείς είναι το δύσκολο… Μεγάλα λόγια; Μπορεί. It’s up to you to decide (if you dare, that is)
    🙂

  14. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    @Apostolis

    «Ιοκάστη μου, επιλέγουμε με ποιους θα κάνουμε παρέα, έτσι δεν είναι. Αυτούς που πιπιλάνε λοιπόν τέτοιες καραμέλλες δεν τους κάνουμε παρέα. Αυτοί χάνουν!»

    Χαχα, συμφωνώ αν και αναφερόμουν περισσότερο σε άτομα που έχουν κάποια δύναμη (πολιτικοί/θρησκευτικοί ηγέτες κλπ) που τους τρώμε στην μάπα αναγκαστικά και συνήθως είναι μόνο λόγια…

    «Πιστεύω ότι με την εμπειρία στη ζωή έρχεται και η εύκολη αναγνώριση του φαφλατά, του υπερφίαλου, του “πολλά υποσχόμενου” και “ελάχιστα πράττοντος”.»

    Μερικές φορές κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα, μερικές άλλες όμως αργώ αιώνες να το καταλάβω :s

    «Οσον αφορά τους χριστιανούς, δεν διαφέρουν σε τίποτε από όλους τους άλλους….»

    Συμφωνώ πολύ μ’όσα λες στην παράγραφο αυτή. Πολλοί αντιμετωπίζουν τους χριστιανούς λες κι είναι εξωγήινοι των οποίων η μόνη έννοια είναι να προσεύχονται και να πάνε στον παράδεισο – προσωπικά δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν πιστό που να είναι έτσι, όλοι είναι φυσιολογικά άτομα με τα οποία πολύ συχνά μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες. Τέλος πάντων, τι να πω, ίσως ήμουν και τυχερή στα άτομα που γνώρισα γενικά στην ζωή μου…

    «Εγώ, λοιπόν, αυτή τη στάση και συνπεριφορά εκτιμώ κι επικροτώ. Κι όσον αφορά την αγάπη, προτιμώ να κάνω παρέα με ένα χριστιανό, μωαμεθανό, βουδιστή που ξέρει να αγαπά και δεν τον νοιάζει αν τον τσαλαπατήσουν γι’ αυτό, παρά με έναν άθεο που αδυνατεί να αγαπήσει.»

    Μα γιατί δεν έχει παλαμάκια για φατσούλες αυτό το wordpress; Ή έχει και δεν το ξέρω;;; Τέλος πάντων, μπράβο πάντως, και μ’αυτό συμφωνώ απόλυτα.

    «Το να διακρίνει, να κατηγοριοποιείς, να απορρίπτεις, να περιθωριοποείς, είνια το μόνο εύκολο. Το να δοθείς είναι το δύσκολο… Μεγάλα λόγια; Μπορεί. It’s up to you to decide (if you dare, that is)»

    Ω μην με παρεξηγείς, δεν γενικεύω και δεν υπονοώ πως όποιος λέει μεγάλα λόγια είναι φαφλατάς, μίλησα για κάποια άτομα και μόνο γι’αυτά😉 Κατά τ’άλλα όμως συμφωνώ μαζί σου, το να αγαπάει κανείς είναι δύσκολο και θέλει τόλμη..

  15. Ο/Η aeroxeimarros λέει:

    @Apostolis

    Αρκεί απλά να σου αναφέρω ότι αυτό ακριβώς το απόσπασμα είναι η ουσία του κειμένου μου. Από εκεί ξεκίνησα την ιδέα ενός τέτοιου αν θέλεις αιρετικό προς κάποιους άθεους άρθρο. Καμιά φορά, οι «ταμπέλες» που βάζουμε στους ανθρώπους, δεν μας επιτρέπουν να εισέλθουμε στην ουσία, δεν απαιτώ βέβαια από κανέναν να το κάνει, βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Αλλά το κείμενο μου ήταν τόσο απλό, που νομίζω ότι εξέφραζε τη φράση του Ιερέα: «συμφωνώ σε όλα».

    Ίσως και ο τίτλος θα έπρεπε να είναι αυτός, μετά το σκέφτηκα όμως.

  16. Ο/Η GreekCthulhu λέει:

    Σοκολάτα, θα συμφωνήσω!! Είμαστε στο μόνο (γνωστό) πλανήτη που την έχει! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s