Abarat

“The Night is blue and black.

The Night is silence, poetry and love.

It is dancers in their grove of bones,

It is all transforming things.

It is fate, it is freedom.

It is masks and silver and ambiguity,

It is blood; it is forgiveness;

It is the invisible music of instinct”

abarat_book_cover

Μόλις τέλειωσα το πρώτο βιβλίο του Abarat, του Clive Barker, και πρέπει να πω πως μου άρεσε πολύ. Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάποιο βιβλίο του, αλλά νομίζω πως αυτό δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα γραφής του γιατί από ό, τι έχω ακούσει ο Barker γράφει για σκοτεινά και διεστραμμένα όνειρα, ποτισμένα με τρόμο και μια απροσδιόριστη αίσθηση παρακμής. Ε αυτό καμία σχέση. Έχει φυσικά μια δόση μαυρίλας αλλά είναι περισσότερο ένα γλυκό παραμύθι, δεν υπάρχει καμία αίσθηση τρόμου και προφανώς καμία διάθεση να προκαλέσει κάτι τέτοιο. Να ταράξει με διάφορους τρόπους ίσως, να φοβίσει όμως όχι. Βέβαια διάβασα πως απευθύνεται σε πιο νεαρό κοινό, οπότε δικαιολογείται το ύφος του.

Δεν με ενόχλησε καθόλου αυτό βέβαια (ε ναι μ’ αρέσουν τα παραμυθάκια).. Η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι πολύ ωραία, οι περιγραφές πολύ ζωντανές, διαβάζεται ευχάριστα και η φαντασία του συγγραφέα οργιάζει. Υπόθεση Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Κάντυ, ένα κοριτσάκι 16 χρονών από την Μινεσότα, που βαριέται την ζωή της, αντιπαθεί την καθηγήτριά της, δεν τα πάει καλά με τον πατέρα της (και δικαιολογημένα), λυπάται την μητέρα της και γενικά ζει μια «ιδανική ζωή»… Α έχει κι ένα μάτι μπλε κι ένα καφέ (ναι σαν χάσκι).

yacandy2

Ψάχνοντας πληροφορίες για μια εργασία για την πόλη της, την οποία θεωρεί αφόρητα πληκτική, μαθαίνει μια ενδιαφέρουσα, αν και δυσάρεστη, ιστορία για το παρελθόν της πόλης και έναν απόγονο του ιδρυτή της. Μετά από αυτό αρχίζει μια σειρά γεγονότων που την οδηγούν στο Abarat, έναν κόσμο πέρα από κάθε φαντασία., έναν κόσμο όπου ο χρόνος είναι χώρος!! Το Abarat είναι ένα τεράστιο αρχιπέλαγος, στο οποίο υπάρχουν 25 νησιά, ένα για κάθε ώρα της ημέρας και ένα που είναι έξω από τον χρόνο (και τα όρια του ανθρώπινου νου όπως φαίνεται).

yalighthouse

Στον κόσμο αυτό η Κάντυ θα ανακαλύψει πως όχι μόνο έχει μια θέση, αλλά και έναν σκοπό, και θα δει πως τα πράγματα είναι καμιά φορά πολύ πιο περίπλοκα από ό, τι νομίζουμε και πως φυσικά δεν ήταν πάντα όπως τα βλέπουμε σήμερα, αλλά κάποιες φορές ήταν αδιανόητα διαφορετικά. Τέλος θα μάθει πως για όλα υπάρχει κάποιος λόγος, ακόμα και για τα γεγονότα που συνέβησαν κάποτε πίσω στην Μινεσότα από όπου ήρθε.

Βρίσκω την ιδέα για τον χρόνο – χώρο πανέμορφη, γενικά έχω μια αδυναμία στα βιβλία που «παίζουν» με τον χρόνο. Το βιβλίο ταξιδεύει τον αναγνώστη σε απίθανα μέρη, όπως το νησί 3 το απόγευμα (ή αλλιώς Nonce – το έχω στα αγγλικά το βιβλίο οπότε κάποια ονόματα δεν ξέρω πως τα έχουν μεταφράσει), όπου ο ήλιος λάμπει πάντα, οι μουσώνες έρχονται ξαφνικά και όταν φεύγουν το νησί ανθίζει σε δευτερόλεπτα και οι ήρωες παραμένουν μαγεμένοι να παρατηρούν τα μπουμπούκια να δημιουργούνται και να ανοίγουν σκορπώντας παντού το μεθυστικό άρωμά τους. Ή το φοβερό νησί του Μεσονυκτίου όπου κατοικούν ανείπωτοι τρόμοι και στο οποίο βασιλεύει ο Christopher Carrion, ένας αδίστακτος αφέντης.

yacarrion2

Επίσης η ηρωίδα συναντά ένα απίστευτο πλήθος χαρακτήρων, πλάσματα περίεργα τα οποία δεν θέλω να περιγράψω τώρα γιατί ο Barker το κάνει καλύτερα από μένα και δεν θέλω να με βρίζουν όσοι θα το διαβάσουν. Πάντως όταν διάβασα την περιγραφή της πρώτης πόλης που επισκέπτεται όταν φτάνει στο Abarat και των κατοίκων της, εντυπωσιάστηκα. Όλοι οι κύριοι χαρακτήρες (κι είναι πολλοί), έχουν βάθος και κανένας δεν είναι απλά καλός ή κακός, ο Barker δεν φαίνεται να έχει σκοπό να απλουστεύσει τα πράγματα για τους αναγνώστες του (ευτυχώς). Για παράδειγμα ένιωσα μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τον κεντρικό εφιάλτη του βιβλίου που υποτίθεται ότι είναι ΤΟ κακό, και μια απεριόριστη αηδία για έναν άλλο χαρακτήρα που δεν είναι ακριβώς κακός, δεν θεωρείται τουλάχιστον, αλλά είναι απλά αντιπαθέστατος.

yalyre

Προφανώς όλες αυτές οι ιδέες δεν χωρέσανε σε ένα βιβλίο κι έτσι κατέληξε να είναι πενταλογία. Ο Barker είχε ολοκληρώσει 300 ζωγραφιές, ελάχιστες από τις οποίες βλέπετε εδώ, πριν αρχίσει να γράφει το 1ο βιβλίο!! Τέλος ο τίτλος του βιβλίου είναι ένα αμφίγραμμα, δηλαδή διαβάζεται και άμα γυρίσεις το βιβλίο ανάποδα και το σχεδίασε κάποιος από το studio Disney (αυτό είναι σχεδιαστικό κόλπο, δεν έχει σχέση με την λέξη αυτή καθαυτή).

Για το βιβλίο:

http://www.thebooksofabarat.com/content4/xbarat99.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Abarat

Για τον συγγραφέα και το βιβλίο (από εδώ είναι και οι εικόνες):

http://www.clivebarker.info/

Για τα αμφιγράμματα:

http://en.wikipedia.org/wiki/Ambigram

4 thoughts on “Abarat

  1. Ο/Η Nikos V. λέει:

    Καλημέρα Iokaste!!

    Διάλεξες πολύ όμορφο βιβλίο!!
    Πρέπει να συνεχίσεις και στα υπόλοιπα βιβλία του Μπάρκερ!
    Ακολουθεί ένα ημερολόγιο ονείρων δικών του μέσα από το οποίο εμπνέεται τις ιστορίες του!!
    Απλά καταπληκτικός με φοβερές και ανατριχιαστικές περιγραφές!!!

    Nikos V.

  2. Ο/Η Elva λέει:

    Δεν εχω ακουσει για τον συγγραφεα, αλλα η εικονογραφηση ειναι πολυ ενδιαφερουσα και ονειρικη! Να που μαθαμε παλι κατι!🙂

  3. Ο/Η Ιοκάστη λέει:

    Καλημέρα Νίκο! Ναι σίγουρα θα διαβάσω και τα υπόλοιπα του Μπάρκερ τώρα που ξεκίνησα, μ’άρεσε😉

    Elva και το βιβλίο είναι αρκετά ονειρικό, αν σ’αρέσουν τα βιβλία φαντασίας μάλλον θα σ’αρέσει κι αυτό. Τα πιο γνωστά του πάντως είναι ο Υφαντόκοσμος και το Ιμάτζικα, θα γράψω ξεχωριστά για τον συγγραφέα κάποια στιγμή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s