Αγαπητό ημερολόγιο: Ζω ένα δράμα…

Όλοι το ζουν!! Δηλαδή αναρωτιέμαι τι σκατά έχει πάθει ο κόσμος. Μήπως φταίνε οι πολλές σαπουνόπερες; Μήπως φταίνε τα μεξικάνικα τα μεταγλωττισμένα; Μήπως φταίει που κι η κουτσή Μαρία γίνεται ηθοποιός και νομίζουν όλοι ότι μπορούν να το κάνουν; Μήπως φταίνε οι καινούριες διαφημίσεις του 11 8 80 με την φουκαριάρα την μάνα του τυπά; Τι τους πιάνει όλους και αποφασίζουν να ζήσουν το δικό τους προσωπικό δράμα;

Νομίζω τελικά πως ο κόσμος την βρίσκει με το να νιώθει πως είναι θύμα, πως αδικήθηκε, πως πληγώθηκε αλλά κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του (δραματική μουσική στο background).

Δεν αναφέρομαι φυσικά στα σοβαρά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος, αλλά σε κάτι ανύπαρκτες καταστάσεις που μερικοί τείνουν να μεγαλοποιούν (κάναμε το τόσο ΤΟΣΟ που λένε; Ε αυτό).

Κι έρχεται ο καθένας και σου πετάει το μακρύ του και το κοντό του για αγάπες και μίση, και το μόνο που καταφέρνει είναι να σε πείσει πως δεν έχει νιώσει σοβαρά ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Αφενός, ώπα ρε παιδιά, κι άλλοι αγαπήσανε αλλά δεν το πήραν τόσο βαριά.

Αφετέρου άμα είναι να αγαπάς και να πληγώνεσαι κάθε 6 μήνες, από άλλο άτομο καλύτερα να πας σε κανέναν ψυχολόγο ή να ανοίξεις ένα λεξικό έστω, να ξεστραβωθείς ως προς το τι είναι αγάπη. Ε μα, ενθουσιάζεται ο καθένας με ψύλλου πήδημα και αναρωτιέσαι πότε οι άντρες έγιναν η ωραία κοιμωμένη και οι γυναίκες ο ράμπο κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι.

Άσε δε το άλλο, πρέπει να προσέχεις και τι λες, γιατί άμα πεις στον άλλον μια κουβέντα πάααααααααει το έδεσε, μετά θα σου ζητάει και γάμο και πανηγύρια. Τα «μααα, εγώ να πάμε για έναν καφέ είπα, να γνωριστούμε καλύτερα κλπ», δεν πιάνουν εδώ. Άμα ο άλλος/άλλη, ο/η ψυχασθενής έχει θεωρήσει πως:

καφές = κρεβάτι (εντάξει, πάει στον διάολο μέχρι εδώ, άμα έχεις περάσει τα 20 δεν σου φαίνεται και τόσο περίεργη αυτή η σκέψη) = έρωτας για πάντα (ε;;;) = αγάπη (αχ καραμέλα την κάναμε, πάει την ξεφτιλίσαμε την λέεεεξη) =  υποσχέσεις για κοινά όνειρα (εδώ είναι που έχεις αρχίσει να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο)

τότε άρχισε να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς γιατί θα βρεθείς στα σκαλιά της εκκλησίας και θα ψάχνεσαι να βρεις πως κατέληξες εκεί (ε με υπνωτικό στον καφέ ντεεε, όλα εγώ πρέπει να στα πω;;)

Και τι είναι το μίσος δηλαδή που το έχουν κάνει κι αυτό καραμέλα όλοι; Α ξύπνησα λίγο περίεργα σήμερα, τι να κάνω, τι να κάνω, ας πιω έναν καφέ κι ας μισήσω κάποιον. Δηλαδή έλεος, δεν μισείς βρε έτσι απλά τον άλλον, επειδή στην βάρεσε. Δηλαδή, προσωπικά, δεν μπορώ να πω πως μισώ κανέναν στην ζωή μου, ούτε πρώην φίλες που με στεναχώρησαν (που αυτό είναι ό,τι χειρότερο για μένα),  ούτε γκόμενους που μπορεί να με πλήγωσαν (δεν μ’ αρέσει αυτή η λέξη, σιγά μην με ξεκοίλιασαν κιόλας… άσε που καμιά φορά πληγωνόμαστε μόνοι μας αλλά ας μην αρχίσω τώρα αυτό το κράξιμο γιατί θα χάσω το θέμα) πόσο μάλλον κάποιον που γνώρισα χτες ή ακόμα περισσότερο που δεν γνώρισα ποτέ!!!

Άιντε άιντε, και μετά αναρωτιούνται (τα ίδια άτομα) γιατί γίνονται οι πόλεμοι. Αυτοί πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και νομίζουν πως τους μισούν οι πάντες χωρίς λόγο (και χωρίς να τους ξέρουν), φαντάσου τα κράτη με τόσα χρόνια ιστορίας και διαφωνιών τι θα σκέφτονται (άσχετο τελείως αλλά μου ήρθε και το πέταξα…).

Λίγο μέτρο βρε παιδιά δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ας μην γίνουμε Ξανθόπουλοι όλοι επειδή δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Δηλαδή όλα αυτά τα carpe diem και ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία κλπ μην τα παίρνουμε και τελείως κυριολεκτικά, δεν είναι φυσιολογικό σε 1 ώρα να αναπτύσσουμε συναισθήματα που χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν και μετά να έρχεται κι η συντέλεια του κόσμου, γι’ αυτό ζούμε τόσα χρόνια που ζούμε κι όχι μερικές ώρες όπως τα εφημερόπτερα  (ephemeroptera εδώ και εδώ – κοίτα τι βρίσκει κανείς άμα ψάχνει)…

Ε μα πια, βαρέθηκα να ακούω κλαψουρίσματα (δεν είμαι τελείως αναίσθητη αλλά μερικοί το παρακάνουν – κι έχουμε κι εμείς τα προβλήματά μας, δεν είμαστε όλο πεταλουδίτσες και συννεφάκια να το παίζουμε μελωδία της ευτυχίας και μητέρες Τερέζες, άντε)…

Εξαιρετικά αφιερωμένο σ’ όλους τους υπερβολικούς του κόσμου (και σε 2-3 αγαπημένα μου άτομα που ξέρω πως ήθελαν να το δουν δημοσιευμένο😉 )…

2 thoughts on “Αγαπητό ημερολόγιο: Ζω ένα δράμα…

  1. Ο/Η aeroxeimarros λέει:

    Ωραίο άρθρο!

    Πάντως αυτά που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση είναι η βαρύνουσα σημασία της eurovision για τη χώρα μας όπως και ότι η γη είναι κούφια όπου μέσα της ζουν οι Νεφελίμ.

    Αμφισβητείς ότι αυτά είναι πρωτεύοντα προβλήματα;;🙂

  2. Ο/Η keramida λέει:

    Δεν ξέρω οι Νεφελίμ. Έτσι κι αλλιώς ήσυχα παιδιά είναι μέχρι τώρα, άντε με μικροεξαιρέσεις που τρώνε λίγο παραπάνω από αυτό το υποχθόνιο σκόρδο και τους έρχεται έτσι κανένα ρέψιμο πιο βαρύ, με αποτέλεσμα λίγο περισσότερους σεισμούς.

    Αλλά η Eurovision είναι όντως, βρε παιδί μου, πολύ σοβαρό θέμα. Είναι φοβερό το πως μπορεί να αναστατώσει θεούς και δαίμονες, άγγελους και διάβολους, όλους μαζί και να τους φέρει σε κοσμοϊστορικής έντασης έξαψη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s