Ο χορός των εφτά πέπλων…

Νομίζω πως έχω ερωτευτεί τον Tom Robbins… Είναι βέβαια 77 χρονών, αλλά τι σημασία έχει; Δεν μπορώ παρά να μείνω άφωνη μπροστά σε ένα τέτοιο μυαλό κι ένα τέτοιο ταλέντο. Πάντα νιώθω μαγεμένη μπροστά σε έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο – αν και παλιότερα το πάθαινα μόνο με όσους είχαν σχέση με τις θετικές επιστήμες ή την ζωγραφική…

Τέλος πάντων, ο Robbins με έχει μαγέψει 2 φορές ως τώρα, την πρώτη με το Άρωμα του Ονείρου, και την δεύτερη με τον Χορό των Εφτά Πέπλων. Βέβαια πρέπει να καταλαβαίνω κάτι λάθος, γιατί ενώ εκφράζει μια αισιοδοξία και εντοπίζει την ομορφιά του κόσμου μας στα βιβλία του, πάντα μελαγχολώ όταν τα διαβάζω και με επηρεάζουν με τρόπους που δεν επηρεάζουν κανέναν από όσους συζητώ μαζί τους για αυτά. Δηλαδή γράφει έναν ύμνο για την ζωή, και μου προκαλεί φόβο για τον θάνατο (πρωτόγνωρο αυτό για μένα), γράφει για την ελπίδα αλλαγής και με πιάνει η απελπισία της στασιμότητας, δεν ξέρω τι να πω…

Γι’αυτό θα πω δυο λόγια για το βιβλίο.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Σε 512 σελίδες παρακολουθούμε την ζωή μιας νεαρής σερβιτόρας / ζωγράφου που, μόλις παντρεύεται, φεύγει με τον άντρα της από το μικρό μέρος που μένουν για να πάνε στην Νέα Υόρκη. Θα μου πείτε τι το καταπληκτικό έχει αυτό; Χα, ο Robins είναι ο θεός των λέξεων και της μίξης ιδεών.

Στο βιβλίο του μιλάει για την τέχνη, την πολιτική, την θρησκεία, το σεξ (μάλλον πάντα μιλάει για το σεξ) και πολλά άλλα θέματα με τρόπους που με άγγιξαν βαθύτατα. Δηλαδή μιλάει σχεδόν για όλα τα θέματα που με ενδιαφέρουν και μάλιστα με έναν τρόπο λογοτεχνικό και πρωτότυπο (τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος από ένα βιβλίο;).

Την μια στιγμή είναι απόλυτα λυρικός και μεταφέρει τον αναγνώστη στο πιο όμορφο τοπίο, και την άλλη αφάνταστα σκληρός και ωμός, δείχνοντας την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι. Πάντα όμως είναι ευγενικός με τον αναγνώστη, προσεγγίζοντας τα πάθη και τις σκέψεις του σαν τον καλύτερο ψυχολόγο του κόσμου.

Στην ζωή της νεαρής σερβιτόρας μας μπλέκονται ένας περιστρεφόμενος καλλιτέχνης του δρόμου, ένας (όχι και τόσο συμπαθητικός) ιεροκήρυκας, οι γονείς της, μια κονσέρβα φασόλια (ιδιαίτερα έξυπνη), μια πορφύρα κι ένα βαμμένο ραβδί (ιδιαίτερα σοφά και συμβολικά αντικείμενα), ένα κουτάλι (καλά αυτό της φέρνει τα πάνω κάτω), μια βρώμικη κάλτσα (εντάξει αυτή δεν μπλέκεται πολύ), ένας συμπαθητικός εβραίος κι ένας συμπαθητικός άραβας που ανοίγουν εστιατόριο απέναντι από το κτίριο του ΟΗΕ και της δίνουν δουλειά (ναι είναι τρελός ο συγγραφέας, γι’αυτό τον λατρεύω), μια μαγευτική, νεαρή Σαλώμη και φυσικά η Τέχνη (εντάξει κι άλλοι αλλά ας μην γράψω όλο το βιβλίο εδώ τώρα).

Άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, όλοι οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος έχουν κάτι να προσθέσουν στην ιστορία και, ακόμη περισσότερο, κάτι να πουν στον αναγνώστη.

Salome_Fowler

Η Σαλώμη σε μια πιο ρομαντική ίσως απεικόνιση

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, τα εφτά πέπλα που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να δουν την ζωή όπως είναι πέφτουν ένα ένα, και πίσω από αυτά φανερώνεται ο παραλογισμός και τα άκρα στα οποία μπορούν να οδηγήσουν ο φανατισμός και η απληστία αλλά και η απελευθέρωση που μπορεί να έρθει με την συνειδητοποίηση της κατάστασής μας.

Πρέπει να πω σ’αυτό το σημείο πως η μετάφραση είναι πάρα πολύ καλή. Είναι η μοναδική φορά που ο ελληνικός τίτλος είναι τόσο εύστοχος ώστε να μ’αρέσει σχεδόν περισσότερο από τον πρωτότυπο!! Βέβαια και ο πρωτότυπος (Skinny Legs and All) κολλάει τέλεια με την ιστορία, αλλά εξίσου καλά ταιριάζει και ο τίτλος που διάλεξαν οι μεταφραστές, μπράβο τους! Αααα, για όποιον δεν το ξέρει (αν και δεν καταλαβαίνω τί δουλειά έχει στο ιστολόγιό μου αν δεν το ξέρει :p) ο χορός των εφτά πέπλων ήταν ο χορός της Σαλώμης, κι έχει διάφορες σημασίες…

Ακολουθούν κομμάτια από το βιβλίο και οφείλω να σας προειδοποιήσω. Δεν αποκαλύπτω τίποτα από την πλοκή αλλά και πάλι όποιος έχει σκοπό να το διαβάσει ίσως θα ήθελε να σταματήσει την ανάγνωση εδώ και να πάει κατευθείαν στο τραγουδάκι που υπάρχει στο τέλος…

Η Σαλώμη από τον Mucha (την πήρα από ένα πολύ ωραίο blog, κάντε κλικ στην εικόνα)

Η Σαλώμη από τον Mucha (την πήρα από ένα πολύ ωραίο blog, κάντε κλικ στην εικόνα)

“Στο στοιχειωμένο σπίτι της ζωής, η τέχνη είναι η μόνη σκάλα που δεν τρίζει”

H σκιά δεν ανήκει στο αντικείμενο που την ρίχνει”

“Η ανθρώπινη ανοησία δεν σταματά την πορεία των άστρων”

“Υπάρχουν πέπλα άγνοιας και ψευδαίσθησης που μας χωρίζουν από το στοιχείο που είναι απόλυτα απαραίτητο προκειμένου να κατανοήσουμε το εξελικτικό μας ταξίδι, πέπλα που μας κρύβουν το Μυστήριο που κατέχει μια πρωτεύουσα θέση στην ύπαρξή μας.”

“Το πρώτο από αυτά τα πέπλα κρύβει την καταπίεση της Θεάς, σκεπάζει το σεξουαλικό πρόσωπο του πλανήτη, καλύπτει τον αρχαίο θεμέλιο λίθο του ερωτικού τρόμου που στηρίζει την θρησκεία του σύγχρονου ανθρώπου”

Το δεύτερο πέπλο “διαχωρίζει ένα ον από το μεταμορφωτικό φως της ελευθερίας, από την μεθυστική λάμψη της αυτοδιάθεσης” και μόλις πέσει θα αποκαλυφθεί πως “οι άνθρωποι δεν είναι κυρίαρχοι των φυτών και των ζώων…. Η ανθρωπότητα είναι μια λειτουργία της φύσης. Επομένως δεν μπορεί να ζει ξεχωριστά από την φύση- αν κάνει κάτι τέτοιο ξεγελά απλώς τον εαυτό της”.

Το τρίτο πέπλο είναι το πέπλο της πολιτικής αυταπάτης. “Γιατί τι άλλο είναι η πολιτική στο κάτω κάτω, αν όχι η μανιακή ανάγκη των πολιτικών να ελέγχουν αντικείμενα και να παίρνουν αποφάσεις για άλλους ανθρώπους;” “Φυσικά όσο υπάρχουν πρόθυμοι οπαδοί θα υπάρχουν και οι ηγέτες που θα τους εκμεταλλευτούν”.

Η Σαλώμη σκοτεινή κι ελκυστική

Η Σαλώμη σκοτεινή κι ελκυστική

Το τέταρτο πέπλο είναι αυτό της θρησκείας. “Η θρησκεία είναι ένας από τους κυριότερους δημιουργούς της ανθρώπινης δυστυχίας”.

Ο συγγραφέας δεν κρίνει την θρησκευτικότητα, τον μυστικισμό ή και την ίδια την ύπαρξη του θεού, κατακεραυνώνει όμως την οργανωμένη θρησκεία (χα, όπως καταλαβαίνετε φίλοι αναγνώστες θα είχα πολλά να πω εδώ).

Για τους πρώτους χριστιανούς λέει: “Άνθρωποι που προσεύχονταν αλλά δεν χόρευαν, που νήστευαν αλλά δεν γιόρταζαν, που βάφτιζαν αλλά δεν έπαιζαν, που μαστίγωναν αλλά δεν γαμούσαν, που αγόραζαν πνεύμα αλλά πουλούσαν ψυχή, που τιμούσαν τον πατέρα αλλά εξαπατούσαν την μητέρα…”

Και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου σκέφτεται: “Η θρησκευτική ανατροφή που μου έδωσαν όταν ήμουν μικρή ήταν μια μορφή κακοποίησης”

Το πέμπτο πέπλο είναι αυτό της οικονομικής αξίας. “Η παρανοϊκή επίδραση των χρημάτων είναι ότι η αριθμητική με την οποία μετράμε τα πράγματα έχει γίνει πιο πολύτιμη από τα ίδια τα πράγματα”

Το έκτο πέπλο μας αποκαλύπτει (όταν πέφτει) πως “το τέλος του κόσμου είναι το πιο επικίνδυνο κλισέ από όλα”, πως “είναι μια ψευδαίσθηση που καταφέρνει να αναισθητοποιήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους” και πως “όταν δίνεις έμφαση στην μεταθανάτια ζωή, αρνιέσαι την ζωή. Όταν συγκεντρώνεις όλη την προσοχή σου στον παράδεισο, δημιουργείς κόλαση”.

Περιγράφει καταστάσεις που ίσως φανούν τρελές σε κάποιους – κι όμως δεν είναι καθόλου απίθανες…

Όσο για το έβδομο πέπλο: “Η ψευδαίσθηση του έβδομου πέπλου είναι ότι μπορείς να βάλεις κάποιον άλλο να το κάνει στην θέση σου: να σκεφτεί στην θέση σου, να κρεμάσει στο λαιμό του το δικό σου σταυρό…. Γι’αυτό ο καθένας πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του, να ορίσει τον δικό του θάνατο και να κατασκευάσει την δική του σωτηρία…”

Αυτά. Διαβάστε το

They call for me
Dance Of The Seven Veils
I have no choice
I’m nothing if I fail

Lonely Salomé, Dancing Salomé
Veil for veil away
Villain and prey

The first veil falls – illusion
The second one – innocence
The third one follows – pride
And four was my way back

Losing my dignity
With every move I make
I’m losing it
The veil falls

Freedom was long ago
With every step I take
I walk away
From this veil

Singing Salomé, Naked Salomé
Veil for veil away
Villain and prey

If there’s one thing left to see
That’s of interest
Then it’s in my chest
The seventh veil is me

11 thoughts on “Ο χορός των εφτά πέπλων…

  1. Ο/Η Polykarpos λέει:

    Το άρωμα του ονείρου… Τι υπέροχο βιβλίο.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις περιγραφές όταν εμφανιζόταν ο Πάνας..
    Κάνω αναφορά στο δικό μου μυθιστόρημα σε αυτές τις σκηνές

  2. Ο/Η Nikos V. λέει:

    Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως πρέπει να είναι ο πιο αγαπητός αλλά και…έξυπνος Αμερικάνος που…ξέρω!!!😛

    Καλημέρα αγαπητή!!!🙂

  3. Ο/Η Apostolis λέει:

    My dear Iokaste,

    μιλάς για έναν από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς κι έναν από τους πιο μορφωμένους και πολυτάλαντους αμερικάνους που ξέρω, οπότε ό,τι και να πεις είμαι μαζί σου και μαζί του.

    Ο Πάνας των αρώματος του ονείρου είναι ότι πιο κοντινό σε θεό μπορώ να δεχθώ και για χρώμα το βιβλίο αυτό ήταν και είναι ακόμη πολύ ψηλά στην προτεινόμενη λίστα μου βιβλίων, μαζί με τις καουμπόισες (οι οποίες, ως γνωστό, μελαγχολούν ακόμη κι εγώ μαζί τους) και βέβαια τον υπέροχο Τρυποκάρυδο.

    Σ’ ευχαριστώ για αυτή την παρουσίαση, μακάρι να προκαλέσει τους έλληνες αναγνώστες να εντρυφήσουν στον Ρόμπινς.

    Σε συμπάθησα. Συνέχισε έτσι…

    Αποστόλης

  4. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Χεχε, αν και το άρθρο ήταν για τον Χορό των εφτά πέπλων, όλοι σχεδόν σχολίασαν το Άρωμα του Ονείρου και τον Πάνα :p

    @Polykarpos

    Ναι, το Άρωμα του Ονείρου με τρέλανε όταν το διάβασα, είχε απίστευτες περιγραφές και η γενικότερη ιδέα του ήταν τέλεια. Τον Χορό των Εφτά Πέπλων τον έχεις διαβάσει; Επίσης πολύ καλό, και ασχολείται περισσότερο με πολιτικά και θρησκευτικά θέματα.

    @Νίκος

    Ναι είναι πανέξυπνος!!! Τον λάτρεψα και γι’αυτό!!

    @Apostolis

    Δεν έχω διαβάσει ούτε τις Καουμπόισες ούτε τον Τρυποκάρυδο αλλά είναι μέσα στην λίστα μου εννοείται. Όντως αξίζει πολλά σαν συγγραφέας, έχω «αναγκάσει» πολλούς φίλους μου να διαβάσουν το άρωμα του ονείρου και τώρα θα τους «αναγκάσω» να διαβάσουν και τον Χορό των Εφτά Πέπλων😉

  5. Ο/Η Λουκρητία λέει:

    Αχχ, Ιοκάστη, κι εγώ τον έχω ερωτευτεί…😛 Ελπίζω να μη σε πειράζει να τον μοιραστούμε xD

    Πράγματι, είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος, με χιούμορ και πνεύμα.

    Και μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως δάκρυσα τελειώνοντας «το Άρωμα του Ονείρου» =] Aν και είναι γραμμένο σε εύθυμο τόνο, προκαλεί πόνο όταν σκέφτεσαι πως είσαι θνητός.

    Επίσης, εφόσον έχει σπουδάσει θεολογία (ο Ρόμπινς), νομίζω πως τα στοιχεία που δίνει για διάφορες θεότητες είναι πραγματικά, κι αυτό με έχει βοηθήσει να κατανοήσω καλύτερα κάποια πράγματα.

  6. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Λουκρητία μου καθόλου δεν με πειράζει, ίσα ίσα τέτοιους ανθρώπους πρέπει να τους μοιραζόμαστε!!!

    Έχει έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο για να περνάει τα μηνύματά του, κι είναι και πολλά σε κάθε βιβλίο!!

  7. Ο/Η Θέμις λέει:

    Μου αρέσει και μένα ο Ρομπινς. Εχω διαβάσει τα βιβλία του με τη σειρά και σταμάτησα στο «Μισοκοιμισμένοι….» Βρίσκω το «Αρωμα του Ονείρου» μακράν το καλύτερο!

  8. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    @Θέμις

    Αν και δεν τα έχω διαβάσει τα άλλα, νομίζω πως το Άρωμα θα είναι πάντα το αγαπημένο μου, ίσως γιατί ήταν το πρώτο του που διάβασα (ή ίσως γιατί είναι το καλύτερο😉 )

  9. Ο/Η g... λέει:

    Το πιθανότερο…επειδη το διάβασες πρώτο!!!
    Αν και μένα αυτό μου αρέσει πιο πολύ από τα τρία που έχω διαβάσει αλλα…και εγώ το διάβασα πρώτο!

  10. Ο/Η ixnilatis λέει:

    Φιλη μου αν και έχω διαβάσει πολλα απο τα βιβλία του, θεωρώ το άρωμα του ονείρου το καλυτερο από όλα. Ο άνθρωπος αυτός πάντα με κάνει να ξεφεύγω και να βλέπω την άλλη όχθη. Αλήθεια πόσους τόνους LSD πρέπει να καταναλώνει για να μας πάει στους κόσμους του…. Το τελευταίο που διάβασα είναι κοιμισμένοι στις βατραχοπιτζάμες τους. Ακόμα ένα ταξίδι

  11. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Χεχε, ναι η φαντασία του είναι απερίγραπτη, δεν μπορώ να καταλάβω πως καταφέρνει και βάζει τόσες ιδέες σε ένα βιβλίο και βγαίνει καλό αποτέλεσμα κι όχι μια σαλάτα… Ταλέντο!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s