Χτες…

Ναι χτες ακυρώθηκε η συναυλία των Depeche Mode. Και ναι, χτες είχαμε πάει εκεί.. Μετά από μια περιπετειούλα και 15,000 αλλαγές γνώμης στο αν θα πάμε ή όχι πήγαμε. Και τί καταλάβαμε; Όχι και πολλά. Το ανησυχητικό για μένα είναι πως δεν χαλάστηκα πολύ, είχα περάσει καλά με τους φίλους μου, γελάσαμε, χωθήκαμε σε κάτι χωράφια με πρασινάδες που μας έφταναν ως το στήθος (και ως την μύτη μη σας πω σε κάποια σημεία), αράξαμε στο γρασίδι, καλά ήταν, οπότε δεν το πήρα τόοοοσο κατάκαρδα. Άλλωστε είχα αγχωθεί τρελά επειδή δεν βρήκαμε τους υπόλοιπους της παρέας και θα βλέπαμε την συναυλία χώρια… Τέλος πάντων, δεν θέλω να σχολιάσω τα χθεσινά, θα βάλω ένα δείγμα από τα τραγούδια που ακούγαμε στον γυρισμό…

Katatonia

Day

(εξαιρετικά αφιερωμένο, γιατί όντως δεν ήξερα πως μπορεί να βρέξει έτσι…)

Grey park look the same
And the days are pale
I never thought it would rain this way
I should be knowing this
It used to be me
Let’s stay here for a while
Is something gonna happen
Today your smile has decayed
It will never be the same
I never thought I would laugh again
I should be knowing this
It used to be me
Let’s stay here for a while
Is something gonna happen
Today now it’s dark
And you’re colder now
It’s dark and i’m older now
It’s dark and you’re colder
And you tell me that my parks are grey
Let’s stay here for a while
Is something gonna happen
Today grey park look the same
All the days are pale
I never thought it would rain this way
I should be knowing that
It used to be me
Let’s stay here for a while
Is something gonna happen
Today

Suicide Commando

Hellraiser

You are condemned
I’ve put a spell on you
The smell of death
Has got all over you
Like a disease
I’ll control your mind
Get on your knees
You won’t survive the night

Hellraiser

You are possessed
I’m your living pest
Put you to rest
Tonight you’ll be my guest
You are oppressed
Abused on my request
Get ready for
The final inquest

Hellraiser

Ε ναι, άσχετα με τους Depeche, τί περιμένατε;;

Advertisements

Η μαλακία πάει σύννεφο…

Όπως ίσως καταλάβατε κι από τον τίτλο, ακολουθεί ελαφρύ βρισίδι, όσοι έχουν ευαίσθητα μάτια παρακαλούνται να αποχωρήσουν τώρα..

Μπορεί να έχω τύχη με τους ταξιτζήδες αλλά εντάξει, είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός των ηλίθιων που κυκλοφορούν εκεί έξω που αναγκαστικά θα πέσεις στις περιπτώσεις…

Μα πόσο μαλάκες είναι μερικοί άνθρωποι;;; Πήγα στα κτελ (Κηφισός) σήμερα να παραλάβω συγγενείς και κλασσικά όταν δεν υπάρχει αστυνομία οι ταξιτζήδες βγάζουν την μάσκα του ανθρώπου που φοράνε και γίνονται καρακαταμαλάκες, που να τους πατήσει οδοστρωτήρας το ταξί (χωρίς αποζημίωση ΦΥΣΙΚΑ), τα καθίκια…

Όχι δεν έχω τα νεύρα μου τώρα, εκνευρίστηκα εκείνη την στιγμή πολύ όμως κι όταν το θυμάμαι ξαναματασυφιλιάζομαι.

Είχαν αράξει που λέτε οι μάγκες, 7-8 ταξί στην σειρά και ρωτούσαν τους πάντες που πάνε, και παίρνανε μόνο αυτούς που τους βόλευαν, και φυσικά περίμεναν να γεμίσουν, σιγά μην πάρουν μόνο 1-2 άτομα. Ζώα. Αι σιχτίρ, οι πίθηκοι. Ήταν και είρωνες, τα γαϊδούρια… Αλλά έχοντας τον παππού και την γιαγιά φορτωμένους και κουρασμένους τι να κάνω; Φυσικά δεν μπήκα σε κανέναν από τους γελοίους, υπήρχαν και άνθρωποι που έκαναν σωστά την δουλειά τους, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και την σκηνή που θα ήθελα εκείνη την στιγμή..

Αλλά επειδή έχουν ξαναγίνει παρόμοια σκηνικά στον Κηφισό, όχι βέβαια σε τέτοιο βαθμό – τέτοια γαϊδουριά δεν μου είχε ξανατύχει – τα έχω πάρει και λέω να κάνω κάτι για αυτό. Δεν ξέρω τι ακόμα, θα πηγαίνω εκεί κάθε μέρα και θα τους πρήζω τα αρχίδια (κήρυγμα κι έτσι, θα με γράφουν βέβαια αλλά θα τους σπάσω τα νεύρα – έχω τον τρόπο μου σ’αυτά :p), θα πρήζω την αστυνομία να πηγαίνει συνέχεια εκεί και να ελέγχει την κατάσταση, καμιά καταγγελία, όλα μαζί, θα δω… Γιατί όταν είναι εκεί οι μπάτσοι, οι βλάκες οι ταξιτζήδες κάθονται σούζα, μη χέσω, γαμώ το ηλίθιο μικρό μυαλό του έλληνα που θέλει μαστίγιο για να φερθεί ανθρώπινα…

Ουφ, εντάξει έβρισα λιγάκι αλλά θα με συγχωρήσετε, ήμουν συγχυσμένη κ ι άλλωστε μερικοί άνθρωποι μόνο έτσι περιγράφονται…

Ε δεν είναι δουλειά αυτή. Βαρέθηκα όλες οι αυθαιρεσίες να περνάνε έτσι, και με το να τα λέμε απλά μεταξύ μας στα ιστολόγια δεν γίνεται και κάτι ουσιαστικό. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους… Έχω αρχίσει να «την λέω» στον κόσμο στον δρόμο, φοβάμαι ότι θα με δείρει κανένας καμιά μέρα… Αλλά και πάλι με τα λόγια δεν καταλαβαίνουν και τίποτα από ό,τι βλέπω.

Υ.Γ: Αααααα, το παραπάνω δεν ισχύει για όλους τους ταξιτζήδες φυσικά, είναι μερικοί που είναι γλυκύτατοι και υπερβολικά καλοί και μερικοί που είναι απλά σωστοί επαγγελματίες…

If I could make days last forever…

Έχει πέσει σπαραγμός στο ιστολόγιο αυτές τις μέρες και δεν θέλω, η ζωή είναι μικρή για να αναλωνόμαστε έτσι!! Τα επόμενα άρθρα θα είναι χαζοχαρούμενα λοιπόν, για να επανέλθουμε στο πνεύμα. Είναι άνοιξη λέμε, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλουδάκια έχουν ανθίσει ήδη και ευτυχώς οι κάμπιες στην γειτονιά μου ήρθαν κι έφυγαν! Είναι δυνατόν με τέτοια δεδομένα εμείς να καθόμαστε να μιζεριάζουμε επειδή δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη σε μια κουβέντα;;; Δεν γίνεται να συνεννοούμαστε με όλους προφανώς…

Καλή διάθεση, χαμόγελα και μουσική! (α και επειδή στο youtube τα βιντεάκια είναι λίγο χάλι καμιά φορά, θα σας πρότεινα να τα ακούσετε από το πλάι)

The_melody_of_your_demise

Jim Croce

Time in a bottle


If I could save time in a bottle
The first thing that Id like to do
Is to save every day
Till eternity passes away
Just to spend them with you

If I could make days last forever
If words could make wishes come true
Id save every day like a treasure and then,
Again, I would spend them with you

But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
Ive looked around enough to know
That youre the one I want to go
Through time with

If I had a box just for wishes
And dreams that had never come true
The box would be empty
Except for the memory
Of how they were answered by you

But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
Ive looked around enough to know
That youre the one I want to go
Through time with

Colin Hay – I Just Don’t Think I’ll Ever Get Over You Lyrics


I drink good coffee every morning
Comes from a place that’s far away
And when I’m done I feel like talking
Without you here there is less to say

I don’t want you thinking I’m unhappy
What is closer to the truth
That if I lived till I was 102
I just don’t think I’ll ever get over you

I’m no longer moved to drink strong whisky
‘Cause I shook the hand of time and I knew
That if I lived till I could no longer climb my stairs
I just don’t think I’ll ever get over you
Your face it dances and it haunts me
Your laughter’s still ringing in my ears
I still find pieces of your presence here
Even after all these years

But I don’t want you thinking I don’t get asked to dinner
‘Cause I’m here to say that I sometimes do
Even though I may soon feel the touch of love
I just don’t think I’ll ever get over you
If I lived till I was 102
I just don’t think I’ll ever get over you

Η εικόνα είναι από το deviant art

Αγαπητό ημερολόγιο: Μια ιστοριούλα

Εισαγωγή

Πραγματικά όσο περισσότερο ασχολούμαι με το θέμα τόσο περισσότερο πείθομαι πως πρέπει να ασχολούμαι. Όλοι μας βασικά…

Για να εξηγηθώ:

Κάποτε ήμουν χριστιανή. Μετά έγινα παγανίστρια. Μετά άθεη. Αλλά πάντα έλεγα πως η θρησκεία είναι ωραίο πράγμα, με την έννοια πως μ’αρέσει η ιδέα του μυστικισμού, πως έχει το γούστο του να υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές ιδέες και απόψεις. Μετά άρχισε να με ενοχλεί η εκκλησία, αλλά όχι η θρησκεία. Οπότε είπα να το ψάξω λίγο, να δω τι μπορώ να κάνω για αυτό. Κι άρχισα να μπαίνω σε ιστολόγια. Κι έβλεπα πως όντως οι άθεοι ήταν λίγο επιθετικοί καμιά φορά, και αυτό μ’ενοχλούσε όσο με ενοχλούσε και η επιθετικότητα της θρησκείας.

Παρατηρήσατε τον αόριστο; Εντάξει ακόμα ίσως με ενοχλεί καμιά φορά, ανάλογα το ύφος και τον τρόπο του συνομιλητή, αλλά τώρα καταλαβαίνω 100% από πού προέρχεται. Και την βρίσκω δικαιολογημένη… Ακόμη και φίλοι μου (άθεοι) με ρωτάνε γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ με αυτό το θέμα, και φυσικά με ρωτάνε και χριστιανοί. Ε λοιπόν με όλα αυτά που αντιμετωπίζω τελευταία και λίγο ασχολούμαι, και θα έπρεπε να ασχολούμαστε όλοι μας και πολύ γιατί η κατάσταση είναι τραγική. «Απολαύστε»:

Περί τυφλότητος 2

Love Is Blind by Lara Coton

Το περί τυφλότητος είναι  ένα άρθρο που είχα γράψει κάποια στιγμή για τους ανθρώπους που όχι μόνο εθελοτυφλούν αλλά βλέπουν και τα πράγματα μόνο όπως θέλουν αυτοί. Ήταν γενικότερο, τώρα θα το κάνουμε πιο ειδικό…

Στους μήνες που έχω ασχοληθεί με τα ιστολόγια λοιπόν και έχω αρχίσει να εκφράζω τις απόψεις μου δημόσια (πως τόλμησα!!) έχω ακούσει διάφορα «ωραία» από μερικούς «καλούς» χριστιανούς.

Γιατί για τους χριστιανούς είμαι ή μια παραπλανημένη, ή πράκτορας σκοτεινών δυνάμεων ή τέλος πάντων κάτι κακό αφού δεν μπορώ να δω την μία και μοναδική αλήθεια που αυτοί κατέχουν!!! Αναρωτιέμαι, για τους ινδουιστές, τους βουδιστές, τους χριστιανούς των 1000 αιρέσεων που υπάρχουν, τι είμαι;;; Και πόσες μοναδικές αλήθειες θα έπρεπε να δεχτώ για να είμαι οκ με όλους;;;

Επίσης για τους χριστιανούς δεν ξέρω ιστορία, και δεν ξέρω και τι λέει ο χριστιανισμός. Βέβαιααααα, γιατί αλλιώς θα ήμουν χριστιανή (κατά την γνώμη τους).

Προτιμούν λοιπόν να κλείσουν τα μάτια και να πιστεύουν όλα τα παραπάνω από το να δεχτούν πως μπορεί να γνώρισα τον χριστιανισμό και να μην μου ταίριαζε, να γνωρίζω ιστορία αλλά να μην συμφωνώ με την δική τους εκδοχή ή/και ερμηνεία και ταυτόχρονα να μην είμαι εξωγήινο τέρας.

Είμαστε ελέφαντες;

happy-elephant-01

Το οποίο με οδηγεί στο άλλο μεγάλο ζήτημα που έχω κληθεί να αντιμετωπίσω τελευταία. Στο να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας. Φυσικά αυτό είναι ηλίθιο, όποιος θέλει ας έρθει να δει ότι δεν έχω προβοσκίδα. Είναι όμως το πιο συνηθισμένο «επιχείρημα» των θεϊστών:

«Εσείς οι άθεοι δεν έχετε ηθική (;), είστε θυμωμένοι (;;), είστε κομμουνιστές (;;;), σιωνιστές (;;;;;) κλπ».

Δηλαδή μένω έκπληκτη με όλα αυτά που είμαι και δεν το ξέρω. Α ναι, γιατί προσπαθούν να μας πείσουν κιόλας ότι αυτά είμαστε, αυτά πιστεύουμε στην πραγματικότητα άσχετα με το τι λέμε ή νομίζουμε πως πιστεύουμε (τρεις λαλούν και δυο χορεύουν…).

Πόσο λυπηρό και θλιβερό είναι αυτό; Τόσο που ούτε να το σχολιάσω δεν μου πάει καρδιά. Αυτό δεν με εκνευρίζει, δεν με ενοχλεί καν πλέον, απλά με απογοητεύει. Κι όχι μόνο όσον αφορά τους χριστιανούς:

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ για όλη την ανθρωπότητα, με τέτοια μυαλά δεν οδηγούμαστε στον βούρκο, αλλά στο 1984 (μ’αυτό το βιβλίο έμαθα ότι υπάρχουν καταστάσεις πολύ χειρότερες από τον θάνατο).

Τακτικές:

Οι πιστοί που έχω συναντήσει (όχι όλοι βέβαια, όσοι δεν ανήκουν στην κατηγορία των συζητήσιμων και λογικών ανθρώπων)  έχουν κάποια κοινά μοτίβα στον τρόπο που «συζητούν». Εδώ να βάλω μια παρένθεση για να πω πως οι περισσότεροι πιστοί με τους οποίους έχω κάνει ωραίες κουβέντες, θα αντιμετωπίζονταν μάλλον σαν αιρετικοί από τους υπόλοιπους πιστούς και την εκκλησία (τυχαίο;). Και πάμε λοιπόν στις τακτικές:

1. Αποπροσανατολισμός της κουβέντας

Συζητάς για το Α, θα σου πετάξουν το Β που το θεωρούν (και καλά) χειρότερο, μετά θα μιλήσουν για το Γ, το Κ και το Ψ (ναι έτσι πάνε τα γράμματα γιατί δεν υπάρχει συνοχή σ’αυτά που θα σου πουν) για τα οποία σε θεωρούν υπεύθυνη επειδή είσαι άθεη, και μετά άντε βρες από πού ξεκίνησε η συζήτηση. Παράδειγμα:

Συζητάμε για την αδικία της εκκλησίας σε έναν τομέα (Α). Και θα σου πει ο απολογητής: «Ναι αλλά και οι τράπεζες κάνουν αδικίες (Β) και οι κομμουνιστές σκότωσαν κόσμο (Γ) και οι επιστήμονες έφτιαξαν βόμβες (Κ) και στην γειτονιά μου ο περιπτεράς κλέβει τους πελάτες (Ψ) και μάλλον είναι άθεος».

Εκεί λοιπόν έχεις ζήσει το θέατρο του παραλόγου, που δεν είναι και τόσο παράλογο στην πραγματικότητα, αλλά μάλλον καλομελετημένο. Και κατά την γνώμη μου δείχνει τα χειρότερα για τον συνομιλητή σου…

2. Ερωτήσεις

Μετά παίρνουν το κλασσικό στυλάκι «Ξανθόπουλος»¨και σ’αρχίζουν, «και γιατί δεν μας δέχεστε όπως είμαστε; Και γιατί τα βάζετε με την θρησκεία μας;»

Γιατί ρε άνθρωποι, με ΕΝΟΧΛΕΙ που νομίζει πως η ανθρωπότητα της ανήκει και θέλει να ορίζει την ζωή μου. Γιατί όταν μπλέκεται με το κράτος αυτό κάνει, προσπαθεί να ορίσει την ζωή όλων των ανθρώπων, όχι μόνο των πιστών της. Η θρησκεία σας δεν δέχεται εμένα όπως είμαι, η θρησκεία σας προσπαθεί να μου επιβάλλει καταστάσεις τις οποίες δεν επιθυμώ, η θρησκεία σας ξεκίνησε την επίθεση προς οτιδήποτε διαφορετικό. Τι θέλετε να κάνω δηλαδή; Πρέπει κατά την γνώμη σας να κάτσω με σταυρωμένα χέρια;

Ε ρε τι πάθαμε… Μιλάμε για πλήρη τύφλωση έτσι;;;

3. Χαρακτηρισμοί

Μετά θα αρχίσουν τα κλασσικά, τα ναι αλλά για να είσαι άθεη είσαι κομμουνίστρια (δεν είμαι), είσαι θυμωμένη με την θρησκεία (δεν είμαι αλλά το προσπαθείτε να με κάνετε), είσαι παραπλανημένη (ωραία, αφήστε με στην πλάνη μου, τι πρόβλημα έχετε;;;;), έχεις θεοποιήσει τον εαυτό σου (απλά όχι), αποκλείεται τον έχεις θεοποιήσει (όχι λέμε), τότε έχεις θεοποιήσει την επιστήμη (πάλι όχι), μα δεν γίνεται κάτι πρέπει να έχεις θεοποιήσει (τι να πω, όλο μαλακίες ακούω τελευταία, θα το καταπιώ κι αυτό) κλπ

4. Προσβολές

Κάπου εκεί τα επιχειρήματά τους τελειώνουν, αν δεν έχουν καταφέρει με τα άσχετα και τις έμμεσες προσβολές να σε εξοργίσουν και να αρχίσεις να βρίζεις (ώστε μετά να σου πουν α να είδες, εμείς είμαστε ήρεμοι κι εσύ βρίζεις) αρχίζουν αυτοί να σε βρίζουν. Ω ναι αγαπητέ αναγνώστη, έχω ακούσει διάφορα όμορφα κατά καιρούς, και χτες μάλιστα μια «καλή χριστιανή» αφού δεν κατάφερε να με πείσει πως είμαι θυμωμένη μαζί της και μάλλον ενοχλήθηκε γιατί αυτή «φώναζε» κι εγώ της μιλούσα γλυκά (τι να κάνω, έτσι μου έβγαινε) άρχισε να λέει διάφορα «ωραία» για την μητέρα μου. Γαμώ τις συμπεριφορές ρε, μπράβο…

Επίλογος

Μετά αγαπητοί μου αναγνώστες εμείς είμαστε οι επιθετικοί και χωρίς λόγο κιόλας. Όσο βλέπω τις ακραίες και φανατισμένες στάσεις που δημιουργεί η θρησκεία αναρωτιέμαι αν είχα δίκιο αρχικά που πίστευα πως έχει και τα καλά της.

Τυφλώνει τόσο πολύ τον κόσμο που δεν τον αφήνει να επικοινωνήσει, υψώνει αδιαπέραστους τοίχους ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι δυνατόν να με κρίνει κάποιος χωρίς να με ξέρει καθόλου απλά και μόνο επειδή είμαι άθεη; Είναι δυνατόν να θεωρεί αυτός ο κάποιος πως καταλαβαίνει τι νιώθω και ξέρει τι πιστεύω καλύτερα από εμένα; Είναι δυνατόν να προσπαθώ να συζητήσω μαζί του και να μου λέει συνέχεια πως είμαι θυμωμένη (για να μην πω όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να μου λέει) ενώ στην πραγματικότητα τα δικά του λόγια στάζουν χολή (εμ έτσι είναι, κρίνουν από τους εαυτούς τους και νομίζουν πως όλοι φέρονται όπως αυτοί);; Κι είναι δυνατόν αυτός ο κάποιος να προσπαθεί με όλα αυτά να με πείσει πως μιλάει για την θρησκεία της αγάπης;

Ποιας αγάπης ρε παιδιά; Η αγάπη δεν γνωρίζει περιορισμούς, η αγάπη δεν ξεχωρίζει ένθεους και άθεους, η αγάπη δεν κρίνει τον άλλον από τα θρησκευτικά του πιστεύω…

Αφήστε, τέτοια αγάπη που «προωθείτε» εσείς κρατήστε την για τον εαυτό σας. Αν στην αγάπη σας δεν χωράνε αυτοί που έχουν διαφορετική άποψη από εσάς δεν με καλύπτει και δεν την χρειάζομαι. Αν η αγάπη σας σας ωθεί να προσβάλλετε τους άλλους επειδή δεν πιστεύουν στον θεό σας, κρατήστε και τον θεό σας, ούτε αυτός με καλύπτει…

Το αστείο είναι πως σε όλους αυτούς τους «καλούς χριστιανούς» δεν τους περνάει από το μυαλό ότι έχω επαφές με χριστιανούς. Ελπίζω να μην σας σοκάρω, αλλά δεν ζω σε μια φούσκα που περιέχει μόνο άθεους. Και χαίρομαι για αυτό! Ναι έχω φίλους χριστιανούς, συγγενείς χριστιανούς, πολύ στενούς φίλους χριστιανούς, και απλά σεβόμαστε ο ένας τον άλλον. Αλλά για μερικούς ανθρώπους ο σεβασμός είναι άγνωστη λέξη…

Αγαπητό ημερολόγιο: Ζω ένα δράμα…

Όλοι το ζουν!! Δηλαδή αναρωτιέμαι τι σκατά έχει πάθει ο κόσμος. Μήπως φταίνε οι πολλές σαπουνόπερες; Μήπως φταίνε τα μεξικάνικα τα μεταγλωττισμένα; Μήπως φταίει που κι η κουτσή Μαρία γίνεται ηθοποιός και νομίζουν όλοι ότι μπορούν να το κάνουν; Μήπως φταίνε οι καινούριες διαφημίσεις του 11 8 80 με την φουκαριάρα την μάνα του τυπά; Τι τους πιάνει όλους και αποφασίζουν να ζήσουν το δικό τους προσωπικό δράμα;

Νομίζω τελικά πως ο κόσμος την βρίσκει με το να νιώθει πως είναι θύμα, πως αδικήθηκε, πως πληγώθηκε αλλά κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του (δραματική μουσική στο background).

Δεν αναφέρομαι φυσικά στα σοβαρά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος, αλλά σε κάτι ανύπαρκτες καταστάσεις που μερικοί τείνουν να μεγαλοποιούν (κάναμε το τόσο ΤΟΣΟ που λένε; Ε αυτό).

Κι έρχεται ο καθένας και σου πετάει το μακρύ του και το κοντό του για αγάπες και μίση, και το μόνο που καταφέρνει είναι να σε πείσει πως δεν έχει νιώσει σοβαρά ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Αφενός, ώπα ρε παιδιά, κι άλλοι αγαπήσανε αλλά δεν το πήραν τόσο βαριά.

Αφετέρου άμα είναι να αγαπάς και να πληγώνεσαι κάθε 6 μήνες, από άλλο άτομο καλύτερα να πας σε κανέναν ψυχολόγο ή να ανοίξεις ένα λεξικό έστω, να ξεστραβωθείς ως προς το τι είναι αγάπη. Ε μα, ενθουσιάζεται ο καθένας με ψύλλου πήδημα και αναρωτιέσαι πότε οι άντρες έγιναν η ωραία κοιμωμένη και οι γυναίκες ο ράμπο κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι.

Άσε δε το άλλο, πρέπει να προσέχεις και τι λες, γιατί άμα πεις στον άλλον μια κουβέντα πάααααααααει το έδεσε, μετά θα σου ζητάει και γάμο και πανηγύρια. Τα «μααα, εγώ να πάμε για έναν καφέ είπα, να γνωριστούμε καλύτερα κλπ», δεν πιάνουν εδώ. Άμα ο άλλος/άλλη, ο/η ψυχασθενής έχει θεωρήσει πως:

καφές = κρεβάτι (εντάξει, πάει στον διάολο μέχρι εδώ, άμα έχεις περάσει τα 20 δεν σου φαίνεται και τόσο περίεργη αυτή η σκέψη) = έρωτας για πάντα (ε;;;) = αγάπη (αχ καραμέλα την κάναμε, πάει την ξεφτιλίσαμε την λέεεεξη) =  υποσχέσεις για κοινά όνειρα (εδώ είναι που έχεις αρχίσει να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο)

τότε άρχισε να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς γιατί θα βρεθείς στα σκαλιά της εκκλησίας και θα ψάχνεσαι να βρεις πως κατέληξες εκεί (ε με υπνωτικό στον καφέ ντεεε, όλα εγώ πρέπει να στα πω;;)

Και τι είναι το μίσος δηλαδή που το έχουν κάνει κι αυτό καραμέλα όλοι; Α ξύπνησα λίγο περίεργα σήμερα, τι να κάνω, τι να κάνω, ας πιω έναν καφέ κι ας μισήσω κάποιον. Δηλαδή έλεος, δεν μισείς βρε έτσι απλά τον άλλον, επειδή στην βάρεσε. Δηλαδή, προσωπικά, δεν μπορώ να πω πως μισώ κανέναν στην ζωή μου, ούτε πρώην φίλες που με στεναχώρησαν (που αυτό είναι ό,τι χειρότερο για μένα),  ούτε γκόμενους που μπορεί να με πλήγωσαν (δεν μ’ αρέσει αυτή η λέξη, σιγά μην με ξεκοίλιασαν κιόλας… άσε που καμιά φορά πληγωνόμαστε μόνοι μας αλλά ας μην αρχίσω τώρα αυτό το κράξιμο γιατί θα χάσω το θέμα) πόσο μάλλον κάποιον που γνώρισα χτες ή ακόμα περισσότερο που δεν γνώρισα ποτέ!!!

Άιντε άιντε, και μετά αναρωτιούνται (τα ίδια άτομα) γιατί γίνονται οι πόλεμοι. Αυτοί πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και νομίζουν πως τους μισούν οι πάντες χωρίς λόγο (και χωρίς να τους ξέρουν), φαντάσου τα κράτη με τόσα χρόνια ιστορίας και διαφωνιών τι θα σκέφτονται (άσχετο τελείως αλλά μου ήρθε και το πέταξα…).

Λίγο μέτρο βρε παιδιά δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ας μην γίνουμε Ξανθόπουλοι όλοι επειδή δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Δηλαδή όλα αυτά τα carpe diem και ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία κλπ μην τα παίρνουμε και τελείως κυριολεκτικά, δεν είναι φυσιολογικό σε 1 ώρα να αναπτύσσουμε συναισθήματα που χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν και μετά να έρχεται κι η συντέλεια του κόσμου, γι’ αυτό ζούμε τόσα χρόνια που ζούμε κι όχι μερικές ώρες όπως τα εφημερόπτερα  (ephemeroptera εδώ και εδώ – κοίτα τι βρίσκει κανείς άμα ψάχνει)…

Ε μα πια, βαρέθηκα να ακούω κλαψουρίσματα (δεν είμαι τελείως αναίσθητη αλλά μερικοί το παρακάνουν – κι έχουμε κι εμείς τα προβλήματά μας, δεν είμαστε όλο πεταλουδίτσες και συννεφάκια να το παίζουμε μελωδία της ευτυχίας και μητέρες Τερέζες, άντε)…

Εξαιρετικά αφιερωμένο σ’ όλους τους υπερβολικούς του κόσμου (και σε 2-3 αγαπημένα μου άτομα που ξέρω πως ήθελαν να το δουν δημοσιευμένο 😉 )…

Χαμένοι παράδεισοι…

Σήμερα θα ακούσουμε λίγο  σατανιστικό μέταλ, δεν είναι βέβαια από την Σκανδιναβία που είναι το παραδοσιακό στέκι των σατανιστών όλου του σύμπαντος αλλά θα βολευτούμε μ’αυτό προς το παρόν (χαχαχα, σόρυ για την ιλαρότητα αλλά δεν μπορώ, ακόμα γελάω, νόμιζα ότι κάτι τέτοια θα τα άκουγα μόνο στο γυμνάσιο, και πραγματικά από τότε είχα να τα ακούσω σοβαρά!!)

Όμως το σημερινό μας συγκρότημα αξίζει κάτι παραπάνω εδώ που τα λέμε, όχι μόνο γιατί έχουν μεγάλη ιστορία στις πλάτες τους, αλλά και γιατί έγραψαν μερικές από τις καλύτερες μελωδίες που έχουν ακουστεί ποτέ.

Paradise lost

Rejoice my friends, for today we will find our paradise..

Γιατί η μουσική είναι παράδεισος, και δυστυχισμένοι είναι όσοι δεν μπορούν να το νιώσουν αυτό…

Θα ήθελα πραγματικά να βάλω όλα τα τραγούδια τους, σιγά σιγά όμως, δεν υπάρχει βιασύνη.

Για σήμερα θα ξεκινήσουμε μ’ένα τραγούδι που κολλάει στο πνεύμα της ημέρας (κι όποιος καταλάβει τους στίχους κερδίζει γλειφιτζούρι :p) θα συνεχίσουμε με ένα κλασσικό πλέον που αν και διαφορετικό αρκετά από τα παλιά τους μ’αρέσει πολύ, και θα τελειώσουμε με το αγαπημένο μου ίσως κομμάτι τους, το οποίο έχει επίσης πολλά να πει σ’αυτούς που ξέρουν να ακούν διαφορετικά.

Paradise Lost

Say Just Words


You get high, with your destructive instinct
You get high, with your corrosive instinct –
Where can I go, to escape your foul mind tricks
You’re trying it more, but you will never break me
Cause you presume, the winner’s you but that’s not true

So say just words to me, unreal what your hate’s providing
Say just words to me, your talk is always contradiction
Say just words to me, you won’t feel the warmth of friends around you
You say just words to me, is it true that there’s worth inside,
So say just words to me.

Your designs, all the worse from power craving
Your desires, only where there’s fire burning,
I’ll show you the way, a pleasure that’s for the taking
You’re trying it more, but you won’t get satisfaction
Couse you presume the winner is you, but that’s not true
So say just words to me.

Erased


i don’t owe anything
i don’t owe anyone
shoot pride for all its worth
i don’t belong

in a situation now
that i could not repair
i assert myself to sleep
show others that i’ve cared
how cold is this poor life
lay ashes at my grave

if it takes me away from you
a subtle gesture

i don’t know anyone (cherish my religion)
i don’t know anyone (faith is only fiction)
i don’t know anyone (cherish my religion)
i don’t know anyone (faith is only fiction)

this is erased i promise not a trace
this is erased i promise no delay not a trace

Gothic


Denying our restlessness
Frustrations tension eludes
The past was clean
Where thoughts were mild
The present day horrors alive

Slowly passing timeless horrors

Lives within all fear
The mourning in my tears
Drown all the past
We lived beneath these years
Awaiting for the call
For all life to expire
Passive to this day
To infinity we’ll fall

The light is dim before us
Shadows appear and fall
A barrage of savage ways
Only the darkness can filter through

Awaiting for the call
For all life to expire
Passive to this day
To infinity we’ll fall
Lives within all fear
The mourning in my tears
Drown all the past
We lived beneath these years

Όνειρα από πυλό…

Τέλειωσα το Σαββατοκύριακο το the Neverhood, ένα υπέροχο παιχνιδάκι φτιαγμένο από πυλό!! Δεν ξέρω τι να πω για αυτό το παιχνίδι.

Είναι γλύκαααααααααααα!!

metit1

Μιας κι είναι η πρώτη παιχνιδοπαρουσίαση θα προσπαθήσω να την κάνω πιο επίσημη:

Ιστορία

Στο παιχνίδι ο παίχτης αναλαμβάνει τον ρόλο του Klayman, ενός χαριτωμένου ανθρωποειδούς πλάσματος που ξυπνάει μόνος του σ’ένα δωμάτιο. Σκοπός του είναι να ψάξει τον κόσμο στον οποίο βρίσκεται, και ο οποίος δεν φαίνεται να έχει άλλους κατοίκους, και να ανακαλύψει ποιος είναι και τι συμβαίνει. Στην πορεία ανακαλύπτει διάφορες δισκέτες τις οποίες μπορεί να δει σε κάποια σημεία όπου υπάρχουν οθόνες (σαν τηλεόραση και βίντεο ένα πράγμα). Στις δισκέτες αυτές – είναι 20 στο σύνολο – περιέχεται η ιστορία του Neverhood και αν τις δει όλες μπορεί να καταλάβει και τι γίνεται και τί πρέπει να κάνει. Η ιστορία είναι απλή αλλά συμπαθητική. Επίσης σε ένα δωμάτιο που πηγαίνεις κάποια στιγμή υπάρχει η ιστορία όοοολου του κόσμου, η οποία είναι τεράστια και δεν την διάβασα όλη, αλλά μπορεί να την διαβάσω σιγά σιγά (υπάρχει αυτή η επιλογή). Δεν επηρεάζει κάπως την ροή του παιχνιδιού, απλά ήθελα να την διαβάσω από περιέργεια.

b11

Γραφικά

Το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού κατά την γνώμη μου!!! Τρελά χρώματα, και υπέροχα σχήματα, ο πυλός έχει δώσει μια πολύ ωραία διάσταση στο παιχνίδι. Χάζευα την κάθε οθόνη και ένα πράγμα έχω να πω: ΖΗΛΕΥΩ!!!! Θεωρώ αυτή την προσπάθεια τέλεια, ο σχεδιασμός και η κατασκευή των σκηνικών είναι η απόλυτα δημιουργική διαδικασία!!!! Αααααααααχ και τι δεν θα έδινα για να ήμουν στην ομάδα που το σχεδίασε… Στα about του παιχνιδιού μπορεί να δει κανείς πως δημιουργήθηκε, από την αρχική ιδέα ως την υλοποίηση… Ααααααααχ και πάλι αααααααχ…

bobby

Γρίφοι

Adventure χωρίς γρίφους δεν γίνεται. Κι αυτό τα πάει αρκετά καλά. Έχει γρίφους για τα πάντα, και κυρίως για να ανοίξεις τις πόρτες στο κάθε δωμάτιο. Αν και ήταν αρκετά απλοί, μου άρεσαν γιατί χρειάστηκε πολύ συχνά να κρατάω σημειώσεις και με τρελαίνουν κάτι τέτοια. Είχε και 1-2 μουσικούς γρίφους, και ειδικά ο ένας μου άρεσε (και δεν με παίδεψε όπως ο μουσικός γρίφος στο Myst).

Ήχος

Πολύ καλός, είχε μια χαζοχαρούμενη μουσικούλα με εναλλασσόμενα θέματα, και οι φωνές των χαρακτήρων τους ταίριαζαν κι ήταν ιδιαίτερα αστείες. Καλά στον τομέα του ήχου ποτέ δεν έχω πολλές απαιτήσεις. Καλό ήταν κι από αυτή την άποψη πάντως.

never3

Γενικά

Καιρό είχα να παίξω ένα σχετικά παλιό adventure (εντάξει έπαιξα το discworld 1 αλλά για άσχετους λόγους δεν το χάρηκα τόσο) και πολύ μου άρεσε. Η αλήθεια είναι πως το τέλειωσα πολύ γρήγορα, σε 2 μέρες μόνο, αλλά έπαιξα αρκετές ώρες και σε 2 σημεία που κόλλησα χρησιμοποίησα μια μικρή βοήθεια (ε μα έπρεπε να σβήσω μια λάμπα για να σκοτεινιάσει το δωμάτιο, και τις 2 φορές, δεν παίζει να πήγαινε το μυαλό μου εκεί… καμία από τις 2 φορές). Όμως έχω κουραστεί από τα παιχνίδια που κρατάνε αιώνες, τώρα που δεν έχω και τόσο χρόνο πια μ’αρέσει που και που να παίζω κάτι μικρό και γρήγορο για να τελειώσει κάποια στιγμή δηλαδή, να δω κι εγώ ένα φινάλε!!! (όχι σαν το warcraft 3 που, αν και υπέροχο, το βασανίζω 4-5 χρόνια – δεν παίζω και τόσο συχνά προφανώς).

neverhood06

Υ.Γ: Χοοοοο, έχει βγει και 2, μεγάλο πανηγύρι θα γίνει σύντομα στον υπολογιστούλη μου από ό,τι φαίνεται…