Η ενοχοποίηση του σώματος

Βλέπω τόσο κόσμο, θηλυκού γένους κυρίως, που ντρέπονται για το σώμα τους τώρα τελευταία. Όχι γιατί δεν έχουν καλό σώμα, καμία σχέση, απλά επειδή το θεωρούν ντροπή να τις δει κανείς γυμνές, ή έστω ημίγυμνες. Καλά δεν λέω να βγουν με τα εσώρουχα έξω (οι αγγλίδες πχ κανένα πρόβλημα δεν είχαν να το κάνουν και αυτό..), αλλά είναι μερικές περιστάσεις που μπορεί να τύχει ή να χρειαστεί να γδυθούν μπροστά σε άλλους (και του ιδίου φύλου κι όλας), σε αποδυτήρια γυμναστηρίου, στον γιατρό (;;;;) κλπ. Κι έχω την ξαδερφούλα μου, 12 χρονών, που θέλει να βγαίνουμε από το δωμάτιο, ή έστω να μην την κοιτάμε για να αλλάξει, λες και θα δούμε κάτι καινούριο ή περίεργο (και που μας κλείνει τα μάτια άμα δείξει κάνα φιλί στην τηλεόραση, συνέχεια δηλαδή – η ενοχοποίηση του έρωτα θα έρθει σε άλλο post όμως)…

Κι αναρωτιέμαι, πότε μας έμαθαν να έχουμε ενοχές για το σώμα μας; Σε ποια στιγμή της παιδικής μας ηλικίας μπαίνουν τέτοιες ιδέες στο μυαλό μας και θεωρούμε το γυμνό ντροπή; Που είναι οι παλιές καλές μέρες που το σώμα δοξαζόταν για αυτό που είναι, απλά όμορφο! Που τα αγάλματα απεικόνιζαν αυτή την ομορφιά με ευλάβεια σχεδόν θρησκευτική, που το ωραίο υμνούταν για την ευχαρίστηση που προσφέρει και δεν θεωρούταν πρόστυχο.

Γιατί η ίδια η ενοχοποίηση του σώματός μας έχει οδηγήσει στην δημιουργία του πρόστυχου και ακόμη και της αδιαφορίας για το σώμα με αποτέλεσμα την έλλειψη προσοχής προς αυτό. Κι ενώ πλέον τα ρούχα γίνονται όλο και πιο προκλητικά στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα, το σώμα πάντα θεωρείται κάτι που πρέπει να κρύβεται, γι’αυτό και τα ρούχα ονομάζονται προκλητικά, και έχουν όντως πολλές φορές ως σκοπό να προκαλέσουν και ίσως και με χυδαίο τρόπο.

Και φυσικά θα το πάω στην θρησκεία πάλι, γιατί δεν νομίζω πως άλλη θρησκεία ενοχοποίησε τόσο πολύ το σώμα όσο ο Χριστιανισμός. Καλά και ο Μουσουλμανισμός και γενικότερα οι 3 βασικές μονοθεϊστικές αλλά το κατά πόσο διαφέρουν αυτές οι τρεις μεταξύ τους είναι ένα θέμα ολόκληρο από μόνο του. Είναι τυχαίο που στο δημοτικό κι όλας μας λένε πως ο άνθρωπος μόλις έφαγε το περιβόητο μήλο της γνώσης συνειδητοποίησε πως είναι γυμνός και άρχισε να ντρέπεται; Από νωρίς ξεκινάει η πλύση εγκεφάλου σε όλους τους τομείς, και καταλήγει ο άνθρωπος να έχει μέσα του χίλια απωθημένα χωρίς να μπορεί εύκολα να εντοπίσει την πηγή τους πλέον.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι Χριστιανοί φοβούνται τόσο πολύ το ανθρώπινο σώμα, γιατί επιμένουν πεισματικά να αρνούνται κάθε είδους απόλαυσης και να το θεωρούν και σημαντική δοκιμασία για αυτούς η οποία θα ανταμειφθεί κάποτε… Πόσο σαδιστής μπορεί να είναι ένας θεός που δημιουργεί κάτι τόσο όμορφο, προσφέρει την δυνατότητα να γευτείς τόσες απολαύσεις και σου λέει ωραία, κάτσε και κοίτα τα τώρα όλα αυτά χωρίς να τα πλησιάζεις, ή μάλλον μην τα κοιτάς καν γιατί κι αυτό είναι αμαρτία! Κι έχουμε καταλήξει να ντρεπόμαστε για τον ίδιο μας τον εαυτό και να κρυβόμαστε ουσιαστικά πίσω από το δάχτυλό μας, και το χειρότερο, να απαξιώνουμε το σώμα μας με τους χειρότερους τρόπους, γιατί ακόμα και όταν θέλουμε να αντιδράσουμε στην καταπίεση του κατεστημένου πολλές φορές συμβαίνει με υπερβολές και ενδόμυχες τύψεις.

Όσοι νιώθουν πως η ηθική τους προσβάλλεται εύκολα παρακαλούνται να αποχωρήσουν, γιατί ακολουθεί ένας φόρος τιμής στην ομορφιά και στο σώμα όπως θα έπρεπε να του φερόμαστε:

Luis Royo

dragon-1

Rembrandt (γιατί το ωραίο δεν είναι μόνο αυτό που έχουμε στο μυαλό μας σήμερα – κάπου είχα διαβάσει ότι μπορεί να είναι έγγυος η κυρία της ζωγραφιάς, τέλος πάντων όπως και να έχει, κάποτε τα πρότυπα ήταν πολύ διαφορετικά από τα σημερινά)

seated_female_nude_wga

J.W. Waterhouse

a-song-of-springtime

10 thoughts on “Η ενοχοποίηση του σώματος

  1. Ο/Η Ανορθόδοξος λέει:

    Αν και λίγο εκτός θέματος, το ήξερες οτι αν εξομολογηθεί μια γυναίκα οτι έχει προγαμιαίες σχέσεις ή οτι ντύνεται έξαλλα, ο «πνευματικός» της διαβάζει έπειτα την ευχή για τις… πόρνες;;

    Η οποία πάει κάπως έτσι: «συγχώρεσον Κύριε τη μετανοείσασα πόρνη, κλπ, κλπ»…

  2. Ο/Η Iokaste λέει:

    Χαχαχα, όχι δεν το ήξερα…

    Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ, δεν μου άρεσε σαν ιδέα ούτε όταν ήμουν Χριστιανή. Θα έπρεπε όμως, θα έκοβε τα αυτιά του ο παπάς γιατί άμα με εκνεύριζε (που θα με εκνεύριζε) θα άκουγε πολλά που δεν θα άντεχε να ακούσει… Άσε που άμα με έλεγε πόρνη θα την έτρωγε την σφαλιάρα μάλλον (εκτός κι αν ήταν 300 ετών, δεν μπορώ να τα βάλω με ηλικιωμένους, έχουν το ακαταλόγιστο της ηλικίας)…

    Και να σου πω, αν εξομολογηθεί ένας άντρας ότι έχει προγαμιαίες σχέσεις μήπως ξέρεις τί του διαβάζει;

    Πάντως ένας γνωστός μου χριστιανός μου έλεγε πως δεν είναι έτσι πια οι εξομολογήσεις, αλλά δεν μπορώ να ξέρω, δεν ξέρω προσωπικά κανέναν που να εξομολογείται (χμ.. μήπως να ρωτήσω την γιαγιά μου; αλλά και να εξομολογείται δεν νομίζω να λέει και τίποτα περίεργο)

  3. Ο/Η stardust30 λέει:

    Luis Royo? Θρησκεία! Πώς δεν έχω κάνει κανένα ποστ μέχρι τώρα; Μου βάζεις ωραίες ιδέες..
    «Κι αναρωτιέμαι, πότε μας έμαθαν να έχουμε ενοχές για το σώμα μας; »
    Από όταν είμαστε μικρά και μας προπαγάνδιζαν χαζομάρες στο σχολείο την ώρα των θρησκευτικών αλλά και πολλοί συντηρητικοί γονείς από τότε που γεννηθήκαμε..

    «Σε ποια στιγμή της παιδικής μας ηλικίας μπαίνουν τέτοιες ιδέες στο μυαλό μας και θεωρούμε το γυμνό ντροπή; »
    Τις ιδέες μας τις «φυτεύουν» από μικρά αλλά αρχίζουν να «αποφέρουν καρπούς» από τα 7-8 χρόνια πιστεύω ίσως και νωρίτερα.
    Πάντως είναι φοβερό το μίσος του χριστιανισμού για το σώμα- ιδίως το γυναικείο. Είναι κακό για το ιερατείο να είναι ικανοποιημένος σεξουαλικά ο πιστός- δεν υπακούει όταν η κοιλιά και η καρδιά του είναι χορτάτες … Η στέρηση φέρνει την υπακοή μια ώρα γρηγορότερα!
    Και αυτή η μανία με τον μοναχισμό πού την βάζεις; Και τί είδους μοναχισμού είναι αυτό όταν ζουν σε κοινόβια; Μοναχισμός έπρεπε να είναι ο καθένας μόνος του- όχι ένα χαρέμι από «Λουκίες» παρεούλα..

    «Που είναι οι παλιές καλές μέρες που το σώμα δοξαζόταν για αυτό που είναι, απλά όμορφο! Που τα αγάλματα απεικόνιζαν αυτή την ομορφιά με ευλάβεια σχεδόν θρησκευτική, που το ωραίο υμνούταν για την ευχαρίστηση που προσφέρει και δεν θεωρούταν πρόστυχο.»
    Αυτά είναι δυστυχώς παλιά μεγαλεία που εμφανίστηκαν από την εποχή του δωδεκαθεϊσμού, μετά διακόπηκε λόγω της στυγνής επιβολής του χριστιανισμού και σιγά σιγά ξαναεπιστρέφουν (μιας και ο θρησκευτικός γιαχβεδισμός υποχωρεί).

    Α και παρεπιπτόντως άκουσε το «Winter Time» από τους The Steve Miller Band – είναι ό,τι πρέπει για αυτόν τον καιρό.. Μπορείς να το βρεις εδώ http://www.youtube.com/watch?v=dLSFDOSZw9w

  4. Ο/Η Iokaste λέει:

    Το αφιέρωμα στον Royo είναι μέσα στα άμεσα σχέδιά μου, καθώς και σε πολλούς άλλους καλλιτέχνες που μ’αρέσουν (αν και ο royo από τους σύγρχονους είναι ο αγαπημένος μου με διαφορά).

    Ναι είναι τραγικό αυτό που μας κάνουν, να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε ουσιαστικά και να φοβόμαστε να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε. Κι εμένα μου φαίνεται παράλογη επιλογή ο μοναχισμός, δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τί κερδίζει κάποιος με το να απαρνηθεί τον έρωτα και τις χαρές της ζωής…

    Πάντως δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος που καταπιέζει όλες του τις ανάγκες να είναι ισορροπημένος και δεν είναι τυχαίο που τόσες διαστροφές γίνονται στα μοναστήρια…

    Γαμάτο τραγουδάκι αλλά πολύ «εύθυμο» κι αυτό βρε παιδί μου.. Θα μου πεις την σηκώνει ο χειμώνας (ο ποιος;) την μελαγχολία..

  5. Ο/Η Αόρατη Μελάνη λέει:

    Αφού πρώτα πω ότι σωστά τα βρίσκω και συμφωνώ μαζί σου, να πω κι εγώ την εξυπνάδα μου: το σε ποια ηλικία μας μαθαίνουν να νιώθουμε ντροπή για το γυμνό, εξαρτάται από το περιβάλλον μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις το κακό ξεκινά από τις πρώτες στιγμές της ζωής του βρέφους. Νομίζω πάντως ότι αν τη σκαπουλάρει κανείς τα πρώτα 5-6 χρόνια, αν δηλαδή δεν του το χώσουν στο κεφάλι από την ίδια την οικογένεια, γενικά μετά παραμένει άτρωτος στην επίδραση αυτής της ντροπής.

    Εγώ ας πούμε νιώθω μια χαρά να τσιτσιδωθώ, σε λογικά πλαίσια (όχι το καταχείμωνο ας πούμε, ούτε μέσα σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, εκτός κι αν είμαι στα ντουζένια μου!). Μπορεί να νιώσω άβολα αν ξέρω ότι οι άλλοι θα νιώσουν άβολα ή θα θυμώσουν ή θα θέλουν να με βιάσουν, λόγου χάρη – δεν θα νιώθω όμως άβολα εσωτερικά, επειδή θα νομίζω ότι είναι «κακό». Στο σπίτι μου ποτέ δεν με έκαναν να νιώσω άβολα για τη γύμνια μου όσο ήμουν μικρή, και πιστεύω ότι αυτό το κράτησα μέσα μου, παρά τις επιρροές σχολείου, εκκλησίας, συμμαθητών και λοιπόν παραγόντων του περιβάλλοντος.

    Η κόρη μου (ετών 5) ευτυχώς έχει παραμείνει αλώβητη. Τις προάλλες πήγα στο δωμάτιό μου να αλλάξω ρούχα κι έκλεισα την πόρτα επειδή ήταν στο σπίτι ένας φίλος του άνδρα μου (ο οποίος δεν ξέρω πόσο προοδευτικός είναι σε τέτοια θέματα και είπα να μην το διαπιστώσω επιτόπου). Μαμά, μου λέει η μικρή, γιατί κλείνεις την πόρτα; Δεν μπορούσε να σκεφτεί κανένα λόγο.

    Αυτό εγώ το θεωρώ μεγάλη κατάκτηση. Ότι κατάφερα ναφτάσει στην ηλικία αυτή χωρίς να έχει νιώσει ποτέ της ότι το γυμνό σώμα είναι «ντροπή». της έχω εξηγήσει ότι πολλοί άνθρωποι νιώθουν άβολα να βλέπουν τους άλλους γυμνούς, και γι’ αυτό φοράμε ρούχα όταν βγαίνουμε, αλλά το ξεχνάει, γιατί δεν έχει κανένα συναισθηματικό βίωμα ντροπής για τη γύμνια, δεν έχει νιώσει ποτέ της άσχημα με αυτό. Θέλω να ελπίζω ότι θα το κρατήσει αυτό και μεγάλη.

    Όμως, υπάρχει ίσως μια ηλικία που αρχίζουμε να νιώθουμε αμήχανα για το σώμα μας ούτως ή άλλως, χωρίς να μας το υποβάλει κανείς. Στην αρχή της εφηβείας. Θυμάμαι ας πούμε το μικρό γιο της αδελφής μου. Είχε μεγαλώσει σε μια οικογένεια πολύ άνετη, με δυο μεγαλύτερα αδέλφια και των δύο φύλων και με τους γονείς να κυκλοφορούν γυμνοί μετά το μπάνιο μέσα στο σπίτι χωρίς πρόβλημα, με παραλίες γυμνιστών τα καλοκαίρια και τα σχετικά. Μόλις όμως έκλεισε τα δέκα, άρχισε να νιώθει άβολα να βλέπει γυμνή τη μάνα του. Της έκανε παρατήρηση όταν έκανε ηλιοθεραπεία τοπλες. Τσατιζόταν, γρίνιαζε, εκνευριζόταν.

    Αυτό δεν είναι ντροπή για τη γύμνια, βέβαια, είναι μια φυσική αμηχανία που νιώθουμε με το ξύπνημα της σεξουαλικότητας και δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε.

    Το αναφέρω αυτό κυρίως σε σχέση με τη 12χρονη ξαδελφούλα σου. Ίσως να βιώνει κάτι παρόμοιο, ίσως να νιώθει την αμηχανία της εφηβείας και όχι τη ντροπή που επιβάλει η τρέχουσα ηθική. Ίσως πάλι να νιώθει και τα δύο.

    Γεγονός φυσικά που δεν αναιρεί την αλήθεια των όσων λες στην ανάρτηση.

  6. Ωραίο άρθρο. Ρησπέκτ. Φαντάζομαι ότι η ενοχοποίηση του σώματος πηγάζει από επιλογές που έκαναν κάποιες πρωτόγονες κοινωνίες προκειμένου να μειώσουν την ένταση και το έγκλημα που οφειλόταν σε διεκδικήσεις και αντιζηλίες ανάμεσα σε άνδρες σχετικά με γυναίκες. Απ’οτι φαίνεται οι κοινωνίες εκείνες α) ήθελαν τη γυναίκα αντικείμενο ιδιοκτησίας, αλλά β) δεν ήθελαν να την περιορίσουν στο σπίτι, και γι’αυτό αποφάσισαν να την περιτυλίξουν με ύφασμα σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μοιάζει πλέον με γυναίκα και έτσι να μην «προκαλεί».

  7. Ο/Η Iokaste λέει:

    @ Αόρατη Μελάνη

    Μπράβο για αρχή, ωραία αντιμετώπιση με την κόρη σου. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο το να μεγαλώνεις παιδιά και αναρωτιέμαι αν ποτέ κάνω πως θα τα πάω…

    Επίσης να σου πω πως κι εγώ καμία ντροπή δεν νιώθω, συνειδητοποίησα πριν από κάποια χρόνια πως γενικά κάποια πράγματα που θα «έπρεπε» δεν τα νιώθω (ευτυχώς).

    Όσο για την ξαδέρφη μου δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια γιατί ντρέπεται τόσο πολύ, θέλω να την ρωτήσω τώρα που γύρισα γιατί τόσο καιρό έξω τους είχα χάσει λίγο όλους. Δεν είναι από το σπίτι πάντως γιατί οι γονείς της είναι πολύ εντάξει γενικά, και γι’αυτό μου κάνει και τόση εντύπωση (η μητέρα της ήταν ένα από τα πολύ κοντινά μου άτομα όταν μεγάλωνα και μ’έκανε πάντα να νιώσω άνετα και για το σώμα μου και για την σεξουαλικότητα κλπ)

    @Διαγόρας

    Μα δεν είναι τρέλα αυτή η αντιμετώπιση προς τις γυναίκες; Και οι κοινωνίες που αναφέρεις, πρωτόγονες; Παντού υπάρχουν ακόμα τέτοια φαινόμενα. Μερικοί (μη σου πω πολλοί), στεναχωριούνται που δεν είμαστε έτσι και σήμερα επίσημα, είναι βλέπεις και σχετικά πρόσφατες οι μνήμες. Καλά που δεν σφάζουμε τους κόκορες για τις «παρθένες» πια και δεν κρεμάμε τα σεντόνια στα παράθυρα…

  8. Ο/Η Abravanel λέει:

    άλλη θρησκεία ενοχοποίησε τόσο πολύ το σώμα όσο ο Χριστιανισμός

    Κληρονομιά του Ιουδαϊσμού είναι αλλά και αυτός το κληρονόμησε από τοπικές λατρείες. Να είμαστε όμως και ειλικρινείς οτι η θρησκεία υπήρξε ένα εργαλείο – ειδικά στο θέμα της αντιμετώπισης των γυναικών δεν υπάρχει ούτε μια κοινωνία που να διακρίνεται από μια «μοντέρνα» αντίληψη περι γυναικείας χειραφέτησης.

  9. Ο/Η Iokaste λέει:

    @Abravanel

    Κοίτα δεν ζούσα στην Ελλάδα τότε, αλλά έχω την εντύπωση πως η θέση της γυναίκας δεν ήταν και τόσο χάλια. Βέβαια δεν υποστηρίζω πως στην αρχαία ελλάδα όλα ήταν ρόδινα, όπως κάνουν πολλοί αρχαιολάτρες, αλλά από αυτά που έχω διαβάσει τα συμπεράσματά μου είναι πως ειδικά σε κάποιες περιοχές και σε κάποιες περιόδους η θέση της γυναίκας στην Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα καλή, ειδικά αν την συγκρίνουμε με την αντιμετώπιση που λάμβαναν οι γυναίκες αργότερα (έχει ο stardust ένα πολύ ωραίο αρθράκι γι’αυτό stardust ) .

    Κατά την γνώμη μου όταν κρίνουμε μια ιστορική περίοδο πρέπει να την κρίνουμε με τα δεδομένα της τότε εποχής, όχι του σήμερα, κάτι δηλαδή που σήμερα μπορεί να μας φαίνεται οπισθορδομικό τότε μπορεί να ήταν πολύ «μοντέρνο».

    Κάτι παρόμοιο έχω διαπιστώσει για πολλές παγανιστικές κοινωνίες στην Ευρώπη και αλλού. Προφανώς δηλαδή δεν αντιμετώπιζαν όλες οι τοπικές λατρείες την γυναίκα σαν αντικείμενο και νομίζω πως η θέση της γυναίκας επιδεινώθηκε ανά τους αιώνες αντί να βελτιωθεί, κι αφού αυτό συνέπεσε με την επικράτηση του χριστιανισμού δεν μπορώ να πω πως ήταν τυχαίο… Δεν γνωρίζω καμία παλαιά θρησκεία (δεν γνωρίζω βέβαια και όλες τις παλιές θρησκείες) που η γυναίκα να μην επιτρέπεται να είναι στο ιερό ή να γίνεται ιέρεια, να θεωρείται βρώμικη όταν έχει περίοδο, να θεωρείται υπεύθυνη για την σοβαρότερη αμαρτία που βαραίνει τους ανθρώπους αιώνια κλπ.

    Και δεν είναι μόνο η θέση της γυναίκας βέβαια, το σώμα τότε λατρεύοταν άσχετα με οτιδήποτε άλλο. Το γυμνό θεωρούταν φυσιολογικό και το θαύμαζαν, ήταν μέρος των τελετών τους και της καθημερινότητάς τους ακόμα. Μετά δαιμονοποιήθηκε.

    Δέχομαι βέβαια πως η θρησκεία ήταν απλά ένα εργαλείο, πάντα, όμως αυτό από μόνο του είναι σοβαρό πρόβλημα, γιατί ενώ δεν είμαι κατά της θρησκείας (της οποιασδήποτε θρησκείας) είμαι κατά του τρόπου που χρησιμοποιείται για να χειραγωγεί τους ανρθώπους και δεν βλέπω λύση σε αυτό να σου πω την αλήθεια…

    (άσχετο αλλά ήθελα να στο πω καιρό, μπράβο για το ιστολόγιο, έχει πολλές και καλές πληροφορίες! Ααααα, και πάνω στο «Κληρονομιά του Ιουδαϊσμού είναι», ποια είναι η γνώμη σου για την σχέση Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού; Ρωτάω γιατί έχω στο μυαλό μου πως δεν διαφέρουν και τόσο πολύ σε κάποια πράγματα αφού έχουν κοινή βάση, αλλά δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με τον Ιουδαϊσμό οπότε..)

  10. Ποιος δεν ντρέπεται ; αυτός που σκέπτεται μόνος του χωρίς τα στερεότυπα των κοινά αποδεκτών , με απλά λόγια αυτός που Φιλοσοφεί .
    Τώρα για τα ανθρώπινα όργανα, τα θρησκευτικά δόγματα μας έχουν κάνει άκουσον άκουσον να ντρεπόμαστε για τα όργανα που μας έφεραν σε αυτή τη ζωή , που μας έδωσαν ζωή !!

    Φιλοσοφω
    http://filosofv.blogspot.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s