Luis Royο
Σήμερα θα ξεκινήσει ένα άλλο αφιέρωμα, στους αγαπημένους μου σύγχρονους ζωγράφους (που τυχαίνει να είναι κυρίως Ισπανοί – πάει το είπα εγώ, σε λάθος χώρα γεννήθηκα…)
Και αρχίζουμε με τον κορυφαίο όλων Luis Royo, ο οποίος γεννήθηκε το 1954 στην Olalla, στην Ισπανία. Τα έργα του είναι συνήθως αισθησιακά και σκοτεινά, με πανέμορφες και συχνά άγριες γυναίκες να κλέβουν την παράσταση. Εκτός από τις ζωγραφιές του που έχουν εκδοθεί σε βιβλία, έχει επίσης κάνει κάποια αγάλματα βασισμένα στα έργα του καθώς και ζωγραφιές για παιχνίδια, για εξώφυλλα δίσκων, κόμικς, περιοδικά και κάρτες ταρώ. Προφανώς δεν μπορώ να βάλω όοολα τα έργα του που μ’αρέσουν εδώ, αλλά θα τα βλέπετε συχνά πυκνά στα άρθρα μου…
Βιβλία
- Women
- Malefic
- Secrets
- III Millennium
- Dreams
- Prohibited Book
- Prohibited Book II
- Prohibited Book III
- Prohibited Sketchbook
- Evolution
- Conceptions
- Conceptions II
- Conceptions III
- Visions
- Fantastic Art
- The Labyrinth Tarot
- Subversive Beauty
- Wild Sketches I
- Dark Labyrinth
- Wild Sketches II
- Dome
- Wild Sketches III
Πηγές:
Ανορθόδοξος είπε,
Ιανουαρίου 25, 2009 στις 7:51 μμ
Άντε, γιατί μας είχε φάει η περιέργεια για το ποιός ζωγράφισε αυτές τις εκπληκτικές γυναίκες που κατά καιρούς βάζεις εσύ ή ο stardust!
Φαντάζομαι οτι και η φωτό που έχεις στο avatar είναι του ιδίου, ε;
Ιοκάστη είπε,
Ιανουαρίου 26, 2009 στις 12:51 πμ
Όχι! Καμιά φορά βάζω και δικές του αλλά τώρα αυτές που έχω και εδώ και στο blogspot είναι της Victoria Francés!! Θα την τιμήσω κι αυτή σύντομα
Ο Royo είναι καταπληκτικός πάντως, έχω και κάτι κόμικς του αλλά είναι στα Ισπανικά και δεν έχω καταφέρει να τα διαβάσω ακόμα…
Ιωάννης είπε,
Ιανουαρίου 27, 2009 στις 4:00 μμ
(Βασικά δεν ξέρω άμα το πήρες αυτό επειδή έχω πρόβλημα με το ίντερνετ)
Πρέπει να δημιουργηθεί μάθημα pure ideology/ethics/philosophy περί πίστης ή ιδεολογίας. Δηλαδή η οντολογία και η σημασιολογία της ύπαρξη τους στην ανθρώπινη φύση και κοινωνία.
Ακόμα και οι φασίστες έχουνε την θέση τους στην δημοκρατία. Πως του “μάχεσαι” με το να υφίστανται σκεπτοκτονία και όχι γενοκτονία.
Η διαφορά ανάμεσα σε εμένα και σε άλλον είναι στην κοινωνική και κουλτούρας-φύσεως πραγματικότητα στην οποία εγώ και ο άλλος μεγαλώνει μέσω της διαφορετικής Ιστορίας, νοοτροπίας, παραδόσεις και αντιλήψεις.
Παράδειγμα: Εγώ και εσύ έχουμε τα “ίδια” άτομα, ηλεκτρόνια και πρωτόνια αλλά η διαφορά μας είναι στην συνείδηση. Είναι λες και είναι ένα DNA με άπειρους συνδυασμούς και περίπλοκα συστήματα πληροφορίες. Άπειρα με την έννοια ότι πάντοτε, θα υπάρχει έστω και η μικροσκοπική διαφορά που θα κάνει το σύνολο “ξεχωριστό”.
Εγώ και ένας Κινέζος ως άνθρωποι δεν έχουμε διαφορά καθόλου. Βιολογικά και σε ειδικά σε κάποια ηθικά θέματα. Όμως, για τον Κινέζο η φτώχεια για αυτόν, αν και έχει τις ίδιες επιπτώσεις και γενικά τα επώδυνες επιπτώσεις, την σημασιολογία της ή την οντολογία της θα την βλέπουμε διαφορετικά. Και ως “φυλή” και ως “είμαι Ιωάννης”. Πάντως τα species τα βλέπω διαφορετικές και υπαρξιακές “συνειδήσεις”, συμβολικά πάντοτε μιλώντας.
Δεν μιλάω για ανωτερότητα ή κατωτερότητα, αλλά για κάποια “διαφορετικότητα” εξαιτίας της εξέλιξης των διαφορετικών φυλών το οποίο διχάσει αλλά και ομορφαίνει την ποικιλία σε αυτό που λέμε -_ωή.
Και η Ιστορία, αν και γίνεται (ανάθεμα την ώρα και συγνώμη για τις ύβρεις) σαν ένα στρατιωτικό λέγει ώστε να “γίγνεσθαι” Ελληναράς, την σέβομαι γιατί η κάθε φυλή έγραψε με αίμα την δικιά της “μνήμη” στην ανθρωπότητα.
Και τα θρησκευτικά ή στο όνομα της πίστης/θρησκείας/Θεού έπαιξαν Ιστορικά το σκοπό τους στην ανθρωπότητα και γενικά σε κάποιες “πατρίδες” όπως η Ελλάς.
Φυσικά θα πρέπει να διδάσκονται και οι δωδεκάθεοι γιατί και αυτό ήταν μέρος της “πίστης/θρησκείας” για τους αρχαίους Έλληνες.
Εμένα το να με βαφτίσουνε χριστιανό ή σε μία θρησκευτική Εκκλησία δεν μου καίγεται καρφί και ούτε θα αλλάξω το όνομα μου. Γιατί αποφάσισα να πάρω το μοναχικό δρόμο του αγνωστικού και να δω που θα φτάσω και αν έχω όρια.
Για να φτάσουμε σε μία κοινωνία ανεξιθρησκίας θα πρέπει ο άνθρωπος ως ον, να αποδείξει πως έχει φτάσε σε ένα “respectable and ethical romance” το οποίο είναι ο διαλογισμός, ο φωτισμός, η νοηματική υπέρβαση και ούτω κάθε εξής.
Παράδειγμα για εμένα η κάθε ιδεολογία, εκτός του Φασισμού [γιατί όπως έχω γράφει στο blog μου είναι ένα ahistorical straight jacket (ότι δηλαδή μου είναι αδιανόητο κάτι τόσο εγκληματικό να υπάρχει στην Ιστορία της ανθρωπότητας ως ύπαρξη και μόνο], είναι pure. Όπως όταν ακούω αυτό: http://uk.youtube.com/watch?v=InXYfCBCWNw
Και εγώ ως ψυχολόγος που θέλω να σπουδάσω, θα προτιμούσα να μην υπάρχει ποτέ ψυχολογία επειδη θέλω τους ανθρώπους να γίνουνε νοηματικά πιο δυνατοί. Αλλά στις -_ωές μας πάντοτε θα ψάχνουμε για ένα στήριγμα, ελπίδα, ψέμα, πες το ότι θες.
Το πιο αξιολύπητο είναι ότι ο άνθρωπος συνεχίσει να έχει ανάγκη ή να είναι εξαρτημένος ψυχολογικά από κάτι μη-χειροπιαστό και η ύπαρξη του και μόνο να μην είναι αρκετή για να του δώσει αυτό που ψάχνει.
Τα χριστιανικά κράτη συγκριτικά με τα άλλα κράτη, έχουνε μία τάση πιο “ηθική αν όχι πιο θετική” ή τουλάχιστον από την αρχή και μετά έτσι ήτανε. Στο τέλος όμως, πτώση και πάλι πτώση όπως με όλα, και όταν λέω όλα εννοώ το κάθε γράμμα με κεφαλαία. Φυσικά ο Βουδισμός κατακράτος ή παρόμοια ρεύματα είναι τα πιο ιδανικά. Αλλά κάτι από πριν έδωσε βάση για να υπάρξει ο Βουδισμός ως ιδεολογικό κίνημα.
Όλα όσα υπήρξαν, υπάρχουνε και θα υπάρξουνε θα έχουνε να μας διδάξουν ένα μάθημα.
Ναι όμως τι πιστεύεις πραγματικά μέσα στην καρδιά σου, στην ψυχή σου και γενικά σε αυτό που λες αίσθημα. Ότι η πιθανότητα ενός ανθρώπου να κάνει το καλό ή να νιώσει τύψεις και ενοχές ποια είναι; Του άθεου ή του θεϊστή; Σε αυτόν που ξέρει πως δεν υπάρχει κανένας από “πάνω” να τον “τιμωρήσει” ή σε αυτό που φοβάται τον από πάνω και δεν τολμάει να σκεφτεί να “αμαρτήσει”;
Ακόμα και για τους Αρχαίους οι οποίοι ήτανε οι Πατεράδες του ήθους και ούτω κάθε εξής, υπήρχε και ένας από “πάνω” που μπορεί συμπωματικά ή όχι να έπλασε τις λέξεις όπως το δίκαιο, το σωστό, ηθικό, σεβασμός, αρμονία και ειρηνική συμβίωση και τα εξής.
Το να μαθαίνεις θρησκευτικά δεν είναι η ιδανική αρετή ή ηθικό είναι όμως μέρος τους. Το να πάρεις ναρκωτικά το ίδιο. Το να αγαπάς, το ίδιο.
Η ελπίδα ή πίστη και αυτά το ίδιο δρόμο ακολουθούν.
Απλά η ταπεινή και η σεμνή μου γνώμη, ή προβληματισμός/αφύπνιση είναι ότι πάντοτε η ανθρώπινη φύση θα έχει ανάγκη “κάτι” για να την υπερφοβάται, να την υπερσέβεται και υπερκτιμά.
Εγώ πιστεύω στον Θεό ως “πλάστη/δημιουργό”, και όχι ως Θεό οποιασδήποτε θρησκείας, αλλά όχι σε Αυτόν (δεν περιμένω από αυτόν τίποτα και κανέναν).
Ιοκάστη είπε,
Ιανουαρίου 27, 2009 στις 5:17 μμ
Πωπω, αυτό θα πει άσχετο με το θέμα σχόλιο.. Τέλος πάντων, δεν πειράζει, θα το διαβάσω κάποια στιγμή (γιατί τώρα δεν προλαβαίνω) και θα σου απαντήσω…
Ααα, και βασικά δεν εμφανίστηκε το σχόλιό σου γιατί πρέπει να εγκριθεί αν δεν έχεις ξανασχολιάσει στο blog και για κάποιο λόγο το είχε κρατήσει και ως spam οπότε δεν το είδα…
Ιωάννης είπε,
Ιανουαρίου 27, 2009 στις 5:22 μμ
Tι να κάνω ο έρημος; Αφού έχει πρόβλημα το υποκείμενο επειδή δεν είμαι της “ομάδας του” ή της Αλήθειας του;
Μεταπηδώ την «πας γνώση» του, γιατί κανένας μίσος δεν είναι ανάγκη της αλήθειας.
Ελπί-_ω να τα πούμε σύντομα.
Ιωάννης είπε,
Ιανουαρίου 28, 2009 στις 8:34 πμ
Ερωτήματα περί Aθεισμού: (αν είναι να μου απαντήσεις σε αυτό στο εμαιλ μου, the_void_mystery@hotmail.co.uk)
Αν η συνείδηση μου ή ο Θεός είναι ένα παράγωγο του βιολογικού μυαλού μου τότε γιατί η δικιά σου λογική περί αλήθειας και ψέματος να μην ίδια και αυτή παράγωγο του;
Και αν είναι έτσι, τότε ο νους είναι ένα Intelligent Design γιατί να έχει δημιουργήσει τέτοιες ασύλληπτες αντιλήψεις;
Όμως για να υπάρξει ένα τέτοιο όν, θα πρέπει να υπήρχε η «σκέψη» ή τα ιδανικά συστήματα για να αγκαλιάσουνε αυτή την αφύσικη υπέρβαση. Και αν όμως αυτό είναι φυσικό, τότε γιατί συγκεκριμένα να δόθηκε συνείδηση περί ωής στα species και όχι στα άλλα;
Και αν το εγώ είναι ψευδαίσθηση πως γίνεται εσύ ως ψευδαίσθηση να γνωρίζεις την ψευδαίσθηση σου;
Πως μπορείς εσύ ο χαρισματικός να είσαι κατέχων μιας υπεραλήθειας αφού το να γνωρίζεις το ψέμα του ψέματος, είναι υπεραλήθεια ή υπέρβαση; Μα ακόμα και να είσαι σωστός, που ξέρεις ότι το σωστό αυτό είναι μέρος ή παράγωγο του νου σου;
Και αν όλα είναι ένα μεγάλο ψέμα ή μία γιγάντια ψευδαίσθηση, ακόμα και αυτά είναι ένα χρώμα της πραγματικότητας ή η μοναδική πραγματικότητα που μπορούμε ποτέ να δούμε γιατί ασχέτως τα βήματα εμπρός, απλά θα έχουμε την γνώση και την εμπειρία μιας πιο «αληθινής» μη-πραγματικότητας.
Συνεπώς, λέω να γίνω ο Εκτελεστής γιατί εν κατακλείδα είναι ανούσιο να υπάρχουμε σε μία ανυπαρξία.
Ναι όμως αυτή η ανυπαρξία δίνει την φλόγα στο να υπάρχουμε.
Άθεος είπε,
Ιανουαρίου 28, 2009 στις 8:33 μμ
Αν γίνεται μην απαντάς με email αλλά ανοιχτά.
Είμαι πολύ περίεργος να δω πως θα απαντήσεις στον Ιωάννη!
Ιοκάστη είπε,
Ιανουαρίου 28, 2009 στις 11:28 μμ
Σήμερα έλειπα όλη μέρα αλλά λογικά αύριο θα έχω αρκετό χρόνο και όλα θα γίνουν φίλε Άθεε
Ιωάννης είπε,
Ιανουαρίου 29, 2009 στις 12:42 πμ
Και να γίνουνε όλα, πάλι θα βρω τρόπο για αδιέξοδο
apostolos είπε,
Φεβρουαρίου 23, 2009 στις 11:29 πμ
o luis royo einai apo tous agapimenous mou zografous me fantasy thematologia! to palikari exei kanei apisteyta polla kai iperoxa erga! oi ginekes pou kanei (apo oso ksero) einai pragmatikes. einai ta montela tou pou ta dinei mesa se ena diko tou fantastiko kai iperoxo kosmo!
apostolos είπε,
Φεβρουαρίου 23, 2009 στις 11:30 πμ
kai pedia ta sxolia einai gia sxolia, iparxouna ta mail kai ta chat gia ola ta alla!!!
Ιοκάστη είπε,
Φεβρουαρίου 23, 2009 στις 2:53 μμ
Γεια σου Αποστόλη, καλώς ήρθες!!
Αφενός ναι, ο Royo είναι τέλειος και ναι χρησιμοποιεί μοντέλα για τα έργα του
Αφετέρου, εντάξει ξεφύγαμε μωρέ λιγάκι από το θέμα στα προηγούμενα σχόλια αλλά το σώσαμε (=συνεχίσαμε την κουβέντα αλλού), δεν γίνεται συχνά κι έτσι δεν αγχώνομαι.
Η σημασία του πέπλου στον χορό… « Iokaste’s Blog είπε,
Μαΐου 15, 2010 στις 1:01 μμ
[...] είναι τέλειο τραγούδι οπότε ακούστε το όλοι. ΤΩΡΑ. Ο Royo και η Francés έχουν πολλή κίνηση, μπράβο για το καλό [...]