Οι «άγνωστοι»
Καμιά φορά μπορεί να είσαι χάλια και παραδόξως να μην θες να μιλήσεις σε έναν φίλο. Δεν μου συμβαίνει συχνά, βασικά δεν μου συμβαίνει ποτέ μάλλον γιατί με τις κολλητές μου είμαστε σαν αδέρφια, αλλά μου έχει τύχει να είμαι down ή να έχω τα νεύρα μου κι ένας (σχεδόν) άγνωστος να μπορεί να μου φτιάξει το κέφι πολύ περισσότερο και πολύ πιο γρήγορα από ότι κάποιος γνωστός ή και φίλος.
Στην αρχή αναρωτιόμουν, τι σκατά, καλύτερα με καταλαβαίνει ο άγνωστος;
Αλλά όχι, καμία σχέση τελικά απλά είναι έξω από τον χορό. Καμιά φορά αυτό και μόνο αρκεί. Θα μιλήσεις με κάποιον «άσχετο» που ουσιαστικά δεν είναι μέρος της ζωής σου κι έτσι θέλοντας και μη δεν μπορεί να σου θυμίσει αυτό που σε ενοχλεί. Θα μιλήσετε για πράγματα «άσχετα» κι αυτό θα σε αναζωογονήσει γιατί θα μάθεις κάτι καινούριο, θα κάνεις μια καινούρια κουβέντα με τρόπο που δεν έχεις ξανακάνει ποτέ (γιατί κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο), θα μιλήσεις για πράγματα που δεν είναι μέρος της καθημερινότητάς σου και θα ξεχαστείς. Επίσης μερικά άτομα είναι πολύ στον κόσμο τους και θα σε κάνουν να γελάσεις θες δεν θες. Και καμιά φορά καταλήγουν όντως να νοιάζονται για σένα και να μπαίνουν στην ζωή σου (και τότε παύουν να είναι άγνωστοι :p).
Ευχαριστώ λοιπόν τους ευγενικούς «αγνώστους» της ζωής μου που με βοηθάνε χωρίς να το ξέρουν πολλές φορές, που θα περάσουν ώρες προσπαθώντας να με κάνουν να γελάσω χωρίς να με ρωτάνε καν τι έχω πολλές φορές, που μπορεί να με έχουν βοηθήσει να βρω λύσεις χωρίς να ξέρουν καν το πρόβλημα πολλές φορές, που γίνονται πολύ καλοί φίλοι μου πολλές φορές και που ίσως καμιά φορά να χανόμαστε αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την κουβέντα τους που με έκανε να χαμογελάσω όταν το είχα ανάγκη.
Άνθρωποι και Κότες
Μέσα σ’όλες τις μελέτες των ανθρώπινων συμπεριφορών που διεξάγουμε τις τελευταίες δεκαετίες (υπερβολή, να πω πενταετίες καλύτερα;; γιατί δεν ζω και πολλές δεκαετίες… ), έχουμε καταλήξει σε διάφορα συμπεράσματα τα οποία αποφάσισα να παρουσιάζω που και που στο ιστολόγιο μου, για να σας δώσω μερικές πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργεί το ζώο που ονομάζεται άνθρωπος (και πώς να το αντιμετωπίζετε).
Σήμερα θα δούμε μια έρευνα για τους ανθρώπους και τις κότες (υπάρχει άλλη μια έρευνα για τους Μαλακομαγνήτες, δημοσιευμένη στο ιστολόγιο του αγαπητού Gi Gaga Kouni Beli).
Άνθρωποι και Κότες
Αυτό το άρθρο δεν είναι εμπνευσμένο από το (μεγάλο) έργο του Στάινμπεκ, το Άνθρωποι και Ποντίκια (το τι κλάμα είχα ρίξει δεν περιγράφεται), ούτε από το μυστηριώδες τραγούδι των Killers, Are we humans or are we dancers (το τι γέλιο έχουμε ρίξει προσπαθώντας να το ερμηνεύσουμε δεν περιγράφεται). Όχι αγαπημένοι μου αναγνώστες! Αυτό το άρθρο είναι βγαλμένο από την ζωή (ενώ όλα τα άλλα είναι από κάπου αλλού :p) και εμπνευσμένο από κάτι διαλόγους με κάποιους φίλους…
Είναι μάλλον τυχερά μερικά άτομα, γιατί έχω μια παιχνιδιάρικη διάθεση η οποία με οδηγεί στο να λέω μαλακιούλες αντί να τους ξεχέζω πατόκορφα.
Γιατί φίλτατοι αναγνώστες (και δεν απευθύνομαι σ’όλους τους αναγνώστες, μόνο στους πραγματικά φίλτατους – ξέρουν αυτοί ποιοι είναι – οι άλλοι να πάτε να πνιγείτε – κι αυτοί ξέρουν ποιοι είναι), υπάρχουν άνθρωποι και υπάρχουν και κότες. Και δεν αναφέρομαι στα συμπαθέστατα πτηνά που μας προμηθεύουν με αυγά – τα οποία μ’αρέσουν πολύ πρέπει να σας πω. Όχι, αναφέρομαι στους ανθρώπους κότες που έχουν μερικά πολύ ξεκάθαρα (και τραγικά ενοχλητικά) χαρακτηριστικά:
1ον: Το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό τους είναι ότι θα σου μιλήσουν πολύ όμορφα, πάρα πολύ όμορφα και θα χρησιμοποιήσουν διαφόρων ειδών κολακείες (άσχετα με το αν ισχύουν αυτά που σου λένε για σένα ή όχι…). Θα το κάνουν αυτό γιατί κάτι περιμένουν από εσένα και συνήθως περιμένουν να τους κάτσεις (ας είμαστε ειλικρινείς, μεγάλα παιδιά είμαστε ε;).
Κότες λοιπόν γιατί δεν έχουν τα κότσια να σου πουν στα ίσια τι θέλουν, αλλά προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν και να βρουν το κουμπί σου – σε ποιο σημείο δηλαδή ο εγωισμός σου κολακεύεται τόσο ώστε να σου επιτρέψει να ανοίξεις τα πόδια σου… (Στα πλαίσια της αντικειμενικότητας – που τόσο λατρεύω – πρέπει να πω εδώ βέβαια πως βρίσκουν και τα κάνουν.. γιατί εντάξει πες να την πατήσεις μια φορά, ε τι στο καλό, μετά πρέπει να μάθεις και να τους αποφεύγεις…)
2ον. Το δεύτερο βασικότερο χαρακτηριστικό των ατόμων αυτών είναι πως ενώ σε κολακεύουν όπως περιγράψαμε παραπάνω, σε κάποιους τρίτους βγάζουν το χρυσό φτυάρι και σε θάβουν ασύστολα… Εντάξει κάποιες φορές ίσως όχι και ασύστολα, αλλά πάντως λένε βλακείες που δεν ισχύουν. Και τις λένε για 2 λόγους. Για να δικαιολογήσουν το ότι δεν φαίνεται να τους θαυμάζεις και να τους θεωρείς σούπερ-ουάου τρομερά άτομα και γιατί φοβούνται ότι μπορεί να συμπαθήσεις κανέναν άλλον περισσότερο από αυτούς – οπότε θεωρούν καλό να διαδίδουν ηλίθιες φήμες μπας και σε αντιπαθήσουν όλοι οι άλλοι και δεν έχεις κανέναν να συμπαθήσεις.
Κότες λοιπόν γιατί σε θάβουν πίσω από την πλάτη σου ενώ αν έχουν κάτι θα έπρεπε να το πουν μπροστά σου. Αλλά όταν αυτά που λένε είναι ανυπόστατα δεν μπορούν να το πουν μπροστά σου εδώ που τα λέμε γιατί τους κολλάς στον τοίχο για πλάκα και δεν έχουν τι να πουν.
3ον. Ποτέ δεν παραδέχονται ότι έκαναν λάθος. Ακόμη κι όταν λένε συγνώμη δεν το εννοούν απλά το λένε γιατί έχουν κάτι να κερδίσουν (βλ. νούμερο 1).
Κότες λοιπόν, γιατί ψάχνουν συνεχώς δικαιολογίες για τα λάθη τους και γιατί λένε συγνώμες που δεν εννοούν απλά για να αποφύγουν συζητήσεις στις οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν.
Ίσως υπάρχουν 1-2 ακόμα τυπικά χαρακτηριστικά τους αλλά νομίζω πως αυτά είναι τα 3 βασικά. Όταν συναντάτε τέτοια άτομα πολυαγαπημένοι μου αναγνώστες καλό θα ήταν να φεύγετε με ελαφρά πηδηματάκια.
Συνήθως δεν είναι κακά, όχι, απλά ήταν άτυχα στην ζωή τους και δεν κατάφεραν να γίνουν αυτό που θα ήθελαν να είναι οπότε προσπαθούν να ξεγελάσουν τον εαυτό τους και τους άλλους… Αυτό όμως τους οδηγεί στο να εθελοτυφλούν και έτσι να χάνουν κάθε πιθανότητα βελτίωσης (γιατί κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι μπορούμε και πρέπει να αλλάζουμε, εξέλιξη ονομάζεται νομίζω…). Ίσως μάλιστα με λίγη βοήθεια να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο της μαλακίας στον οποίο έχουν παγιδευτεί και να μπορέσουν να γίνουν επιτέλους αυτό που θέλουν (ή κάτι τέτοιο στο περίπου).
Το θέμα όμως είναι πως αυτά τα άτομα είναι συνήθως σαν συναισθηματικά βαμπίρ. Εντάξει, μην βγείτε με τις πρόκες και τα ξύλα στους δρόμους, συναισθηματικά είπαμε, δεν θα σας φάνε στα αλήθεια. Θα σας εξαντλήσουν όμως.
Και εδώ έρχεται η μεγάλη ερώτηση: Μπορείτε να τους αντέξετε; Έχετε τον χρόνο και τις ψυχικές δυνάμεις που πρέπει να καταβληθούν για να τους βοηθήσετε ή απλά στο τέλος θα σας σαλέψει από την πολλή προσπάθεια; Αν δεν μπορείτε φίλοι μου τρέξτε μακριά, δεν μας όρισε άλλωστε κανένας σωτήρες του κόσμου, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δεχόμαστε τα πάντα… Αν πάλι θεωρείτε πως μπορείτε, τότε καλή σας τύχη.
Και ναι, είμαι αυστηρή. Προσπαθώ πάντα πριν κρίνω κάποιον να «περπατήσω στα παπούτσια του». Δεν λέω πως το καταφέρνω φυσικά γιατί δεν είναι κι εύκολο. Αλλά προσπαθώ να ζυγίσω τις καταστάσεις που έχουν οδηγήσει στην σημερινή προσωπικότητά του και στους λόγους που μπορεί να προκαλούν την συγκεκριμένη (απεχθέστατη) συμπεριφορά του.
Ε αλλά ας μην το παρακάνουμε κιόλας. Κάποια στιγμή οι δικαιολογίες για όλους τελειώνουν. Και τότε φαίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Μερικοί είναι οκ, μερικοί είναι γαμάτοι, μερικοί είναι βασανισμένοι και χρειάζονται πραγματικά κατανόηση, μερικοί είναι απλά δειλές κότες που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα όπως είναι. Όλοι περάσαμε δυσκολίες, όλοι έχουμε ιστορίες να πούμε, όλοι έχουμε ένα παρελθόν που σέρνεται πίσω μας άλλοτε απαλά κι άλλοτε βαρύ σαν αμόνι, αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελεί δικαιολογία για να θεωρούμε τον εαυτό μας υπεράνω των άλλων. Όποιος δεν μπορεί να κάνει την αυτοκριτική του ας είναι για πάντα δέσμιος των αδυναμιών και των λαθών του κι ας αναρωτιέται μονίμως γιατί οι άλλοι είναι τόσο «κακοί», «μικρόψυχοι», «κατώτερου επιπέδου» από αυτόν και συχνά «αδιάφοροι» προς αυτόν και δεν τον καταλαβαίνουν.
Αγαπητό ημερολόγιο: Μια ιστοριούλα
Εισαγωγή
Πραγματικά όσο περισσότερο ασχολούμαι με το θέμα τόσο περισσότερο πείθομαι πως πρέπει να ασχολούμαι. Όλοι μας βασικά…
Για να εξηγηθώ:
Κάποτε ήμουν χριστιανή. Μετά έγινα παγανίστρια. Μετά άθεη. Αλλά πάντα έλεγα πως η θρησκεία είναι ωραίο πράγμα, με την έννοια πως μ’αρέσει η ιδέα του μυστικισμού, πως έχει το γούστο του να υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές ιδέες και απόψεις. Μετά άρχισε να με ενοχλεί η εκκλησία, αλλά όχι η θρησκεία. Οπότε είπα να το ψάξω λίγο, να δω τι μπορώ να κάνω για αυτό. Κι άρχισα να μπαίνω σε ιστολόγια. Κι έβλεπα πως όντως οι άθεοι ήταν λίγο επιθετικοί καμιά φορά, και αυτό μ’ενοχλούσε όσο με ενοχλούσε και η επιθετικότητα της θρησκείας.
Παρατηρήσατε τον αόριστο; Εντάξει ακόμα ίσως με ενοχλεί καμιά φορά, ανάλογα το ύφος και τον τρόπο του συνομιλητή, αλλά τώρα καταλαβαίνω 100% από πού προέρχεται. Και την βρίσκω δικαιολογημένη… Ακόμη και φίλοι μου (άθεοι) με ρωτάνε γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ με αυτό το θέμα, και φυσικά με ρωτάνε και χριστιανοί. Ε λοιπόν με όλα αυτά που αντιμετωπίζω τελευταία και λίγο ασχολούμαι, και θα έπρεπε να ασχολούμαστε όλοι μας και πολύ γιατί η κατάσταση είναι τραγική. “Απολαύστε”:
Περί τυφλότητος 2
Το περί τυφλότητος είναι ένα άρθρο που είχα γράψει κάποια στιγμή για τους ανθρώπους που όχι μόνο εθελοτυφλούν αλλά βλέπουν και τα πράγματα μόνο όπως θέλουν αυτοί. Ήταν γενικότερο, τώρα θα το κάνουμε πιο ειδικό…
Στους μήνες που έχω ασχοληθεί με τα ιστολόγια λοιπόν και έχω αρχίσει να εκφράζω τις απόψεις μου δημόσια (πως τόλμησα!!) έχω ακούσει διάφορα «ωραία» από μερικούς «καλούς» χριστιανούς.
Γιατί για τους χριστιανούς είμαι ή μια παραπλανημένη, ή πράκτορας σκοτεινών δυνάμεων ή τέλος πάντων κάτι κακό αφού δεν μπορώ να δω την μία και μοναδική αλήθεια που αυτοί κατέχουν!!! Αναρωτιέμαι, για τους ινδουιστές, τους βουδιστές, τους χριστιανούς των 1000 αιρέσεων που υπάρχουν, τι είμαι;;; Και πόσες μοναδικές αλήθειες θα έπρεπε να δεχτώ για να είμαι οκ με όλους;;;
Επίσης για τους χριστιανούς δεν ξέρω ιστορία, και δεν ξέρω και τι λέει ο χριστιανισμός. Βέβαιααααα, γιατί αλλιώς θα ήμουν χριστιανή (κατά την γνώμη τους).
Προτιμούν λοιπόν να κλείσουν τα μάτια και να πιστεύουν όλα τα παραπάνω από το να δεχτούν πως μπορεί να γνώρισα τον χριστιανισμό και να μην μου ταίριαζε, να γνωρίζω ιστορία αλλά να μην συμφωνώ με την δική τους εκδοχή ή/και ερμηνεία και ταυτόχρονα να μην είμαι εξωγήινο τέρας.
Είμαστε ελέφαντες;
Το οποίο με οδηγεί στο άλλο μεγάλο ζήτημα που έχω κληθεί να αντιμετωπίσω τελευταία. Στο να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας. Φυσικά αυτό είναι ηλίθιο, όποιος θέλει ας έρθει να δει ότι δεν έχω προβοσκίδα. Είναι όμως το πιο συνηθισμένο «επιχείρημα» των θεϊστών:
«Εσείς οι άθεοι δεν έχετε ηθική (;), είστε θυμωμένοι (;;), είστε κομμουνιστές (;;;), σιωνιστές (;;;;;) κλπ».
Δηλαδή μένω έκπληκτη με όλα αυτά που είμαι και δεν το ξέρω. Α ναι, γιατί προσπαθούν να μας πείσουν κιόλας ότι αυτά είμαστε, αυτά πιστεύουμε στην πραγματικότητα άσχετα με το τι λέμε ή νομίζουμε πως πιστεύουμε (τρεις λαλούν και δυο χορεύουν…).
Πόσο λυπηρό και θλιβερό είναι αυτό; Τόσο που ούτε να το σχολιάσω δεν μου πάει καρδιά. Αυτό δεν με εκνευρίζει, δεν με ενοχλεί καν πλέον, απλά με απογοητεύει. Κι όχι μόνο όσον αφορά τους χριστιανούς:
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ για όλη την ανθρωπότητα, με τέτοια μυαλά δεν οδηγούμαστε στον βούρκο, αλλά στο 1984 (μ’αυτό το βιβλίο έμαθα ότι υπάρχουν καταστάσεις πολύ χειρότερες από τον θάνατο).
Τακτικές:
Οι πιστοί που έχω συναντήσει (όχι όλοι βέβαια, όσοι δεν ανήκουν στην κατηγορία των συζητήσιμων και λογικών ανθρώπων) έχουν κάποια κοινά μοτίβα στον τρόπο που «συζητούν». Εδώ να βάλω μια παρένθεση για να πω πως οι περισσότεροι πιστοί με τους οποίους έχω κάνει ωραίες κουβέντες, θα αντιμετωπίζονταν μάλλον σαν αιρετικοί από τους υπόλοιπους πιστούς και την εκκλησία (τυχαίο;). Και πάμε λοιπόν στις τακτικές:
1. Αποπροσανατολισμός της κουβέντας
Συζητάς για το Α, θα σου πετάξουν το Β που το θεωρούν (και καλά) χειρότερο, μετά θα μιλήσουν για το Γ, το Κ και το Ψ (ναι έτσι πάνε τα γράμματα γιατί δεν υπάρχει συνοχή σ’αυτά που θα σου πουν) για τα οποία σε θεωρούν υπεύθυνη επειδή είσαι άθεη, και μετά άντε βρες από πού ξεκίνησε η συζήτηση. Παράδειγμα:
Συζητάμε για την αδικία της εκκλησίας σε έναν τομέα (Α). Και θα σου πει ο απολογητής: «Ναι αλλά και οι τράπεζες κάνουν αδικίες (Β) και οι κομμουνιστές σκότωσαν κόσμο (Γ) και οι επιστήμονες έφτιαξαν βόμβες (Κ) και στην γειτονιά μου ο περιπτεράς κλέβει τους πελάτες (Ψ) και μάλλον είναι άθεος».
Εκεί λοιπόν έχεις ζήσει το θέατρο του παραλόγου, που δεν είναι και τόσο παράλογο στην πραγματικότητα, αλλά μάλλον καλομελετημένο. Και κατά την γνώμη μου δείχνει τα χειρότερα για τον συνομιλητή σου…
2. Ερωτήσεις
Μετά παίρνουν το κλασσικό στυλάκι «Ξανθόπουλος»¨και σ’αρχίζουν, «και γιατί δεν μας δέχεστε όπως είμαστε; Και γιατί τα βάζετε με την θρησκεία μας;»
Γιατί ρε άνθρωποι, με ΕΝΟΧΛΕΙ που νομίζει πως η ανθρωπότητα της ανήκει και θέλει να ορίζει την ζωή μου. Γιατί όταν μπλέκεται με το κράτος αυτό κάνει, προσπαθεί να ορίσει την ζωή όλων των ανθρώπων, όχι μόνο των πιστών της. Η θρησκεία σας δεν δέχεται εμένα όπως είμαι, η θρησκεία σας προσπαθεί να μου επιβάλλει καταστάσεις τις οποίες δεν επιθυμώ, η θρησκεία σας ξεκίνησε την επίθεση προς οτιδήποτε διαφορετικό. Τι θέλετε να κάνω δηλαδή; Πρέπει κατά την γνώμη σας να κάτσω με σταυρωμένα χέρια;
Ε ρε τι πάθαμε… Μιλάμε για πλήρη τύφλωση έτσι;;;
3. Χαρακτηρισμοί
Μετά θα αρχίσουν τα κλασσικά, τα ναι αλλά για να είσαι άθεη είσαι κομμουνίστρια (δεν είμαι), είσαι θυμωμένη με την θρησκεία (δεν είμαι αλλά το προσπαθείτε να με κάνετε), είσαι παραπλανημένη (ωραία, αφήστε με στην πλάνη μου, τι πρόβλημα έχετε;;;;), έχεις θεοποιήσει τον εαυτό σου (απλά όχι), αποκλείεται τον έχεις θεοποιήσει (όχι λέμε), τότε έχεις θεοποιήσει την επιστήμη (πάλι όχι), μα δεν γίνεται κάτι πρέπει να έχεις θεοποιήσει (τι να πω, όλο μαλακίες ακούω τελευταία, θα το καταπιώ κι αυτό) κλπ
4. Προσβολές
Κάπου εκεί τα επιχειρήματά τους τελειώνουν, αν δεν έχουν καταφέρει με τα άσχετα και τις έμμεσες προσβολές να σε εξοργίσουν και να αρχίσεις να βρίζεις (ώστε μετά να σου πουν α να είδες, εμείς είμαστε ήρεμοι κι εσύ βρίζεις) αρχίζουν αυτοί να σε βρίζουν. Ω ναι αγαπητέ αναγνώστη, έχω ακούσει διάφορα όμορφα κατά καιρούς, και χτες μάλιστα μια «καλή χριστιανή» αφού δεν κατάφερε να με πείσει πως είμαι θυμωμένη μαζί της και μάλλον ενοχλήθηκε γιατί αυτή «φώναζε» κι εγώ της μιλούσα γλυκά (τι να κάνω, έτσι μου έβγαινε) άρχισε να λέει διάφορα «ωραία» για την μητέρα μου. Γαμώ τις συμπεριφορές ρε, μπράβο…
Επίλογος
Μετά αγαπητοί μου αναγνώστες εμείς είμαστε οι επιθετικοί και χωρίς λόγο κιόλας. Όσο βλέπω τις ακραίες και φανατισμένες στάσεις που δημιουργεί η θρησκεία αναρωτιέμαι αν είχα δίκιο αρχικά που πίστευα πως έχει και τα καλά της.
Τυφλώνει τόσο πολύ τον κόσμο που δεν τον αφήνει να επικοινωνήσει, υψώνει αδιαπέραστους τοίχους ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι δυνατόν να με κρίνει κάποιος χωρίς να με ξέρει καθόλου απλά και μόνο επειδή είμαι άθεη; Είναι δυνατόν να θεωρεί αυτός ο κάποιος πως καταλαβαίνει τι νιώθω και ξέρει τι πιστεύω καλύτερα από εμένα; Είναι δυνατόν να προσπαθώ να συζητήσω μαζί του και να μου λέει συνέχεια πως είμαι θυμωμένη (για να μην πω όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να μου λέει) ενώ στην πραγματικότητα τα δικά του λόγια στάζουν χολή (εμ έτσι είναι, κρίνουν από τους εαυτούς τους και νομίζουν πως όλοι φέρονται όπως αυτοί);; Κι είναι δυνατόν αυτός ο κάποιος να προσπαθεί με όλα αυτά να με πείσει πως μιλάει για την θρησκεία της αγάπης;
Ποιας αγάπης ρε παιδιά; Η αγάπη δεν γνωρίζει περιορισμούς, η αγάπη δεν ξεχωρίζει ένθεους και άθεους, η αγάπη δεν κρίνει τον άλλον από τα θρησκευτικά του πιστεύω…
Αφήστε, τέτοια αγάπη που «προωθείτε» εσείς κρατήστε την για τον εαυτό σας. Αν στην αγάπη σας δεν χωράνε αυτοί που έχουν διαφορετική άποψη από εσάς δεν με καλύπτει και δεν την χρειάζομαι. Αν η αγάπη σας σας ωθεί να προσβάλλετε τους άλλους επειδή δεν πιστεύουν στον θεό σας, κρατήστε και τον θεό σας, ούτε αυτός με καλύπτει…
Το αστείο είναι πως σε όλους αυτούς τους «καλούς χριστιανούς» δεν τους περνάει από το μυαλό ότι έχω επαφές με χριστιανούς. Ελπίζω να μην σας σοκάρω, αλλά δεν ζω σε μια φούσκα που περιέχει μόνο άθεους. Και χαίρομαι για αυτό! Ναι έχω φίλους χριστιανούς, συγγενείς χριστιανούς, πολύ στενούς φίλους χριστιανούς, και απλά σεβόμαστε ο ένας τον άλλον. Αλλά για μερικούς ανθρώπους ο σεβασμός είναι άγνωστη λέξη…
Αγαπητό ημερολόγιο: Ζω ένα δράμα…
Όλοι το ζουν!! Δηλαδή αναρωτιέμαι τι σκατά έχει πάθει ο κόσμος. Μήπως φταίνε οι πολλές σαπουνόπερες; Μήπως φταίνε τα μεξικάνικα τα μεταγλωττισμένα; Μήπως φταίει που κι η κουτσή Μαρία γίνεται ηθοποιός και νομίζουν όλοι ότι μπορούν να το κάνουν; Μήπως φταίνε οι καινούριες διαφημίσεις του 11 8 80 με την φουκαριάρα την μάνα του τυπά; Τι τους πιάνει όλους και αποφασίζουν να ζήσουν το δικό τους προσωπικό δράμα;
Νομίζω τελικά πως ο κόσμος την βρίσκει με το να νιώθει πως είναι θύμα, πως αδικήθηκε, πως πληγώθηκε αλλά κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του (δραματική μουσική στο background).
Δεν αναφέρομαι φυσικά στα σοβαρά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος, αλλά σε κάτι ανύπαρκτες καταστάσεις που μερικοί τείνουν να μεγαλοποιούν (κάναμε το τόσο ΤΟΣΟ που λένε; Ε αυτό).
Κι έρχεται ο καθένας και σου πετάει το μακρύ του και το κοντό του για αγάπες και μίση, και το μόνο που καταφέρνει είναι να σε πείσει πως δεν έχει νιώσει σοβαρά ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Αφενός, ώπα ρε παιδιά, κι άλλοι αγαπήσανε αλλά δεν το πήραν τόσο βαριά.
Αφετέρου άμα είναι να αγαπάς και να πληγώνεσαι κάθε 6 μήνες, από άλλο άτομο καλύτερα να πας σε κανέναν ψυχολόγο ή να ανοίξεις ένα λεξικό έστω, να ξεστραβωθείς ως προς το τι είναι αγάπη. Ε μα, ενθουσιάζεται ο καθένας με ψύλλου πήδημα και αναρωτιέσαι πότε οι άντρες έγιναν η ωραία κοιμωμένη και οι γυναίκες ο ράμπο κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι.
Άσε δε το άλλο, πρέπει να προσέχεις και τι λες, γιατί άμα πεις στον άλλον μια κουβέντα πάααααααααει το έδεσε, μετά θα σου ζητάει και γάμο και πανηγύρια. Τα «μααα, εγώ να πάμε για έναν καφέ είπα, να γνωριστούμε καλύτερα κλπ», δεν πιάνουν εδώ. Άμα ο άλλος/άλλη, ο/η ψυχασθενής έχει θεωρήσει πως:
καφές = κρεβάτι (εντάξει, πάει στον διάολο μέχρι εδώ, άμα έχεις περάσει τα 20 δεν σου φαίνεται και τόσο περίεργη αυτή η σκέψη) = έρωτας για πάντα (ε;;;) = αγάπη (αχ καραμέλα την κάναμε, πάει την ξεφτιλίσαμε την λέεεεξη) = υποσχέσεις για κοινά όνειρα (εδώ είναι που έχεις αρχίσει να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο)
τότε άρχισε να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς γιατί θα βρεθείς στα σκαλιά της εκκλησίας και θα ψάχνεσαι να βρεις πως κατέληξες εκεί (ε με υπνωτικό στον καφέ ντεεε, όλα εγώ πρέπει να στα πω;;)
Και τι είναι το μίσος δηλαδή που το έχουν κάνει κι αυτό καραμέλα όλοι; Α ξύπνησα λίγο περίεργα σήμερα, τι να κάνω, τι να κάνω, ας πιω έναν καφέ κι ας μισήσω κάποιον. Δηλαδή έλεος, δεν μισείς βρε έτσι απλά τον άλλον, επειδή στην βάρεσε. Δηλαδή, προσωπικά, δεν μπορώ να πω πως μισώ κανέναν στην ζωή μου, ούτε πρώην φίλες που με στεναχώρησαν (που αυτό είναι ό,τι χειρότερο για μένα), ούτε γκόμενους που μπορεί να με πλήγωσαν (δεν μ’ αρέσει αυτή η λέξη, σιγά μην με ξεκοίλιασαν κιόλας… άσε που καμιά φορά πληγωνόμαστε μόνοι μας αλλά ας μην αρχίσω τώρα αυτό το κράξιμο γιατί θα χάσω το θέμα) πόσο μάλλον κάποιον που γνώρισα χτες ή ακόμα περισσότερο που δεν γνώρισα ποτέ!!!
Άιντε άιντε, και μετά αναρωτιούνται (τα ίδια άτομα) γιατί γίνονται οι πόλεμοι. Αυτοί πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και νομίζουν πως τους μισούν οι πάντες χωρίς λόγο (και χωρίς να τους ξέρουν), φαντάσου τα κράτη με τόσα χρόνια ιστορίας και διαφωνιών τι θα σκέφτονται (άσχετο τελείως αλλά μου ήρθε και το πέταξα…).
Λίγο μέτρο βρε παιδιά δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ας μην γίνουμε Ξανθόπουλοι όλοι επειδή δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Δηλαδή όλα αυτά τα carpe diem και ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία κλπ μην τα παίρνουμε και τελείως κυριολεκτικά, δεν είναι φυσιολογικό σε 1 ώρα να αναπτύσσουμε συναισθήματα που χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν και μετά να έρχεται κι η συντέλεια του κόσμου, γι’ αυτό ζούμε τόσα χρόνια που ζούμε κι όχι μερικές ώρες όπως τα εφημερόπτερα (ephemeroptera εδώ και εδώ – κοίτα τι βρίσκει κανείς άμα ψάχνει)…
Ε μα πια, βαρέθηκα να ακούω κλαψουρίσματα (δεν είμαι τελείως αναίσθητη αλλά μερικοί το παρακάνουν – κι έχουμε κι εμείς τα προβλήματά μας, δεν είμαστε όλο πεταλουδίτσες και συννεφάκια να το παίζουμε μελωδία της ευτυχίας και μητέρες Τερέζες, άντε)…
Εξαιρετικά αφιερωμένο σ’ όλους τους υπερβολικούς του κόσμου (και σε 2-3 αγαπημένα μου άτομα που ξέρω πως ήθελαν να το δουν δημοσιευμένο 
)…
