17 Νοέμβρη
Δεν θυμάμαι και πολύ καλά τι γινόταν στο σχολείο, έχω πάντως την εντύπωση πως δεν τρελαινόμουν για τις γιορτές – ήταν απλά μια ευκαιρία για να χάσουμε μάθημα. Δεν ξέρω αν ένιωθα ποτέ εθνική περηφάνια, νομίζω πως δεν ήξερα καν τι είναι αυτό τότε. Γιορτές ήταν πάντως, οπότε μάλλον τίποτα κακό δεν περνούσε από το μυαλό μου – εκτός κι αν με έβαζαν να διαβάσω ποίημα, δεν μπορούσα, κοκάλωνα με τόσο κόσμο να με κοιτάει.
Όσο μεγάλωνα πάντως άρχισα να προτιμώ την γιορτή του πολυτεχνείου. Νομίζω πως μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Θα μου πείτε χαζός λόγος. Μπορεί, αλλά ήμουν παιδί. Σκεφτόμουν διαφορετικά, είχα άλλα κριτήρια και άλλες προτεραιότητες. Κι όμως δεν ήταν και τόσο χαζός τελικά. Υπήρχε μάλλον λόγος που μ’αρεσαν περισσότερο τα τραγούδια. Κάποια στιγμή στο γυμνάσιο συνειδητοποίησα πως το Πολυτεχνείο έγινε πολύ πρόσφατα. Και πως δεν είναι γιορτή. Οι δικοί μου είχαν μνήμες από το πολυτεχνείο, δεν είναι κάτι μακρινό που διαβάσαμε κάπου και δεν είναι ένας αγώνας ενάντια σ’έναν ξένο κατακτητή που ήθελε το κακό μας.
Ακούσαμε την κασέτα στο σχολείο, την ραδιοφωνική εκπομπή κι άκουσα το παιδί να λέει στους στρατιώτες πως είναι αδέρφια, και πως θα μπορούσαν να χτυπήσουν τα αδέρφια τους; Τότε μάλλον αρνήθηκα να καταλάβω τι σήμαινε αυτό, παρόλο που έκλαιγα κάθε φορά που το άκουγα.
Χρειάστηκε να διαβάσω το 1984 για να καταλάβω γιατί προτιμάω αυτή την γιορτή, και πάλι αυτό δεν έγινε αμέσως. Όμως τότε, όπως αργότερα με το βιβλίο, όπως κι ακόμα, ξανά και ξανά σοκάρομαι και λυπάμαι αφάνταστα όταν ανακαλύπτω αυτό που ξεχνάω συνεχώς:
Ο εχθρός δεν είναι ο άλλος. Ο ξένος. Ο εχθρός είμαστε εμείς. Οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος είναι κακό πλάσμα, τιποτένιο, δεν σέβεται τίποτα, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, είναι ανοιχτός και δεκτικός σε κάθε είδος χειραγώγησης, θα βιαστεί να κατηγορήσει τους πάντες αρκεί να βολευτεί, θα βιαστεί να ξεχάσει τα πάντα όταν θα νιώσει πως ξεβολεύεται, θα βιαστεί να πετάξει στα σκουπίδια αξίες που κερδήθηκαν με δυσκολία, αρκεί να γίνει το δικό του. Είμαστε κακομαθημένοι, μικρόψυχοι, εθελοτυφλούμε και κλείνουμε τα μάτια στον πόνο των άλλων για να μην χρειαστεί να αναλάβουμε ευθύνες.
Στο πολυτεχνείο ο αγώνας έγινε ενάντια στην σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου. Δεν ήταν ο τούρκος ή ο γερμανός απέναντί μας, ήμασταν εμείς οι ίδιοι, διεφθαρμένοι, πλανεμένοι από την εξουσία, έχοντας ανταλλάξει την δυνατότητα σκέψης με 30 αργύρια. Μόνο που δεν αυτοκτονήσαμε, απλά επιλέξαμε ξανά να ξεχάσουμε…
Δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους να λένε πως μας χρειάζεται μια χούντα. Πραγματικά.
Μην ξύνετε ό,τι βρίσκετε!!
Υπάρχουν άπειροι τρόποι να βγάλει λεφτά κανείς από ό,τι φαίνεται. Όχι και τόσο νόμιμοι – ή μάλλον καλύτερα όχι και τόσο ηθικοί. Είμαστε αφελείς φίλοι μου, και βασισμένοι στην αφέλειά μας πολλοί πλουτίζουν.
Κι όχι, δεν θα το πάω σε πολιτική κλπ σήμερα, παραείναι προφανές αυτό το κλισέ, όοοοοχι, σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι χαρτάκια που μοιράζουν στους δρόμους κι έχουν πέσει στα χέρια μου 2-3 τώρα τελευταία.
Γράφει λοιπόν το πανέξυπνο αυτό χαρτάκι πως αν ξύσεις και βρεις 3 ή 4 όμοια σύμβολα κερδίζεις κάτι πολύ καλό. Διακοπές, υπολογιστή, 50,000 ευρώ κι άλλα πολλά που δεν σε χαλάνε καθόλου εδώ που τα λέμε γιατί δεν είναι και μεγάλος κόπος να ξύσεις 2 βλακειούλες. Και ω, τι έκπληξη! Κερδίζεις! Σ’αυτό που έχω τώρα βρήκα και 4 ίδια σύμβολα οπότε κερδίζω κάποιο από τα μεγάλα δώρα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να στείλω ένα μήνυμα από το κινητό μου σ’έναν αριθμό.
Αυτά λένε τα μεγάλα γράμματα. Τα μικρά γράμματα όμως, οι όροι χρήσης δηλαδή, σε ενημερώνουν πως με το που στέλνεις μήνυμα γίνεσαι συνδρομητής σε μια υπηρεσία που σε χρεώνει με 8 ευρώ την εβδομάδα. Ό,τι να’ναι; Και καλά άμα τα διαβάσεις τα μικρά γραμματάκια και σ’ ενδιαφέρει να γραφτείς, αλλά πόσοι μπορεί να τα αγνοήσουν κι απλά να γραφτούν χωρίς να το καταλάβουν; Θα μου πείτε πρόβλημά τους, ας πρόσεχαν, αλλά από την άλλη έχει καταντήσει αηδία που πρέπει να ψειρίζουμε τα πάντα γιατί σε κάθε «γωνία» καραδοκούν τα κοράκια…
Είναι βέβαια αναμενόμενο πως δεν τρελάθηκε κανείς να δίνει τζάμπα ΚΑΙ το ξυστό ΚΑΙ τα δώρα (εκτός κι αν είναι ο άγιος βασίλης), αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που δεν θα έμπαιναν στην διαδικασία του να το σκεφτούν έτσι.
Οπότε καλοί μου αναγνώστες να θυμάστε: Κανείς δεν σας αγαπάει τόσο πολύ ώστε να σας χαρίζει πράγματα από το πουθενά, όχι δεν είστε ο μοναδικός τυχερός που “κέρδισε” κάποιο από τα “μεγάλα” δώρα και κυρίως να μην ξύνετε αβίαστα ό,τι βρίσκετε!!
Ταμπέλες
Είναι γεγονός πως κάποιες λέξεις είναι αρνητικά φορτισμένες και πολλά άτομα δεν τις επιθυμούν σαν χαρακτηρισμούς για τους εαυτούς τους. Αντιθέτως άλλες λέξεις θεωρούνται πολύ «cool» που λέγανε κι οι φίλοι μου οι Άγγλοι και όλοι χαζοχαίρονται αν τους τις «κολλήσει» κανείς.
Στις πρώτες λέξεις ανήκουν συνήθως οι: φανατισμένος, εθνικιστής, ρατσιστής κλπ
Στις δεύτερες ανήκουν οι: ψαγμένος, ανοιχτόμυαλος, μορφωμένος κλπ.
Όμως ρε άνθρωπε αν μου λες:
«Εγώ ρατσιστής δεν είμαι αλλά όλοι οι αλβανοί είναι κλέφτες/όλοι οι ξένοι βρωμάνε/οι ξένοι φταίνε για όλα στην Ελλάδα» και διάφορα άλλα τέτοια ωραία, ε πάρτο απόφαση!! Είσαι ρατσιστής, πάει και τέλειωσε. Δεν σου λέω αν έχεις δίκιο ή άδικο τώρα, απλά παραδέξου ότι είσαι ρατσιστής να πάμε παρακάτω!!!!!!!!!!
«Εγώωωωωω, δεν είμαι κολλημένος αλλά οι άθεοι δεν πρέπει ποτέ να λένε καλά πράγματα για τους χριστιανούς ή/και κακά πράγματα για τους άθεους», δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά είσαι κολλημένος με κ κεφαλαίο.
«Εγώ δεν είμαι φανατισμένος αλλά όσους διαφωνούν μαζί μου τους βρίζω». Α ναι μάλιστα, σωστά, δεν είσαι φανατισμένος, γιατί αν ήσουν (κατά την γνώμη σου) θα τους έκοβες τη γλώσσα ας πουμε;; Βρε πως διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα για να ταιριάζει στα μέτρα μας πάντα…
Επίσης αν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, αν αρνείσαι να εξετάσεις το ενδεχόμενο του να κάνεις λάθος, του να υπάρχει περιθώριο να βελτιώσεις τον εαυτό σου ή έστω του να υπάρχει μια διαφορετική άποψη από την δική σου που δεν είναι λάθος (ούτε και σωστή, απλά διαφορετική!!) λυπάμαι αλλά δεν είσαι ούτε ψαγμένος ούτε ανοιχτόμυαλος.
Κι όσα βιβλία και να έχει διαβάσει κάποιος και να θεωρείται μορφωμένος, άμα είναι μαλάκας, μαλάκας θα παραμείνει, δεν αλλάζει αυτό…
Ας πω κλείνοντας, πως δεν θέλω να κρίνω τους φανατισμένους, εθνικιστές, ρατσιστές, κολλημένους, ψαγμένους, ανοιχτομυαλους κλπ με αυτό το άρθρο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να ακολουθεί τις ιδέες που θεωρεί πιο σωστές.
Αυτό το άρθρο απευθύνεται στα άτομα που δεν μπορούν να αποδεχτούν κάποιο χαρακτηριστικό του εαυτού τους και επιμένουν πως δεν το έχουν, απλά και μόνο γιατί δεν τους αρέσει σαν ιδέα.
Εεεεεεεεε άμα δεν σας αρέσει βουλώστε το ρημάδι, μη μου το παίζετε προοδευτικοί κι είστε πιο συντηρητικοί κι από τον Καρατζαφέρη!! Δεν μπορεί να είστε ο ορισμός της λέξης που δεν σας αρέσει και να εθελοτυφλείτε τόσο πολύ!! Πάρτε το απόφαση πως έχετε ένα κουσούρι που δεν το θέλετε, αλλάχτε το και μην πρήζετε κι εμάς τους υπόλοιπους. Επίσης μην τσαντίζεστε αν σας υποδείξει κανείς πως μπορεί ναι μεν να βρίζετε τους ρατσιστές αλλά στην ουσία ρατσιστής είστε κι εσείς για παράδειγμα. Μπορεί η αλήθεια να πονάει αλλά δεν είναι καλύτερα να την ακούμε από το να ακούμε κούφια κομπλιμέντα που προέρχονται από άτομα που είτε δεν μας ξέρουν καλά, είτε παραμυθιάστηκαν από την εικόνα που προβάλουμε (και είναι αυτή που στην πραγματικότητα θα θέλαμε να είναι), είτε έχουν κάποιους σκοπούς και γι’αυτό μας γλύφουν;
Επίσης το άρθρο απευθύνεται και σ’όσους νομίζουν πως επειδή έχουν διαβάσει μια βιβλιοθήκη είναι ψαγμένοι και πιο σημαντικοί από τους άλλους- ξεκαβαλήστε, καλή η γνώση αλλά θέλει κάτι παραπάνω ένας άνθρωπος για να είναι αξιόλογος…
Παραλογισμοί (ή μαζοχιστικές τάσεις);
Κάτι που μου κάνει εντύπωση σήμερα, είναι το πόσα πολλά άτομα δεν έχουν εξοικειωθεί με τον εαυτό τους, δεν νιώθουν άνετα με την φύση τους και φυσικά αυτό τους το συναίσθημα αντανακλάται και στους άλλους. Όπως είναι αναμενόμενο αυτό δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και στην ψυχολογία τους γιατί είναι σημαντικό για την ψυχική ισορροπία του κάθε ανθρώπου να γίνεται αποδεκτός από τον κοινωνικό του περίγυρο όπως είναι – και στην τελική ανάλυση για αυτό ακριβώς που είναι. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως πρέπει να επαναπαύεται και να μην διορθώνει κάποια ελαττώματα του, αλλά αναφερόμουν κυρίως σε θέματα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Θα εμβαθύνω στην συνέχεια, κυρίως με τα δύο παραδείγματα που αποτέλεσαν και την πηγή έμπνευσης για το παρόν άρθρο.
Στο παιδικό μυαλό μου η θρησκεία ήταν ένα αποκούμπι, ένας τρόπος για να βρεις τον εαυτό σου, ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, μια οδός που οδηγεί στην εξερεύνηση του εαυτού μας και στην αυτογνωσία. Οι ιερείς ήταν οι συνοδοιπόροι και οι οδηγοί μας σ’αυτό τον δρόμο, είχαν γνώσεις και σοφία που εγώ δεν είχα, είχαν κάνει ενδοσκόπηση με τρόπο που δεν ήξερα να κάνω και – μαζί με την φιλανθρωπία – σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν τον κάθε άνθρωπο να είναι καλά με τον εαυτό του.
Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου όταν ανακάλυψα κάποια στιγμή στην ζωή μου πως όχι μόνο δεν ισχύει αυτό, αλλά συμβαίνει μάλλον το αντίθετο τις περισσότερες φορές. Η εκκλησία καταδικάζει συμπεριφορές που πηγάζουν από την φύση του ανθρώπου, πολύ συχνά καταδικάζει και την ίδια την φύση του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι τύψεις και ενοχές εκεί που κανονικά δεν θα υπήρχαν. Με λίγα λόγια ενισχύει την προσωπική ανασφάλεια αντί να την καταπραΰνει, κλείνει τα μάτια στις ανάγκες των ανθρώπων και τους κάνει να αισθάνονται άσχημα γι’αυτές. Το πιο τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι κατά την γνώμη μου πως για έναν πιστό η άποψη της εκκλησίας (λογικά) έχει ιδιαίτερο βάρος, δεν είναι δηλαδή σαν να τον απορρίπτει κάποιος άγνωστος, του οποίου οι ιδέες μπορεί και να μην έχουν καμία σημασία, αλλά σαν να τον απορρίπτει κάποιος που αγαπάει, κάποιος στον οποίο περίμενε να βρει στήριγμα και συμπαράσταση.
Γυναίκες
Παρόλο που δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα τότε, δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ το παρακάτω περιστατικό:
Πρέπει να πήγαινα γυμνάσιο, ήταν Πάσχα και νήστευα μια βδομάδα– γιατί το ήθελα, ήταν σημαντική η «θεία» κοινωνία για μένα τότε – κάποιες μέρες ακόμα και το λάδι, για να πάω να κοινωνήσω το Μεγάλο Σάββατο. Την Μεγάλη Παρασκευή με «τίμησε» με την παρουσία της η έμμηνος ρύση μου και δεν με άφησαν να κοινωνήσω, γιατί λέει τότε είμαστε βρώμικες εμείς οι γυναίκες. Δεν φτάνει που πονούσα δηλαδή τα άκουσα κι από πάνω… Τότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αλλά σιγά σιγά συνειδητοποίησα πως η θέση της γυναίκας στην θρησκευτική ζωή της χώρας μας είναι πολύ υποβαθμισμένη.
Σύμφωνα με την εκκλησία οι γυναίκες ευθύνονται για το προπατορικό αμάρτημα το οποίο φέρουν στους ώμους τους για πάντα προφανώς και γι’αυτό αντιμετωπίζονται πολύ συχνά σαν ένας ενοχλητικός πειρασμός – γι’αυτό και δεν επιτρέπεται η είσοδός τους στα μοναστήρια (να πληρώνουμε φόρους για να υπάρχουν όμως μπορούμε φυσικά) ή στο ιερό. Είναι άλλωστε σαφές στην Βίβλο πως πάντα μια γυναίκα φταίει για όλα:
• Οι δύο κόρες του Λωτ τον μέθυσαν, τον παραπλάνησαν και έμειναν και οι δύο έγκυες από τον πατέρα τους (Γένεση, 19:30-36)
• Ο Σολόμωντας είχε αρκετές γυναίκες και ερωμένες (πράγμα απόλυτα θεμιτό για έναν άντρα προφανώς) οι οποίες τον παρέσυραν στο να λατρεύει κι άλλους θεούς και αυτό οδήγησε στην πτώση του (Βασιλέων 11)
• Η Σαλώμη με τον προκλητικό χορό της ανάγκασε τον Ηρώδη να σκοτώσει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Για το ιερό βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος, απλά θεωρούμαστε λίγο κατώτερα όντα από τους άντρες, ας μην κοροϊδευόμαστε. Όσο και να ωραιοποιούμε κάποια πράγματα η αλήθεια είναι μία και δεν αλλάζει – πως αλλιώς εξηγείται το ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ιέρειες και γενικά δεν μπορούμε να έχουμε καμία άποψη και ανάμειξη στο θέμα της θρησκείας (εκτός από όταν πρόκειται για οικονομική ενίσχυση);
Στην βίβλο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα, αρχικά ανήκουν στον πατέρα τους και στην συνέχεια στον σύζυγό τους:
• Για αρχή η γυναίκα δημιουργήθηκε από τα πλευρά του άντρα, ως βοηθός και σύντροφος του γιατί δεν βρήκε ο Θεός κάποιο ζώο από αυτά που είχε ήδη δημιουργήσει κατάλληλο για αυτή την δουλειά – ιδέα η οποία για αιώνες στήριζε την άποψη πως οι άντρες είναι ανώτεροι (Γένεση, 1:27 – 3:24)
• Μια σύζυγος η οποία τελικά δεν ήταν παρθένα θα έπρεπε να λιθοβοληθεί από τους άντρες του χωριού της – είναι περιττό να αναφέρω πως για τους άντρες αντίστοιχα όμως δεν υπάρχει κάτι; (Δευτερονόμιον 22:13 – 21)
• Οι άντρες γενικά μπορούσαν να παντρευτούν ή να έχουν όσες ερωτικές συντρόφους θέλουν, είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα πραγματικά που δεν μπορώ να τα παραθέσω όλα εδώ. Ενδεικτικά να αναφέρω τον Αβραάμ (ο οποίος είχε 2 συζύγους και μια ερωμένη), τον Μωυσή οποίος είχε 2 γυναίκες και τον Σολομώντα, ο οποίος είχε 700 συζύγους και 300 ερωμένες (πως τα κατάφερνε αναρωτιέμαι….)
• Το «αγαπημένο» μου εδάφιο φυσικά είναι αυτό που ο Λωτ δίνει τις 2 παρθένες του κόρες στο πλήθος στα Σόδομα για να τις βιάσουν για να προστατέψει τους 2 καλεσμένους του. Μετά από αυτό ο Λωτ θεωρείται άξιος σωτηρίας ως αγνός και ξεχωριστός μέσα στο χάος των αμαρτωλών όταν καταστρέφεται η πόλη… Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου;;; (Γένεση, 19:8)
• Έξοδος 20,21. Τι να πρωτοπεί κανείς εδώ, γίνεται προφανές πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του πατέρα της, αφού αναφέρεται πως μπορεί να την πουλήσει για σκλάβα, πως αν κάποιος την αποπλανήσει και την οδηγήσει στο να χάσει την παρθενιά της πρέπει είτε να την παντρευτεί (να αναλάβει αυτός την ιδιοκτησία της δηλαδή) ή να δώσει χρήματα στον πατέρα της για την ζημιά που έκανε στην περιουσία του και διάφορα τέτοια ωραία…
Τα παραδείγματα είναι δυστυχώς πάρα πολλά. Βέβαια θα βιαστούν να πουν κάποιοι χριστιανοί πως ο Χριστός ακύρωσε τα πάντα και μίλησε για ισότητα – όμως ακόμη και στην διδασκαλία του όπως αποδίδεται στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν σημεία αντίφασης, άλλοτε δηλαδή αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν ίσα πλάσματα και άλλοτε όχι. Για παράδειγμα είχε μόνο αρσενικούς μαθητές, στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο παρουσιάζεται να δέχεται τον γάμο μιας χήρας με τον αδερφό του πρώην άντρα της χωρίς να θεωρείται απαραίτητη η γνώμη της ίδιας. Στο κατά Ματθαίον αποκάλεσε μια γυναίκα που τον παρακάλεσε να εξορκίσει έναν δαίμονα από την κόρη της σκύλο – αν και λένε πως μάλλον δεν το έκανε επειδή ήταν γυναίκα αλλά επειδή δεν ήταν Εβραία, ήταν δηλαδή ρατσιστικός κι όχι σεξιστικός ο λόγος. Βέβαια στην συνέχεια της ιστορίας το μετάνιωσε και βοήθησε το κορίτσι.
Ας αναλογιστούν όμως οι πιστοί, ακόμη κι αν ήταν έτσι, ακόμη κι αν όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, αν οι πράξεις της εκκλησίας και η συμπεριφορά της απέναντι στις γυναίκες δείχνει κάτι τέτοιο. Γιατί τί να τις κάνω τις θεωρίες αν με αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο; Το αποτέλεσμα είναι που μετράει.
Ας δούμε λοιπόν τί γνώμη έχουν οι «άγιοι» πατέρες της εκκλησίας για το θέμα:
• Αγ. Αυγουστίνος Ιππώνος (354 -430 μ.Χ): «Δεν μπορώ να βρω κάποια χρησιμότητα στην γυναίκα εκτός από το να εγκυμονούν». Να πλένουμε πιάτα ίσως;
• Αγ. Θωμάς Ακινάτης (1225 – 1274): «Όσον αφορά την φύση, η γυναίκα είναι ελαττωματική και κακής σχεδίασης…». Ήθελα να ήξερα, κατά την γνώμη του ποιος μας σχεδίασε έτσι στραβά δηλαδή;;;
• Μαρτίνος Λούθηρος (1483 – 1546): «Αφήστε τες να πεθάνουν στην γέννα, γι’αυτό υπάρχουν». Ευχαριστούμε…
Ξανά σε μια προσπάθεια να είμαι αντικειμενική, θα δεχτώ την άποψη πολλών πιστών πως αφενός τα περισσότερα από όλα αυτά ειπώθηκαν στο πνεύμα της εποχής τους, τότε οι γυναίκες ήταν κατώτερες γενικότερα οπότε έτσι τις αντιμετώπιζαν και οι χριστιανοί και αφετέρου πως τα τελευταία χρόνια η εκκλησία έχει κάνει πολλά βήματα στο να δεχτεί την ισότητα των δύο φύλων.
Θα προσθέσω όμως πως αυτό έγινε στα λόγια κυρίως κι όχι στις πράξεις. Επίσης τι αξία έχει τώρα πια; Όταν η υποτιθέμενη θρησκεία της αγάπης θα μπορούσε να κάνει την πραγματική διαφορά υποστηρίζοντας το δίκιο, όχι μόνο έκλεισε τα μάτια αλλά τάχθηκε ανοιχτά κατά των γυναικών. Όταν το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό κλίμα άλλαξε η αλλαγή της συμπεριφορά της μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως ένα έξυπνο παιχνίδι στον κόσμο του μάρκετινγκ αφού προκειμένου να μην χάσουν οπαδούς (=πελάτες) αλλάζουν λίγο τις τακτικές τους… Όμως εξακολουθώ να μην έχω ακούσει καμία επίσημη καταδίκη των όσων λέει η Βίβλος για τις γυναίκες κι ούτε έχω δει καμία ουσιαστική αλλαγή στην διάρθρωση της ηγεσίας της εκκλησίας. Μένουν λοιπόν στα λόγια για να εφησυχάσουν μερικούς, στις πράξεις όμως δεν αποδεικνύουν τίποτα.
Ομοφυλόφιλοι και άλλοι
Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα. Οι ομοφυλόφιλοι δεν αντιμετωπίζονται καν σαν άνθρωποι, για την εκκλησία δεν έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται, δεν έχουν κανένα δικαίωμα βασικά και απορώ πως τους επιτρέπουν να ζουν (είμαι σίγουρη πως δεν το θέλουν αλλά δεν έχουν βρει λύση ακόμα). Και βλέπουμε «γλυκύτατους» παπάδες να ξεσηκώνονται και να μιλούν απαξιωτικά για ομοφυλόφιλα ζευγάρια που επιθυμούν να είναι μαζί και να ενωθούν με τα «ιερά» δεσμά του γάμου. Για την εκκλησία προφανώς οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι άξιοι να ανταλλάξουν όρκους αγάπης μπροστά στο θεό τους, η σεξουαλική τους προτίμηση θεωρείται διαστροφή και αρρώστια, η αγάπη που τους ωθεί στο να θέλουν να είναι μαζί αντιμετωπίζεται σαν χολέρα – και ξανά αναρωτιέμαι, αν ο θεός έφτιαξε τα πάντα τέλεια τότε γιατί η φύση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο λάθος κατά την άποψη της εκκλησίας;
Ομοίως υπάρχει μια, «λογικότατη» για κάποιους, απαξίωση για διάφορους ανθρώπους:
Για αυτούς που δεν επιθυμούν να παντρευτούν και δεν επιθυμούν ούτε να μονάσουν ταυτόχρονα – όπως ακούσαμε τον Άνθιμο να λέει είναι πόρνοι με λίγα λόγια!!
Για αυτούς που επιλέγουν να μην συμμετέχουν στις ομαδικές τελετές (=> δεν συμμετέχουν και οικονομικά) αλλά προτιμούν να λατρεύουν την πίστη τους μόνοι τους.
Για αυτούς που δεν καταδικάζουν τους αλλόθρησκους – δεν είναι αρκετά φανατισμένοι με την θρησκεία τους προφανώς και δεν θέλουν να την διαδώσουν με κάθε τρόπο (πολέμους πχ) κι έτσι δεν φέρνουν περισσότερα χρήματα στην επιχείρηση…
Για αυτούς που δεν συμφωνούν στα πάντα με την εκκλησία – είναι αιρετικοί και εδώ που τα λέμε αυτό ισχύει για όλους σχεδόν, κάθε πιστός πιστεύει στα δικά του, αν το συνειδητοποιούσαν κάποτε ίσως να είχαμε καμιά θετική εξέλιξη στην ιστορία…
Όπως βλέπουμε οι λόγοι είναι «σημαντικοί» και όλοι «ανθρωπιστικού» ενδιαφέροντος, όπως αρμόζει στην «θρησκεία της αγάπης».
Συμπέρασμα
Δεν έχω απαιτήσεις από την εκκλησία να αλλάξει τις θέσεις της. Όχι, καθόλου δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο. Γιατί πραγματικά, αν μια θρησκεία αλλάξει, εκσυγχρονιστεί όπως λένε μερικοί, είναι η ίδια θρησκεία στην ουσία; Ή είναι μια νέα θρησκεία που ξεγελά τους οπαδούς της κρατώντας το ίδιο όνομα; Όχι, δεν περιμένω να αλλάξει η εκκλησία απλά αναρωτιέμαι:
Μα αφού η εκκλησία μερικούς ανθρώπους δεν τους θέλει, κι όχι μόνο δεν τους θέλει, τους προσβάλλει κιόλας, γιατί αυτοί επιμένουν να είναι χριστιανοί; Όταν η θρησκεία σου δεν μπορεί να δεχτεί την διαφορετικότητά σου και σε κάνει να νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματά σου και την φύση σου, δεν σου μπαίνουν έστω ιδέες πως κάτι δεν πάει καλά; Δεν είναι δυνατόν πράγματα που απλά συμβαίνουν (το να είμαι γυναίκα πχ), πράγματα που είναι φυσιολογικά και πάνω στα οποία δεν έχουμε καμία επιλογή και εξουσία να τα καταδικάζει κάποιος και να στιγματίζει τους άλλους για αυτά.
Είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς πως μια θρησκεία που θέλει να δημιουργήσει ενοχές σε κάποιες ομάδες προφανώς και θα χρησιμοποιήσει αυτές τις ενοχές για να τους ελέγχει; Για να έχουν περισσότερη δύναμη κάποιες άλλες ομάδες; Καταρχάς μια θρησκεία που δεν γεμίζει αυτοπεποίθηση και δυναμισμό τα μέλη της είναι αποτυχημένη, γιατί υποτίθεται πως οι θρησκείες παρέχουν πνευματική καθοδήγηση κι έχουν ως σκοπό να δείξουν στους ανθρώπους πως μπορούν να ζουν καλά (αυτά τα χαριτωμένα λένε στο marketing που κάνουν τουλάχιστον). Φυσικά δεν περίμενα να προσπαθήσει να κάνει ο χριστιανισμός κάτι τέτοιο, γιατί καλά όλα αυτά τα ρομαντικά αλλά η ουσία πάντα είναι στις πράξεις – και στις πράξεις ο χριστιανισμός έχει αποδείξει επανειλημμένα πως δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους αλλά για τους ιερείς, δεν ενδιαφέρεται για την ισότητα αλλά για την εξουσία, δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία του κόσμου αλλά για την ευημερία του κλήρου, δεν ενδιαφέρεται για την ελευθερία της σκέψης και των πράξεων αλλά για την υποδούλωση του πνεύματος, δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά για το πώς θα διατηρήσει το κύρος και την εξουσία του καταπατώντας τα…
Ωραίος είναι ο ρομαντισμός, ωραίες είναι οι ιστοριούλες περί θρησκείας της αγάπης, πάρα πολύ ωραία είναι όλα αυτά, όμως όταν γυρνάει ο άλλος στην πραγματική σου ζωή και σου λέει για παράδειγμα «αααα, είσαι ομοφυλόφιλος αρνούμαι να σε παντρέψω», πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να συνειδητοποιήσεις πως οι ωραίες ιστοριούλες απέχουν έτη φωτός από τις πράξεις, πως τα παραμυθάκια δεν θα σε βοηθήσουν στο να είσαι ευτυχισμένος και πως το μόνο που αξίζει να κάνεις είναι να απομακρύνεις από την ζωή σου όσους δεν μπορούν να σε δεχτούν για αυτό που είσαι…
Newsfeed
Καλημέρα!!! Δεν τρελαίνομαι να γράφω για πολιτική στο ιστολόγιο αλλά αποφάσισα σήμερα να έχει ενημέρωση (αντικειμενική και ξεκάθαρη όπως πάντα – μπαααα :p) οπότε θα σκάσουν και λίγα πολιτικά:
- Άκουσα το πρωί στην τηλεόραση πως ο πρωταρχικός στόχος της ΝΔ είναι να μην έχει αυτοδυναμία το ΠΑΣΟΚ. ΜΠΡΑΒΟ!!! Γιατί για μια στιγμή σκέφτηκα ότι ο στόχος τους θα μπορούσε να ήταν να διορθώσουν καμιά από τις μαλακίες που έχουν κάνει μπας και αρχίσει να λειτουργεί έστω και λιγουλάκι κάτι σ’αυτή την χώρα. Αλλά όχι, μπορείτε να συνεχίσετε να κοιμάστε ήσυχοι. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Συνεχίζουν να έχουν την χώρα χεσμένη όπως πάντα….
Ο Joaquin Cortes είναι καλέ! (βλ. παρακάτω)
- Η Παπαρήγα είπε πως για τις φωτιές φταίει η ΝΔ και πως και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύονται πολιτικά το ζήτημα. Έεεεελα;; Ρε αυτή έχει perception πεντάρι χαλαρά (ααααααααα, όσοι δεν παίζετε vampire λυπάμαι πολύ, να το αρχίσετε…). Βέβαια πρέπει να πω πως άμα ακούω κόμμα να κατηγορεί άλλο κόμμα πως εκμεταλλεύεται σκάνδαλα κι ιστορίες για πολιτικούς σκοπούς τσαντίζομαι! Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα και λύσεις δεν προτείνει κανείς, αμάν πια!! Μα ποιος τους ακούει ήθελα να ήξερα;;; Ποιος τους ακούει και πάει και τους ψηφίζει;; Επίσης η Παπαρήγα ας βγάλει την κασέτα, έχω βαρεθεί…
- Στο ΠΑΣΟΚ τρίβουν τα χέρια τους με χαρά εντωμεταξύ. Και καλά κάνουν δηλαδή γιατί θα τους ψηφίσουν πολλοί. Τώρα με ποια λογική θα τους ψηφίσουν βέβαια δεν μπορώ να καταλάβω. Γιατί – εκτός κι αν κουφάθηκα ή έχασα πολλά επεισόδια – εκτός από το να κατηγορούν την ΝΔ και να φωνάζουν πως αυτοί θα τα είχαν κάνει καλύτερα δεν έχω ακούσει καμιά σοβαρή πρόταση για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε κατάστασης…
- Τα υπόλοιπα κόμματα λέω να μην τα θάψω σήμερα. Όχι ότι τα συμπαθώ φυσικά αλλά τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου και βαρέθηκα ήδη με τους καραγκιόζηδες οπότε πάμε σε κάτι πιο ενδιαφέρον:
Όχι δεν εννοούσα αυτό πιο ενδιαφέρον, εννοούσα το επόμενο θέμα!! Τσ τσ τσ...
- Από αύριο θα ισχύει πάλι ο δακτύλιος!! Γιούπιιιιιιιιιιιι!! Rejoice my friends!! Καλά προσωπικά δεν με νοιάζει και πολύ γιατί δεν έχω τουτού κι αν είχα σιγά μην κατέβαινα κέντρο με αμάξι (είπαμε τρελή τρελή αλλά όχι και σε τέτοιο σημείο…). Απλά είπα να το πω κι αυτό.
- Ας μείνουμε στα των επικοινωνιών, ξανάνοιξε το τμήμα του τρένου Νέα Ιωνία-Ειρήνη!! Κι εδώ περιμένω να δω κύματα χαράς κι ευτυχίας γιατί παρόλο που δεν πάω προς τα εκεί συχνά εεεεεεεεε ήταν εκνευριστικό τόσο καιρό χωρίς τρένο. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι θα ξανανοίξει σε λίγες μέρες το τμήμα Εθνική Άμυνα – Αεροδρόμιο με σώζει. Εξαρτάται από το πόσες θα είναι αυτές οι λίγες μέρες βέβαια. Γιατί μπορεί να είναι και 365, μ’αυτούς ποτέ δεν ξέρεις. Αλλά ναι, έχω πώρωση με τα τρένα και το μετρό, τι να κάνουμε; Κι επίσης θα έρθει μια Κινέζα φίλη μου το Σάββατο και πρέπει να πάω να την μαζέψω από το αεροδρόμιο οπότε θα με βόλευε άπειρα αν λειτουργούσαν τα πάντα και πήγαινα χαλαρά….
- Και πάμε στα καλλιτεχνικά: Θα έρθει ο Joaquin Cortes. Εντάξει, όχι ο πιο όμορφος Joaquin που έχω γνωρίσει, αλλά καλός είναι μωρέ. Θέλω να πάω. Αν και θα ήθελα να δω το De amor y Odio, μια παράσταση του 2004 αλλά αυτή η χρονομηχανή ακόμα να γίνει, δεν ξέρω που έχει σκαλώσει η όλη υπόθεση… Και ναι φυσικά και έχει μόνο δικές του φωτογραφίες στο άρθρο, τι θέλατε να βάλω, την Παπαρήγα, τον Κωστάκη ή τους σταθμούς του μετρό;;; Α ξέχασα, 14 Σεπτέμβρη έρχεται στο Καλλιμάρμαρο…
Εντάξει τελευταία.. Είναι και καλλιτεχνική αυτή..
- Θα έρθει και η Vanessa Mae, 24 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδιο. Αχ και σ’αυτή θέλω να πάω, το βιολί είναι το αγαπημένο μου όργανο. Δεν ξέρω όμως, αυτή η ληστεία τράπεζας που οργανώνουμε έχει κάτι ατέλειες και κολλάω λίγο να την πραγματοποιήσω. Άλλο τρόπο να πάω σ’όλες αυτές τις συναυλίες που θέλω δεν έχω βρει.. Δηλαδή έχω βρει 1-2 αλλά λέω να μην τους αναλύσω τώρα. Εντάξει, θα βάλω και μια φωτογραφία από το Βανεσσάκι, γιατί είναι και θεά και σέβομαι το αντρικό κοινό μας.
Καλή ε; Φανταστείτε τη να παίζει και βιολί....
Τέλος οι ειδήσεις για σήμερα. Μπορεί να επανέλθουμε κάποτε με περισσότερα νέα από την επικαιρότητα (μπορεί και όχι, θα δείξει)…
Φωτιά και φωτιές…
Πάντα μου άρεσε η φωτιά, δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα ήταν το αγαπημένο μου στοιχείο… Από μικρή δηλαδή χάζευα τζάκια, κεριά (και είχα και την μανία να βάζω τα χέρια μου πάνω στην φλόγα – στα κεριά όχι στα τζάκια…) και γενικά την βρίσκω απόλυτα μαγευτική… Δεν συνειδητοποιούσα πως είναι και τόσο επικίνδυνη και σίγουρα παλιότερα δεν μου περνούσε από το μυαλό πως κάποια στιγμή θα την φοβόμουν…
Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσω την κατάσταση, καίγονται πολλά μέρη, κάηκαν δάση, σπίτια, κινδύνεψαν άνθρωποι κλπ, τα κλασσικά που συμβαίνουν κάθε χρόνο – για περαιτέρω πληροφορίες για τις περιοχές που καίγονται ή/και απειλούνται υπάρχουν διάφοροι ειδησεογραφικοί ιστότοποι που λένε τα πάντα αναλυτικά και έχουν και συνεχείς ενημερώσεις.
Αυτό που θα ήθελα να σχολιάσω είναι η επίσης κλασσική αντίδραση: όπως και κάθε χρόνο οι φωτιές προκάλεσαν έκπληξη, οργή και υποσχέσεις για την αναζήτηση και την τιμωρία του υπεύθυνου.
Ποιος είναι υπεύθυνος όμως;
Ευθύνες
Ναι θα το πω το κλισέ μου για άλλη μια φορά αλλά υπεύθυνοι είναι πάαααρα πολλοί.
Πρώτον, αυτός φυσικά που ξεκινά την φωτιά. Ανεύθυνο και ανεγκέφαλο γουρούνι που δεν σκέφτεται στιγμή πως μπορεί να θέσει σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων και φυσικά δεν τον/την ενδιαφέρει καθόλου αν η Ελλάδα γεμίσει τσιμέντο. Ένας άνθρωπος που δεν αγαπάει και δεν εκτιμάει την αξία ενός δάσους έχει σοβαρό πρόβλημα.
Και τώρα πάμε στον δεύτερο υπεύθυνο. Είναι αυτός που δεν αναγνωρίζει το πόσο μεγάλο πρόβλημα έχει ένας εμπρηστής στον εγκέφαλο και τον αφήνει να κυκλοφορεί ελεύθερος. Δεν υπάρχει αυστηρός έλεγχος για πρόληψη και σύλληψη και φυσικά δεν υπάρχουν και αυστηρές ποινές. Το να του κόψουν τα χέρια – που ήταν η πρώτη ποινή που «πετάχτηκε» στο μυαλό μου είναι ίσως λίγο ακραίο, το να τον κλείσουν απλά στην φυλακή (για πάντα;) είναι ίσως κάπως καλύτερο (έχω πρόβλημα με τις φυλακές όμως, θα το αναλύσω αλλού αυτό). Ακόμη καλύτερο θα ήταν να τον έβαζαν να δεντροφυτεύει τις περιοχές, ΟΛΕΣ, μέχρι να ξαναγίνουν δάση. Και να τον είχαν και σε φυλακή βέβαια παράλληλα, επικίνδυνοι άνθρωποι ΔΕΝ πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθεροι, πώς να το κάνουμε τώρα!
Αλλά οι υπεύθυνοι δεν τελειώνουν εδώ. Αντιθέτως ο κατάλογος είναι μακρύς.
Βρε «φίλτατοι» πολιτικοί, ως πότε θα εκπλήσσεστε και θα αναζητείτε τους υπεύθυνους μετά τις καταστροφές; Πριν δηλαδή δεν μπορεί να γίνει κάτι; Μιλάμε για πλήρη ανικανότητα και αδιαφορία σε συνδυασμό με μεγάλη δόση ηθικής σαπίλας.
Γελούσαμε στην Ουαλία με την παράνοια των κατοίκων και των αρχών με τις φωτιές. Θεωρούσαμε πως εκεί έπρεπε να προσπαθήσει πολύ κανείς με ένα φλογοβόλο για να κάψει το δάσος, έβρεχε συνέχεια και τα πάντα ήταν υγρά, πώς να φουντώσουν. Κι όμως ήταν όλα άψογα όσον αφορά την πρόληψη αλλά και την αντιμετώπιση ενδεχόμενης πυρκαγιάς. Δηλαδή δεν έχουν το πρόβλημα που έχουμε εμείς αλλά έχουν πολύ καλύτερη οργάνωση από εμάς (τι πρωτοτυπία).
Εδώ είναι τα πάντα γεμάτα ξερές πευκοβελόνες, οι οποίες στην περίπτωση που δεν το γνωρίζουν οι αρχές (αλλά και οι κάτοικοι κάποιων περιοχών) είναι ΕΥΦΛΕΚΤΕΣ!! Αλλά σιγά μην μπει κανείς στην διαδικασία να τις μαζέψει… Σιγά μην ανοίξουν ειδικές διόδους στα δάση για την περίπτωση φωτιάς (αυτό το είδα στην Γερμανία, άλλη οργάνωση από εκεί), σιγά μην φροντίσει κανείς να αναβαθμιστεί ο εξοπλισμός της πυροσβεστικής και να αυξηθούν και τα οχήματα και οι πυροσβέστες, σιγά μην έχουν προβλέψει για οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει (είμαι σίγουρη πως υπάρχουν πολλά ακόμα που θα μπορούσαν να γίνουν και δεν τα ξέρω).
Γιατί; Γιατί χρειάζονται χρήματα για όλα αυτά; ΚΑΙ; Μην ακούω αηδίες, λέει κάποιος πως δεν γίνεται να μαζευτούν όλες αυτές οι πευκοβελόνες. Χέστηκα, να τις μαζέψουν μία μία αν χρειαστεί, τι πάει να πει δεν γίνεται; Γιατί δεν γίνεται; Το να καίγεται η Ελλάδα γίνεται δηλαδή; Να ξοδευτούν όσα χρήματα χρειαστούν, τι είναι πιο σημαντικό;
Αυτό ισχύει και για τους κάτοικους βέβαια. Μας έλεγε μια φίλη που μένει στην Πάρνηθα πως οι αυλές των γειτόνων της ήταν γεμάτες με ξερά φύλα και πευκοβελόνες και δεν έμπαιναν στον κόπο να τις μαζέψουν.
Γιατί δεν έχει συναίσθηση ο κόσμος. Μόνο όταν πάθει το κακό αρχίζει να φωνάζει. Και ναι φυσικά και θα τα έβαζα και με τον κόσμο, σιγά μη μου ξέφευγαν. Πρώτον, όταν βλέπεις παράληψη από μεριάς του κράτους αγαπητέ φίλε, και μάλιστα παράληψη που μπορεί να σου στοιχίσει ακριβά πρέπει αφενός να προσπαθήσεις να την διορθώσεις ο ίδιος – ναι καλύτερα να σου βγει λίγο η πίστη και να ξεβολευτείς αλλά να κάνεις κάτι που μελλοντικά μπορεί να βοηθήσει στο να μην καείς (ζώον) – και αφετέρου να πιέσεις το κράτος να κάνει σωστά την δουλειά του. Να πιέσεις όμως = να ξεβολευτείς πάλι, να αφήσεις τον καναπέ και να πιάσεις τα τηλέφωνα, να τρέχεις στα δημαρχία και να τους σπάσεις τα νεύρα μέχρι να βρεις μια άκρη. Παίδεμα; Σίγουρα αλλά έτσι όπως έχουμε κάνει τα πράγματα στην ελλάδα ή θα καούμε (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ή θα αντιδράσουμε κάπως. Σωστές αντιδράσεις όμως, όχι πίνω φραπέ όλη μέρα αραχτός και μόλις ενοχληθώ αρχίζω να γκαρίζω σαν γάιδαρος και να ψάχνω το «δίκιο» μου. Ααααααααα, και άμα πας και αγοράζεις φίλτατε άμυαλε παράνομα οικόπεδα σε πρώην δασικές περιοχές επειδή γύρω γύρω έχουν δάσος και σ’αρέσει (ενώ βλέπεις πως ούτε δρόμο δεν έχει και περιμένεις πότε θα πάει ρεύμα προς τα εκεί) ε, όσο να πεις πρέπει να το περιμένεις ότι τον επόμενο χρόνο θα καείς ελαφρώς, δεν θέλει και πολύ μυαλό…
Τέλος ο μεγαλύτερος υπεύθυνος είναι βέβαια το κράτος. Αν ποτέ καμία καμένη δασική έκταση δεν γινόταν οικόπεδο δεν θα υπήρχαν και φωτιές. Είναι τόοοοοσο απλό, αλλά οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να το εφαρμόσουν. Βασικά είναι τόσο απλό που δεν έχει νόημα να το συζητάμε καν, όλοι ξέρουμε τι φταίει, όλοι ξέρουμε τι πρέπει να γίνει και απλά δεν γίνεται. Όπως πάντα στην χώρα αυτή…
Άσχετα και ερωτήσεις (ίσως άσχετες ερωτήσεις)
Καλοκαίρι είναι, βαριέμαι τις πολύ σοβαρές κουβέντες οπότε πάμε σ’ένα «ό,τι να’ναι» άρθρο:
Ερωτήσεις προς δικηγόρους
1. Λοιπόν, ας πούμε ότι κάποιος κατηγορείται για ένα σοβαρό έγκλημα, όχι ότι έκλεψε μια τσίχλα βρε αδερφέ, κάτι σχετικά βαρύ. Λένε λοιπόν στην τηλεόραση «αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 30,000 ευρώ». Τί σκατά σημαίνει αυτό; Ήταν αθώος; Τότε γιατί τα έσκασε τα ευρώ; Ήταν ένοχος; Τότε γιατί κυκλοφορεί ελεύθερος;;;; Δεν ξέρει η δικαιοσύνη με σιγουριά; Δεν είναι και πολύ καλή δικαιολογία αυτή γιατί ούτε τα λεφτά που πληρώνει ο άλλος δικαιολογεί ούτε την ασφάλεια των υπολοίπων εξασφαλίζει…
2. Άμα κάποιος σε απειλεί να σε σκοτώσει τί μπορείς να κάνεις; (όχι δεν με απειλεί κανείς, απλά έχω απορίες κι εγώ σαν άνθρωπος!! Βλέπω πολλές ταινίες). Πρέπει να σε σκοτώσει πρώτα για να γίνει κάτι ουσιαστικό ή μπορείς να το αποφύγεις;
3. Οκ, κατανοώ πως η δικαιοσύνη προσπαθεί απλά (και καλά) να είναι αντικειμενική και ίσως και ψυχρή (όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον). Όταν όμως πάει μια μάνα και χτυπιέται στα δικαστήρια για την κηδεμονία των παιδιών της και τελικά δέχεται να τα παρατήσει για κάμποσα ευρώ δεν θέλει ο δικαστής να της σπάσει το κεφάλι; Την πιστεύει δηλαδή ότι ήθελε τα παιδιά και τα λεφτά είναι μια ηθική αποζημίωση; Πιστεύει ότι αν της έδινε τα παιδιά θα ήταν καλή μάνα; Προσωπικά δεν θα της έδινα ούτε τα λεφτά ούτε τα παιδιά, να πάει να κόψει τον λαιμό της…
Ερωτήσεις περί παιδείας
Μου είπε το ξαδερφάκι μου ότι στο διαγώνισμα των θρησκευτικών έπρεπε να γράψουν το Πιστεύω (μεταξύ άλλων φαντάζομαι). Και θυμήθηκα πως κι εμάς μας μάθαιναν διάφορες προσευχές…
Καλέ όοοχι, ποιος μικρόψυχος είπε ότι κάνουν κήρυγμα και πλύση εγκεφάλου στα σχολεία;;;
Κι εντάξει, δεν θα το δω από αυτή την πλευρά σήμερα, θα το δω από μια άλλη. Γιατί φορτώνουν τα παιδιά με μαλακίες;;;;;; Γιατί πρέπει να ξοδεύουν χρόνο διαβάζοντας πράγματα που τους είναι άχρηστα; Και γιατί πρέπει να ξοδεύουν την μνήμη τους μαθαίνοντας πράγματα που αντικειμενικά σε μισή μέρα θα τα έχουν ξεχάσει;;
Εντάξει, νομίζω αυτά για σήμερα, άμα θυμηθώ τίποτε άλλο θα σας ρωτήσω σε άλλο ποστ… 
Καλή εβδομάδα!!!
Γκρίνια γκρίνια γκρίνια!!!
Αμάν πια! Τα θέλουμε όλα στο πιάτο!!! Δεν μπορεί να καταλάβει ο κόσμος ότι τίποτα δεν έρχεται μόνο του; Τίποτα δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη; Εντάξει οι κυβερνήσεις μας είναι πανάχρηστες, δεν λέω, κι εμείς πανηλίθιοι που τις ψηφίζουμε, ξανά δεν λέω. Όμως εκεί που πρέπει να φωνάξουμε το βουλώνουμε κι εκεί που δεν πρέπει ξελαρυγγιαζόμαστε.
Το θέμα μου σήμερα είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Σου λέει ο άλλος, θα πάω με το αμάξι στην δουλειά. Γιατί το λεωφορείο κάνει μισή ώρα να περάσει, κολλάει στην κίνηση και κάνει 2 ώρες να φτάσει, είναι και γεμάτο με αποτέλεσμα να έχω 10 «εύοσμα» άτομα κολλημένα στην μούρη μου και μέχρι να φτάσω στην δουλειά καταλήγω να βρωμάω σαν γουρούνι παρόλο που έχω αδειάσει ένα κουτάκι αποσμητικό πάνω μου πριν φύγω.
Ωραία όλα αυτά, αλλά σοβαρολογούμε; Μπορούμε να κάτσουμε να σκεφτούμε λιγάκι πως αν όλοι πάρουν τα τουτού τους το κέντρο (και όχι μόνο) θα πήξει; Ούτε τα μυρμήγκια δεν μπορούν να κινηθούν με άνεση σ’ αυτό το χάος!!
Φαίνεται όμορφο αλλά άμα είσαι κολλημένος στην κίνηση δεν είναι και τόσο καλό...
Λοιπόοοον, έμενα κοντά σε αφετηρίες και ξέρω πως τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ φεύγουν στην ώρα τους, δηλαδή κάθε 10-15 λεπτά οι περισσότερες γραμμές. Οπότε κανονικά δεν πρέπει να κάνει μισή ώρα να περάσει, αλλά 10-15 λεπτά που είναι χρόνος που όλοι νομίζω μπορούμε να διαθέσουμε προκειμένου να βοηθήσουμε λίγο την πόλη μας (και τους εαυτούς μας). Επίσης αν δεν υπήρχε άπειρη κίνηση λόγω των σταματημένων αυτοκινήτων (οι οδηγοί των οποίων βρίζονται με χαρά και συνθέτουν αρμονικές μελωδίες με τις μανιασμένες κόρνες τους πρωινιάτικα) και αν δεν παραβιάζονταν οι λεωφορειολωρίδες, κάτι μου λέει πως τα λεωφορεία μάλλον δεν θα αργούσαν να φτάσουν στους προορισμούς τους. Αν τώρα συνέβαιναν όλα τα παραπάνω δεν θα ήταν και πήχτρα στον κόσμο, γιατί όταν κάνει 40 λεπτά να περάσει λογικό είναι να μαζευτούν 50 άτομα στην κάθε στάση, άμα περνάει ανά δεκάλεπτο όμως μάααααλλον δεν θα ήταν τόσο τραγικό το πρόβλημα.
Γενικά έχει μάθει ο κόσμος να πηγαίνει με το αμάξι και στο περίπτερο κι αυτό είναι τραγικό. Αν δεν εμπιστευτούμε λίγο τα ΜΜΜ και δεν βοηθήσουμε στο να λειτουργούν καλύτερα δεν πρόκειται ως δια μαγείας να λυθεί το πρόβλημα της κίνησης.
Τα απλά φανάρια δεν φαίνεται να διευκολύνουν τα πράγματα…
Μιλάω περισσότερο για το κέντρο, γιατί εκεί κινούμε καθημερινά και βλέπω τι γίνεται, και για κέντρο υπάρχει γενικά καλή συγκοινωνία αλλά το ίδιο ισχύει και για πολλές άλλες περιοχές.
Να μην μιλήσω για το τρένο και το μετρό που από όταν γύρισα από Ουαλία με έχουν σώσει κυριολεκτικά!! Πάνε σε πάρα πολλά μέρη, γρήγορα, άνετα και χωρίς τρελές αναμονές.
Και ναι οκ, τα δρομολόγια του τρένου μπορεί να χαλάνε κάποιες φορές λόγω έργων αλλά πραγματικά καμιά φορά όταν ακούω κόσμο να παραπονιέται για αυτό μου έρχεται να τους πετάξω στις ράγες (ε είπαμε έχω εκνευρισμό αυτές τις μέρες)… Γαμώ την γκρίνια μου δηλαδή!! Και πως θες κυρά μου να κάνουν συντήρηση στις γραμμές; Να φέρουν το μαγικό ραβδάκι; Άμα γίνει κανένα ατύχημα όμως και πουν πως έφταιγε το ότι ήταν παλιές οι γραμμές τότε όλοι θα γκρινιάζουν που δεν έχει γίνει συντήρηση. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν δηλαδή και όλα μας ξινίζουν.
Γι’αυτό λέω, είμαστε γκρινιάριδες εκεί που δεν πρέπει, μόνο εκεί που νιώθουμε ότι μας ξεβολεύουν, χωρίς να κοιτάμε να δούμε αν υπάρχει κάποιος καλός λόγος ή αν ξεβολεύουμε μόνοι μας τον εαυτό μας. Και στην τελική ας ξεβολευτούμε και λιγάκι, δεν θα μας πέσει ο κώλος, σπάνια γίνεται να βελτιωθεί κάτι χωρίς κάποιες ίσως όχι και τόσο ευχάριστες συνέπειες στην αρχή.
...γι' αυτό προτείνω να τα αντικαταστήσουμε με αυτό!! Ταιριάζει στην ψυχολογία του Έλληνα 
ΥΓ. Το μόνο που δέχομαι σ’αυτή την περίπτωση γκρίνιας είναι τα βραδινά, ε δεν γίνεται να σταματάει το τρένο/μετρό 12 τις καθημερινές και 2 τα σαββατοκύριακα… Να σταματάει 2 κάθε μέρα και τουλάχιστον τα σαββατοκύριακα να ξεκινάει 4 το πρωί, όχι 5.30.. Γιατί αν δεν θες να φύγεις από το club στις 2 και το χάσεις, παίζει να κάτσεις ως τις 4 χαλαρά και να πάρεις το πρώτο, αλλά 5.30 πάει λίγο αργά.. ή νωρίς… τέλος πάντων you get my point!!
Ευρωεκλογές 2009
Συνήθως δεν γράφω για τόσο πολιτικά θέματα, αλλά τώρα λέω να το επιχειρήσω… Το έχω σκεφτεί αρκετά το θέμα με τις ευρωεκλογές. Μην φανταστείτε ότι έχω καταλήξει κάπου, απλά το έχω σκεφτεί :p
Από πού να αρχίσω δεν ξέρω. Ουφ, πάμε κι όπως μου βγουν:
Τα αρνητικά της αποχής
Είναι 100% σίγουρο πως η πλειοψηφία των ηλίθιων ελληναράδων θα πάει με χαρά να ψηφίσει το αγαπημένο του κόμμα (=ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) γιατί τόσα χρόνια που μας κυβερνάνε έχουν αποδείξει την αξία τους και την απαράμιλλη ικανότητά τους να διοικήσουν ένα κράτος με ωριμότητα και υπευθυνότητα.
Εμείς τρελοί;; Γιατί το λέτε αυτό;;
Δηλαδή η πλειοψηφία όσων ψηφίζουν είναι είτε ελαφρώς τρελοί ή ελαφρώς εγκληματίες. Γιατί μόνο αν είναι σε αφασία (1η περίπτωση) ή τα παίρνει από το κράτος (2η περίπτωση) μπορεί να θεωρήσει κανείς πως όντως αυτά τα 2 κόμματα μπορούν να κάνουν κάτι έστω και αμυδρά θετικό για την Ελλάδα. Βέβαια υπάρχουν φαντάζομαι και κάποιοι που ψηφίζουν για συναισθηματικούς λόγους, είχαν πιστέψει κάποτε σε μια ιδέα και ελπίζουν αιώνια πως θα πραγματοποιηθεί. Ε εντάξει, ρομαντικό να το πω, άσκοπο να το πω, ας δοκιμάζαμε και κάτι άλλο να το πω, άστο να πάει στο διάλο και ασχολίαστο θα το πω μάλλον….
Είναι πάντως βέβαιο πως η αποχή δεν θα επηρεάσει ιδιαίτερα αυτά τα κόμματα, γιατί οι δικοί τους ψηφοφόροι είναι ελαφρώς φανατισμένοι και θα πάνε να ψηφίσουν ο κόσμος να χαλάσει. Άρα όντως η αποχή υποστηρίζει τον δικομματισμό και βοηθάει στην διατήρηση της παρούσας κατάστασης (κατά την γνώμη μου).
Αντιθέτως αν όσοι δεν ψηφίζουν ψήφιζαν κάποιο μικρό (μικρό λέμε, όχι ΛΑΟΣ ή ΚΚΕ πχ) κόμμα, μάλλον θα έστελναν ένα μήνυμα αγανάκτησης του στυλ «έχουμε βαρεθεί να σας βλέπουμε και να σας ακούμε καραγκιόζηδες».
Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που ψηφίζω όταν ψηφίζω. Τους σιχαίνομαι αυτούς τους 2 και θα ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να τους σπάσω τα νεύρα με όποιον τρόπο μπορώ (σαν αισιόδοξο άτομο που είμαι βέβαια λέω πως χεσμένη με έχουν οπότε δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να τους σπάσω τα νεύρα – και φυσικά, κι εγώ αν είχα φάει τόσα λεφτά μετά δεν θα εκνευριζόμουν και πολύ εύκολα φαντάζομαι).
Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν ένα μικρό χρωματιστό πιονάκι... Τρα λα ρα λα λα...
Τα αρνητικά της συμμετοχής
Τους σιχαίνομαι όλους! Μα όλους… Έχω βαρεθεί να τους ακούω, αφού να φανταστείτε, εγώ που σιχαίνομαι και την βία, έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως ένα ούζι, μια βόμβα στην βουλή, όλα αυτά τέλος πάντων δεν ακούγονται τόσο άσχημες ιδέες πια… Κατά την γνώμη μου όλοι λένε μαλακίες. Όλοι (σχεδόν) θα πουν και μια σωστή κουβέντα που και που αλλά χάνεται στον χείμαρρο ασυναρτησίας και λάσπης που ξερνάνε όλοι τους. Θα παραδεχτώ ένα κόμμα που δεν θα σχολιάσει αρνητικά τους άλλους, που θα επικεντρωθεί στο να εξηγήσει στον κόσμο την θέση του και τις προτάσεις του, αλλά και τον τρόπο που έχει σκοπό να τις υλοποιήσει, χωρίς να ρίξει ούτε ένα μικρό βλεφαράκι στο τι κάνουν τα άλλα κόμματα, χωρίς να πει ούτε μια κακιά λεξούλα για τους αντιπάλους του. Σιγά μην γίνει κάτι τέτοιο. Α, επίσης θα παραδεχτώ ένα κόμμα που θα κοιτάξει το συνολικό συμφέρον του τόπου (και της ευρώπης μιας και μιλάμε για ευρωεκλογές) και θα αγνοήσει όσους ξεσηκωθούν γιατί θίγονται προσωπικά – αυτό το λέω γιατί θεωρώ πολλές φορές πως ο λαός είναι κοντόφθαλμος και φέρεται εγωιστικά, ξεσηκώνεται όταν θεωρεί πως χαλάει η βολή του, άσχετα με το αν κανονικά πρέπει να χαλάσει για να πάμε μπροστά….
Όποιος μου βρει ποιος γνωστός Έλληνας πολιτικός είναι αυτός, κερδίζει κουλουράκι!!
Τα κόμματα κάνουν φασαρία, προτάσεις όμως δεν ακούω. Άμα είναι έτσι να κάνω κι εγώ κόμμα, και να φωνάζω ξέρω και προτάσεις δεν έχω. Και πλάκα πλάκα 1-2 προτάσεις μπορεί να κατέβαζα, καλύτερα από αυτούς θα τα πήγαινα πάντως.
Δεν πιστεύω πως έχει κάποιο κόμμα αγνές προθέσεις, έχω χάσει κάθε αισιοδοξία όσον αφορά την πολιτική, αλλά θεωρώ πως η μάζα σ’αυτή την περίπτωση έχει δύναμη να ασκήσει τις σωστές πιέσεις. Ξέρει κανείς όμως ποιες είναι οι σωστές πιέσεις; Όλοι κοιτάνε την πάρτη τους ως συνήθως. Και ως πότε πια να ψηφίζω κόμματα που δεν μ’αρέσουν απλά και μόνο γιατί είναι λιγότερο χάλια από τα υπόλοιπα;;;; Κι επίσης ό,τι και να λέμε, η πλειοψηφία δυστυχώς θα είναι πάντα κολλημένη μεταξύ των 2 μεγάλων κομμάτων (δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεται ο κόσμος, πραγματικά…)
Γενικότερο κράξιμο
Αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα ίσως είναι πως είναι κολλημένοι. Ας υποθέσουμε πως λέει ένας δεξιός μια καλή πρόταση. Θα πέσουν πάνω του όλοι οι υπόλοιποι να τον φάνε γιατί είναι δεξιός. Την πρόταση την έχουν όλοι χεσμένη, μόνο το ότι είναι δεξιός μετράει. Ας υποθέσουμε τώρα πως λέει ένας αριστερός μια καλή πρόταση. Θα πέσουν όλοι πάνω του να τον φάνε (ακόμα και οι αριστεροί) γιατί είναι αριστερός (αλλά όχι της ίδιας αριστεράς όπως οι άλλοι αριστεροί). Και πάλι η πρόταση είναι άνευ σημασίας για αυτούς.
Ε άι σιχτίρ, έχουν καταντήσει να λένε όχι και ναι αντανακλαστικά, ανάλογα με το ποιος μιλάει, άσχετα με το τι λέει. Στην ίδια χώρα ζούνε όλοι, υποτίθεται πως αν ήθελαν το καλό της θα έπρεπε να μπορούν να συμφωνήσουν σε κάτι. Α, ξέχασα, συμφωνούν πολλές φορές, όταν πρόκειται για τα βουλευτικά δικαιώματα, μισθούς κλπ…
Κάπως έτσι νιώθω ώρες ώρες...
Επίσης μου την σπάνε οι διαφημίσεις, τα debate και οι συγκεντρώσεις στο κέντρο, τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά ρε γαμώτο;;;;; Αι στο καλό με τους μαλάκες, χαλάνε του κόσμου τα λεφτά σε αηδίες, μας πρήζουν, κατεβαίνεις κάτω και σε πιάνει πονοκέφαλος, και δεν λένε τίποτα ουσιαστικό!! Έχουμε αντικαταστήσει τα επιχειρήματα με πανηγύρια και υπάρχουν άνθρωποι που την βρίσκουν έτσι… ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ;;;
Γιατί έχουμε τόσο ακραίες τάσεις στην Ελλάδα; Γιατί πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν τόσες επιλογές;;;; Και γιατί νιώθω πως κανείς από όλους αυτούς δεν θέλει να πάει μπροστά η χώρα αλλά όλοι θέλουν να πάμε πίσω με τον τρόπο τους;;;
Σκέψεις για την Ευρώπη
Κι έπειτα τώρα μιλάμε για Ευρώπη. Ποιον να στείλεις; Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάποια τρομερά καλά στοιχεία και κάποια πολύ αρνητικά (όσον αφορά τις πολιτικές της). Οι επιλογές μας είναι:
α) άτομα που από το πολύ γλείψιμο στους ευρωπαίους η γλώσσα τους φτάνει στην Γαλλία και θα δεχτούν τα πάντα
β) άτομα που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση πληγή για την Ελλάδα και δεν θα δεχτούν τίποτα
Τουλάχιστον εμένα αυτή η εντύπωση μου δίνεται. Χάλια και οι 2 επιλογές, η Ε.Ε. δεν είναι σταθερή και για μένα είναι μεγίστης σημασίας το να την σταθεροποιήσουμε, όλα τα μέλη κράτη βέβαια όχι όμως εμείς, αλλά δεν το βλέπω να πηγαίνει καλά το πράγμα…
Κλασσικά όλοι ξέρουν να κρίνουν αλλά εντελώς επιφανειακά. Νομίζουν πως οι αλλαγές θα γίνουν από την μια στιγμή στην άλλη και χωρίς κανένα κόστος… Νομίζουν πως ένα λάθος ισοδυναμεί με πλήρη ανικανότητα ή/και κακές προθέσεις. Επίσης ό,τι και να γίνεται στην Ευρώπη, στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται ποτέ σωστά, αυτό πια θα έπρεπε να το ξέρουμε, κι έτσι τα κρίνουμε όλα φιλτραρισμένα με το φίλτρο της αποτυχίας…
Ωπ, να μια καλή ιδέα!!
Ουφ, λίγο αχταρμάς μου βγήκε τελικά… Δεν ξέρω, αυτά τα θέματα πάντα με εκνευρίζουν. Διάβασα μερικά πολύ ωραία άρθρα πάνω στο θέμα, που δεν τα θυμάμαι όλα τώρα, γι’αυτό θα βάλω μόνο τα 4 που θυμάμαι:
Ένα υπέρ της συμμετοχής:
Ένα υπέρ της αποχής:
http://kleitor.blogspot.com/2009/05/blog-post_29.html
Ένα με μια πρόταση:
http://prkls.blogspot.com/2009/06/blog-post_6710.html
Κι ένα με απ’όλα
http://kopria.blogspot.com/2009/06/to-vote-or-not-to-vote-this-is-question.html
Ακούω απόψεις!!!
Εισπρακτικές, δάνεια και άλλα…
Ε ναι ακολουθεί κράξιμο. Προφανώς.
Είχα ακούσει πριν από καιρό ότι θα σταματήσουν λέει να υπάρχουν εισπρακτικές και θα γίνουν εταιρείες ενημέρωσης οφειλετών = δεν θα μπορούν να βρίζουν και να απειλούν τους οφειλέτες και τους συγγενείς τους, δεν θα μπορούν να τους ενοχλούν ακατάλληλες ώρες και φυσικά δεν θα μπορούν να λένε ψέματα. Άντε καιρός ήταν (αν και γιατί να μην καταργηθούν πλήρως; Δεν τις πάω τις τράπεζες, ας μην έκαναν βλακείες να μην τους χρώσταγαν λεφτά άντε τώρα…). Να δούμε όμως αν θα ισχύσει αυτό όντως ή απλά θα συνεχίσουν να είναι το ίδιο ακριβώς με άλλο όνομα. Τέλος πάντων, ας πούμε καλά ως εδώ για να πάμε παρακάτω..
Ας κράξουμε λίγο τώρα. Και όοοοοοοοχι, δεν θα ξεκινήσω με τις εισπρακτικές, θα ξεκινήσω με τους πολίτες.
Πως γίνεται να είναι όλοι υπερχρεωμένοι; Πως γίνεται να σου λέει ο άλλος ότι έχει πάρει δάνειο ή ότι έχει υπερχρεώσει όλες τις κάρτες του αλλά τα ρούχα του είναι όλα μάρκες και τα ανανεώνει συχνά(ακούω στο βάθος στην τηλεόραση 17χρονη να λέει ότι τα ψώνια – ρούχα και παπούτσια – είναι το χόμπι της, ορίστε, που να ξεράσω τώρα;;;), το αμάξι του είναι πολυτελέστατο και φυσικά ούτε στο περίπτερο δεν θα πάει χωρίς αυτό και για να μην ξεχνιόμαστε θα πάει να δει όλα τα σχήματα σ’όλα τα σκυλάδικα που υπάρχουν στην Αθήνα γιατί είναι και πολύ κουλ… Καταρχήν γιατί έχει πολλές κάρτες;;;;;;; (ε μα δεν μπορώ συγχύζομαι).
Οκ, ίσως υπερβάλλω λίγο, αλλά έχω την εντύπωση πως πάρα πολλοί χρωστάνε απλά γιατί δεν προσέχουν, όχι γιατί δεν τους φτάνει ο μισθός τους για να ζήσουν, αλλά γιατί δεν τους φτάνει για να ζήσουν με την πολυτέλεια που επιθυμούν. Δεν γίνεται να υπάρχει δάνειο για διακοπές ή για γιορτές! Άμα δεν έχω λεφτά δεν θα πάω διακοπές! Δεν θα πάρω δώρα τα Χριστούγεννα ή θα πάρω κάτι οικονομικό κι αν με παρεξηγήσει κανείς χέστηκα. Γενικά πρέπει να μάθουμε να ξοδεύουμε όσα έχουμε και να βάζουμε και στην άκρη αν γίνεται. Να κάνω μαθήματα οικονομίας στο έρμο το ιστολόγιο;
Όταν λέει η τράπεζα δάνειο με ευνοϊκούς όρους εννοεί για αυτήν!! Μα ποιος χαρίζει χρήματα; Δηλαδή ρε άνθρωπε σου λένε βάλε μια υπογραφούλα κι εμείς θα σου κάνουμε ό,τι θες, θα σου κάτσουμε κιόλας κι εσύ το χάβεις; Διάβασε λίγο τα ψιλά γράμματα, και κυρίως, έχε λιγότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Γιατί λένε όλοι «α, εγώ θα πάρω πιστωτική αλλά δεν θα την τσακίσω», και την τσακίζουν πριν προλάβεις να πεις «μα…». Εμ δεν έχουμε μυαλό. Και εμπιστευόμαστε τους τραπεζικούς χωρίς να έχουμε γνώση. Λάθος.
Ιστοριούλα από την Αγγλία: Πήγα να πάρω ένα laptop και είχε 2 επιλογές πληρωμής. Η πρώτη ήταν σε 5-6 δόσεις, με το κλασσικό επιτόκιο (δεν θυμάμαι πόσο ήταν, 11% νομίζω). Η δεύτερη είχε για ένα εξάμηνο άτοκες δόσεις, σου τραβούσαν αυτόματα από την τράπεζα ένα πολύ μικρό ποσό (10 λίρες ή κάτι τέτοιο) και όταν τέλειωνε το εξάμηνο έπρεπε να το ξεχρεώσεις αλλιώς μετά το πλήρωνες για 1 χρόνο με επιτόκιο διπλάσιο του κανονικού. Κόβω το κεφάλι μου ότι πολλοί θα επέλεγαν τον δεύτερο τρόπο πληρωμής, δεν θα ασχολούνταν το πρώτο εξάμηνο, θα επαναπαύονταν και στο τέλος του εξαμήνου δεν θα μπορούσαν να το ξεπληρώσουν όλο γιατί φυσικά ήταν μεγάλο το ποσό που είχε μείνει. Και θα κατέληγαν να το πληρώσουν στην διπλάσια τιμή το laptopάκι. Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν είναι να πηγαίνουν κάθε μήνα το 1 εξάμηνο και να προσθέτουν στις 10 λίρες που τραβούσε αυτόματα η τράπεζα κάποια χρήματα έτσι ώστε να μην χρειαστεί να δώσουν ένα μισθό στο τέλος.
Γενικά οι Έλληνες αφενός είμαστε πολύ γκρινιάρηδες και αφετέρου έχουμε μάθει να ζούμε σε μια πολυτέλεια περίεργη, γιατί στο χωριό μας ξέραμε τι πάει να πει καπουτσίνο και ρούχα φιρμάτα, μη χέσω…
Εντάξει με τους ανθρώπους, τώρα θα κράξω τις τρέπεζες.
Ρε λαμόγια του κερατά, αφού ξέρετε ότι έτσι όπως τα δίνετε τα δάνεια και βγάζετε τις κάρτες το 80% των πελατών σας θα την πατήσει και θα χρεωθεί, αααααχ, πάρτε τα τώρα, ρευστότητα και ρευστότητα, άι σιχτίρ.
Εντάξει εδώ που τα λέμε όμως, τις τράπεζες θα τις κράξω λίγο. Είναι επιχειρήσεις και ό,τι κάνουν δεν το κάνουν για την ψυχή της μάνας τους, αλλά για να κερδίσουν όσα πιο πολλά μπορούν. Ε ναι ντε, έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάολο, το έχουμε ξαναπεί, είναι κοινό μυστικό πια, γιατί πάει και πέφτει ο καθένας στην παγίδα τους δεν μπορώ να καταλάβω.
Τέλος, θα κράξω τις εισπρακτικές φυσικά. Καταρχήν οι ιδιοκτήτες είναι γαϊδούρια, αλλά αυτό δεν είναι και κάνα νέο, ούτε καν κοινό μυστικό δεν είναι, κοινό βούκινο είναι. Για τα λεφτά τα κάνουν όλα και φυσικά και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου ο άνθρωπος, αυτοί βλέπουν δολάρια, όπως στα καρτούν που έχουν τα δολάρια στα μάτια…
Μα κι αυτοί που δουλεύουν εκεί, δεν ντρέπονται να μιλάνε έτσι; Δεν μπορώ να καταλάβω, πόση ανάγκη για δουλειά μπορεί να έχει κάποιος για να μείνει σε μια τέτοια εταιρία. Πολλή μεγάλη ανάγκη βέβαια μπορεί να απαντήσει κανείς, και το δέχομαι, αλλά και πάλι, θα προτιμούσα να καθαρίζω σκάλες παρά να βρίζω τον κόσμο.
Για να τελειώνω κάπου, κράζω κυρίως τον κόσμο γιατί από τις τράπεζες και τις εισπρακτικές δεν περιμένω κάτι καλύτερο. Η οικονομία αυτή την στιγμή λειτουργεί αδίστακτα. Εκμεταλλεύονται την άγνοια και την ανάγκη των ανθρώπων για να πλουτίσουν, δεν τους ενδιαφέρει αν στην πορεία θα πατήσουν επί πτωμάτων. Φυσικά αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να δεχτούμε, και για μένα η ενημέρωση και η συνετή χρήση των χρημάτων μας είναι ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης. Επίσης κάποιοι σχετικοί νόμοι για την προστασία των δανειζόμενων (ναι και με την κάρτα δανείζεσαι φίλε, και ο δανεισμός δεν είναι ό, τι καλύτερο γενικά) θα βοηθούσαν πολύ.
Φυσικά δεν υπάγονται όλοι οι οφειλέτες στην κατηγορία που ανέφερα, πολλοί σίγουρα έχουν ανάγκη και δεν είχαν άλλη επιλογή. Αλλά όχι όλοι. Οπότε πριν βγάλει μια κάρτα κανείς και πριν πάρει ένα δάνειο καλό θα ήταν να θυμάται πως η τράπεζα δεν θα του κάνει χάρες, αυτή πάντα κέρδος θα έχει κι έτσι καλύτερα αυτά να μένουν ως λύσεις ανάγκης, κι όχι ως καθημερινές συνήθειες.
ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, οι τράπεζες μπορούν να είναι και πάρα πολύ χρήσιμες και κάποια προγράμματά τους ωφέλιμα, αρκεί να ξέρει κανείς πώς να τις χρησιμοποιήσει.
