17 Νοέμβρη
Δεν θυμάμαι και πολύ καλά τι γινόταν στο σχολείο, έχω πάντως την εντύπωση πως δεν τρελαινόμουν για τις γιορτές – ήταν απλά μια ευκαιρία για να χάσουμε μάθημα. Δεν ξέρω αν ένιωθα ποτέ εθνική περηφάνια, νομίζω πως δεν ήξερα καν τι είναι αυτό τότε. Γιορτές ήταν πάντως, οπότε μάλλον τίποτα κακό δεν περνούσε από το μυαλό μου – εκτός κι αν με έβαζαν να διαβάσω ποίημα, δεν μπορούσα, κοκάλωνα με τόσο κόσμο να με κοιτάει.
Όσο μεγάλωνα πάντως άρχισα να προτιμώ την γιορτή του πολυτεχνείου. Νομίζω πως μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Θα μου πείτε χαζός λόγος. Μπορεί, αλλά ήμουν παιδί. Σκεφτόμουν διαφορετικά, είχα άλλα κριτήρια και άλλες προτεραιότητες. Κι όμως δεν ήταν και τόσο χαζός τελικά. Υπήρχε μάλλον λόγος που μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Κάποια στιγμή στο γυμνάσιο συνειδητοποίησα πως το Πολυτεχνείο έγινε πολύ πρόσφατα. Και πως δεν είναι γιορτή. Οι δικοί μου είχαν μνήμες από το πολυτεχνείο, δεν είναι κάτι μακρινό που διαβάσαμε κάπου και δεν είναι ένας αγώνας ενάντια σ’έναν ξένο κατακτητή που ήθελε το κακό μας.
Ακούσαμε την κασέτα στο σχολείο, την ραδιοφωνική εκπομπή κι άκουσα το παιδί να λέει στους στρατιώτες πως είναι αδέρφια, και πως θα μπορούσαν να χτυπήσουν τα αδέρφια τους; Τότε μάλλον αρνήθηκα να καταλάβω τι σήμαινε αυτό, παρόλο που έκλαιγα κάθε φορά που το άκουγα.
Χρειάστηκε να διαβάσω το 1984 για να καταλάβω γιατί προτιμάω αυτή την γιορτή, και πάλι αυτό δεν έγινε αμέσως. Όμως τότε, όπως αργότερα με το βιβλίο, όπως κι ακόμα, ξανά και ξανά σοκάρομαι και λυπάμαι αφάνταστα όταν ανακαλύπτω αυτό που ξεχνάω συνεχώς:
Ο εχθρός δεν είναι ο άλλος. Ο ξένος. Ο εχθρός είμαστε εμείς. Οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος είναι κακό πλάσμα, τιποτένιο, δεν σέβεται τίποτα, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, είναι ανοιχτός και δεκτικός σε κάθε είδος χειραγώγησης, θα βιαστεί να κατηγορήσει τους πάντες αρκεί να βολευτεί, θα βιαστεί να ξεχάσει τα πάντα όταν θα νιώσει πως ξεβολεύεται, θα βιαστεί να πετάξει στα σκουπίδια αξίες που κερδήθηκαν με δυσκολία, αρκεί να γίνει το δικό του. Είμαστε κακομαθημένοι, μικρόψυχοι, εθελοτυφλούμε και κλείνουμε τα μάτια στον πόνο των άλλων για να μην χρειαστεί να αναλάβουμε ευθύνες.
Στο πολυτεχνείο ο αγώνας έγινε ενάντια στην σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου. Δεν ήταν ο τούρκος ή ο γερμανός απέναντί μας, ήμασταν εμείς οι ίδιοι, διεφθαρμένοι, πλανεμένοι από την εξουσία, έχοντας ανταλλάξει την δυνατότητα σκέψης με 30 αργύρια. Μόνο που δεν αυτοκτονήσαμε, απλά επιλέξαμε ξανά να ξεχάσουμε…
Δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους να λένε πως μας χρειάζεται μια χούντα. Πραγματικά.
Μαντέψτε…
Μαντέψτε τι έκανα το Σάββατο.
………
……………….
…………………………..
Εντάξει δεν πρόκειται να το μαντέψετε, οπότε θα σας το πω: Πήγα σ’έναν γάμο. Κι όχι μόνο πήγα, αλλά χάρηκα και συγκινήθηκα τόσο πολύ που δεν ήθελα να σχολιάσω τα ευτράπελα που συνέβησαν αμέσως (είπα να περάσουν 2-3 μέρες).
Γιατί ναι, έγιναν πράγματα που δεν ήταν και πολύ σωστά και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ότι είμαι άθεη και δεν συμπαθώ την εκκλησία.
Καταρχάς μπορώ να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι για κάποιον πιστό να εκφράσει την αγάπη του προς το ταίρι του ενώπιον του θεού του. Να επισημοποιήσει την σχέση του και να ζητήσει από τον θεό του να την ευλογήσει. Σε έναν άθεο μπορεί αυτά να ακούγονται ανούσια, για έναν θρήσκο όμως έχουν ιδιαίτερο νόημα, το οποίο σέβομαι. Από την στιγμή που η κοπέλα που παντρευόταν ήταν γνωστή μου, ήξερα τι είχε περάσει στην ζωή της και πόσο σημαντικός ήταν ο γάμος σαν ιδέα για αυτήν, θεωρούσα πως της αξίζει να έχει την τελετή που ονειρεύεται και όχι μόνο δεν είχα πρόβλημα να πάω, αλλά χάρηκα κιόλας πάρα μα πάρα πολύ.
Πήγα με κάθε καλή διάθεση λοιπόν. Όμως δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον παπά. Και δεν μπορώ να μην σχολιάσω κιόλας, μερικές συμπεριφορές είναι απαράδεκτες.
Χριστιανοί;
Πήρε λοιπόν ο παπάς τους κουμπάρους κάποια στιγμή πριν τον γάμο και τους ρώτησε αν είναι χριστιανοί. Δεν κατάλαβα προς τι η ερώτηση. Δηλαδή αν κάποιος είναι αλλόθρησκος, άθρησκος ή άθεος απαγορεύεται να παντρέψει κάποιον φίλο του; Η κολλητή μου που ήταν κουμπάρα είναι άθεη. Όμως η κοπέλα που παντρευόταν ήταν φίλη της από όταν ήταν μωρά, είναι σαν αδερφές, εννοείται και ήθελε όχι μόνο να είναι κοντά της σε μια τόσο σημαντική μέρα αλλά να την ευχαριστήσει όσο μπορεί.
Αφού την ήθελε για κουμπάρα δηλαδή τι να της έλεγε; Α είμαι άθεη ευχαριστώ δεν θα πάρω; Είναι δυνατόν οι θρησκείες να αποτελούν εμπόδιο στις σχέσεις των ανθρώπων; Και τι τον ένοιαζε τον παπά; Ίσα ίσα που θεωρώ πως με την πράξη της, αν και άθεη δηλαδή να θέλει να την παντρέψει την τίμησε σαν φίλη – και το ίδιο έκανε και η νύφη, γιατί επέλεξε την κουμπάρα της με βάση την αγάπη κι όχι την θρησκεία.
Η φίλη μου λοιπόν απάντησε ναι στην ανόητη αυτή ερώτηση, αφενός γιατί δεν την περίμενε και την βρήκε απροετοίμαστη κι αφετέρου γιατί δεν ήθελε να δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα 10 λεπτά πριν τον γάμο.
Χρήματα…
Και συνεχίζει ο παπάς το ρεσιτάλ, ζητώντας από τους κουμπάρους να δώσουν κάτι για την εκκλησία, για τους ψάλτες, τους καντηλανάφτες κλπ. Και δίνει το παιδί 100 ευρώ. Και τους λέει το κορυφαίο: «τίποτα παραπάνω;»
Δεν φτάνει που ζητάει ελεημοσύνη στον γάμο, δεν του φτάνουν κι 100 ευρώ!!! Του είπαν όχι τα παιδιά και τότε συνέχισε τα κορυφαία: «για την διακόσμηση όμως είχατε..». Είχε και θράσος δηλαδή!!
Βέβαια όταν ένα νέο ζευγάρι ξεκινά την ζωή του μαζί κλπ κλπ κλπ, είναι όντως υπερβολικό κατά την γνώμη μου να ξοδεύει τόσα χρήματα σε μία και μόνο βραδιά (γιατί ένας γάμος είναι υπερβολικά ακριβός όπως είδα πάλι) αλλά τουλάχιστον είναι επιλογή τους και σίγουρα δεν είναι δουλειά του παπά να τους κρίνει. Θα τους πει ο παπάς πως θα κάνουν τον γάμο τους; Επίσης είχε σίγουρα 6 γάμους εκείνη την ημέρα, μη σας πω και περισσότερους. Από 100 ευρώ να έδινε ο καθένας, που κάποιοι θα έδωσαν και παραπάνω, έβγαλαν 600 ευρώ τουλάχιστον. Σε μία μέρα!!!!!!!!!!!! Κι έχουν το θράσος και μιλάνε;;
Εδώ λοιπόν πήγε να γίνει ένα μικροεπεισόδιο γιατί τα πήρε η φίλη μου και του την είπε αλλά τέλος πάντων, δεν συνεχίστηκε το θέμα….
Τραγούδι
Κατά την διάρκεια του μυστηρίου ο παπάς είχε την φαεινή ιδέα να το ρίξει στο τραγούδι. Εκεί που έψελνε δηλαδή, όταν μια φράση τέλειωνε σε -ου το γυρνούσε σε μπαλάντα. Έλεγε πχ: «.. και του κυρίου –ου ου ουυυυυυυυυ», «και του υιού – ου ου ουυυυυυυυυυ». Τώρα βέβαια άλλο να το διαβάζετε κι άλλο να το ακούτε. Εμείς λυθήκαμε στα γέλια όταν το ακούσαμε, δεν γινόταν ρε παιδιά, σοβαρά προσπαθούσαμε να κρατηθούμε από σεβασμό στο ζευγάρι αλλά όταν έγινε στο μυαλό μου ο παραλληλισμός με τον axl rose το χάσαμε τελείως, μόνο που δεν πέσαμε κάτω…
Δικό σας
Μετά δε πάει να πει το πάτερ ημών και λέει: «τώρα θα πούμε το πάτερ ημών, πάμε όλοι μαζί!!» μ’ένα κέφι, μια χαρά, που πάλι μας έκανε να λυθούμε στα γέλια… Μα πάμε όλοι μαζί; Που νόμιζε ότι ήταν, πάλι καλά που δεν μας είπε να χτυπάμε παλαμάκια με τον ρυθμό…
Ίσως ήθελε να γίνει τραγουδιστής κι έβγαζε τα απωθημένα του, τι να πω..
Παραλήρημα
Ε ναι, τον έπιασε κι ένα παραλήρημα στο τέλος. Και μας αρχίζει (στο περίπου, δεν τα θυμάμαι ακριβώς όλα – στις παρενθέσεις τα σχόλιά μου):
Έχω όμως να πω πως όταν είπαμε το πάτερ ημών δεν σας άκουσα όλους. Είμαστε τόσα άτομα εδώ, πρέπει να σειστεί η εκκλησία κανονικά (ε πείτε μου, είναι αυτό απωθημένο ή όχι τώρα;;;;). Να μην ντρέπεστε να πείτε το πάτερ ημών (καλέ ποια ντροπή, οι μισοί ξεράθηκαν στα γέλια με το πάμε όλοι μαζί κι οι άλλοι μισοί είχαν μείνει κάγκελο μ’αυτά που άκουγαν, γι’αυτό δεν έψαλαν οι άνθρωποι) και να κάνετε τον σταυρό σας……….Μπλα μπλα μπλα (ε δεν τα θυμάμαι όλα, είχε πάρει φόρα κι έλεγε κι έλεγε)….
Και όσο για την νέα γρίπη (ωπ τα πιάσαμε τα λεφτά μας) να μην φοβάστε! Μην ακούτε τι λένε ότι δεν πρέπει να έρχεστε στην εκκλησία για να μην κολλήσετε, δεν κολλάτε στον οίκο του θεού (ναι κανονικά είναι γιατρός και πυρηνικός φυσικός αλλά στον ελεύθερο χρόνο του κάνει και γάμους). Όποιος λαμβάνει το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι προστατευμένος (=όσοι έχουν κολλήσει το οτιδήποτε δεν έχουν κοινωνήσει ποτέ στην ζωή τους;;)….
Κι είχε έρθει μια γιαγιά τις προάλλες εδώ με τα εγγόνια της και σκούπισε την εικόνα της παναγίας πριν βάλει τα παιδιά να την φιλήσουν. Αυτό ήταν ντροπή, προσβολή, καλύτερα να μην τα έφερνε τα παιδιά (ναι έπρεπε να τα βάλει να φιλήσουν μια εικόνα που έχει 10 κιλά κραγιόν και σάλια πάνω της, γιατί μερικοί νομίζουν ότι αν δώσουν ρουφηχτό γλωσσόφιλο στην εικόνα θα αποδείξουν τον σεβασμό τους καλύτερα και μερικές θεωρούν πως αν δεν βάλουν ό,τι καλλυντικό έχουν στο ντουλάπι τους ο θεός θα τις παρεξηγήσει).
Και να ξέρετε πως κανένας κληρικός δεν έχει κολλήσει ποτέ καμία αρρώστια, ούτε AIDS, ούτε ηπατίτιδα, ούτε μπλα μπλα μπλα (δεν θυμάμαι τον κατάλογο με τις υπόλοιπες αρρώστιες που δεν έχουν κολλήσει ποτέ οι κληρικοί).
Κάπου εκεί μας λυπήθηκε και σταμάτησε.
1ον: Ρε άνθρωπε εντάξει, σ’έχει πιάσει τρομάρα πως το ποίμνιο σου θα μειωθεί ΚΙ ΑΛΛΟ λόγω της γρίπης, είναι ανάγκη να κάνεις κήρυγμα μες στον γάμο;;; Κάντο την Κυριακή μετά την λειτουργία, τώρα βρήκες;;;
2ον: Αρχίζεις να μιλάς για AIDS και ηπατίτιδα στον γάμο;;; Μα τόσο τακτ και διπλωματία πια που αναρωτιέμαι μήπως είναι και στο διπλωματικό σώμα εκτός των άλλων. Δεν θέλει πολύ μυαλό, όταν ο άλλος παντρεύεται δεν θέλει να του πεις τον πόνο σου και κυρίως δεν θέλει να ακούσει για θανατηφόρες αρρώστιες, πώς να το κάνουμε τώρα;;;
Εντάξει έλεγε ασυναρτησίες και φυσικά ούτε που του περνούσε από το μυαλό πως μπορεί να υπήρχαν και μη χριστιανοί στο κοινό του, αλλά αυτά λέω να μην τα σχολιάσω. Είναι γνωστές οι θέσεις της εκκλησίας σε πολλά θέματα, όπως και οι εμμονές μερικών κληρικών. Τα έχω πει αλλού και θα τα πω κι αλλού.
Αυτό που ήθελα να θίξω στο παρόν άρθρο είναι η αναισθησία του συγκεκριμένου παπά – η οποία συναντάται σε αρκετούς δυστυχώς. Έδωσε στο μυστήριο του γάμου λιγότερη αξία από όση του έδωσα εγώ που είμαι άθεη. Για αυτόν προφανώς ήταν μια ευκαιρία να βγάλει λεφτά και να κάνει κήρυγμα (για να προσελκύσει πιστούς και να βγάλει περισσότερα λεφτά). Δεν σεβάστηκε πως για το ζευγάρι αυτό ήταν κάτι διαφορετικό, μια υπόσχεση όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και απέναντι σ’έναν θεό στον οποίο αυτοί πιστεύουν και τον οποίο σέβονται και ήθελαν να τιμήσουν.
Μια χριστιανή κοπελιά που ήταν στην παρέα μας τα είχε πάρει με τον παπά, και με το δίκιο της. Βλέπει πως κάνουν την θρησκεία της τσίρκο. Αν εγώ κι η κουμπάρα ως άθεες ενοχληθήκαμε μια φορά γιατί θεωρήσαμε πως η συμπεριφορά του παπά προσέβαλε το ζευγάρι που ήταν φίλοι μας, η συγκεκριμένη κοπελιά ενοχλήθηκε 10 φορές, γιατί τέτοιες συμπεριφορές προσβάλουν αυτό που πιστεύει κι αυτό που αγαπάει. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, απλά κρίμα γιατί μερικοί άνθρωποι πιστεύουν πραγματικά κι απογοητεύονται χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα όμως (το γιατί είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)…
Παραλογισμοί (ή μαζοχιστικές τάσεις);
Κάτι που μου κάνει εντύπωση σήμερα, είναι το πόσα πολλά άτομα δεν έχουν εξοικειωθεί με τον εαυτό τους, δεν νιώθουν άνετα με την φύση τους και φυσικά αυτό τους το συναίσθημα αντανακλάται και στους άλλους. Όπως είναι αναμενόμενο αυτό δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και στην ψυχολογία τους γιατί είναι σημαντικό για την ψυχική ισορροπία του κάθε ανθρώπου να γίνεται αποδεκτός από τον κοινωνικό του περίγυρο όπως είναι – και στην τελική ανάλυση για αυτό ακριβώς που είναι. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως πρέπει να επαναπαύεται και να μην διορθώνει κάποια ελαττώματα του, αλλά αναφερόμουν κυρίως σε θέματα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Θα εμβαθύνω στην συνέχεια, κυρίως με τα δύο παραδείγματα που αποτέλεσαν και την πηγή έμπνευσης για το παρόν άρθρο.
Στο παιδικό μυαλό μου η θρησκεία ήταν ένα αποκούμπι, ένας τρόπος για να βρεις τον εαυτό σου, ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, μια οδός που οδηγεί στην εξερεύνηση του εαυτού μας και στην αυτογνωσία. Οι ιερείς ήταν οι συνοδοιπόροι και οι οδηγοί μας σ’αυτό τον δρόμο, είχαν γνώσεις και σοφία που εγώ δεν είχα, είχαν κάνει ενδοσκόπηση με τρόπο που δεν ήξερα να κάνω και – μαζί με την φιλανθρωπία – σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν τον κάθε άνθρωπο να είναι καλά με τον εαυτό του.
Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου όταν ανακάλυψα κάποια στιγμή στην ζωή μου πως όχι μόνο δεν ισχύει αυτό, αλλά συμβαίνει μάλλον το αντίθετο τις περισσότερες φορές. Η εκκλησία καταδικάζει συμπεριφορές που πηγάζουν από την φύση του ανθρώπου, πολύ συχνά καταδικάζει και την ίδια την φύση του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι τύψεις και ενοχές εκεί που κανονικά δεν θα υπήρχαν. Με λίγα λόγια ενισχύει την προσωπική ανασφάλεια αντί να την καταπραΰνει, κλείνει τα μάτια στις ανάγκες των ανθρώπων και τους κάνει να αισθάνονται άσχημα γι’αυτές. Το πιο τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι κατά την γνώμη μου πως για έναν πιστό η άποψη της εκκλησίας (λογικά) έχει ιδιαίτερο βάρος, δεν είναι δηλαδή σαν να τον απορρίπτει κάποιος άγνωστος, του οποίου οι ιδέες μπορεί και να μην έχουν καμία σημασία, αλλά σαν να τον απορρίπτει κάποιος που αγαπάει, κάποιος στον οποίο περίμενε να βρει στήριγμα και συμπαράσταση.
Γυναίκες
Παρόλο που δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα τότε, δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ το παρακάτω περιστατικό:
Πρέπει να πήγαινα γυμνάσιο, ήταν Πάσχα και νήστευα μια βδομάδα– γιατί το ήθελα, ήταν σημαντική η «θεία» κοινωνία για μένα τότε – κάποιες μέρες ακόμα και το λάδι, για να πάω να κοινωνήσω το Μεγάλο Σάββατο. Την Μεγάλη Παρασκευή με «τίμησε» με την παρουσία της η έμμηνος ρύση μου και δεν με άφησαν να κοινωνήσω, γιατί λέει τότε είμαστε βρώμικες εμείς οι γυναίκες. Δεν φτάνει που πονούσα δηλαδή τα άκουσα κι από πάνω… Τότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αλλά σιγά σιγά συνειδητοποίησα πως η θέση της γυναίκας στην θρησκευτική ζωή της χώρας μας είναι πολύ υποβαθμισμένη.
Σύμφωνα με την εκκλησία οι γυναίκες ευθύνονται για το προπατορικό αμάρτημα το οποίο φέρουν στους ώμους τους για πάντα προφανώς και γι’αυτό αντιμετωπίζονται πολύ συχνά σαν ένας ενοχλητικός πειρασμός – γι’αυτό και δεν επιτρέπεται η είσοδός τους στα μοναστήρια (να πληρώνουμε φόρους για να υπάρχουν όμως μπορούμε φυσικά) ή στο ιερό. Είναι άλλωστε σαφές στην Βίβλο πως πάντα μια γυναίκα φταίει για όλα:
• Οι δύο κόρες του Λωτ τον μέθυσαν, τον παραπλάνησαν και έμειναν και οι δύο έγκυες από τον πατέρα τους (Γένεση, 19:30-36)
• Ο Σολόμωντας είχε αρκετές γυναίκες και ερωμένες (πράγμα απόλυτα θεμιτό για έναν άντρα προφανώς) οι οποίες τον παρέσυραν στο να λατρεύει κι άλλους θεούς και αυτό οδήγησε στην πτώση του (Βασιλέων 11)
• Η Σαλώμη με τον προκλητικό χορό της ανάγκασε τον Ηρώδη να σκοτώσει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Για το ιερό βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος, απλά θεωρούμαστε λίγο κατώτερα όντα από τους άντρες, ας μην κοροϊδευόμαστε. Όσο και να ωραιοποιούμε κάποια πράγματα η αλήθεια είναι μία και δεν αλλάζει – πως αλλιώς εξηγείται το ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ιέρειες και γενικά δεν μπορούμε να έχουμε καμία άποψη και ανάμειξη στο θέμα της θρησκείας (εκτός από όταν πρόκειται για οικονομική ενίσχυση);
Στην βίβλο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα, αρχικά ανήκουν στον πατέρα τους και στην συνέχεια στον σύζυγό τους:
• Για αρχή η γυναίκα δημιουργήθηκε από τα πλευρά του άντρα, ως βοηθός και σύντροφος του γιατί δεν βρήκε ο Θεός κάποιο ζώο από αυτά που είχε ήδη δημιουργήσει κατάλληλο για αυτή την δουλειά – ιδέα η οποία για αιώνες στήριζε την άποψη πως οι άντρες είναι ανώτεροι (Γένεση, 1:27 – 3:24)
• Μια σύζυγος η οποία τελικά δεν ήταν παρθένα θα έπρεπε να λιθοβοληθεί από τους άντρες του χωριού της – είναι περιττό να αναφέρω πως για τους άντρες αντίστοιχα όμως δεν υπάρχει κάτι; (Δευτερονόμιον 22:13 – 21)
• Οι άντρες γενικά μπορούσαν να παντρευτούν ή να έχουν όσες ερωτικές συντρόφους θέλουν, είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα πραγματικά που δεν μπορώ να τα παραθέσω όλα εδώ. Ενδεικτικά να αναφέρω τον Αβραάμ (ο οποίος είχε 2 συζύγους και μια ερωμένη), τον Μωυσή οποίος είχε 2 γυναίκες και τον Σολομώντα, ο οποίος είχε 700 συζύγους και 300 ερωμένες (πως τα κατάφερνε αναρωτιέμαι….)
• Το «αγαπημένο» μου εδάφιο φυσικά είναι αυτό που ο Λωτ δίνει τις 2 παρθένες του κόρες στο πλήθος στα Σόδομα για να τις βιάσουν για να προστατέψει τους 2 καλεσμένους του. Μετά από αυτό ο Λωτ θεωρείται άξιος σωτηρίας ως αγνός και ξεχωριστός μέσα στο χάος των αμαρτωλών όταν καταστρέφεται η πόλη… Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου;;; (Γένεση, 19:8)
• Έξοδος 20,21. Τι να πρωτοπεί κανείς εδώ, γίνεται προφανές πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του πατέρα της, αφού αναφέρεται πως μπορεί να την πουλήσει για σκλάβα, πως αν κάποιος την αποπλανήσει και την οδηγήσει στο να χάσει την παρθενιά της πρέπει είτε να την παντρευτεί (να αναλάβει αυτός την ιδιοκτησία της δηλαδή) ή να δώσει χρήματα στον πατέρα της για την ζημιά που έκανε στην περιουσία του και διάφορα τέτοια ωραία…
Τα παραδείγματα είναι δυστυχώς πάρα πολλά. Βέβαια θα βιαστούν να πουν κάποιοι χριστιανοί πως ο Χριστός ακύρωσε τα πάντα και μίλησε για ισότητα – όμως ακόμη και στην διδασκαλία του όπως αποδίδεται στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν σημεία αντίφασης, άλλοτε δηλαδή αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν ίσα πλάσματα και άλλοτε όχι. Για παράδειγμα είχε μόνο αρσενικούς μαθητές, στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο παρουσιάζεται να δέχεται τον γάμο μιας χήρας με τον αδερφό του πρώην άντρα της χωρίς να θεωρείται απαραίτητη η γνώμη της ίδιας. Στο κατά Ματθαίον αποκάλεσε μια γυναίκα που τον παρακάλεσε να εξορκίσει έναν δαίμονα από την κόρη της σκύλο – αν και λένε πως μάλλον δεν το έκανε επειδή ήταν γυναίκα αλλά επειδή δεν ήταν Εβραία, ήταν δηλαδή ρατσιστικός κι όχι σεξιστικός ο λόγος. Βέβαια στην συνέχεια της ιστορίας το μετάνιωσε και βοήθησε το κορίτσι.
Ας αναλογιστούν όμως οι πιστοί, ακόμη κι αν ήταν έτσι, ακόμη κι αν όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, αν οι πράξεις της εκκλησίας και η συμπεριφορά της απέναντι στις γυναίκες δείχνει κάτι τέτοιο. Γιατί τί να τις κάνω τις θεωρίες αν με αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο; Το αποτέλεσμα είναι που μετράει.
Ας δούμε λοιπόν τί γνώμη έχουν οι «άγιοι» πατέρες της εκκλησίας για το θέμα:
• Αγ. Αυγουστίνος Ιππώνος (354 -430 μ.Χ): «Δεν μπορώ να βρω κάποια χρησιμότητα στην γυναίκα εκτός από το να εγκυμονούν». Να πλένουμε πιάτα ίσως;
• Αγ. Θωμάς Ακινάτης (1225 – 1274): «Όσον αφορά την φύση, η γυναίκα είναι ελαττωματική και κακής σχεδίασης…». Ήθελα να ήξερα, κατά την γνώμη του ποιος μας σχεδίασε έτσι στραβά δηλαδή;;;
• Μαρτίνος Λούθηρος (1483 – 1546): «Αφήστε τες να πεθάνουν στην γέννα, γι’αυτό υπάρχουν». Ευχαριστούμε…
Ξανά σε μια προσπάθεια να είμαι αντικειμενική, θα δεχτώ την άποψη πολλών πιστών πως αφενός τα περισσότερα από όλα αυτά ειπώθηκαν στο πνεύμα της εποχής τους, τότε οι γυναίκες ήταν κατώτερες γενικότερα οπότε έτσι τις αντιμετώπιζαν και οι χριστιανοί και αφετέρου πως τα τελευταία χρόνια η εκκλησία έχει κάνει πολλά βήματα στο να δεχτεί την ισότητα των δύο φύλων.
Θα προσθέσω όμως πως αυτό έγινε στα λόγια κυρίως κι όχι στις πράξεις. Επίσης τι αξία έχει τώρα πια; Όταν η υποτιθέμενη θρησκεία της αγάπης θα μπορούσε να κάνει την πραγματική διαφορά υποστηρίζοντας το δίκιο, όχι μόνο έκλεισε τα μάτια αλλά τάχθηκε ανοιχτά κατά των γυναικών. Όταν το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό κλίμα άλλαξε η αλλαγή της συμπεριφορά της μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως ένα έξυπνο παιχνίδι στον κόσμο του μάρκετινγκ αφού προκειμένου να μην χάσουν οπαδούς (=πελάτες) αλλάζουν λίγο τις τακτικές τους… Όμως εξακολουθώ να μην έχω ακούσει καμία επίσημη καταδίκη των όσων λέει η Βίβλος για τις γυναίκες κι ούτε έχω δει καμία ουσιαστική αλλαγή στην διάρθρωση της ηγεσίας της εκκλησίας. Μένουν λοιπόν στα λόγια για να εφησυχάσουν μερικούς, στις πράξεις όμως δεν αποδεικνύουν τίποτα.
Ομοφυλόφιλοι και άλλοι
Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα. Οι ομοφυλόφιλοι δεν αντιμετωπίζονται καν σαν άνθρωποι, για την εκκλησία δεν έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται, δεν έχουν κανένα δικαίωμα βασικά και απορώ πως τους επιτρέπουν να ζουν (είμαι σίγουρη πως δεν το θέλουν αλλά δεν έχουν βρει λύση ακόμα). Και βλέπουμε «γλυκύτατους» παπάδες να ξεσηκώνονται και να μιλούν απαξιωτικά για ομοφυλόφιλα ζευγάρια που επιθυμούν να είναι μαζί και να ενωθούν με τα «ιερά» δεσμά του γάμου. Για την εκκλησία προφανώς οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι άξιοι να ανταλλάξουν όρκους αγάπης μπροστά στο θεό τους, η σεξουαλική τους προτίμηση θεωρείται διαστροφή και αρρώστια, η αγάπη που τους ωθεί στο να θέλουν να είναι μαζί αντιμετωπίζεται σαν χολέρα – και ξανά αναρωτιέμαι, αν ο θεός έφτιαξε τα πάντα τέλεια τότε γιατί η φύση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο λάθος κατά την άποψη της εκκλησίας;
Ομοίως υπάρχει μια, «λογικότατη» για κάποιους, απαξίωση για διάφορους ανθρώπους:
Για αυτούς που δεν επιθυμούν να παντρευτούν και δεν επιθυμούν ούτε να μονάσουν ταυτόχρονα – όπως ακούσαμε τον Άνθιμο να λέει είναι πόρνοι με λίγα λόγια!!
Για αυτούς που επιλέγουν να μην συμμετέχουν στις ομαδικές τελετές (=> δεν συμμετέχουν και οικονομικά) αλλά προτιμούν να λατρεύουν την πίστη τους μόνοι τους.
Για αυτούς που δεν καταδικάζουν τους αλλόθρησκους – δεν είναι αρκετά φανατισμένοι με την θρησκεία τους προφανώς και δεν θέλουν να την διαδώσουν με κάθε τρόπο (πολέμους πχ) κι έτσι δεν φέρνουν περισσότερα χρήματα στην επιχείρηση…
Για αυτούς που δεν συμφωνούν στα πάντα με την εκκλησία – είναι αιρετικοί και εδώ που τα λέμε αυτό ισχύει για όλους σχεδόν, κάθε πιστός πιστεύει στα δικά του, αν το συνειδητοποιούσαν κάποτε ίσως να είχαμε καμιά θετική εξέλιξη στην ιστορία…
Όπως βλέπουμε οι λόγοι είναι «σημαντικοί» και όλοι «ανθρωπιστικού» ενδιαφέροντος, όπως αρμόζει στην «θρησκεία της αγάπης».
Συμπέρασμα
Δεν έχω απαιτήσεις από την εκκλησία να αλλάξει τις θέσεις της. Όχι, καθόλου δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο. Γιατί πραγματικά, αν μια θρησκεία αλλάξει, εκσυγχρονιστεί όπως λένε μερικοί, είναι η ίδια θρησκεία στην ουσία; Ή είναι μια νέα θρησκεία που ξεγελά τους οπαδούς της κρατώντας το ίδιο όνομα; Όχι, δεν περιμένω να αλλάξει η εκκλησία απλά αναρωτιέμαι:
Μα αφού η εκκλησία μερικούς ανθρώπους δεν τους θέλει, κι όχι μόνο δεν τους θέλει, τους προσβάλλει κιόλας, γιατί αυτοί επιμένουν να είναι χριστιανοί; Όταν η θρησκεία σου δεν μπορεί να δεχτεί την διαφορετικότητά σου και σε κάνει να νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματά σου και την φύση σου, δεν σου μπαίνουν έστω ιδέες πως κάτι δεν πάει καλά; Δεν είναι δυνατόν πράγματα που απλά συμβαίνουν (το να είμαι γυναίκα πχ), πράγματα που είναι φυσιολογικά και πάνω στα οποία δεν έχουμε καμία επιλογή και εξουσία να τα καταδικάζει κάποιος και να στιγματίζει τους άλλους για αυτά.
Είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς πως μια θρησκεία που θέλει να δημιουργήσει ενοχές σε κάποιες ομάδες προφανώς και θα χρησιμοποιήσει αυτές τις ενοχές για να τους ελέγχει; Για να έχουν περισσότερη δύναμη κάποιες άλλες ομάδες; Καταρχάς μια θρησκεία που δεν γεμίζει αυτοπεποίθηση και δυναμισμό τα μέλη της είναι αποτυχημένη, γιατί υποτίθεται πως οι θρησκείες παρέχουν πνευματική καθοδήγηση κι έχουν ως σκοπό να δείξουν στους ανθρώπους πως μπορούν να ζουν καλά (αυτά τα χαριτωμένα λένε στο marketing που κάνουν τουλάχιστον). Φυσικά δεν περίμενα να προσπαθήσει να κάνει ο χριστιανισμός κάτι τέτοιο, γιατί καλά όλα αυτά τα ρομαντικά αλλά η ουσία πάντα είναι στις πράξεις – και στις πράξεις ο χριστιανισμός έχει αποδείξει επανειλημμένα πως δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους αλλά για τους ιερείς, δεν ενδιαφέρεται για την ισότητα αλλά για την εξουσία, δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία του κόσμου αλλά για την ευημερία του κλήρου, δεν ενδιαφέρεται για την ελευθερία της σκέψης και των πράξεων αλλά για την υποδούλωση του πνεύματος, δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά για το πώς θα διατηρήσει το κύρος και την εξουσία του καταπατώντας τα…
Ωραίος είναι ο ρομαντισμός, ωραίες είναι οι ιστοριούλες περί θρησκείας της αγάπης, πάρα πολύ ωραία είναι όλα αυτά, όμως όταν γυρνάει ο άλλος στην πραγματική σου ζωή και σου λέει για παράδειγμα «αααα, είσαι ομοφυλόφιλος αρνούμαι να σε παντρέψω», πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να συνειδητοποιήσεις πως οι ωραίες ιστοριούλες απέχουν έτη φωτός από τις πράξεις, πως τα παραμυθάκια δεν θα σε βοηθήσουν στο να είσαι ευτυχισμένος και πως το μόνο που αξίζει να κάνεις είναι να απομακρύνεις από την ζωή σου όσους δεν μπορούν να σε δεχτούν για αυτό που είσαι…
Άσχετα και ερωτήσεις (ίσως άσχετες ερωτήσεις)
Καλοκαίρι είναι, βαριέμαι τις πολύ σοβαρές κουβέντες οπότε πάμε σ’ένα «ό,τι να’ναι» άρθρο:
Ερωτήσεις προς δικηγόρους
1. Λοιπόν, ας πούμε ότι κάποιος κατηγορείται για ένα σοβαρό έγκλημα, όχι ότι έκλεψε μια τσίχλα βρε αδερφέ, κάτι σχετικά βαρύ. Λένε λοιπόν στην τηλεόραση «αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 30,000 ευρώ». Τί σκατά σημαίνει αυτό; Ήταν αθώος; Τότε γιατί τα έσκασε τα ευρώ; Ήταν ένοχος; Τότε γιατί κυκλοφορεί ελεύθερος;;;; Δεν ξέρει η δικαιοσύνη με σιγουριά; Δεν είναι και πολύ καλή δικαιολογία αυτή γιατί ούτε τα λεφτά που πληρώνει ο άλλος δικαιολογεί ούτε την ασφάλεια των υπολοίπων εξασφαλίζει…
2. Άμα κάποιος σε απειλεί να σε σκοτώσει τί μπορείς να κάνεις; (όχι δεν με απειλεί κανείς, απλά έχω απορίες κι εγώ σαν άνθρωπος!! Βλέπω πολλές ταινίες). Πρέπει να σε σκοτώσει πρώτα για να γίνει κάτι ουσιαστικό ή μπορείς να το αποφύγεις;
3. Οκ, κατανοώ πως η δικαιοσύνη προσπαθεί απλά (και καλά) να είναι αντικειμενική και ίσως και ψυχρή (όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον). Όταν όμως πάει μια μάνα και χτυπιέται στα δικαστήρια για την κηδεμονία των παιδιών της και τελικά δέχεται να τα παρατήσει για κάμποσα ευρώ δεν θέλει ο δικαστής να της σπάσει το κεφάλι; Την πιστεύει δηλαδή ότι ήθελε τα παιδιά και τα λεφτά είναι μια ηθική αποζημίωση; Πιστεύει ότι αν της έδινε τα παιδιά θα ήταν καλή μάνα; Προσωπικά δεν θα της έδινα ούτε τα λεφτά ούτε τα παιδιά, να πάει να κόψει τον λαιμό της…
Ερωτήσεις περί παιδείας
Μου είπε το ξαδερφάκι μου ότι στο διαγώνισμα των θρησκευτικών έπρεπε να γράψουν το Πιστεύω (μεταξύ άλλων φαντάζομαι). Και θυμήθηκα πως κι εμάς μας μάθαιναν διάφορες προσευχές…
Καλέ όοοχι, ποιος μικρόψυχος είπε ότι κάνουν κήρυγμα και πλύση εγκεφάλου στα σχολεία;;;
Κι εντάξει, δεν θα το δω από αυτή την πλευρά σήμερα, θα το δω από μια άλλη. Γιατί φορτώνουν τα παιδιά με μαλακίες;;;;;; Γιατί πρέπει να ξοδεύουν χρόνο διαβάζοντας πράγματα που τους είναι άχρηστα; Και γιατί πρέπει να ξοδεύουν την μνήμη τους μαθαίνοντας πράγματα που αντικειμενικά σε μισή μέρα θα τα έχουν ξεχάσει;;
Εντάξει, νομίζω αυτά για σήμερα, άμα θυμηθώ τίποτε άλλο θα σας ρωτήσω σε άλλο ποστ… 
Καλή εβδομάδα!!!
Αγαπητό ημερολόγιο: Αυτοκριτική
Δεν μ’άρεσαν ποτέ οι προσδιορισμοί για τον εαυτό μου, πχ δεν είμαι ροκού, μεταλλού ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο επειδή ακούω την συγκεκριμένη μουσική. Γενικά αποφεύγω τους προσδιορισμούς αυτού του είδους επειδή δεν μ’αρέσουν οι περιορισμοί και τα «πρέπει». Γιατί αν ενταχτείς σε κάποια ομάδα, όλοι περιμένουν πως θα έχεις μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, συγκεκριμένη ιδεολογία και συγκεκριμένη αντιμετώπιση όσον αφορά διάφορες καταστάσεις. Και ναι μεν έχω μια συγκεκριμένη ιδεολογία αλλά είναι δική μου και δεν έχει «πρέπει» από άσχετους!!
Σχετικά πρόσφατα δέχτηκα όμως τον προσδιορισμό «άθεη», κι όχι μόνο δεν με ενόχλησε – μόνη μου τον υιοθέτησα – αλλά μ’άρεσε κιόλας για να είμαι ειλικρινής. Μ’άρεσε κυρίως γιατί θεώρησα πως μου ταιριάζει μιας και υποδηλώνει απλά πως δεν πιστεύω σε κάτι! Ακούγεται τόσο απλό! Και το κυριότερο, δεν περιέχει δόγματα, δεν περιέχει «πρέπει» γιατί απλά δεν χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένη ιδεολογία, υποτίθεται πως οι άθεοι δεν είμαστε μια ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά, το μόνο κοινό είναι η έλλειψη πίστης στον θεό, άντε και η αγάπη για την γνώση…
Ναι ε; Καλά να πάθω, αφού το ξέρω, οι άνθρωποι δεν είναι πλάσματα εμπιστοσύνης, είτε είναι θρήσκοι, είτε είναι άθεοι, είτε είναι αριστεροί, δεξιοί, παναθηναϊκοί, έλληνες, ξένοι, οτιδήποτε (ναι ναι, μες στην αισιοδοξία είμαι σήμερα)…
Όσο περνάει ο καιρός βλέπω αγαπητοί μου αναγνώστες πως αυτό που νόμιζα μάλλον δεν ισχύει, τουλάχιστον όχι 100%. Πολλοί άθεοι σκέφτονται με παρόμοιο τρόπο βέβαια και από την πλευρά τους όντως δεν υπάρχουν πρέπει. Βλέπω όμως και κάποιους που φανατίζονται με τρόπους παρόμοιους με τους πιστούς. Και ακούω πως ένας άθεος πρέπει να κάνει αυτό, και πρέπει να πιστεύει το άλλο και δεν πρέπει να λέει αυτό, αλλιώς δεν είναι άθεος!! Τι έγινε ρε παιδιά, βγάλαμε κανένα δόγμα αθεΐας και δεν το πήρα χαμπάρι;
Εκτός του ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του και ο καθένας μιλάει για τον εαυτό του και μόνο, προσωπικά δέχομαι πως οι απόψεις μου είναι εξελισσόμενες! Κάθε μέρα μαθαίνω νέα πράγματα, γνωρίζω νέους ανθρώπους και έχω την ευκαιρία να δω τα πράγματα κι από μια καινούρια οπτική γωνία. Οι απόψεις μπορεί να αλλάξουν κάποια στιγμή, αυτό δεν είναι κακό, είναι εξέλιξη (συνήθως).
Επίσης μπορεί σήμερα να υποστηρίζω κάτι που είναι λάθος, δεν έχω δικαίωμα όμως να κάνω λάθος (είμαι και μικρή σχετικά ακόμα εεεε, μην το ξεχνάμε κι αυτό :p); Να το εξερευνήσω και να δω τι γίνεται; Ο καθένας μπορεί (και πρέπει) να μου πει την γνώμη του, να μου δείξει τον δρόμο που ο ίδιος θεωρεί σωστό, γιατί μόνο έτσι μπορώ να έχω σφαιρικές απόψεις για το κάθε τι, όμως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να προσπαθήσει να μου επιβάλλει κάτι ή να με κράξει επειδή διαφωνούμε, άσχετα με το αν έχω δίκιο ή άδικο. Δηλαδή οκ, έχει το δικαίωμα να με κράξει, αλλά τότε έχω κι εγώ το δικαίωμα να τον γράψω γιατί δεν θα μ’αρέσει ο τρόπος του και γιατί το κράξιμο δεν αποτελεί επιχειρηματολογία. Ήθελα όμως να ελπίζω πως για κάθε διαφωνία μπορεί να υπάρχει ένας πολιτισμένος διάλογος.
Ναι, οκ, όλα είναι θέμα εμπειριών, και δεν διαφωνώ πως κάποιοι άθεοι θα είχαν πολύ άσχημες εμπειρίες με θρήσκους, οπότε θα υπάρχει αντανακλαστικά μια έμφυτη αντιπάθεια. Κι εγώ όταν μιλάω με μερικούς εξαιρετικά φανατισμένους πιστούς ενοχλούμαι αφάνταστα, και δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορεί μια θρησκεία να διαστρεβλώσει τόσο πολύ το μυαλό ενός ανθρώπου και βλέπω πως κάθε ελπίδα διαλόγου έχει πεταχτεί από το παράθυρο προ πολλού…
Όμως από έναν άθεο έχω παραπάνω απαιτήσεις η αλήθεια είναι. Υποτίθεται πως στην αναζήτηση της αλήθειας ακολουθούμε τον δρόμο του ορθολογισμού, της κριτικής σκέψης, της αντικειμενικότητας ίσως; Που είναι η αυτοκριτική μας; Και το κυριότερο, που είναι το συναίσθημά μας;
Γενικά αυτή την γαμημένη ερώτηση θέλω να την κάνω σ’όλο τον κόσμο!
Γιατί πρέπει οι ταμπέλες να μας προσδιορίζουν κι όχι το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι;
Γιατί πρέπει επειδή είμαι άθεη να τα βάζω μονίμως με τους πιστούς; Δεν γουστάρω ρε φίλε, ένας από τους πιο γαμάτους ανθρώπους που γνώρισα στην ζωή μου είναι καθολικός και αυτό δεν αλλάζει όσους άθεους κι αν γνωρίζω! Η κολλητή μου είναι χριστιανή, είναι πανέξυπνη, έχει γαμώ τις απόψεις στα περισσότερα θέματα, έχει διαβάσει άπειρα βιβλία και είναι πάντα δίπλα μου, κι ας τσαντίζεται όταν βρίζω τα θεία της. Κι είμαι σίγουρη πως υπάρχουν άπειροι άλλοι πιστοί που είναι έτσι (για να μην πιάσω τώρα τους παγανιστές που είχα γνωρίσει που ήταν όλοι μια χαρά παιδιά). Δεν λέω πως αυτοί είναι καλά άτομα επειδή είναι θρήσκοι, καμία σχέση, αλλά αντίστοιχα και το ότι κάποιος είναι άθεος δεν του προσδίδει αυτόματα θετικά χαρακτηριστικά!! Ξεκαβαλήστε λέμε, και οι μεν και οι δε, αμάν πια!!
Και τέλος πάντων ναι, μου την δίνει η ασυδοσία της εκκλησίας, μου την δίνει η ολοκληρωτική τύφλωση πολλών πιστών, μου την δίνει η μιζέρια και η μικροψυχία κάποιων άλλων πιστών (για τους ιερείς ας μην αρχίσω γιατί δεν μας ξεπλένει ούτε ωκεανός μετά), μου την δίνει ο φανατισμός τους, η κουφαμάρα που τους δέρνει, ο δογματισμός τους που επιτρέπει σε μερικούς ηλίθιους να μας εκμεταλλεύονται όλους. Γι’αυτό και κράζω εδώ! Και γι’αυτό κράζω και γενικότερα, γι’αυτό είμαι άθεη, γι’αυτό ανοίγω συζητήσεις για το θέμα, γι’αυτό προσπαθώ να συζητώ με πιστούς, αλλόθρησκους και άθεους, γι’αυτό ασχολούμαι γενικότερα, γιατί η εκκλησία – και τώρα τελευταία και η θρησκεία – με έχει εκνευρίσει τόσο πολύ που νιώθω πως επιβάλλεται να γίνει κάτι.
Όμως αν ξεχάσω πως μιλάω για ανθρώπους, πως κι εγώ κάνω τα λάθη μου, πως η δική μου αλήθεια δεν είναι η απόλυτη αλήθεια στο σύμπαν, απλά αυτή που ταιριάζει καλύτερα με το δικό μου μυαλό αυτή την δεδομένη στιγμή, αν δεχτώ πως σαν άθεη πρέπει να έχω συγκεκριμένη συμπεριφορά και συγκεκριμένες ιδέες, τότε έχω χάσει το παιχνίδι – τότε τι διαφορά έχω από αυτούς που κατακρίνω; Αν δεν μπορώ να δω τον άνθρωπο, αν χάσω κι εγώ την όρασή μου όσον αφορά την ανθρωπιά και την ευαισθησία του καθένα, πέρα από τις μάσκες και τις ταμπέλες, τότε πως θα μπορέσω να προσθέσω έστω κι ένα λιθαράκι στις φωνές που ζητάνε κάτι καλύτερο; Αν δεν κρίνω πρώτα τον εαυτό μου ποιο δικαίωμα έχω να κρίνω όλους τους άλλους;
Ουφ, σταματάω εδώ, μπήκε το αγχολυτικό μου μπαλάκι στο msn και ηρέμισα, κουράστηκα με το κράξιμο σήμερα. Απλά δεν μ’αρέσουν τα κολλήματα, οι φανατισμοί, οι δογματισμοί και η έλλειψη αυτοκριτικής, από όποια πλευρά κι αν προέρχονται. Κι επίσης δεν μ’αρέσει η δημιουργία στρατοπέδων, εμείς είμαστε οι από δω, κι οι άλλοι οι από κει και δεν υπάρχουν κοινά σημεία, ανήκεις ή εκεί ή εδώ αλλιώς είσαι προδότης. Επειδή μερικοί πιστοί είναι κολλημένοι δεν πάει να πει πως πρέπει να παίξω κι εγώ το παιχνίδι τους και να γίνω σαν κι αυτούς… Δεν άνηκα ποτέ πουθενά, κι ήταν καλά…
ΥΓ: Ας μην χαρούν οι διάφοροι φανατίλες χριστιανοί, εξακολουθώ να είμαι άθεη – απλά μερικοί από εσάς δεν μπορούν να καταλάβουν τί σημαίνει αυτό – δεν παίζει να αρχίσω να πιστεύω ξαφνικά σε πράγματα που θεωρώ αδιανόητα (είδατε; είμαι και ευγενική…) απλά μια αυτοκριτική είναι απαραίτητη που και που (μια αυτοκριτική κι ένα κράξιμο εφ’όλης της ύλης :p)…
Ευρωεκλογές 2009
Συνήθως δεν γράφω για τόσο πολιτικά θέματα, αλλά τώρα λέω να το επιχειρήσω… Το έχω σκεφτεί αρκετά το θέμα με τις ευρωεκλογές. Μην φανταστείτε ότι έχω καταλήξει κάπου, απλά το έχω σκεφτεί :p
Από πού να αρχίσω δεν ξέρω. Ουφ, πάμε κι όπως μου βγουν:
Τα αρνητικά της αποχής
Είναι 100% σίγουρο πως η πλειοψηφία των ηλίθιων ελληναράδων θα πάει με χαρά να ψηφίσει το αγαπημένο του κόμμα (=ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) γιατί τόσα χρόνια που μας κυβερνάνε έχουν αποδείξει την αξία τους και την απαράμιλλη ικανότητά τους να διοικήσουν ένα κράτος με ωριμότητα και υπευθυνότητα.
Εμείς τρελοί;; Γιατί το λέτε αυτό;;
Δηλαδή η πλειοψηφία όσων ψηφίζουν είναι είτε ελαφρώς τρελοί ή ελαφρώς εγκληματίες. Γιατί μόνο αν είναι σε αφασία (1η περίπτωση) ή τα παίρνει από το κράτος (2η περίπτωση) μπορεί να θεωρήσει κανείς πως όντως αυτά τα 2 κόμματα μπορούν να κάνουν κάτι έστω και αμυδρά θετικό για την Ελλάδα. Βέβαια υπάρχουν φαντάζομαι και κάποιοι που ψηφίζουν για συναισθηματικούς λόγους, είχαν πιστέψει κάποτε σε μια ιδέα και ελπίζουν αιώνια πως θα πραγματοποιηθεί. Ε εντάξει, ρομαντικό να το πω, άσκοπο να το πω, ας δοκιμάζαμε και κάτι άλλο να το πω, άστο να πάει στο διάλο και ασχολίαστο θα το πω μάλλον….
Είναι πάντως βέβαιο πως η αποχή δεν θα επηρεάσει ιδιαίτερα αυτά τα κόμματα, γιατί οι δικοί τους ψηφοφόροι είναι ελαφρώς φανατισμένοι και θα πάνε να ψηφίσουν ο κόσμος να χαλάσει. Άρα όντως η αποχή υποστηρίζει τον δικομματισμό και βοηθάει στην διατήρηση της παρούσας κατάστασης (κατά την γνώμη μου).
Αντιθέτως αν όσοι δεν ψηφίζουν ψήφιζαν κάποιο μικρό (μικρό λέμε, όχι ΛΑΟΣ ή ΚΚΕ πχ) κόμμα, μάλλον θα έστελναν ένα μήνυμα αγανάκτησης του στυλ «έχουμε βαρεθεί να σας βλέπουμε και να σας ακούμε καραγκιόζηδες».
Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που ψηφίζω όταν ψηφίζω. Τους σιχαίνομαι αυτούς τους 2 και θα ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να τους σπάσω τα νεύρα με όποιον τρόπο μπορώ (σαν αισιόδοξο άτομο που είμαι βέβαια λέω πως χεσμένη με έχουν οπότε δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να τους σπάσω τα νεύρα – και φυσικά, κι εγώ αν είχα φάει τόσα λεφτά μετά δεν θα εκνευριζόμουν και πολύ εύκολα φαντάζομαι).
Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν ένα μικρό χρωματιστό πιονάκι... Τρα λα ρα λα λα...
Τα αρνητικά της συμμετοχής
Τους σιχαίνομαι όλους! Μα όλους… Έχω βαρεθεί να τους ακούω, αφού να φανταστείτε, εγώ που σιχαίνομαι και την βία, έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ένα ούζι, μια βόμβα στην βουλή, όλα αυτά τέλος πάντων δεν ακούγονται τόσο άσχημες ιδέες πια… Κατά την γνώμη μου όλοι λένε μαλακίες. Όλοι (σχεδόν) θα πουν και μια σωστή κουβέντα που και που αλλά χάνεται στον χείμαρρο ασυναρτησίας και λάσπης που ξερνάνε όλοι τους. Θα παραδεχτώ ένα κόμμα που δεν θα σχολιάσει αρνητικά τους άλλους, που θα επικεντρωθεί στο να εξηγήσει στον κόσμο την θέση του και τις προτάσεις του, αλλά και τον τρόπο που έχει σκοπό να τις υλοποιήσει, χωρίς να ρίξει ούτε ένα μικρό βλεφαράκι στο τι κάνουν τα άλλα κόμματα, χωρίς να πει ούτε μια κακιά λεξούλα για τους αντιπάλους του. Σιγά μην γίνει κάτι τέτοιο. Α, επίσης θα παραδεχτώ ένα κόμμα που θα κοιτάξει το συνολικό συμφέρον του τόπου (και της ευρώπης μιας και μιλάμε για ευρωεκλογές) και θα αγνοήσει όσους ξεσηκωθούν γιατί θίγονται προσωπικά – αυτό το λέω γιατί θεωρώ πολλές φορές πως ο λαός είναι κοντόφθαλμος και φέρεται εγωιστικά, ξεσηκώνεται όταν θεωρεί πως χαλάει η βολή του, άσχετα με το αν κανονικά πρέπει να χαλάσει για να πάμε μπροστά….
Όποιος μου βρει ποιος γνωστός Έλληνας πολιτικός είναι αυτός, κερδίζει κουλουράκι!!
Τα κόμματα κάνουν φασαρία, προτάσεις όμως δεν ακούω. Άμα είναι έτσι να κάνω κι εγώ κόμμα, και να φωνάζω ξέρω και προτάσεις δεν έχω. Και πλάκα πλάκα 1-2 προτάσεις μπορεί να κατέβαζα, καλύτερα από αυτούς θα τα πήγαινα πάντως.
Δεν πιστεύω πως έχει κάποιο κόμμα αγνές προθέσεις, έχω χάσει κάθε αισιοδοξία όσον αφορά την πολιτική, αλλά θεωρώ πως η μάζα σ’αυτή την περίπτωση έχει δύναμη να ασκήσει τις σωστές πιέσεις. Ξέρει κανείς όμως ποιες είναι οι σωστές πιέσεις; Όλοι κοιτάνε την πάρτη τους ως συνήθως. Και ως πότε πια να ψηφίζω κόμματα που δεν μ’αρέσουν απλά και μόνο γιατί είναι λιγότερο χάλια από τα υπόλοιπα;;;; Κι επίσης ό,τι και να λέμε, η πλειοψηφία δυστυχώς θα είναι πάντα κολλημένη μεταξύ των 2 μεγάλων κομμάτων (δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεται ο κόσμος, πραγματικά…)
Γενικότερο κράξιμο
Αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα ίσως είναι πως είναι κολλημένοι. Ας υποθέσουμε πως λέει ένας δεξιός μια καλή πρόταση. Θα πέσουν πάνω του όλοι οι υπόλοιποι να τον φάνε γιατί είναι δεξιός. Την πρόταση την έχουν όλοι χεσμένη, μόνο το ότι είναι δεξιός μετράει. Ας υποθέσουμε τώρα πως λέει ένας αριστερός μια καλή πρόταση. Θα πέσουν όλοι πάνω του να τον φάνε (ακόμα και οι αριστεροί) γιατί είναι αριστερός (αλλά όχι της ίδιας αριστεράς όπως οι άλλοι αριστεροί). Και πάλι η πρόταση είναι άνευ σημασίας για αυτούς.
Ε άι σιχτίρ, έχουν καταντήσει να λένε όχι και ναι αντανακλαστικά, ανάλογα με το ποιος μιλάει, άσχετα με το τι λέει. Στην ίδια χώρα ζούνε όλοι, υποτίθεται πως αν ήθελαν το καλό της θα έπρεπε να μπορούν να συμφωνήσουν σε κάτι. Α, ξέχασα, συμφωνούν πολλές φορές, όταν πρόκειται για τα βουλευτικά δικαιώματα, μισθούς κλπ…
Κάπως έτσι νιώθω ώρες ώρες...
Επίσης μου την σπάνε οι διαφημίσεις, τα debate και οι συγκεντρώσεις στο κέντρο, τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά ρε γαμώτο;;;;; Αι στο καλό με τους μαλάκες, χαλάνε του κόσμου τα λεφτά σε αηδίες, μας πρήζουν, κατεβαίνεις κάτω και σε πιάνει πονοκέφαλος, και δεν λένε τίποτα ουσιαστικό!! Έχουμε αντικαταστήσει τα επιχειρήματα με πανηγύρια και υπάρχουν άνθρωποι που την βρίσκουν έτσι… ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ;;;
Γιατί έχουμε τόσο ακραίες τάσεις στην Ελλάδα; Γιατί πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν τόσες επιλογές;;;; Και γιατί νιώθω πως κανείς από όλους αυτούς δεν θέλει να πάει μπροστά η χώρα αλλά όλοι θέλουν να πάμε πίσω με τον τρόπο τους;;;
Σκέψεις για την Ευρώπη
Κι έπειτα τώρα μιλάμε για Ευρώπη. Ποιον να στείλεις; Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάποια τρομερά καλά στοιχεία και κάποια πολύ αρνητικά (όσον αφορά τις πολιτικές της). Οι επιλογές μας είναι:
α) άτομα που από το πολύ γλείψιμο στους ευρωπαίους η γλώσσα τους φτάνει στην Γαλλία και θα δεχτούν τα πάντα
β) άτομα που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση πληγή για την Ελλάδα και δεν θα δεχτούν τίποτα
Τουλάχιστον εμένα αυτή η εντύπωση μου δίνεται. Χάλια και οι 2 επιλογές, η Ε.Ε. δεν είναι σταθερή και για μένα είναι μεγίστης σημασίας το να την σταθεροποιήσουμε, όλα τα μέλη κράτη βέβαια όχι όμως εμείς, αλλά δεν το βλέπω να πηγαίνει καλά το πράγμα…
Κλασσικά όλοι ξέρουν να κρίνουν αλλά εντελώς επιφανειακά. Νομίζουν πως οι αλλαγές θα γίνουν από την μια στιγμή στην άλλη και χωρίς κανένα κόστος… Νομίζουν πως ένα λάθος ισοδυναμεί με πλήρη ανικανότητα ή/και κακές προθέσεις. Επίσης ό,τι και να γίνεται στην Ευρώπη, στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται ποτέ σωστά, αυτό πια θα έπρεπε να το ξέρουμε, κι έτσι τα κρίνουμε όλα φιλτραρισμένα με το φίλτρο της αποτυχίας…
Ωπ, να μια καλή ιδέα!!
Ουφ, λίγο αχταρμάς μου βγήκε τελικά… Δεν ξέρω, αυτά τα θέματα πάντα με εκνευρίζουν. Διάβασα μερικά πολύ ωραία άρθρα πάνω στο θέμα, που δεν τα θυμάμαι όλα τώρα, γι’αυτό θα βάλω μόνο τα 4 που θυμάμαι:
Ένα υπέρ της συμμετοχής:
Ένα υπέρ της αποχής:
http://kleitor.blogspot.com/2009/05/blog-post_29.html
Ένα με μια πρόταση:
http://prkls.blogspot.com/2009/06/blog-post_6710.html
Κι ένα με απ’όλα
http://kopria.blogspot.com/2009/06/to-vote-or-not-to-vote-this-is-question.html
Ακούω απόψεις!!!
Κι αν κάνεις λάθος;
Η ολοκληρωμένη ερώτηση είναι κι αν κάνεις λάθος και υπάρχει θεός; Και φυσικά ακολουθούν οι ανείπωτες αλλά πολύ υπαρκτές στο μυαλό του καθένα ερωτήσεις: Δεν φοβάσαι την τιμωρία (=θα καίγεσαι στην κόλαση και θα το μετανιώνεις, χα στην φέραμε!!).
Μετά από ένα βιντεάκι που είδα με τον Dawkins, θέλησα να προσθέσω και την δική μου απάντηση σ’αυτή την τόσο συνηθισμένη ερώτηση. Όχι ότι δεν τα έχω ξαναπεί, κι όχι μία και δύο φορές, αλλά φαίνεται πως μερικοί άνθρωποι τείνουν να αγνοούν τις απαντήσεις που δεν τους αρέσουν.
Οπότε πάμε άλλη μία φορά:
Ε και;
Ναι αυτή είναι η απάντησή μου. Και να κάνω λάθος τι έγινε; Δεν θα αρχίσω τώρα την γνωστή κουβέντα πως η πιθανότητα να υπάρχει θεός είναι πολύ μικρή κλπ. Όχι, θα ξεκινήσω με το να δεχτώ την γνώμη των όσων ρωτάνε. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει θεός και έκανα λάθος τόσα χρόνια που δεν πίστευα και που μάλιστα πολεμούσα την θρησκεία του. Τώρα μπορεί κάποιος εδώ να ρωτήσει ποια θρησκεία από όλες; Και ποιος θεός από όλους να υποθέσουμε ότι υπάρχει;
Ξέρω γω; Ας αφήσουμε στην άκρη και αυτά τα – πολύ λογικά – ερωτήματα και ας επικεντρωθούμε στο γεγονός της ιστοριούλας μας: Πείτε ότι πεθαίνω και ανακαλύπτω πως τελικά υπάρχει ένας θεός. Σ’αυτή την περίπτωση 2 τινά υπάρχουν:
1. Με κρίνει από τις πράξεις μου. Και όταν λέω από τις πράξεις εννοώ τις ουσιαστικές πράξεις. Βλέπει πως δεν έχω σκοτώσει κανέναν και κάνω ό,τι μπορώ τέλος πάντων για φέρομαι σωστά και να βοηθάω και κανέναν άλλο που και που. Εντάξει φυσικά έχω κάνει λάθη αλλά ουδείς αλάνθαστος, έτσι μας έφτιαξε στην τελική.. Επίσης εκτιμά το ότι αντιτάχθηκα στην εκκλησία του, γιατί με τα αίσχη της το μόνο που κατάφερνε είναι να ντροπιάζει το όνομά του. Μια χαρά την έχω δηλαδή, παράδεισος με την μία κι αν είμαι τυχερή θα έχει κάθε βράδυ συναυλίες (θέλω Doors 2 φορές την εβδομάδα τουλάχιστον!!) και πολύ παστίτσιο. Και δεν θα παχαίνω φυσικά. Α και θα έχει και έναν κούκλο dj που είδα. Διαθέσιμο παρακαλώ. Σ’αυτή την περίπτωση είναι ένας θεός καλός και σωστός, κρίμα που δεν πίστευα σ’αυτόν αλλά δεν έφταιγα εγώ, δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία 
Και οι αντιπρόσωποί του στην γη τα είχαν κάνει σαλάτα, ας έβαζε το χεράκι του να τους συμμορφώσει λιγάκι.
2. Με κρίνει από το αν πίστευα σ’αυτόν. Οπότε τσαντίζεται που δεν πίστευα, τσαντίζεται ακόμη περισσότερο που έκανα σεξ πριν παντρευτώ και στο τέλος κοντεύει να σκάσει από τα νεύρα του που έτρωγα λάδι την μεγάλη Παρασκευή και κοψίδια όποτε έπρεπε να νηστεύω. Επίσης ενοχλείται αφάνταστα που κακολογούσα τους παπάδες του, γιατί μπορεί να έκαναν τα όργιά τους εις βάρος του λαού αλλά για τα μάτια του κόσμου υμνούσαν το όνομά του και αυτό του άρεσε.
Ένα καλό παράδειγμα βλέπουμε στο παρακάτω βιντεάκι:
Ε σ’αυτή την περίπτωση είναι ένας θεός κακός, γεμάτος αδυναμίες και ανασφάλειες και ανάξιος της πίστης και λατρείας μου και καλά έκανα και δεν πίστευα σ’αυτόν, ούτε να τον φτύσω δεν θα άξιζε.
Ας μου απαντήσουν οι πιστοί ποιον από τους 2 θεούς λατρεύουν να ξέρουμε σε τι βάση μιλάμε. Κι όπως και να έχει, απέδειξα με αυτό το μικρό αρθράκι πως και λάθος να κάνω όσον αφορά το αν υπάρχει θεός (τα λάθη είναι ανθρώπινα), δεν χάθηκε και ο κόσμος και πως ό,τι κάνω είναι συνειδητό και δεν θα άλλαζε κάτι στην ζωή μου αν άλλαζα γνώμη. Επίσης έχω υπολογίσει τις συνέπειες και θα τις υποστώ με χαρά.
Οπότε αφήστε με στην ησυχία μου να μην πιστεύω, κι αναρωτηθείτε τι θα συμβεί αν κάνετε εσείς λάθος και χάνετε την παρούσα ζωή για την επόμενη ζωή που δεν θα έρθει ποτέ. Επίσης αν πιστεύετε στον θεό νούμερο ένα (που χλωμό γιατί τότε δεν θα με ρωτούσατε τι θα γίνει αν κάνω λάθος) αναρωτηθείτε πως είναι οι δικές σας πράξεις, κι αν συμβαδίζουν με την υποτιθέμενη διδασκαλία που με τόσο πάθος υποστηρίζετε…
Η μαλακία πάει σύννεφο…
Όπως ίσως καταλάβατε κι από τον τίτλο, ακολουθεί ελαφρύ βρισίδι, όσοι έχουν ευαίσθητα μάτια παρακαλούνται να αποχωρήσουν τώρα..
Μπορεί να έχω τύχη με τους ταξιτζήδες αλλά εντάξει, είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός των ηλίθιων που κυκλοφορούν εκεί έξω που αναγκαστικά θα πέσεις στις περιπτώσεις…
Μα πόσο μαλάκες είναι μερικοί άνθρωποι;;; Πήγα στα κτελ (Κηφισός) σήμερα να παραλάβω συγγενείς και κλασσικά όταν δεν υπάρχει αστυνομία οι ταξιτζήδες βγάζουν την μάσκα του ανθρώπου που φοράνε και γίνονται καρακαταμαλάκες, που να τους πατήσει οδοστρωτήρας το ταξί (χωρίς αποζημίωση ΦΥΣΙΚΑ), τα καθίκια…
Όχι δεν έχω τα νεύρα μου τώρα, εκνευρίστηκα εκείνη την στιγμή πολύ όμως κι όταν το θυμάμαι ξαναματασυφιλιάζομαι.
Είχαν αράξει που λέτε οι μάγκες, 7-8 ταξί στην σειρά και ρωτούσαν τους πάντες που πάνε, και παίρνανε μόνο αυτούς που τους βόλευαν, και φυσικά περίμεναν να γεμίσουν, σιγά μην πάρουν μόνο 1-2 άτομα. Ζώα. Αι σιχτίρ, οι πίθηκοι. Ήταν και είρωνες, τα γαϊδούρια… Αλλά έχοντας τον παππού και την γιαγιά φορτωμένους και κουρασμένους τι να κάνω; Φυσικά δεν μπήκα σε κανέναν από τους γελοίους, υπήρχαν και άνθρωποι που έκαναν σωστά την δουλειά τους, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και την σκηνή που θα ήθελα εκείνη την στιγμή..
Αλλά επειδή έχουν ξαναγίνει παρόμοια σκηνικά στον Κηφισό, όχι βέβαια σε τέτοιο βαθμό – τέτοια γαϊδουριά δεν μου είχε ξανατύχει – τα έχω πάρει και λέω να κάνω κάτι για αυτό. Δεν ξέρω τι ακόμα, θα πηγαίνω εκεί κάθε μέρα και θα τους πρήζω τα αρχίδια (κήρυγμα κι έτσι, θα με γράφουν βέβαια αλλά θα τους σπάσω τα νεύρα – έχω τον τρόπο μου σ’αυτά :p), θα πρήζω την αστυνομία να πηγαίνει συνέχεια εκεί και να ελέγχει την κατάσταση, καμιά καταγγελία, όλα μαζί, θα δω… Γιατί όταν είναι εκεί οι μπάτσοι, οι βλάκες οι ταξιτζήδες κάθονται σούζα, μη χέσω, γαμώ το ηλίθιο μικρό μυαλό του έλληνα που θέλει μαστίγιο για να φερθεί ανθρώπινα…
Ουφ, εντάξει έβρισα λιγάκι αλλά θα με συγχωρήσετε, ήμουν συγχυσμένη κ ι άλλωστε μερικοί άνθρωποι μόνο έτσι περιγράφονται…
Ε δεν είναι δουλειά αυτή. Βαρέθηκα όλες οι αυθαιρεσίες να περνάνε έτσι, και με το να τα λέμε απλά μεταξύ μας στα ιστολόγια δεν γίνεται και κάτι ουσιαστικό. Πρέπει να βγούμε στους δρόμους… Έχω αρχίσει να “την λέω” στον κόσμο στον δρόμο, φοβάμαι ότι θα με δείρει κανένας καμιά μέρα… Αλλά και πάλι με τα λόγια δεν καταλαβαίνουν και τίποτα από ό,τι βλέπω.
Υ.Γ: Αααααα, το παραπάνω δεν ισχύει για όλους τους ταξιτζήδες φυσικά, είναι μερικοί που είναι γλυκύτατοι και υπερβολικά καλοί και μερικοί που είναι απλά σωστοί επαγγελματίες…
Αγαπητό ημερολόγιο: Μια ιστοριούλα
Εισαγωγή
Πραγματικά όσο περισσότερο ασχολούμαι με το θέμα τόσο περισσότερο πείθομαι πως πρέπει να ασχολούμαι. Όλοι μας βασικά…
Για να εξηγηθώ:
Κάποτε ήμουν χριστιανή. Μετά έγινα παγανίστρια. Μετά άθεη. Αλλά πάντα έλεγα πως η θρησκεία είναι ωραίο πράγμα, με την έννοια πως μ’αρέσει η ιδέα του μυστικισμού, πως έχει το γούστο του να υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές ιδέες και απόψεις. Μετά άρχισε να με ενοχλεί η εκκλησία, αλλά όχι η θρησκεία. Οπότε είπα να το ψάξω λίγο, να δω τι μπορώ να κάνω για αυτό. Κι άρχισα να μπαίνω σε ιστολόγια. Κι έβλεπα πως όντως οι άθεοι ήταν λίγο επιθετικοί καμιά φορά, και αυτό μ’ενοχλούσε όσο με ενοχλούσε και η επιθετικότητα της θρησκείας.
Παρατηρήσατε τον αόριστο; Εντάξει ακόμα ίσως με ενοχλεί καμιά φορά, ανάλογα το ύφος και τον τρόπο του συνομιλητή, αλλά τώρα καταλαβαίνω 100% από πού προέρχεται. Και την βρίσκω δικαιολογημένη… Ακόμη και φίλοι μου (άθεοι) με ρωτάνε γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ με αυτό το θέμα, και φυσικά με ρωτάνε και χριστιανοί. Ε λοιπόν με όλα αυτά που αντιμετωπίζω τελευταία και λίγο ασχολούμαι, και θα έπρεπε να ασχολούμαστε όλοι μας και πολύ γιατί η κατάσταση είναι τραγική. “Απολαύστε”:
Περί τυφλότητος 2
Το περί τυφλότητος είναι ένα άρθρο που είχα γράψει κάποια στιγμή για τους ανθρώπους που όχι μόνο εθελοτυφλούν αλλά βλέπουν και τα πράγματα μόνο όπως θέλουν αυτοί. Ήταν γενικότερο, τώρα θα το κάνουμε πιο ειδικό…
Στους μήνες που έχω ασχοληθεί με τα ιστολόγια λοιπόν και έχω αρχίσει να εκφράζω τις απόψεις μου δημόσια (πως τόλμησα!!) έχω ακούσει διάφορα «ωραία» από μερικούς «καλούς» χριστιανούς.
Γιατί για τους χριστιανούς είμαι ή μια παραπλανημένη, ή πράκτορας σκοτεινών δυνάμεων ή τέλος πάντων κάτι κακό αφού δεν μπορώ να δω την μία και μοναδική αλήθεια που αυτοί κατέχουν!!! Αναρωτιέμαι, για τους ινδουιστές, τους βουδιστές, τους χριστιανούς των 1000 αιρέσεων που υπάρχουν, τι είμαι;;; Και πόσες μοναδικές αλήθειες θα έπρεπε να δεχτώ για να είμαι οκ με όλους;;;
Επίσης για τους χριστιανούς δεν ξέρω ιστορία, και δεν ξέρω και τι λέει ο χριστιανισμός. Βέβαιααααα, γιατί αλλιώς θα ήμουν χριστιανή (κατά την γνώμη τους).
Προτιμούν λοιπόν να κλείσουν τα μάτια και να πιστεύουν όλα τα παραπάνω από το να δεχτούν πως μπορεί να γνώρισα τον χριστιανισμό και να μην μου ταίριαζε, να γνωρίζω ιστορία αλλά να μην συμφωνώ με την δική τους εκδοχή ή/και ερμηνεία και ταυτόχρονα να μην είμαι εξωγήινο τέρας.
Είμαστε ελέφαντες;
Το οποίο με οδηγεί στο άλλο μεγάλο ζήτημα που έχω κληθεί να αντιμετωπίσω τελευταία. Στο να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας. Φυσικά αυτό είναι ηλίθιο, όποιος θέλει ας έρθει να δει ότι δεν έχω προβοσκίδα. Είναι όμως το πιο συνηθισμένο «επιχείρημα» των θεϊστών:
«Εσείς οι άθεοι δεν έχετε ηθική (;), είστε θυμωμένοι (;;), είστε κομμουνιστές (;;;), σιωνιστές (;;;;;) κλπ».
Δηλαδή μένω έκπληκτη με όλα αυτά που είμαι και δεν το ξέρω. Α ναι, γιατί προσπαθούν να μας πείσουν κιόλας ότι αυτά είμαστε, αυτά πιστεύουμε στην πραγματικότητα άσχετα με το τι λέμε ή νομίζουμε πως πιστεύουμε (τρεις λαλούν και δυο χορεύουν…).
Πόσο λυπηρό και θλιβερό είναι αυτό; Τόσο που ούτε να το σχολιάσω δεν μου πάει καρδιά. Αυτό δεν με εκνευρίζει, δεν με ενοχλεί καν πλέον, απλά με απογοητεύει. Κι όχι μόνο όσον αφορά τους χριστιανούς:
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ για όλη την ανθρωπότητα, με τέτοια μυαλά δεν οδηγούμαστε στον βούρκο, αλλά στο 1984 (μ’αυτό το βιβλίο έμαθα ότι υπάρχουν καταστάσεις πολύ χειρότερες από τον θάνατο).
Τακτικές:
Οι πιστοί που έχω συναντήσει (όχι όλοι βέβαια, όσοι δεν ανήκουν στην κατηγορία των συζητήσιμων και λογικών ανθρώπων) έχουν κάποια κοινά μοτίβα στον τρόπο που «συζητούν». Εδώ να βάλω μια παρένθεση για να πω πως οι περισσότεροι πιστοί με τους οποίους έχω κάνει ωραίες κουβέντες, θα αντιμετωπίζονταν μάλλον σαν αιρετικοί από τους υπόλοιπους πιστούς και την εκκλησία (τυχαίο;). Και πάμε λοιπόν στις τακτικές:
1. Αποπροσανατολισμός της κουβέντας
Συζητάς για το Α, θα σου πετάξουν το Β που το θεωρούν (και καλά) χειρότερο, μετά θα μιλήσουν για το Γ, το Κ και το Ψ (ναι έτσι πάνε τα γράμματα γιατί δεν υπάρχει συνοχή σ’αυτά που θα σου πουν) για τα οποία σε θεωρούν υπεύθυνη επειδή είσαι άθεη, και μετά άντε βρες από πού ξεκίνησε η συζήτηση. Παράδειγμα:
Συζητάμε για την αδικία της εκκλησίας σε έναν τομέα (Α). Και θα σου πει ο απολογητής: «Ναι αλλά και οι τράπεζες κάνουν αδικίες (Β) και οι κομμουνιστές σκότωσαν κόσμο (Γ) και οι επιστήμονες έφτιαξαν βόμβες (Κ) και στην γειτονιά μου ο περιπτεράς κλέβει τους πελάτες (Ψ) και μάλλον είναι άθεος».
Εκεί λοιπόν έχεις ζήσει το θέατρο του παραλόγου, που δεν είναι και τόσο παράλογο στην πραγματικότητα, αλλά μάλλον καλομελετημένο. Και κατά την γνώμη μου δείχνει τα χειρότερα για τον συνομιλητή σου…
2. Ερωτήσεις
Μετά παίρνουν το κλασσικό στυλάκι «Ξανθόπουλος»¨και σ’αρχίζουν, «και γιατί δεν μας δέχεστε όπως είμαστε; Και γιατί τα βάζετε με την θρησκεία μας;»
Γιατί ρε άνθρωποι, με ΕΝΟΧΛΕΙ που νομίζει πως η ανθρωπότητα της ανήκει και θέλει να ορίζει την ζωή μου. Γιατί όταν μπλέκεται με το κράτος αυτό κάνει, προσπαθεί να ορίσει την ζωή όλων των ανθρώπων, όχι μόνο των πιστών της. Η θρησκεία σας δεν δέχεται εμένα όπως είμαι, η θρησκεία σας προσπαθεί να μου επιβάλλει καταστάσεις τις οποίες δεν επιθυμώ, η θρησκεία σας ξεκίνησε την επίθεση προς οτιδήποτε διαφορετικό. Τι θέλετε να κάνω δηλαδή; Πρέπει κατά την γνώμη σας να κάτσω με σταυρωμένα χέρια;
Ε ρε τι πάθαμε… Μιλάμε για πλήρη τύφλωση έτσι;;;
3. Χαρακτηρισμοί
Μετά θα αρχίσουν τα κλασσικά, τα ναι αλλά για να είσαι άθεη είσαι κομμουνίστρια (δεν είμαι), είσαι θυμωμένη με την θρησκεία (δεν είμαι αλλά το προσπαθείτε να με κάνετε), είσαι παραπλανημένη (ωραία, αφήστε με στην πλάνη μου, τι πρόβλημα έχετε;;;;), έχεις θεοποιήσει τον εαυτό σου (απλά όχι), αποκλείεται τον έχεις θεοποιήσει (όχι λέμε), τότε έχεις θεοποιήσει την επιστήμη (πάλι όχι), μα δεν γίνεται κάτι πρέπει να έχεις θεοποιήσει (τι να πω, όλο μαλακίες ακούω τελευταία, θα το καταπιώ κι αυτό) κλπ
4. Προσβολές
Κάπου εκεί τα επιχειρήματά τους τελειώνουν, αν δεν έχουν καταφέρει με τα άσχετα και τις έμμεσες προσβολές να σε εξοργίσουν και να αρχίσεις να βρίζεις (ώστε μετά να σου πουν α να είδες, εμείς είμαστε ήρεμοι κι εσύ βρίζεις) αρχίζουν αυτοί να σε βρίζουν. Ω ναι αγαπητέ αναγνώστη, έχω ακούσει διάφορα όμορφα κατά καιρούς, και χτες μάλιστα μια «καλή χριστιανή» αφού δεν κατάφερε να με πείσει πως είμαι θυμωμένη μαζί της και μάλλον ενοχλήθηκε γιατί αυτή «φώναζε» κι εγώ της μιλούσα γλυκά (τι να κάνω, έτσι μου έβγαινε) άρχισε να λέει διάφορα «ωραία» για την μητέρα μου. Γαμώ τις συμπεριφορές ρε, μπράβο…
Επίλογος
Μετά αγαπητοί μου αναγνώστες εμείς είμαστε οι επιθετικοί και χωρίς λόγο κιόλας. Όσο βλέπω τις ακραίες και φανατισμένες στάσεις που δημιουργεί η θρησκεία αναρωτιέμαι αν είχα δίκιο αρχικά που πίστευα πως έχει και τα καλά της.
Τυφλώνει τόσο πολύ τον κόσμο που δεν τον αφήνει να επικοινωνήσει, υψώνει αδιαπέραστους τοίχους ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι δυνατόν να με κρίνει κάποιος χωρίς να με ξέρει καθόλου απλά και μόνο επειδή είμαι άθεη; Είναι δυνατόν να θεωρεί αυτός ο κάποιος πως καταλαβαίνει τι νιώθω και ξέρει τι πιστεύω καλύτερα από εμένα; Είναι δυνατόν να προσπαθώ να συζητήσω μαζί του και να μου λέει συνέχεια πως είμαι θυμωμένη (για να μην πω όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να μου λέει) ενώ στην πραγματικότητα τα δικά του λόγια στάζουν χολή (εμ έτσι είναι, κρίνουν από τους εαυτούς τους και νομίζουν πως όλοι φέρονται όπως αυτοί);; Κι είναι δυνατόν αυτός ο κάποιος να προσπαθεί με όλα αυτά να με πείσει πως μιλάει για την θρησκεία της αγάπης;
Ποιας αγάπης ρε παιδιά; Η αγάπη δεν γνωρίζει περιορισμούς, η αγάπη δεν ξεχωρίζει ένθεους και άθεους, η αγάπη δεν κρίνει τον άλλον από τα θρησκευτικά του πιστεύω…
Αφήστε, τέτοια αγάπη που «προωθείτε» εσείς κρατήστε την για τον εαυτό σας. Αν στην αγάπη σας δεν χωράνε αυτοί που έχουν διαφορετική άποψη από εσάς δεν με καλύπτει και δεν την χρειάζομαι. Αν η αγάπη σας σας ωθεί να προσβάλλετε τους άλλους επειδή δεν πιστεύουν στον θεό σας, κρατήστε και τον θεό σας, ούτε αυτός με καλύπτει…
Το αστείο είναι πως σε όλους αυτούς τους «καλούς χριστιανούς» δεν τους περνάει από το μυαλό ότι έχω επαφές με χριστιανούς. Ελπίζω να μην σας σοκάρω, αλλά δεν ζω σε μια φούσκα που περιέχει μόνο άθεους. Και χαίρομαι για αυτό! Ναι έχω φίλους χριστιανούς, συγγενείς χριστιανούς, πολύ στενούς φίλους χριστιανούς, και απλά σεβόμαστε ο ένας τον άλλον. Αλλά για μερικούς ανθρώπους ο σεβασμός είναι άγνωστη λέξη…
Ταυτότητες και άλλα….
Βασικά είχαμε μια συζήτηση με τον Ανένταχτο εδώ, και επειδή ξέφυγε λίγο από το θέμα την συνεχίζω σε ξεχωριστό άρθρο.
Έθιξε τέλος πάντων το θέμα των ταυτοτήτων και το «πλήθος κόσμου» που ήθελε να αναγράφεται το θρήσκευμα και αγνοήθηκε.
Ορίστε η απάντηση λοιπόν:
Έχει πάντα δίκιο η «μάζα»;
1ον, είμαι σίγουρη πως κάποτε πλήθος κόσμου κατέβαινε στους δρόμους υπέρ της δουλείας, και κάποτε πλήθος κόσμου υποστήριζε πως οι γυναίκες δεν έχουν δικαιώματα. Προφανώς αυτό που θέλει το «πλήθος κόσμου» δεν υποδηλώνει πάντα την σωστή αντίληψη και αντιμετώπιση σε ένα θέμα. Θα έπρεπε μήπως να μην καταργηθεί η δουλεία; Ή να μην αναγνωριστούν τα δικαιώματα των γυναικών; Ή να μην αποκτήσουν δικαιώματα οι μειονότητες απλά και μόνο επειδή δεν είναι πλειοψηφίες;
Τα ανθρώπινα δικαιώματα πολλές φορές δεν συμφέρει κάποιους να εφαρμόζονται. Μπορεί αυτοί οι κάποιοι να είναι πολλοί, ή να φαίνεται πως είναι πολλοί. Δεν έχει σημασία όμως, ΠΡΕΠΕΙ να εφαρμόζονται. Μπορεί το κράτος να δεχτεί ένα φαινόμενο που διευκολύνει τον ρατσισμό; Δεν νομίζω.
Βέβαια πριν μιλήσει κανείς καλό είναι να εξετάζει και τι είναι αυτό το περίφημο «πλήθος». Γιατί είναι πολύ εύκολο όπως έχει αποδείξει και η ιστορία να χρησιμοποιεί κανείς αυτή την καραμέλα. Το θέμα όμως είναι να μπορεί να αποδείξει πόσο είναι πια αυτό το πλήθος, γιατί πολλές φορές η «πλειοψηφία» είναι πλασματική. Κι αυτό μας οδηγεί στο επόμενο σημείο μας.
Και τί μάζα, ανύπαρκτη και καθοδηγούμενη…
2ον, σιγά το πλήθος (εξού και τα «» πιο πάνω). Πόσοι ήταν στα 10 εκατομμύρια που είμαστε; Πόσοι αδιαφόρησαν; Πόσοι συμφώνησαν με την κατάργηση. Άσε που δεν μπορώ να δεχτώ να βασιστεί ένας νόμος ένα πλήθος που φανατίστηκε από κάποιους δήθεν πνευματικούς ηγέτες. Γιατί ένας πραγματικός πνευματικός ηγέτης ποτέ δεν θα υποστήριζε κάτι που προάγει ρατσιστικές συμπεριφορές και θα ήξερε πως η πίστη του καθένα βρίσκεται μέσα του κι όχι στα χαρτιά. Συγνώμη αλλά αν η εκκλησία έλεγε πως οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουν είμαι σίγουρη πως πολλοί θα έσπευδαν να συμφωνήσουν, καθώς πιστεύουν πως ο λόγος της εκκλησίας είναι ο λόγος του θεού. Ε εντάξει, ας μην παραλογιζόμαστε, είπαμε πρόβατα πρόβατα αλλά δεν τρώμε και κουτόχορτο.
3ον, σιγά το πλήθος (ξανά). Εκτός από τους φανατισμένους που αναφέρω παραπάνω, υπάρχουν και οι φοβισμένοι. Όπως μου είπε και η γιαγιά μου όταν την ρώτησα σχετικά, πως δεν θεωρεί ότι πρέπει να αναγράφεται το θρήσκευμα γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι και παιδιά του θεού ό,τι κι αν πιστεύουν (βλέπεις για τους πραγματικούς χριστιανούς η θρησκεία είναι όντως στην καρδιά τους κι όχι σ’ένα διαπιστευτήριο) αλλά υπέγραψε υπέρ της καταγραφής γιατί φοβήθηκε τις συνέπειες στην μικρή κοινωνία που ζει. Τώρα δεν ξέρω αν θα υπήρχαν όντως συνέπειες, υπήρχε όμως όντως φόβος.
Να χαρώ αντικειμενικά κριτήρια. Και να χαρώ εκκλησία. Που με τον φόβο είτε της επουράνιας είτε της επίγειας τιμωρίας σπρώχνει ανθρώπους στο να κρίνουν τους συνανθρώπους τους από την πίστη τους (αγαπάτε αλλήλους κατά τ’ άλλα).
Απόψεις πιστών στην Ευρώπη
Επίσης μιας και ανέφερες την Ευρώπη, να σημειώσω πως στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Και θέλω να σου δώσω 2 παραδείγματα φίλων μου σε σχετικές συζητήσεις:
- Ενός Άγγλου, πιστού χριστιανού, που πάει στο κατηχητικό 1 φορά την εβδομάδα και εκκλησία κάθε Κυριακή και όταν του είπα ότι αναγραφόταν το θρήσκευμα στις ταυτότητες μέχρι πρόσφατα με κοίταξε λες κι ερχόμουν από την ζούγκλα. Η αντίδρασή του ήταν αηδία, ναι μάλιστα, αηδία, γιατί όπως μου είπε αυτή η τακτική είναι άδικη και ρατσιστική. Έεελα…
- Και ενός Ισπανού, επίσης πολύ πιστού, ο οποίος όμως πιστεύει πως η θρησκεία είναι προσωπικό ζήτημα, αν πιστεύεις πραγματικά το ξέρεις μέσα σου και δεν το κάνεις βούκινο, ούτε χρειάζεσαι αποδείξεις για τον εαυτό σου ή για κανέναν άλλο. Και φυσικά κι αυτός είχε αρνητική αντίδραση στο θέμα της αναγραφής, αλλά το περίμενε (ήξερε 2 πράγματα παραπάνω για την Ελλάδα…)
Αυτά από 2 χώρες κατεξοχήν θρησκευόμενες και από 2 άτομα πολύ θρήσκα και που πιστεύουν πραγματικά, το ζουν δηλαδή και στις πράξεις τους το δόγμα που ακολουθούν.
Συνοψίζοντας
Να σου πω την αλήθεια όλα τα παραπάνω ήταν ίσως λίγο περιττά, ήταν απλά διάφορες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου διαβάζοντας το σχόλιό σου.
Το βασικό είναι πως το θρήσκευμα καταργήθηκε από τις ταυτότητες για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο:
Επειδή δεν είναι σωστό να κρίνεται ένας άνθρωπος από τα θρησκευτικά του πιστεύω. Με το να αναγράφεται για όποιον το θέλει προφανώς ο παραπάνω σκοπός δεν εξυπηρετείται, γιατί οι χριστιανοί θα στραβοκοιτούσαν τον οποιοδήποτε δεν έχει επιλέξει να γράψει Χ.Ο στην ταυτότητά του. Οπότε όλη η σημασία της κίνησης ακυρώνεται αυτόματα. Οι ταυτότητες χρησιμοποιούνται για εξακρίβωση στοιχείων, δεν ενδιαφέρει όμως τις αρχές αν αυτός που ελέγχεται είναι χριστιανός, αν του αρέσει η jazz και αν τρώει καυτερά φαγητά, πολύ απλά γιατί δεν βοηθούν αυτά στον εντοπισμό και την εξακρίβωση της ταυτότητάς του αν χρειαστεί. Το αν είναι Έλληνας και το όνομά του όμως βοηθούν. Είναι τόσο δύσκολο δηλαδή να καταλάβει κανείς ποιος ο σκοπός μιας ταυτότητας και πως ό,τι δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό δεν έχει κανέναν (καλό τουλάχιστον) λόγο να είναι εκεί; Δώσε μου ΕΝΑΝ πρακτικό και ουσιαστικό λόγο για το αντίθετο.
Απλά κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει η απαραίτητη παιδεία στην χώρα μας ώστε να μην μας ενδιαφέρει αν ο διπλανός μας είναι χριστιανός, μουσουλμάνος ή άθεος αλλά αν είναι τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος, και να κατανοούμε πως η ειλικρίνεια και η καθαρή καρδιά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κάποιων πιστών κάποιων θρησκειών. Επίσης έχω αρχίσει να πιστεύω πως φοβούνται τόσο πολλοί οι πιστοί ότι οι άπιστοι αυξάνονται (γιατί φοβούνται αλήθεια; Τι τους νοιάζει;) που λυσσάνε να βροντοφωνάζουν την πίστη τους με κάθε ευκαιρία. Όμως ξέρω πως αν κάποιος πιστεύει στ’αλήθεια δεν χρειάζεται να πείσει «φωνάζοντας» ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό του…
Υ.Γ: Γιατί ασχολούμαστε
Αυτή η ερώτηση πήγαινε στον stardust αλλά θα απαντήσω κι εγώ στο γιατί ασχολούμαι.
Γιατί πολύ απλά δεν ζούμε σε ένα κράτος με ανεξιθρησκία. Γιατί οι χριστιανοί μιλάνε συνεχώς για τα δικαιώματά τους και ποτέ για τα δικαιώματα των άλλων. Γιατί ενώ δεν είμαστε θρήσκοι (άσχετα με το αν είμαστε άθεοι ή θεϊστές που απλά δεν υποστηρίζουμε την εκκλησία) αναγκαζόμαστε να έχουμε την θρησκεία πάνω στο κεφάλι μας παντού και πάντα, να πληρώνουμε τους φόρους που δεν πληρώνουν αυτοί, να πληρώνουμε τους παπάδες ακόμη και να κάνουμε συζητήσεις για τα αυτονόητα όπως για παράδειγμα για το αν θα καταγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες (επαναλαμβάνω, μια τακτική που προωθεί ρατσιστικές συμπεριφορές και άρα είναι παράνομη με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα).
Όταν η εκκλησία θα σταματήσει να λειτουργεί σαν να είναι η Ελλάδα το χωράφι της, να μπλέκεται στις υποθέσεις του κράτους, να ενεργεί με ασυδοσία (να μην αρχίσω για τα σκάνδαλα τώρα) και αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της και αποφασίσει να φερθεί όπως διδάσκει ότι πρέπει να φερόμαστε (με μέτρο δηλαδή και αγάπη προς τους άλλους, χωρίς περιούσια κλπ), ε τότε θα σταματήσω να ασχολούμαι.
Επίσης ασχολούμαι γιατί ο κόσμος δεν ξέρει, δεν έχει ακούσει την άλλη άποψη, και είναι αδιανόητο να μην υπάρχει πολυφωνία σε μια κοινωνία. Ασχολούμαι γιατί υπάρχουν άνθρωποι τόσο καλά “εκπαιδευμένοι” που ενώ αποκηρύσσουν τον ρατσισμό θα γίνουν οι ίδιοι ρατσιστές στην στιγμή όταν προκύπτουν θρησκευτικά θέματα, απλά επειδή σ’αυτά τους έμαθαν να μην σκέφτονται.
Σέβομαι το δικαίωμα του καθένα να πιστεύει και σ’ αυτό δεν έχω κάτι παραπάνω να πω, καλά κάνει και θα τον υποστηρίξω αν κάποιος προσπαθήσει να του επιβάλλει κάτι αντίθετο. Αλλά η ελευθερία του να πιστεύει σταματά εκεί που αρχίζει να ενοχλεί τις ελευθερίες των άλλων και αν θέλει να εθελοτυφλεί μπροστά στις καταχρήσεις εξουσίας της εκκλησίας αυτό είναι άλλο θέμα, εγώ δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου μαζί του για να μην βλέπω.
